ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: "Το Άγιον Όρος είναι μοναδικόν και αναντικατάστατον"

Ρεπορτάζ- φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Στη σημασία του Αγίου Όρους για το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναφέρθηκε την Κυριακή από τον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Βεβεκίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
«Το αγαπούμε και το προστατεύουμε ως κόρην οφθαλμού. Δεν υπάρχει δεύτερον Άγιον Όρος», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρουσία του Μητροπολίτη Αυστρίας Μιχαήλ –που πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψή του στην έδρα του Πατριαρχείου μετά την αποκατάσταση της υγείας του – του Μητροπολίτη Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίου, Αρχιερατικώς προϊσταμένου της Περιφερείας Βοσπόρου, του Μητροπολίτη Μπουένος Άιρες Ταρασίου, του νέου ηγουμένου της Μονής Χιλανδαρίου π. Μεθοδίου, του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Πόλη Βασιλείου Μπορνόβα και πλήθους πιστών από την Ομογένεια, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο Πατριάρχης, στην ομιλία του, αναφέρθηκε στη σωστική αποστολή της Εκκλησίας με αφορμή την είσοδό μας την περίοδο του Τριωδίου, που ξεκίνησε την Κυριακή, προσθέτοντας χαρακτηριστικά: "Η Εκκλησία μας ως στοργική μητέρα φροντίζει για όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, τις υλικές και τις πνευματικές και μας χορηγεί τα μέσα και μας ανοίγει την πύλην της μετανοίας και την οδόν της σωτηρίας, όπως ψάλαμε σήμερα το πρωϊ στον όρθρο, για να αποκαθάρουμε από καιρού εις καιρόν εαυτούς από την αμαρτία. Έτσι, δεν έχουμε ανάγκη, εφ’ όσον η Εκκλησία μας δίνει αυτά τα πνευματικά μέσα, από τα υποκατάστατά των, ούτε από την “shopping therapy” για την οποίαν μας μιλούν τελευταίως ως αποπροσανατολισμόν από τα πνευματικά πράγματα της ζωής του ανθρώπου. Έχουμε λοιπόν όλα τα μέσα για να πορευθούμε τον δρόμο του Θεού. Αρκεί να το θέλουμε εμείς οι ίδιοι".

Χαιρετίζοντας την παρουσία του νέου ηγουμένου της Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους π. Μεθοδίου και της συνοδείας του, τόνισε:
«Περιττόν να σας υπενθυμίσω, αδελφοί και τέκνα, ότι το Άγιον Όρος είναι ένα προσφιλέστατον τμήμα της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Το αγαπούμε και το προστατεύουμε ως κόρην οφθαλμού. Δεν υπάρχει δεύτερον Άγιον Όρος. Είναι μοναδικόν και αναντικατάστατον. Είναι ένα κύτταρον από την Χριστιανικήν Αυτοκρατορίαν των πατέρων μας που συνεχίζει την ύπαρξή του εκεί εις την Χαλκιδικήν ένδεκα αιώνες τώρα. Το επισκέπτομαι τακτικά, και παλαιότερα και ως Πατριάρχης, και κάθε φορά που μεταβαίνω εκεί αισθάνομαι ότι ανακαινίζομαι και ανανεώνομαι πνευματικώς. Ιδιαιτέρως όταν επισκέπτομαι κυριολεκτικώς πνευματικές αδελφότητες όπως είναι αυτή της Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου».

Καταλήγοντας την ομιλία του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε τα θερμά συλλυπητήρια της Μητρός Εκκλησίας και προσωπικώς τα δικά του προς τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Πόλη Βασίλειο Μπορνόβα για την πρόσφατη απώλεια της μητέρας του Έλλης, η οποία ήταν Μικρασιατικής καταγωγής.

Εν συνεχεία μίλησαν ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Επόπτης της Περιφερείας Βοσπόρου, και ο Πρόεδρος της Κοινότητος Γεώργιος Μπενλίσοϊ.

Αυστρίας Μιχαήλ: Αισθάνθηκα την δύναμιν της προσευχής σας… κατά την σταυρικήν πρόσφατον πορείαν μου

Ακολούθως έλαβε τον λόγο ο Μητροπολίτης Αυστρίας Μιχαήλ, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Επιθυμίαν επεθύμησα μετά την πρόσφατον ταλαιπωρίαν της υγείας μου, κατά την οποίαν έσχον το κατάκριμα του θανάτου, να ευρεθώ το συντομότερο δυνατόν εις τας αυλάς της Μητρός Εκκλησίας και εις την πατρικήν αγκάλην της Υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος. Ευχαριστώ τον πανάγαθον Θεόν και την Υπεραγίαν Θεοτόκον διότι σήμερα με αξιώνουν να ευρίσκομαι και πάλιν κοντά σας εις την έδραν του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Με συγκίνηση πολύ σας υποβάλλω τα σέβη μου, την αφοσίωσή μου και τα αισθήματα της ευγνωμοσύνης μου για την αγάπη σας και για την προσευχή σας, οι οποίες υπήρξαν βάλσαμο τόσον ψυχικώς όσον και σωματικώς. Αισθάνθηκα την δύναμιν της προσευχής σας και τας εκδηλώσεις της πατρικής σας αγάπης, να με βοηθούν κατά την σταυρικήν πρόσφατον πορείαν μου και να είσθε βέβαιος ότι οι προσευχές σας συνετέλεσαν τα μέγιστα ώστε σήμερα να είμαι εις θέσιν να έχω αναλάβει πλήρως τα καθήκοντά μου και να αναλαμβάνω ταξίδια εις το εξωτερικόν. Θέλω εις το πρόσωπόν σας να ευχαριστήσω όλην την σεπτήν ιεραρχίαν του Θρόνου, όλους τους αδελφούς ιεράρχας δια τας εκδηλώσεις της αγάπης των. Επιτρέψατέ μου δε εις το πρόσωπον του συμπροσευχομένου ηγουμένου της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου να εκφράσω επίσης τας ευχαριστίας μου προς την Αγιορειτικήν Κοινότητα, η οποία και αυτή με τις προσευχές της προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον με εστήριξε και με εβοήθησε. Παναγιώτατε πάτερ και Δέσποτα, οσάκις ευρίσκομαι κοντά σας και μου δίδετε την ευκαιρίαν να απευθύνω ένα λόγο συνηθίζω να στρέφω τον λόγον αυτόν περί την Υμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα, διότι πιστεύω ότι δεν μπορεί κανείς να ομιλεί για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και να μην ομιλεί για τον Πατριάρχη. Ο Πατριάρχης δεν είναι μόνον ο προϊστάμενος και ο προκαθήμενος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι αυτή αύτη η ψυχή του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείον δεν είναι ένα ίδρυμα απρόσωπον, δεν είναι ένα ίδρυμα διοικητικόν. Είναι η ζώσα Εκκλησία και ο ζων οργανισμός. Έχει κεφαλήν. Και αυτή είναι η Υμετέρα Θειοτάτη Παναγιότης, ο πρώτος της Ορθοδοξίας εν τω κόσμω σήμερον, και όλοι ημείς οι ταπεινοί διάκονοι από τα μετερίζια που μας έχει τάξει η Μητέρα Εκκλησία τίποτα άλλο δεν προσπαθούμε να κάνουμε παρά, αφού βιώσουμε πρώτοι εμείς το πνεύμα της Μητρός Εκκλησίας, να μεταδώσουμε το μήνυμα των καιρών προς τους πιστούς τους οποίους μας έχει εμπιστευτεί το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο».

Είμεθα ευγνώμονες

Κατόπιν ο Μητροπολίτης Αυστρίας αναφέρθηκε σε βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, στο οποίο υπάρχει συνομιλία του προκαθημένου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Πάπα Βενεδίκτου 16ου με ένα επιφανή Γερμανό δημοσιογράφο.

«Εκεί ο Πάπας αναφερόμενος στις σύγχρονες διεκκλησιαστικές σχέσεις αναφέρεται εκ των πρώτων εις τας σχέσεις του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και εκεί γράφει ο δημοσιογράφος ό,τι του έχει πει ο Πάπας: "Εκτιμώ ιδιαίτερα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο όχι μόνο για τα αισθήματα της φιλίας μου προς εκείνον και των ιδικών του προς εμέ, αλλά πολύ περισσότερον γιατί είναι ένας ρηξικέλευθος εκκλησιαστικός ηγέτης και διότι προάγει και εργάζεται δια την οικουμενική κίνηση όχι εκ καθήκοντος που έχουν όλοι οι προκαθήμενοι και όλοι οι Χριστιανοί για την αποκατάσταση της ενότητος, αλλά πολύ περισσότερον εκ πεποιθήσεως. Τον εκτιμώ ιδιαιτέρως και έχει τας ευχαριστίας μου γι’ αυτό". Αυτή η αναγνώρισις από έναν ηγέτη μιας Εκκλησίας όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη έρχεται να δείξει το σημείο στο οποίον έχει φτάσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο επί της ενδόξου Πατριαρχίας Βαρθολομαίου του Α΄, η οποία εφέτος με τη βοήθεια του Θεού τον Οκτώβριο συμπληρώνει μιαν αγλαόκαρπον εικοσαετία. Και έτσι, Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, είναι πολλοί οι καρποί τους οποίους εμείς δρέπουμε και τους οποίους όμως εσείς με τον ιδρώτα σας, με την αγωνία σας και με τον αγώνα σας μάς προσφέρετε αφειδώς. Είμεθα ευγνώμονες γι’ αυτό. Διότι ζούμε σε μια εποχή στην οποίαν η μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας αναμένεται από τον κόσμον, όχι μόνο τον Ορθόδοξον αλλά από όλο τον Χριστιανικό κόσμο, ο οποίος εκτιμά την αφοσίωσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Χριστιανικήν Παράδοσιν».

Στο τέλος τον λόγο έλαβε ο Ηγούμενος της Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους π. Μεθόδιος ο οποίος αναφέρθηκε στην παρουσία του, στην ευλογημένη Πόλη η οποία αφιερωμένη στην Παναγία, λέγοντας ότι «πριν περίπου 800 χρόνια οι Άγιοι κτήτορες της Μονής μας Όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης και ο υιός του ο Άγιος Σάββας, ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, από εδώ από την Πόλη αυτή πήραν άδεια ώστε να είναι ένα από τα είκοσι Μοναστήρια στο οποίο να ζουν μοναχοί Σέρβοι. Ο Άγιος Συμεών ως Ηγεμόνας της Σερβίας και υιός του ως Πρίγκιπας άφησαν όλα αυτά και η αγάπη προς τον Χριστό τους έφερε στο Άγιον Όρος και πέρασαν 800 χρόνια και παραπάνω από τότε, πάντα υπήρχε υποστήριξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Μονή μας μέχρι και τα τελευταία χρόνια.

Η τελευταία επίσκεψη σας στο Μοναστήρι μας είναι πριν τέσσερα χρόνια περίπου, ήλθατε να μας υποστηρίξετε, να μας ευλογήσετε, ιδιαίτερα από τότε που ξεκινήσαμε μεγάλο αγώνα να κάνουμε ανακαίνιση της Μονής μετά την πυρκαγιά. Αλλά επιτρέψετε Παναγιώτατε να πω με κάποιο τρόπο ως εκπρόσωπος του Σερβικού λαού. Πάντα εμείς ξέρουμε ότι οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος πριν παραπάνω από χίλια χρόνια πήραν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την ευλογία να ξεκινήσουν το ευλογημένο έργο να φυτέψουν την χριστιανική πίστη στους Σλαβικούς λαούς, όπως είναι και ο Σερβικός λαός και αυτό τιμάμε πάντα και γι' αυτό θέλω αυτή την στιγμή να ευχαριστήσω. Όπως είπα στην ενθρόνιση και σήμερα να το πω, η Παναγία η Τριχερούσα που είναι η μόνη αληθινή ηγουμένη της Μονής μας είναι θαυματουργική εικόνα και εμείς κάθε μέρα κάνουμε προσευχή για όλο τον κόσμο αλλά ιδιαίτερα και για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ώστε η Παναγία η Τριχερούσα με τα τρία χέρια να σκεπάζει εσάς προσωπικά και όλους τους Αρχιερείς και πατέρες, ευλαβείς χριστιανούς που αγωνίζεσθε αυτά τα χρόνια να συνεχίσετε την παράδοση και εμείς οι Αγιορείτες όσο μπορούμε με προσευχές μας αλλά και με μεγάλο σεβασμό μας και την υπακοή προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα βοηθήσουμε».

Ο ΝΕΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχθηκε στο Φανάρι τον νέο Καθηγούμενο της Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους Μεθόδιο, ο οποίος συνοδευόταν από τους αδελφούς της Μονής Αρσένιο διάκονο και Σιλουανό μοναχό.

Στην φωτογραφία του Νικολάου Μαγγίνα, ο ηγούμενος της Σερβικής Μονής Χιλανδαρίου, με τον Μ. Αρχιδιάκονο Μάξιμο, ο οποίος σπούδασε Θεολογία στο Βελιγράδι και είναι γνώστης της σερβικής γλώσσας και της σερβικής εκκλησιαστικής πραγματικότητας.

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Του Νικολάου Μαγγίνα

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχθηκε στο Φανάρι το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων, υπό την ηγεσία του Προέδρου Θεοφάνους Ισαακίδου.

Ο Πρόεδρος παρουσίασε τα πεπραγμένα της Ενώσεως Καππαδοκικών Σωματείων Ελλάδος της χρονιάς 2010 και τα σχέδια για το 2011. Συζήτησε με τον Πατριάρχη για το πρόγραμμα της φετινής προσκυνηματικής επίσκεψης του Πατριάρχου στην Καππαδοκία, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 14, 15 και 16 Μαϊου.

Η έδρα του Σωματείου βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη και εντάσσονται σ' αυτό 43 Καππαδοκικά Σωματεία από όλη την Ελλάδα.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Ρεπορτάζ – φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Διάλεξη με θέμα: “Από την εθναρχία στο έθνος. Από τη Χάλκη στην Κρήτη και στη Μακεδονία”, πραγματοποίησε σήμερα το απόγευμα στην Αίθουσα Χειρογράφων της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης στο Φανάρι, ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέας, Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Την διάλεξη τίμησε με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και παρέστησαν Ιεράρχες του Θρόνου, ο Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Αθανάσιος Αστρακάς, Άρχοντες της Μ.τ.Χ.Ε., κληρικοί της Πατριαρχικής Αυλής και ομογενείς.

Τον ομιλητή παρουσίασε στο ακροατήριο ο Μέγας Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας, υπεύθυνος της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης.

Ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου ανέλυσε στην ομιλία τους όρους “εθναρχία” και “έθνος”, εξηγώντας παράλληλα την ιστορική θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανά τους αιώνες. Μεταξύ άλλων τόνισε:

“...Η εθναρχική παράδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταβάλλεται σε εθνική αυτοσυνειδησία. Η εθναρχική συνείδηση που κυοφορείται από τη Μεγάλη Εκκλησία στους γόνους της κατά Χάλκη Θεολογικής Σχολής εμπεριείχε όλα τα δεδομένα για την ανάδειξη εκκλησιαστικών ηγετικών φυσιογνωμιών, αλλά και για τη μεταλλαγή και το πέρασμα από την εθναρχική στην εθνική συνείδηση, όταν η ιστορική συγκυρία διεκδικούσε έναν νέο ρόλο για τον αρχιερέα. Τη νέα πραγματικότητα της εθνικής συνείδησης για πρώτη φορά εξέφρασαν οι χαλκίτες αρχιερείς στην Κρήτη κατά την επανάσταση του 1897 και στη συνέχεια οι μακεδονομάχοι αρχιερείς στον Μακεδονικό Αγώνα και την Μικρά Ασία”.

Και κατακλείοντας την ομιλία του ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου Ανδρέας είπε συμπερασματικά:

Παναγιώτατε,

Η εθναρχία, το γένος, το ρουμ μιλέτ απετέλεσαν και συγκρότησαν κοινωνικό σχήμα με σημείο αναφοράς τη θρησκεία και διοικητικό κέντρο από το 1601 τον πάνσεπτο αυτό χώρο, το Φανάρι, όπου και η έδρα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Η εθναρχία ολοκλήρωσε τον προορισμό και τον ιστορικό της ρόλο περί τας αρχάς του 20^ου αιώνα όταν πλέον διαμορφώνονται τα σύγχρονα εθνικά κράτη που προήλθαν από το διαμελισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Σήμερα στον 21^ο αιώνα τα δεδομένα για τα έθνη – κράτη μεταβάλλονται. Η δημιουργία σ' αυτά μεγάλων αστικών κέντρων, η ερήμωση της υπαίθρου, ο εκδημοκρατισμός των, τα μεταναστευτικά ρεύματα, η σύγχρονη τεχνολογία με το διαδίκτυο, η πολυπολιτισμικότητα και η παγκοσμιοποίηση αναδομούν και επαναπροσδιορίζουν τον ρόλο του έθνους – κράτους, όπως αυτό ανδρώθηκε κατά τον 20^ο αιώνα.

Τα ανωτέρω δεδομένα, όπως επίσης και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, συμβάλλουν στη διεθνοποίηση της μέχρι πρότεινος περιχαρακωμένης εντός των συνόρων εθνοκρατικής οντότητας. Διαμορφώνονται, πλέον, νέες πολιτισμικές ταυτότητες μέσα από την ελευθερία του αυτοπροσδιορισμού σε μία κοινωνία που ξεπερνάει τα εθνικά όριά της. Οι σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές που μεταφέρουν την τουρκική πραγματικότητα στην ελληνική κοινωνία και ο νέος τρόπος θέασης της ιστορίας του παρελθόντος από τη νέα γενιά των ιστορικών στα βαλκάνια, δημιουργούν τις προϋποθέσεις της υπέρβασης των εθνικών προκαταλήψεων. Τα παραπάνω δεν σηματοδοτούν, βέβαια, την αναβίωση της εθναρχίας στα νέα δεδομένα της κοινωνίας των πολιτών του 21^ου αιώνα.

Ο 21^ος αιώνας με την κοινωνία των πολιτών δεν δύναται να αναβιώσει την εθναρχία. Ὸμως όπως στις αρχές του 20^ου αιώνα οι πτυχιούχοι της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ενστερνίζονται και υπηρετούν λυσιτελώς την ιδέα του έθνους – κράτους, έτσι και σήμερα στις αρχές του 21^ου αιώνα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εν τω προσώπω του Χαλκίτου Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, προσλαμβάνει τον επαναπροσδιορισμό του έθνους – κράτους και ασκεί την πολυεπίπεδη και πολυμερή διακονία του στα νέα δεδομένα της παγκοσμιοποιούμενης πολιπολιτισμικής κοινωνίας.

Με τις πατριαρχικές ανά την οικουμένη λειτουργίες, επισκέψεις, ομιλίες, περιοδείες και πρωτοβουλίες προάγει και εμπεδώνει στην Οικουμένη τον αλληλοσεβασμό των ποικίλων ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων, όπως αυτές εκφράζονται σε εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική, πολιτική και κοινωνική διάσταση, μακρυά από φανατισμούς, εθνοκαθάρσεις και εθνοφυλετικές περιπέπειες, σε ένα νέο αιώνα, τον αιώνα της Ορθοδοξίας κατά τον διαπρεπέστερο βυζαντινολόγο του παρελθόντος αιώνος Στήβεν Ράνσιμαν».

ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ: "Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι και η ενσάρκωση του Σταυρού του Χριστού"

Τρισαρχιερατική Θ. Λειτουργία τελέστηκε την περασμένη Κυριακή στον Ι. Ναό Αγίου Σπυρίδωνος στην Αθήνα και ακολούθησε η κοπή της Βασιλόπιτας της Εστίας Θεολόγων Χάλκης.
Κατά την ομιλία του στην Θ. Λειτουργία ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης υπογράμμισε τα εξής για το Οικουμενικό Πατριαρχείο:

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είναι απλώς έκφραση μιας μαρτυρίας αλλά είναι και η ταύτιση του μαρτυρίου. Είναι και η ενσάρκωση του Σταυρού του Χριστού. Και τον Σταυρό του φέρει μονίμως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο εκάστοτε Πατριάρχης στους ώμους του. Και με τον Σταυρό αυτό νικά όλες τις δυσκολίες. Και έτσι σήμερα εμείς μπορούμε να απολαμβάνουμε των αγαθών που μας προσφέρει η Μήτηρ Εκκλησία σκεπάζοντάς μας με την αγάπη της, με την στοργή της» τόνισε ο Μητροπολίτης Περγάμου και συνέχισε:

«Στις ημέρες μας με την φωτισμένη ηγεσία του Οικουμενικού μας Πατριάρχη παρά τις δυσκολίες συνεχίζει την μεγάλη αποστολή του ο ιερός αυτός θεσμός. Και κάθε τόσο η ελπίδα ξαναγεννιέται μέσα μας ότι θα δώσει ο Θεός και η Θεολογική αυτή Σχολή η οποία ανέδειξε μεγάλους Πατριάρχες και Ιεράρχες και πολλούς διδασκάλους, να ανοίξει και πάλι τις πύλες της και να αποτελέσει και πάλι κέντρο της Ορθοδόξου Θεολογίας. Να συνεχίσει η Σχολή να εκπαιδεύει στελέχη για το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο».

Το πλήρες ρεπορτάζ του Νίκου Μαγγίνα δείτε στην Ιδιωτική Οδό.

ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2011

Σε άριστη έκδοση κυκλοφόρησαν, όπως είθισται τα τελευταία χρόνια και φέτος τα ημερολόγια του τ.έ. 2011 του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.

Το πρώτο είναι πλέον το γνωστό ογκώδες ημερολόγιον το οποίο εκδίδεται κάθε χρόνο και περιέχει το τυπικό μέρος των ιερών ακολουθιών του έτους, το ιστορικό και το διοικητικό μέρος του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.

Την κατάρτιση του τυπικού μέρους επιμελήθηκε ο αιδεσιμολ. πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου π. Γεώργιος Λαδουκάκης, ο οποίος διόρθωσε και τα δοκίμια μαζί με τον φιλόλογο κ. Αθανάσιο Τζιερτζή, την ηλεκτρονική καταγραφή πραγματοποίησε ο αρχιμανδρίτης π. Παϊσιος Λαρεντζάκης και το φωτογραφικό υλικό ανήκει στον ταλαντούχο φωτογράφο κ. Νικόλαο Μαγγίνα. Την γενική επιμέλεια του ημερολογίου είχε ο πανοσιολ. Μ. Αρχιμανδρίτης π. Αθηναγόρας και είναι απαραίτητο εγχειρίδιο κάθε κληρικού και ιεροψάλτη για την ορθή εκτέλεση των ακολουθιών εσπερινού, όρθρου και θ. λειτουργίας.

Το ημερολόγιο φέτος αφιερώνεται στην Α.Θ.Π. με την εξής ρήση: «Αφιερούται ευλαβώς τη Α.Θ.Παναγιότητι, τω Αρχιεπισκόπω Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικώ Πατριάρχη κυρίω κυρίω Βαρθολομαίω, σεπτώ οιακοστρόφω της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, επί τη ευδοκία Θεού, αισία συμπληρώσει εικοσαετούς Πατριαρχίας».

Το ημερολόγιο επίσης περιέχει σύντομο ιστορικό σημείωμα περί του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πλήρη κατάλογο των Πατριαρχών από την ίδρυση της Εκκλησίας της Πόλης μας μέχρι σήμερα.

Ορθό θα είναι γράφοντας για το ημερολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου να μνησθώμεν και του αειμνήστου και σεβαστού κληρικού Μ. Οικονόμου της Μ.Χ.Ε. Μελετίου Σακκουλίδη, ο οποίος για πολλά έτη είχε την επιμέλεια της έκδοσης του τυπικού τμήματος. Ας είναι η μνήμη του αιώνια.

Επίσης εκδόθηκε και πάλι και το έτερο εγκόλπιο ημερολόγιο «της τσέπης» σε άριστη επίσης έκδοση, το οποίο αφιερώθηκε φέτος στη θεματική ενότητα «Κωνσταντινούπολις η Αγιούπολις (Μέρος Β΄)». Περιέχει ιστορικά Ναών της πόλης μας, τα οποία ούτε και τα είχαμε ακούσει και θα εκπλαγεί ο αναγνώστης με τους πολυάριθμους ναούς που υπήρχαν στην πόλη μας και σήμερα δεν υπάρχουν ούτε καν τα ερείπιά τους.

Το ημερολόγιο εκδόθηκε με επιμέλεια του αρχιμανδρίτη π. Δοσίθεου Κανέλλου, Καθηγούμενου της Ι. Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου στην Τατάρνη Ευρυτανίας. Ο π. Δοσίθεος είναι ένας ένθερμος υποστηρικτής της Πόλης μας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μη φειδόμενος κόπων, μόχθων και εξόδων, την επισκέπτεται σε κάθε ευκαιρία και την γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή πολύ καλύτερα από εμάς που κατοικούμε εδώ. Ιδιαίτερο σεβασμό τρέφει προς τον Άγιο Σεβαστιανό και για τον λόγο αυτό επισκέπτεται την πόλη στις 18 Δεκεμβρίου στο ιστορικό Αγίασμα του Αγίου εντός του Ι. Ναού Αγίου Δημητρίου Σαρμασικίου.

Ο π. Δοσίθεος για την ευλογημένη εικοσαετία της Α.Θ.Π. στον πρόλογό του καταλήγει ως εξής:

«…Έσονται γαρ Θεού ευδοκία, του εν Τριάδι αγία υμνουμένου και προσκυνουμένου, και άλλα πολλά. Ημίν απομένει έν και μόνον. Το υπερεύχεσθαι από καρδίας εν εσπέρα και πρωί και μεσημβρία και εν παντί καιρώ και λέγειν: Εις πολλά έτη, Δέσποτα».

Ακολουθούν σημειώματα ιστορικά και διοίκησης για το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, διάφορες χρήσιμες δογματικές πληροφορίες και τελικά το αναλυτικό εορτολόγιο.

Εμείς ως Ρωμιοί της πόλης και πνευματικά Του τέκνα, ευχόμαστε στον Σεβαστό και Σεπτό Πατριάρχη μας, ο Κύριος να Τον ενισχύει στο έργο Του και υποσχόμαστε ότι πάντοτε θα είμαστε στο πλευρό Του.

ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ, Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως 26.1.2011

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ CHAMBESY ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ

Παρουσία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου εγκαινιάστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2011 το «Μουσείο Χριστιανικής Τέχνης» στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambésy Γενεύης. O Προϊστάμενος του Κέντρου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας, αναφέρθηκε στο ιστορικό της ιδρύσεώς του και στην σημαντική συνεισφορά σε αυτό του τέως Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του. Στην ομιλία του ανέφερε ότι σκοπός του Μουσείου είναι να αποτελέσει διεθνές κέντρο προβολής της εκκλησιαστικής αλλά και κάθε άλλης μορφής τέχνης που συνδέεται με την παράδοση και τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας, συμπληρώνοντας τον ρόλο του Ορθόδοξου Κέντρου.
Το Μουσείο, το οποίο ανεγέρθηκε με δωρεά της Οικογένειας Λάτση εις μνήμην του Ιωάννη Σ. Λάτση, -με αρχιτεκτονική μελέτη και επίβλεψη από τον Άρη Σερμπέτη- εγκαινιάζεται με δύο παράλληλες εκθέσεις που με διαφορετική προσέγγιση και οπτική αναδεικνύουν το οικουμενικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, το οποίο διαχρονικά πρεσβεύει και υπηρετεί το Κέντρο από την ίδρυσή του το 1966.

Η έκθεση «Κειμήλια του Παρελθόντος: Θησαυροί της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η Ανταλλαγή Πληθυσμών. Από τις Συλλογές του Μουσείου Μπενάκη» που θα φιλοξενείται στο Μουσείο μέχρι τις 24 Ιουλίου 2011 διοργανώθηκε από το Μουσείο Μπενάκη με την αποκλειστική χρηματοδότηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση. Απαρτίζεται από 90 εκκλησιαστικούς θησαυρούς που χρονολογούνται από τον 16ο έως και τον 19ο αιώνα, κυρίως έργα αργυροχοΐας, κεντήματα και εικόνες που έφεραν στην Ελλάδα οι ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας και Ανατολικής Θράκης.

Το Μουσείο Μπενάκη είναι ένα εκ των ελληνικών ιδρυμάτων που διαφύλαξαν όσα πολύτιμα κειμήλια κατόρθωσαν να περισώσουν οι Έλληνες πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923.

Στον δίγλωσσο -αγγλικά και γαλλικά- κατάλογο που κυκλοφορεί και συνοδεύει την έκθεση, ο Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Άγγελος Δεληβορριάς αναφέρει: «Στις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη υπάρχουν αντικείμενα που προέρχονται από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο και την Κεντρική Μικρά Ασία, την παλαιά βυζαντινή επαρχία της Καππαδοκίας. Ένας σημαντικός αριθμός από τα αντικείμενα αυτά, καθώς σχετίζεται με εργαστήρια της Κωνσταντινουπόλεως, υπομνηματίζει εμμέσως το κλίμα της γεωγραφίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Θα μπορούσε επομένως να υποστηριχτεί ότι η παρουσία τους στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambésy της Ελβετίας υποδηλώνει κατά κάποιο τρόπο επιστροφή στον φυσικό τους χώρο». Ο κατάλογος παρουσιάζει όλα τα εκθέματα πλαισιωμένα από κείμενα της επιμελήτριας της έκθεσης, Δρ. Άννας Μπαλλιάν, επικεφαλής επιμελήτριας της ισλαμικής και μεταβυζαντινής συλλογής του Μουσείου Μπενάκη.

Το ισόγειο του Μουσείου Χριστιανικής Τέχνης φιλοξενεί στους χώρους του την έκθεση φωτογραφιών με τίτλο «Fred Boissonnas: Οι Αποστολές στο Σινά, 1929-1933», η οποία διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Αγίας Αικατερίνης και του Ligatus Research Centre, University of the Arts London και παρουσιάζει 68 φωτογραφίες από τα ταξίδια του σπουδαίου Ελβετού φωτογράφου στη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Η Καθηγήτρια Oriana Baddeley, από το CCW Graduate School (Camberwell, Chelsea και Wimbledon), University of the Arts London, που επιμελήθηκε την έκθεση, αναφέρει μεταξύ άλλων στον επίσης δίγλωσσο κατάλογο που συνοδεύει την αντίστοιχη έκθεση: «Οι αποστολές στο Σινά ήταν το τελευταίο μεγάλο εγχείρημα του φωτογράφου και, όπως με κάθε κύκνειο άσμα πολλών καλλιτεχνών, ενσωματώνει την επαγγελματική γνώση και τον πειραματισμό μιας ολόκληρης ζωής συμπυκνώνοντας την γενική φιλοσοφία του για τη ζωή και την τέχνη. Οι αποστολές στο Σινά του Fred Boissonnas είναι ένα ταξίδι στο όραμα ενός καλλιτέχνη για τον κόσμο πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων».

Στην εκδήλωση επίσης παρέστη και απηύθυνε χαιρετισμό ο Έλληνας Πρέσβης στην Ελβετία Ιωάννης Μουρίκης.

Την τελετή των εγκαινίων τίμησαν με την παρουσία τους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λαμψάκου κ. Μακάριος, ο Δήμαρχος του Chambésy Μr. Jean Marc Mermoud, μέλη της οικογένειας Λάτση, η Πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη Αιμιλία Γερουλάνου, ο Διευθυντής Άγγελος Δεληβορριάς και η Αναπλ. Διευθύντρια Ειρήνη Γερουλάνου, καθώς και πλήθος μελών της Ελληνικής Κοινότητας της Γενεύης.

Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ Μουσείου Χριστιανικῆς Τέχνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν Σαμπεζύ Γενεύης
(3 Φεβρουαρίου 2011)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐξοχώτατοι κύριοι Πρέσβεις,
Ἐξοχώτατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἑλβετικῶν Ἀρχῶν,
Ἀξιότιμοι ἐκπρόσωποι τοῦ Μουσείου Μπενάκη,
Ἐντιμολογιώτατε Ἄρχων καὶ Καθηγητὰ κ. Σπυρίδων Λάτση καὶ λοιποὶ Ἄρχοντες τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας,
Φιλόμουσος ὁμήγυρις,

Ὅταν πρὸ τεσσαράκοντα καὶ πέντε ἐτῶν, ἐπὶ πατριαρχείας τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου ἡμῶν Ἀθηναγόρου, ἐδημιουργεῖτο ἐνταῦθα τὸ Σταυροπήγιον τοῦ Ὀρθοδόξου Κέντρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μεταξὺ τῶν σκοπῶν τῆς ἱδρύσεώς του, συμφώνως πρὸς τὸν ἱδρυτικὸν Πατριαρχικὸν καὶ Συνοδικὸν Τόμον, ἦτο, καὶ δὴ καὶ πρωτίστως, ἡ πληροφόρησις τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου τῆς Δύσεως, καὶ εἰδικώτερον τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, περὶ τὴν Ὀρθόδοξον λατρείαν, τὴν διδασκαλίαν, παράδοσιν καὶ Θεολογίαν. Βεβαίως ὁ τοιοῦτος σκοπὸς ἐξεπληροῦτο μέχρι σήμερον ὑπὸ τοῦ Κέντρου μὲ τὸ σύνολον τῶν δραστηριοτήτων του, ἐν συνεχείᾳ δὲ καὶ ὑπὸ τοῦ ἀργότερον ἱδρυθέντος παρ’ αὐτῷ Ἰνστιτούτου Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν Ὀρθοδόξου Θεολογίας. Ὅμως, κατὰ τὴν γνώμην ἡμῶν, «κάτι ἔλειπε». Καὶ τοῦτο τὸ «κάτι» ἦτο ἕν Ἐκκλησιαστικὸν Μουσεῖον ἤ Κειμηλιοφυλάκιον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἐξετίθεντο σπουδαῖα λειτουργικὰ ἀντικείμενα, εἰκόνες, ἄμφια καὶ βιβλία, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν τὴν ἱστορικὴν πορείαν τῆς καθ’ ἡμᾶς ἀνατολικῆς λατρείας, ἐκκλησιαστικῆς τέχνης, Θεολογίας καὶ ζωῆς. Τοῦτο καὶ ἔχομεν τὴν μεγάλην χαρὰν καὶ βαθεῖαν ἱκανοποίησιν νὰ ἐγκαινιάζωμεν ἐπισήμως σήμερον.
Ἀσφαλῶς εἰς τὴν εὐχάριστον αὐτὴν ὥραν ἐφθάσαμε μετὰ ἀπὸ μακρὰν καὶ ἐπίπονον πορείαν, μετὰ ἀπὸ πολλὰς δυσκολίας, τεχνικὰ προβλήματα, πρακτικὰς δυσχερείας καὶ ἀντιξοότητας, αἱ ὁποῖαι ὅμως δὲν ἤλλαξαν οὔτε τὴν θέλησιν, οὔτε τὸν ὁραματισμόν μας. Τὸ Μουσεῖον τοῦτο ἦτο θέλημα Θεοῦ νὰ γίνῃ, καὶ ὁ Θεὸς ἐλείανε τὴν ὁδόν, ἐβοήθησε νὰ ὑπερπηδηθοῦν τὰ πάσης φύσεως ἐμπόδια, ἀνεζωπύρωσε τὸν ἐνθουσιασμὸν ὅλων, ἐνέπνευσε καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους νὰ σπεύσουν εἰς βοήθειαν, ἐκίνησε μηχανισμοὺς φιλοπροόδων Ὀργανισμῶν νὰ ἔλθουν ἀρωγοί, καί, ἰδού, σήμερον τὸ ὄνειρον εἶναι πλέον πραγματικότης!

Τοὺς μογήσαντας καὶ παντοειδῶς συνδραμόντας διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἵδρυσις, ἀνέγερσις καὶ ἀπὸ σήμερον λειτουργία τοῦ Μουσείου ἡμῶν, κατὰ χρέος εὐχαριστοῦμεν θερμότατα καὶ ἀπονέμομεν εἰς αὐτοὺς ὁλόθυμον τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐαρέσκειαν. Ὁ Ἱερώτατος Μητροπολίτης Χαλκηδόνος κ. Ἀθανάσιος, ὁ Ἱερώτατος Μητροπολίτης Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίας, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Λαμψάκου κ. Μακάριος, τὸ φιλογενὲς καὶ πάντοτε πρόθυμον εἰς ἔργα εὐποιΐας κοινωφελὲς Ἵδρυμα Λάτση καὶ ὁ ἐντιμολογιώτατος Ἄρχων Ἀκτουάριος Δρ Σπυρίδων Λάτσης μετὰ τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὁμίλου Λάτση ἐντιμολογιωτάτου Ἄρχοντος Μαΐστορος κ. Εὐαγγέλου Χρόνη καὶ τῶν λοιπῶν ἐκλεκτῶν συνεργατῶν των, εἶναι οἱ πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται τὸν δίκαιον ἔπαινον τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας. Ὅλως ἰδιαιτέρως σημειοῦμεν τὴν γενναιόφρονα χορηγίαν τοῦ Ἱδρύματος Λάτση, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν θὰ ἦτο εὔκολος ἡ ἀντιμετώπισις τῆς οἰκονομικῆς δαπάνης τοῦ ἔργου. Πάντοτε τὸ Ἵδρυμα Λάτση ἔχει τεταμένον εὐήκοον οὖς εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἀνταποκρίνεται εἰς αὐτὰς εὐγενῶς καὶ ὑποδειγματικῶς. Διὰ τοῦτο καὶ ἐπιλαμβανόμεθα τῆς παρούσης εὐτυχοῦς εὐκαιρίας διὰ νὰ εὐχαριστήσωμεν θερμῶς τὴν ἐρίτιμον κυρίαν Ἐριέτταν Λάτση, τῆς ὁποίας ἡ παρουσία ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν μᾶς γεμίζει ἀπὸ χαράν. Εἰς τὸ ἐγκαινιαζόμενον ἔργον ἡ συμβολὴ τοῦ Ἱδρύματος Λάτση δὲν περιορίζεται εἰς τὴν οἰκονομικὴν χορηγίαν, ἀλλὰ ὁ λίαν ἡμῖν ἀγαπητὸς Καθηγητὴς Σπυρίδων Λάτσης ἠγαθύνθη νὰ προσφέρῃ πρὸς ἔκθεσιν καὶ ἱκανὰ ἀντικείμενα ἐκ τῆς οἰκογενειακῆς του συλλογῆς, ἐφ’ ᾧ καὶ ἀπευθύνομεν εἰς αὐτὸν ἀπὸ καρδίας προσθέτους εὐγνώμονας εὐχαριστίας.

Ἀλλὰ τὸ Μουσεῖον τοῦτο Χριστιανικῆς Τέχνης ἀρχίζει τὴν λειτουργίαν του μὲ μίαν λαμπρὰν εἰσαγωγικὴν ἔκθεσιν ὑπὸ τὸν τίτλον: «Κειμήλια τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ 16ου, 17ου, 18ου καὶ 19ου αἰῶνος ἐκ τῆς Συλλογῆς τοῦ Μουσείου Μπενάκη». Τὸ Μουσεῖον Μπενάκη, τὸ ὑπέροχον καὶ περιάκουστον αὐτὸ πνευματικὸν καθίδρυμα τῶν Ἀθηνῶν, εἶναι καρπὸς τῆς φιλογενείας τοῦ μεγάλου Ἐθνικοῦ Εὐεργέτου Ἀντωνίου Μπενάκη, ἐπλουτίσθη κατὰ καιροὺς μὲ θησαυροὺς τοῦ Μείζονος Ἑλληνισμοῦ καὶ εὐτυχεῖ νὰ διαθέτῃ, πρὸς τοῖς ἄλλοις, καὶ πλεῖστα ἐκκλησιαστικὰ κειμήλια ἐκ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, τὰ ὁποῖα περιῆλθον εἰς τὴν κατοχήν του μετὰ τὰ τραγικὰ διὰ τὸ εὐσεβὲς ἡμῶν Γένος γεγονότα τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ παρελθόντος εἰκοστοῦ αἰῶνος. Ἡ ἀξιότιμος διεύθυνσίς του, προφρόνως ἀνταποκρινομένη εἰς σχετικὸν αἴτημα, παρεχώρησε μέρος τῶν κειμηλίων αὐτῶν διὰ νὰ ἐκτεθοῦν προσωρινῶς ἐνταῦθα καὶ νὰ ἐγκαινιασθῇ τὸ Μουσεῖον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἴμεθα βαθύτατα εὐγνώμονες πρὸς τὸ ἀξιότιμον Διοικητικὸν Συμβούλιον καὶ τὴν Διεύθυνσιν τοῦ Μουσείου Μπενάκη διὰ τὴν εὐγενῆ αὐτὴν παραχώρησιν, πολλὰς δ’ εὐχαριστίας ἐπιγράφομεν καὶ τῇ εὐγενεστάτῃ κ. Ἄννῃ Μπαλλιὰν διὰ τὴν σχετικὴν μέριμναν καὶ φροντίδα καὶ τοὺς κόπους της. Τὰ ἐκτιθέμενα κειμήλια, ἀγαπητοὶ παρόντες, εἶναι μίγμα χριστιανικῆς καὶ μεταβυζαντινῆς τέχνης, προέρχονται ἀπὸ τὴν ἁγιοτόκον Καππαδοκίαν, τὸν Πόντον καὶ τὴν Ἀνατολικὴν Θράκην καὶ ἀπεικονίζουν τὸ βάθος τῆς ψυχῆς τῶν ἐκεῖθεν ὁμογενῶν προσφύγων καὶ τὴν πολιὰν ἀρχοντιὰν καὶ εὐγένειαν τῆς Ρωμηοσύνης. Ἀφοῦ τὰ ἀπολαύσωμεν ἐκτιθέμενα, δυνάμεθα νὰ τὰ σπουδάσωμεν ἐμβριθέστερον μέσα ἀπὸ τὰς σελίδας τοῦ ὡραίου διγλώσσου Καταλόγου τῆς Ἐκθέσεως, διὰ τὴν ἀρτίαν καὶ αἰσθητικῶς ἄψογον ἐμφάνισιν τοῦ ὁποίου καὶ συγχαίρομεν τοὺς καταρτίσαντας αὐτόν, τοὺς ἐκδόντας καὶ τοὺς χορηγούς. Πιστεύομεν ἀκραδάντως ὅτι οἱ Ἑσπέριοι, καὶ ὄχι μόνον, ἐπισκέπται τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ τούτου Μουσείου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου θὰ εὕρουν ἐν αὐτῷ ἕν ἀκόμη ἀνοικτὸν παράθυρον πρὸς τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴν καὶ τὴν ἑλληνορθόδοξον Παράδοσιν καὶ ζωήν, τὸ ὁποῖον ἡ πρὸς αὐτοὺς ἐκτενὴς ἡμῶν ἀγάπη ἀπὸ τῆς σήμερον ἐν εὐλογίαις προσφέρει. Τῷ δὲ χορηγῷ παντὸς ἀγαθοῦ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ δόξα καὶ αἶνος καὶ εὐλογία, καὶ τούτου καὶ πάντων ἕνεκεν! Καὶ ἕνα ἀκροτελεύτιον λόγον, διὰ νὰ ἐκφράσωμεν τὴν ἐπὶ πλέον χαρὰν καὶ ἱκανοποίησιν ἡμῶν διότι τὰ ἐγκαίνια τοῦ Μουσείου Χριστιανικῆς Τέχνης συνοδεύονται ἀπὸ μίαν ἔκθεσιν φωτογραφιῶν διὰ τὸ Σινᾶ τοῦ ἀξιονομάστου καὶ διασήμου φωτογράφου καὶ περιηγητοῦ Boissonnas, τὴν ὁποίαν ὅλοι μαζὶ ἀπολαμβάνομεν ἀπόψε. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς τοὺς κατόχους τῆς συλλογῆς διὰ τὴν καλλιτεχνικὴν ἀπόλαυσιν τὴν ὁποίαν προσφέρουν εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς πολλοὺς ἄλλους, καὶ εὐχόμεθα τὸ Πατριαρχικὸν ἡμῶν Κέντρον τοῦ Σαμπεζὺ εἰς τὸ μέλλον νὰ φιλοξενήσῃ καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ σπουδαῖα εἰκαστικὰ καὶ ἐν γένει πολιτισμικὰ γεγονότα.

Tην ομιλία στα γαλλικά διαβάστε εδώ.

- φωτογραφίες κειμηλίων:
1. Χρυσό ιερατικό εγκόλπιο σε σχήμα δικέφαλου αετού με πολύτιμες πέτρες και σμαλτωμένες παραστάσεις της Παναγίας Βρεφοκρατούσας και του Ευαγγελισμού. Κωνσταντινούπολη, β' μισό του 17ου αιώνα.
2. Λεκάνη αγιασμού από ασήμι με ανάγλυφα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, 1722.
3. Χρυσοκέντητος μεταξωτός επιτάφιος, έργο της φημισμένη κεντήστρας Δεσποινέτας. Κωνσταντινούπολη, 1723.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΓΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

«ΑΙ ΨΥΧΑΙ ΤΩΝ ΓΗΓΕΝΩΝ
ὑψοῦνται ἐκ γηΐνων»

Τοῦ Μητροπολίτου Πέργης Εὐαγγέλου

Μέ ὄψη χειμωνιάτικης αὐγῆς
μπροστά τους τό Φανάρι στήνεται
ἐδῶ νά λειτουργήσουν στή γιορτή
τῆς Πολίτισσας τό κλίμα γῆς.

Ψηλά ἀπό τά βυθινιώτικα βουνά
οἱ φειδωλές ἀπ’ τήν ἀνατολή ἀκτῖνες
σά χάϊδεμα πέφτουνε στό θρόνο
καί σάν ψαλμός ἑωθινός στά Λείψανα.

Κι’ ἐνῶ προχώραγε ὁ Ὄρθρος
λές καί ἐσείσθησαν ἀπό τίς χάρες
κι’ ἔγιναν ὀρθοστήλωτη εἰκόνα
ὁ χρυσορρήμονας κι’ ὁ Θεολόγος.

Μαζί κι’ ὁ μεγάλος ὑψηγόρος,
τρεῖς ἅμα τῆς θεότητος τῆς τρισηλίου
ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί τήν Καππαδοκία
σάν τ’ οὐρανοῦ κι’ οἱ τρεῖς ἀνασασμοί.

Ὑψοῦνται οἱ ψυχές τῶν γηγενῶν
ἀπ’ τοῦ Χριστοῦ τ’ ἀπόρρητα ὠσμένες
ὅσα κατώπτευσαν οἱ Ἐραστές τους
κι’ ἀνάμεσα κι’ ἐκεῖνες τῶν Ρωμηῶν.

Στό καπνισμένο τοῦ Ναοῦ Καθολικό
αὐτά π’ ἀκούονται ἀπό τό Θρόνο
εἶναι τ’ ἀπό ψυχῆς νοσταλγημένα
εἶναι τά σμιλεμένα ἀπό τόν οὐρανό.

Ἀπό σπίθες νοουμένων συνθεμένη
κι’ ἡ εὔπνοια τοῦ θυμιάματος
ἀπό τόν Πατριάρχη οὐρανίζεται
σάν ἀπ’ τά Λείψανα βγαλμένη.

Σάν ἕνας μυρίπνοος λιβανωτός
πέταξαν σέ οὐρανό γαλάζιο
οἱ τρεῖς στεφανωμένοι μέ τήν ἅλω
μαζί κι’ ὁ σύγχρονος «ξεχωριστός».

Ὅσα εὖ γι’ Ἅγίους φθέγγονται
ἀπό πιστῶν ἀνθρώπων χείλη
ἀπό τοῦ νοῦ μιά σπίθα βγαίνουνε
κι’ ἀπ’ τῆς ψυχῆς τό θάμβος ραίνονται.

+ ὁ Πέργης Εὐάγγελος

---------------------
Ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
30 Ἰανουαρίου 2011

φωτογραφία: Ν. Μαγγίνας

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Ρεπορτάζ - φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και η ανάγκη επαναλειτουργίας της, καθώς επίσης και σειρά ζητημάτων που απασχολούν τον Οικουμενικό Θρόνο βρέθηκαν στο επίκεντρο της εγκάρδιας συνάντησης που είχαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον υπουργό Εξωτερικών της Αυστραλίας Κέβιν Ραντ.

Ο υπουργός Κέβιν Ράντ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ενημερωθεί για ζητήματα που άπτονται του σεβασμού των θρησκευτικών ελευθεριών, καθώς και για τις πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριάρχη για την προστασία του περιβάλλοντος και για τον διάλογο μεταξύ των θρησκειών.

Μάλιστα σε ό,τι αφορά τους διαθρησκειακούς διαλόγους επισημάνθηκε ότι η θρησκεία πρέπει να αποτελεί παράγοντα για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Συγκεκριμένα ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπενθύμισε ότι «ένας πόλεμος στο όνομα της θρησκείας είναι πόλεμος εναντίον της θρησκείας».

Ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εξέφρασε την λύπη του για τις καταστροφές που προκάλεσαν σε αρκετές πόλεις της Αυστραλίας οι πρόσφατες πλημμύρες. Ζήτησε δε από τον κ.Ράντ να μεταφέρει τις ευχές του όχι μόνο στους Ορθοδόξους αλλά και σε όλους τους κατοίκους της φιλόξενης Αυστραλίας.

«Ήταν μεγάλη τιμή να συναντηθώ με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Είχα μια εξαιρετική συζήτηση με τον Παναγιώτατο. Του μετέφερα τον χαιρετισμό της Αυστραλιανής Κοινωνίας, όλων των Ελλήνων της Αυστραλίας και ειδικότερα της Ορθόδοξης Κοινότητας. Επίσης αναφέρθηκα στο έργο που γίνεται στην κοινότητα μου στο Μπρίσμπεϊν, της ενορίας του Αγίου Γεωργίου» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας και πρόσθεσε: «Η άποψή μου για τον Πατριάρχη είναι ότι πρόκειται για έναν μεγάλο και άγιο άνθρωπο που είναι ιδιαίτερα σεβαστός στην Χριστιανοσύνη, ιδιαιτέρως για το έργο του στον διαχριστιανικό διάλογο και στην προστασία του περιβάλλοντος, το οποίο εμείς υποστηρίζουμε σθεναρώς».


Μετά την συνάντηση ο υπουργός Εξωτερικών προσκύνησε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και άναψε δύο κεριά, το ένα για την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα του Μπρίσμπεϊν, με την οποία συνδέεται, και το δεύτερο για την καρποφορία της προσωπικής εργασίας του.

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ἡ ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ἐν τοῖς Πατριαρχείοις (30.01.2011)

Τῇ συμμετοχῇ ἱκανοῦ ἀριθμοῦ πιστῶν καί τῶν ἐλλογίμων ἐκπροσώπων τοῦ ὁμογενοῦς ἐκπαιδευτικοῦ κόσμου, ἑωρτάσθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἡ παλαιόθεν καθιερωμένη ἑορτή τῶν Γραμμάτων, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῶν ἐν ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν Μεγάλων Ἱεραρχῶν καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς παραμονῆς, Σαββάτου, 29ης Ἰανουαρίου, καί κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς ἑορτῆς, τήν Κυριακήν, 30ήν Ἰανουαρίου, ἐν συγχοροστασίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου, Γέροντος Δέρκων κ. Κωνσταντίνου, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου, Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Μοσχονησίων κ. Ἀποστόλου καί Ἰκονίου κ. Θεολήπτου.

Τόν Θεῖον Λόγον ἐκήρυξεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σεβαστείας κ. Δημήτριος.

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πέργης κ. Εὐάγγελος, οἱ Ἐντιμ. κ.κ. Βασίλειος Μπορνόβας, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, Ἀθανάσιος Ἀστρακᾶς, Πρόξενος αὐτῆς, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ἡ Ἐφορεία μετά τῆς Λυκειάρχου, Καθηγητῶν καί μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, αἱ Ἐφορεῖαι τῶν λοιπῶν Λυκείων, μετά Λυκειαρχῶν, Καθηγητῶν καί μαθητῶν αὐτῶν, ὡς καί Διευ- θυνταί μετά Διδασκάλων καί μαθητῶν τῶν Σχολῶν τῆς Πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τῆς ὁμογενείας ἡμῶν.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσε τό εἰθισμένον Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν μακαρίων καί ἀειμνήστων Ἱδρυτῶν, Εὐεργετῶν, Ἐφόρων, Σχολαρχῶν, Καθηγητῶν, Διδασκάλων, Ἐπιμελητῶν καί μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, εἰς τό τέλος τοῦ ὁποίου Οὗτος ηὐλόγησε τά ὑπό μαθητῶν τῆς Σχολῆς προσαχθέντα κόλλυβα.
Ἐπηκολούθησεν ἡ ἐπίσημος δεξίωσις ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου τῶν Πατριαρχείων, καθ’ἥν ὡμίλησαν ὁ Ἐντιμολ. κ. Στέφανος Μπαϊράμογλου, Ἄρχων Καστρίνσιος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας καί Πρόεδρος τῆς Ἐφορείας τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὁ ὅν παρουσίασεν εἰς τούς παρόντας ὁ Πατριάρχης Ἐξοχ. κ. Ἀλέξιος Τσίπρας, Βουλευτής Α’ Ἀθηνῶν-Πρόεδρος τοῦ Συνασπισμοῦ Ριζοσπαστικῆς Ἀριστερᾶς «ΣΥΡΙΖΑ» καί τοῦ Συνασπισμοῦ τῆς Ἀριστερᾶς τῶν Κινημάτων καί τῆς Οἰκολογίας, ἐξάρας τήν οἰκουμενικήν ἀποστολήν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, καί κατέκλεισεν ὁ Πατριάρχης.

Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος,

τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

εἰς τήν ἑορτήν τῶν Γραμμάτων

(30 Ἰανουαρίου 2011)

Ἱερώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Ἐντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά!

«Ὅς ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 19).

Σήμερον ἑορτάζομεν διπλῆν πνευματικήν ἑορτήν. Τιμῶμεν τήν μνήμην τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ταὐτοχρόνως ἀφιερώνομεν τόν συνεορτασμόν των εἰς τήν τιμήν τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας τοῦ Γένους ἡμῶν. Ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐλαμπρύνθη μέ τήν Πατριαρχικήν ποιμαντορίαν δύο ἐκ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καί ἐπί σειράν αἰώνων ὑπῆρξεν ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία περιούσιος προστάτις τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καί δή καί εἰς καιρούς δουλείας τοῦ Γένους ἡμῶν.
Δι᾿ ὅ αἰσθανόμεθα εἰσέτι σήμερον ἀρχομένου τοῦ 21ου αἰῶνος βαρυτέραν τήν διττήν ταύτην κληρονομίαν τόσον τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ὅσον καί τῆς χριστιανικῆς πνευματικότητος. Ἡ παροῦσα περίλαμπρος ἡμέρα ὑπενθυμίζει εἰς πάντας τήν διττήν ταύτην ἀποστολήν, τοὐτέστι τῆς τηρήσεως τοῦ πολιτιστικοῦ πνεύματος ἀλωβήτου καί τῆς διατηρήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πνευματικότητος ἀπαραχαράκτου.
Πνεῦμα καί πνευματικότης, παιδεία καί Ἐκκλησία, γράμματα καί πίστις συνιστοῦν δύο ὄψεις ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ νομίσματος, ἀποτελοῦν διττάς κατόψεις τοῦ ἰδίου πολυτίμου μαργαρίτου καί εἶναι αἱ δύο κόψεις τῆς αὐτῆς διστόμου μαχαίρας τοῦ τε ἀνθρωπίνου λόγου καί τοῦ Θεανθρωπίνου Λόγου. Ἡ Ἐκκλησία τυγχάνει ἀπαράμιλλος καί ἀναντικατάστατος θεματοφύλαξ τῆς παιδείας τοῦ Γένους ἡμῶν οὐχί ἐν κοσμικῇ ἐννοίᾳ ὡς δῆθεν ἐνδιαφερομένη διά τήν χρησιμότητα τῆς μορφώσεως, ἀλλ᾿ ἐκ βαθυτέρων λόγων καί μάλιστα ἐκ τοῦ ἀδιαμφισβητήτου γεγονότος ὅτι πᾶς λόγος ἀνθρώπου καταυγάζεται ἀπό τόν Θεῖον Λόγον, δεδομένου ὅτι ὁ ἄσαρκος ἀνθρώπινος λόγος δεῖται τῆς ζωοποιοῦ δυνάμεως τοῦ ἐνσάρκου Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἐφ᾿ ὅσον τό γράμμα ἀποκτείνει καί τό πνεῦμα ζωοποιεῖ, ἕπεται ὅτι ὁ ἔνσαρκος Λόγος εἶναι τό πνεῦμα τοῦ ἀσάρκου λόγου πάσης ἀνθρωπίνης διανοίας.
Ἡ σημερινή ἑορτή ἀποτελεῖ μίαν πρώτης τάξεως εὐκαιρίαν πρός ἐνεργόν ὑπενθύμισιν τῆς τοιαύτης ζωοποιοῦ ἀληθείας. Ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς παιδείας, θεράποντες τοῦ πνεύματος καί διάκονοι τῆς πνευματικότητος, διδάσκοντες καί διδασκόμενοι «πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί», κατά τήν ὑμνολογίαν τῆς ἡμέρας ταύτης, «συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν... τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος... Βασίλειον τόν Μέγαν καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννῃ, τῷ τήν γλῶτταν χρυσορρήμονι». Οὐχί μόνον μέ τήν ὑμνολογίαν ἀλλά καί μέ τήν θεολογίαν θά τιμήσωμεν τούς Τρεῖς Ἱεράρχας «τούς διῃρημένους τοῖς σώμασι καί συνημμένους τῷ Πνεύματι... τριάδος τούς ἰσαρίθμους», ὅπως ἐπακριβέστατα ἐπισημαίνεται εἰς τήν ὑμνολογίαν τῆς Ἐκκλησίας. Διά τοῦτο ἐπιβάλλεται νά προσέξωμεν τήν ἀκροτελεύτιον φράσιν τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος: «ὅς ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται» (Ματθ. 5, 19).

Ἄς προσεχθῇ ἡ σειρά τῶν λόγων τοῦ Κυρίου! Πρῶτον ὁ ποιήσας καί εἶτα ὁ διδάξας μέλλει νά κληθῇ μέγας εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Πρέπει πρῶτον νά πράξωμεν καί εἶτα νά διδάξωμεν. Πάντες οἱ ἐκπαιδευτικοί λειτουργοί καλοῦνται ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας νά ἐμπνεύσουν διά τοῦ ἐμπράκτου παραδείγματός των καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνεργοῦ τρόπου νά ἀσκήσουν τό διδακτικόν των ἔργον. Προηγεῖται ἡ πρᾶξις καί ἕπεται ἡ θεωρία. Τό ζῶν παράδειγμα εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ διδασκαλικοῦ λόγου. Δέν μᾶς ζητεῖ ὁ Κύριος νά ἀνέλθωμεν εἰς τό ὕψος τῆς καθέδρας τοῦ διδασκάλου ἤ τοῦ ἄμβωνος τοῦ κήρυκος, ἀλλά νά ἀποβῶμεν ποιηταί τῶν θείων ἔργων, τηρηταί τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καί μάλιστα τῆς πρώτης καί πρωτίστης ἐντολῆς, ἐκείνης τῆς ἀγάπης. Προτάσσεται τό ἔργον τῆς ἀγάπης καί ἀκολουθεῖ ὁ λόγος τῆς διδασκαλίας. Προπορεύεται ἡ ὀρθοπραξία καί ἐπακολουθεῖ ἡ ὀρθοδοξία.

Ὁ εὐαγγελικός λόγος τῆς σημερινῆς ἑορτίου περικοπῆς ἀφυπνίζει πάντας ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀμεριμνησίας τῆς καθημερινότητος, καθ᾿ ἥν πρῶτον διδάσκομεν καί ἔπειτα πράττομεν. Θεωρητικολογοῦμεν καί πολυλογοῦμεν, ἀλλ᾿ ἐλάχιστα ἐφαρμόζομεν καί παραδειγματίζομεν. Καί μάλιστα συμβαίνει τό ἀκόμη χειρότερον! Μόνον διδάσκομεν καί οὐδόλως ἐφαρμόζομεν τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ. Τοιουτοτρόπως τά ἔργα ἡμῶν ἀμαυρώνουν τούς λόγους τῆς διδασκαλίας, αἱ πράξεις ἀκυρώνουν τά διδάγματα, ὁ βίος ἡμῶν ἀντιφάσκει πρός τήν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας, οὕτω δέ ἐμφανίζεται τό ἀξιοθρήνητον φαινόμενον τῶν χριστιανῶν ἄνευ Χριστοῦ καί τῶν πιστῶν ἄνευ πίστεως ἤ, ἔτι χειρότερον, τῶν εὐσεβιστῶν ἄνευ εὐσεβείας καί τῶν ἠθικιστῶν ἄνευ ἤθους.
Διά τοῦτο τυγχάνει ἐπεῖγον καθῆκον πάντων ἡμῶν καθ᾿ ἑκάστην ἑορτήν τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας τοῦ Γένους νά στρεφώμεθα πρός τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί νά παραδειγματιζώμεθα ἀπό τούς Τρεῖς Ἱεράρχας. Ἡ προτεραιότης τῆς πράξεως ἔναντι τῆς θεωρίας, ἡ πρόταξις τῶν ἔργων ἔναντι τῆς διδασκαλίας καί ἡ προτίμησις τοῦ βιώματος ἀντί τῶν λόγων εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ἐμβίου λόγου καί τοῦ ἐλλόγου βίου τῶν σήμερον ἑορταζομένων τριῶν φωστήρων τῆς τρισηλίου Θεότητος.
Ἄλλωστε, ἀποτελεῖ θεμελιῶδες δόγμα τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης ἀνά τούς αἰῶνας ὅτι ἡ διδασκαλία ἐνσαρκώνεται ἀπό τόν διδάσκαλον καί δή καί ἀπό τό παράδειγμα αὐτοῦ κατά πρῶτον καί κύριον λόγον. Πρῶτον παραδειγματίζει καί εἶτα διδάσκει πᾶς παιδαγωγός. Τά ἔργα αὐτοῦ εἶναι τά πειστήρια τῶν λόγων του. Αἱ πράξεις του ἐγγυῶνται τά διδάγματά του. Ὁ διδάσκαλος πάσης βαθμίδος τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀπό τοῦ νηπιαγωγείου μέχρι τοῦ πανεπιστημίου, καί παντός εἴδους μορφώσεως, εἴτε κοσμικῆς εἴτε ἐκκλησιαστικῆς, καλεῖται νά ἐμπνεύσῃ τούς μαθητάς αὐτοῦ διά τῆς διδασκαλίας. Οἱ λόγοι ἀποτελοῦν τό μέσον εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ σκοποῦ τῆς διδασκαλίας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ διάπλασις τοῦ χαρακτῆρος τῶν μαθητῶν. Ἡ μόρφωσις ἀποσκοπεῖ εἰς τήν μεταμόρφωσιν τοῦ ἀνθρώπου. Δέν πρόκειται περί συσσωρεύσεως γνώσεων, ἀλλά περί διαπλάσεως ἤθους.
Ἡ ἐπικαιρότης τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος καί ἡ διαχρονική αὐτοῦ ἀξία εἶναι πράγματα ἀπαράμιλλα καί ἀδιαμφισβήτητα. Ἀξίζει τόν κόπον νά προσεχθῇ ὑφ᾿ ὅλων ἡμῶν ὅτι τό εὐαγγελικόν ἀνάγνωσμα ἄρχεται διά τῆς διακηρύξεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς Μαθητάς Αὐτοῦ ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου καί συνεχίζεται διά τῆς παραινέσεώς Του νά λάμπῃ τό φῶς τῶν ἔργων αὐτῶν ἐνώπιον πάντων τῶν ἀνθρώπων πρός δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Διά τοῦτο ἡ ἔξοχος κατακλείς τοῦ εὐαγγελικοῦ λογίου: «Ὅς δ᾿ ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 19).
Ἐάν διερωτᾶται τις, πῶς εἶναι τοῦτο δυνατόν, τότε ἡ Ἐκκλησία παραπέμπει εἰς τό φωτεινόν παράδειγμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐβίωσαν τόν λόγον τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Ἡ σημερινή ἑορτή ὑπενθυμίζει εἰς πάντα διδάσκαλον διά μέσου τῶν αἰώνων ὅτι οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι «ὡς τῶν ἀποστόλων ὁμότροποι καί τῆς οἰκουμένης διδάσκαλοι» ἀπετέλεσαν ἔνσαρκον παράδειγμα πνεύματος καί πνευματικότητος. Διά τοῦτο ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τιμᾷ καί γεραίρει, πανηγυρίζει καί ἑορτάζει, ὑμνολογεῖ καί δοξάζει «τούς ἰσαποστόλους ἐν χάριτι καί ὁμοτίμους χαρίσμασι... τόν μέγαν ἱεροφάντορα Βασίλειον, τόν θεῖον καί θεορρήμονα Γρηγόριον καί Ἰωάννην τόν πάνυ, τόν χρυσοῦν τήν γλῶτταν, οὕς ἐδόξασεν ἡ Τριάς ἀξίως, ὁ Κύριος, ὁ ἔχων τό μέγα ἔλεος». Εἴθε νά γινώμεθα μιμηταί τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καθ᾿ ἡμέραν ὡς ποιηταί ἔργων πρῶτον καί εἶτα ὡς διδάσκαλοι λόγων.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σεβαστείας κ. Δημητρίου,
κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Χοροστασίαν
ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
(Πατριαρχικός Ναός, 30 Ἰανουαρίου 2011)

Ἀπό τήν κοσμοϊστορική ἐκείνη ἐποχή, κατά τήν ὁποία ἡ μυριάκριβος αὐτή Πόλις τοῦ ἄλλοτε Βυζαντίου, ἐγένετο ἕδρα τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καί ὁ Χριστιανισμός ἀνεγνωρίσθη ὡς ἡ θρησκεία τοῦ Κράτους, τό τῆς ἐκκλησίας τοῦ δήμου βῆμα διαδέχεται ὁ ἄμβων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τήν ἐθνική ρητορεία ἡ Χριστιανική Ὁμιλητική.

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα τιμᾷ καί πάλι τούς διαπρεπεστέρους ἀνά τούς αἰῶνας Πατέρας, Διδασκάλους καί Ρήτοράς της, ἐν ψαλμοῖς δέ καί ὕμνοις τούς προβάλλει ὡς “μελιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας”. Ὁ δίκαιος ἔπαινος ἀνήκει εἰς τούς Τρεῖς Ἱεράρχας, τούς “ἐν βίῳ φῶς τρισσολαμπές πηγάσαντας” κατά τούς ἐγκωμιαστάς των, Βασίλειο τόν Μέγα, Γρηγόριο τόν Θεολόγο καί Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο.

Παναγιώτατε Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι Ἱεράρχαι
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μέ τούς Τρεῖς Ἱεράρχας ἠσχολήθη ἐρευνητικῶς καί ἐπί προβολῇ τοῦ ἀπείρου κάλλους τοῦ μεγάλου νοός, τῆς θυσιαστικῆς ζωῆς, τῆς ἀπαραμίλλου χριστιανικῆς μαρτυρίας καί τῆς ἁγίας ψυχῆς των, ἡ Ἐκκλησιαστική Γραμματεία ὅλων τῶν χριστιανικῶν αἰώνων. Γι᾿ αὐτό καί εἶναι ἀδύνατος ἡ ὁποιαδήποτε ὀλιγόλεπτος σύμπτυξις τοῦ συνόλου τῆς θεοδέκτου αὐτῆς μαρτυρίας των πρός στήριξιν καί οἰκοδομήν τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἡμέρα ὅμως ἐπιβάλλει, ὥστε, κατ᾿ ὀφειλήν καί ἔθος, ὁ ἱερός Ἄμβων νά ἐξυμνήσῃ πως τούς Ἱερούς Πατέρας, ὑπενθυμίζων ἐν ἀρχῇ εὐλαβῶς, ὅτι οἱ ἀπό τά τέλη τοῦ 11ου αἰῶνος ἀπό κοινοῦ τιμώμενοι Τρεῖς Ἱεράρχαι, ὑπῆρξαν, μεταξύ τῶν Πατέρων καί Διδασκάλων τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ μεγάλες ἐκεῖνες ἐκκλησιαστικές προσωπικότητες πού διεισδυτικώτερα ἴσως ἠσχολήθησαν μέ τόν ἄνθρωπο, τήν πολύπλευρη ζωή καί τήν λαβυρινθώδη σύνθεση τῆς ψυχῆς του.

Οἱ εἰδικῶς ἀσχοληθέντες μέ τήν μαρτυρία τους, ἰδιαιτέρως ἐξαίρουν καί τήν προσπάθειά τους αὐτή, νά προσεγγίσουν τόν “θεόπλαστο”, κατά τόν Μέγα Βασίλειο, ἄνθρωπο μέ προδιαγραφές οἰκουμενικοῦ ἤθους. Νά τόν δοῦν ὡς ἀληθινό κοσμοπολίτη, ὄχι μέ τήν σημασία τῆς κοσμικῆς εὐζωΐας, ἀλλά μέ αὐτήν τοῦ πολίτη τοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος διά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης του συμβάλλει στήν παγκοσμιοποίηση τοῦ πανανθρωπίνου ἤθους.

Γι᾿ αὐτό καί τά ὅσα πρός τήν κατεύθυνσι αὐτή ἐδίδαξαν, συνέγραψαν, ἐφήρμοσαν καί μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι, πολύ εὔκολα κατανοοῦμε, ὅτι ξεπερνοῦν ἀπείρως τίς συγκεκριμένες τοπικές κοινωνικές καί πνευματικές ἀνάγκες καί προσδοκίες τῆς ἐποχῆς των.

Τό θεοφόρο ὑπόβαθρο τοῦ κορυφαίου ἔργου τους, ὑπῆρξεν ἡ ἄνευ ὁρίων ἀγάπη τους γιά τόν Χριστό. Ἕνα ὑπόβαθρο ἀσυλλήπτου πίστεως καί θεογνωσίας, πού τό ἐψηλάφησεν ἐν βάθει μόνον ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ἡ ὁποία καί διεπίστωσεν, ὅτι τό ἱερό σύνθημα τοῦ Χρυσοστόμου “...ἀπό ἀγάπης ἡ ἀρετή καί ἀπό ἀρετῆς ἡ ἀγάπη”, ὑπῆρξεν ἡ πυξίς τῆς πρός τήν Ἐκκλησία καί τόν ἄνθρωπο ὀφειλῆς τους.

Ὁ ἄνθρωπος, κατά τόν Ἱερό Χρυσόστομο, εἶναι ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο “...οὐρανός ἐτανύσθη, καί ἥλιος φαίνει, καί σελήνη τρέχει, καί ἀήρ ἐξεχύθη καί πηγαί βρύουσι, καί θάλασσα ἡπλώθη καί προφῆται ἐπέμφθησαν ...δι᾿ ὅν ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἐγένετο” (Χρυσοστόμου Ε.Π. 48,1029).

Ὅπως βλέπουμε, τό βίωμα τῆς θυσιαστικῆς ἀσκήσεως πολυμεροῦς διακονίας τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι κυρίαρχο εἰς τήν ἁγία ζωή καί τόν ἱερό λόγο τῶν ὑμνουμένων Τριῶν Ἱεραρχῶν.

Γι᾿ αὐτό ἴσως καί κατά τήν ἀπό μέρους των πρός καιρόν ἄσκηση ἐκκλησιαστικῆς διακυβερνήσεως ἐν Καππαδοκίᾳ ὑπό τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει ὑπό τῶν Γρηγορίου καί Χρυσοστόμου, ὑπῆρξαν διά τούς συχνάκις ταράσσοντας τήν κοινωνική συνοχή τῶν ἀνθρώπων καί ἀδικοπραγοῦντας ἰσχυρούς τῆς ἐποχῆς των, ἐξοργιστικά ἀνυποχώρητοι καί ἐλεγκτικοί. Βράχοι ἀκλόνητοι τῆς Εὐαγγελικῆς ἀληθείας καί τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως, ὄχι μόνον ἔναντι τῶν περί Ὀρθοδόξου διατυπώσεως τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἀλλοίως φρονούντων, ἀλλά καί ἔναντι τῶν κατά κόσμον ἰσχυροτάτων Βασιλέων καί Ἀρχόντων τῆς ἐποχῆς.

Ἀνυποχώρητοι, διότι, ὅπως προσφυῶς ἐγράφη ἀπό τόν Ἀλεξανδρείας Γεώργιο γιά τόν Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, “ᾐσθάνετο ἀσφαλής ἐνώπιον τῆς μαινομένης θαλάσσης, διότι ἵστατο ἐπί τῆς πέτρας τῆς Ἐκκλησίας”. Ἡ διαπίστωσις αὐτή ἀναμφιβόλως προσιδιάζει καί διά τούς ἑτέρους δύο Πατέρας.

Εἶναι ἐπίσης ἱστορικῶς γνωστόν, ὅτι οἱ πρόμαχοι τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καί κολοσσοί τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας Τρεῖς Ἱεράρχαι, ὑπῆρξαν καί φορεῖς τῆς ἀντιλήψεως ἐκείνης, ἡ ὁποία, ἕνεκα τῆς διπλῆς ἀκριβῶς παιδείας των, συνήρμοσε τό ζωοδόχο θρησκευτικό τους αἴσθημα μετά τοῦ φιλοσοφικοῦ πνεύματος τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων, εἰς τό ὁποῖο ἀπέδωσαν καί τήν ἁρμόζουσα ἀξία.

Εἶναι ἄξιο μνείας τό γεγονός, ὅτι οἱ κλασσικές σπουδές των ἐμπλούτισαν περαιτέρω τήν γλωσσική τους ἔκφραση καί διήνθισαν τήν ἐπιχειρηματολογία τῶν συγγραμμάτων τους, εἰς τά ὁποῖα ἀνέπτυξαν ποικιλία θεμάτων, πέραν τῶν θεολογικῶν.

Διά τῶν χιλιάδων αὐτῶν συγγραμμάτων, ὁμιλιῶν, ἐπιστολῶν καί ποιημάτων τους, ἐπεξειργάσθησαν καί ἐξήντλησαν κατά διεξοδικό τρόπο πολλές ἰδιαίτερες πτυχές τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καί δραστηριότητος, ὅπως εἶναι, ἐπί παραδείγματι, ὁ πλοῦτος, ἡ πτωχεία, ἡ παιδεία, ἡ φιλανθρωπία, ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀδικία, ἡ συναλληλία, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἐργασία, ὁ θάνατος, καί ὁπωσδήποτε ἡ χριστιανική ἀγάπη, τήν ὁποία ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀποκαλεῖ “ὅλων τῶν ἀρετῶν ὑψηλοτέρα, διά τῆς ὁποίας θεραπεύεται ὁ Θεός” (Λόγος 14,5 PG, 35,864).

᾽ Α δ ε λ φ ο ί μ ο υ,

Αὐτήν τήν εὐσεβῆ διαγωγή, ἐν ὀλίγοις, ἐβίωσαν καί ἐδίδαξαν διά βίου καί πράξεως, καί αὐτήν ἐκληροδότησαν εἰς τόν Χριστιανικό κόσμο οἱ Τρεῖς Ἅγιοι Πατέρες. Τό λέγει καί ὁ ὕμνος τῆς σημερινῆς πρωΐας: “Πατέρας ἀναδείξασα ἡ εὐσέβεια τούς αὐτῆς πρωτοτόκους υἱούς...”.

Ὁπωσδήποτε ὅμως, ἡ ἐξ ὅλης τῆς θυσιαστικῆς σταδιοδρομίας καί ἁγίας μαρτυρίας τους ἀναδυομένη κυρίαρχος ἐπιθυμία τους, ἐν γῇ τότε καί ἐξ οὐρανοῦ σήμερα, εἶναι νά ἀναδεικνύωνται οἱ χριστιανοί μιμηταί κατά τό ἐφικτόν τῆς εὐσεβείας των καί τῆς ἐν γένει διαγωγῆς των, καί μάλιστα ἡ πρός τοῦτο προσπάθεια νά καταβάλλεται ἀπό τούς γονεῖς ὥστε νά παρατηρῆται εἰς τήν συνέχεια καί μεταξύ τῶν ὅπου γῆς σπουδαζόντων νέων τοῦ Γένους, ἐφ᾿ ὅσον τῆς σπουδῆς καί τῆς ἐν γένει πνευματικῆς προσπαθείας των προστάται τυγχάνουν κατά παράδοσιν οἱ Ἅγιοι.

Καί ἐδῶ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ κατάθλιψις πού ἀπορρέει ἀπό τήν σημερινή στάθμη τῶν Χριστιανικῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καί ἀπό τό μέγεθος τῆς σημασίας πού ἀποδίδουν ὡς ἀποδέκται των οἱ σημερινοί χριστιανοί εἰς αὐτές.

Ὅλοι γνωρίζουμε καί ἀποδεχόμεθα, ὅτι τό πιό δύσκολο πρᾶγμα γιά τόν σημερινό νέο εἶναι νά μάθῃ καλή διαγωγή χωρίς νά τήν βλέπῃ γύρω του.

Ὁ νέος ἄνθρωπος σήμερα, ὡς κληρονόμος τῶν ὅσων ὁ εἰκοστός αἰών ἐκληροδότησεν εἰς τόν πρό δωδεκαετίας ἀρξάμενο εἰκοστό πρῶτο, βιώνει πρωτίστως ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ἀλαζονίας ἐκείνης πού μέ πολλούς τρόπους ἀπορρίπτει τήν βουλή τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνας διαβάτης τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου καί ὄχι ὁ κυρίαρχος κατασκευαστής του. Τό ἐγωπαθές αὐτό βίωμα, ἄλλωστε, εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο μεταξύ πλείστων ἀνθρωπίνων ἀντιευχαριστιακῶν συμπεριφορῶν πνευματικῆς καί βιολογικῆς αὐτοκαταστροφῆς, ἐξηγεῖ καί τόν βιασμό πού ὑφίσταται τό φυσικό περιβάλλον μέχρι σημείου ἐξαιρετικά ἀνησυχητικοῦ γιά τό μέλλον τοῦ πλανήτη μας.

Ἡ ἀλαζονική, λοιπόν, αὐτή νοοτροπία ἐνίσχυσε τήν ἀθεΐα καί ἐζημίωσε τήν θρησκευτικότητα καί τήν σωστική ἀξία τοῦ Χριστιανικοῦ ἤθους, διά τοῦ ὁποίου καί μόνον -ἄνευ ἐνισχύσεων δηλαδή-, ὠρθοπόδησεν αἰῶνες τό Γένος καί δέν ὑπῆρξε κατά τό παρελθόν θῦμα τῆς ἀνελπιστίας, τῆς ἀπληστίας καί τοῦ ἀσυγκράτητου εὐδαιμονισμοῦ.

Γι᾿ αὐτό καί οἱ σημερινοί νέοι πού εἰσπράττουν εἰς τήν πλειονότητά τους τίς συνέπειες αὐτῆς τῆς ὀλεθρίας διαγωγῆς, πιέζονται προκειμένου ἤ νά μιμηθοῦν καί νά ἐνταχθοῦν εἰς τήν ἀνελέητη “μάζα” πού τήν ἐκπροσωπεῖ, ἤ νά τήν ἀμφισβητήσουν. Εἰς ἀμφοτέρας τάς περιπτώσεις τό κενό τῆς νεανικῆς ψυχῆς δέν καλύπτεται. Διότι καί ἡ ἀμφισβήτησις, πού ἀποβλέπει σέ μία “ἀπελευθέρωσι”, προκαλεῖται συνήθως μέ τρόπο βίαιο καί ἠχηρό ἀπό τούς νέους, ὁ ὁποῖος ἐν τέλει κακοποιεῖ καί διαστρέφει τήν ἐλευθερία τους. Τήν ἐξοικειώνει μέ τίς μάστιγες τῆς ἐποχῆς καί τήν καταργεῖ, διότι ἀπό ἐλευθερία τήν μετατρέπει σταδιακῶς σέ τυραννία.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὑπῆρξαν γόνοι ἐξόχων οἰκογενειῶν, κοινωνικῶς καί πνευματικῶς. Μέ τήν ἁγία δέ ζωή καί μαρτυρία τους συνέβαλαν εἰς τήν οἰκοδομήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἐτίμησαν καί τήν παιδεία ὅσον ἐλάχιστοι ἀνά τήν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τί συμπέρασμα, λοιπόν, ἀναδύεται ἀπό τήν σύντομη αὐτή κατάθεση; Ὅτι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύσις τῶν περισσοτέρων καί οὐσιωδεστέρων προβλημάτων μας καί μάλιστα τῶν περιπλόκων κατά τόν νῦν καιρό προβλημάτων τῶν νέων μας εὑρίσκεται -πέραν τῶν ἀκαταλήπτων ἐνεργειῶν τῆς Θείας Προνοίας-, εἰς τήν θεοφιλῆ συγκρότησι καί τήν συνοχή τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας ὡς κατ᾿ οἶκον ἐκκλησίας, καί εἰς τήν ἀγάπην τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ σχολείου.

Οἱ ἱεροί αὐτοί θεσμοί, κατά τήν ἀδιάψευστη μαρτυρία τῆς ἱστορίας τῶν καθ᾿ ἡμᾶς, ἐδοκιμάσθησαν διά μέσου τῶν αἰώνων καί ἀπεδείχθησαν σωτήριοι.

Ἐάν θέλουμε, λοιπόν, ἀδιάσπαστη συνέχεια τῆς ἱστορίας καί τῆς λυσιτελοῦς παραδόσεώς μας, ὀφείλουμε μέ συναλληλία νά τούς διακονοῦμε καί μέ προσπάθεια καί θυσία νά τούς συγκροτοῦμε καί νά τούς διατηροῦμε. Νά τούς τιμοῦμε δέ κοιτάζοντας πρός τά πίσω!

Τό Γένος σήμερα ἄν δέν ἀντλήσῃ βιώματα ὑπάρξεως καί δέν μιμηθῇ ἐν πολλοῖς τό παρελθόν του θά διακινδυνεύσῃ τό μέλλον του.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν θά παύσῃ ποτέ νά λειτουργῇ συνεκτικά καί θυσιαστικά καί νά διακηρύττῃ τήν ἐν τῇ πράξει ἐφαρμογή τῶν ἀξιῶν καί ἀρετῶν τῆς ἱερᾶς Πατερικῆς Παραδόσεώς της. Γένοιτο.