_____________
__Yπεύθυνος σελίδας: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

12/18/2014

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
ΙΕΡΑ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ 
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ 
Η Ιερά Επαρχιακή Συνοδος της Εκκλησίας Κρήτης συνήλθε σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, στο Ηράκλειο σε Συνεδρία και ασχολήθηκε με τρέχοντα υπηρεσιακά θέματα της αρμοδιότητάς της. 
Η Εκκλησία Κρήτης, μετά από αιτήματα πολλών ετών για τη ρύθμιση και επίλυση σημαντικών θεμάτων που αφορούν στη λειτουργία και στην ταυτότητά της, ανακοινώνει με ιδιαίτερη χαρά ότι η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε στις 27 Νοεμβρίου 2014 το Νόμο 4310/2014, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 258/τ.Α’/8-12-2014, με τον οποίο επιλύονται μεγάλα και βασικά θέματα της Εκκλησίας της Μεγαλονήσου. 
Συγκεκριμένα, τροποποιήθηκαν άρθρα του Καταστατικού Νόμου 4149/1961 της Εκκλησίας Κρήτης, με τα οποία ρυθμίζονται τα εξής χρονίζοντα θέματα: Η έκδοση του επισήμου Δελτίου της Εκκλησίας Κρήτης «Απόστολος Τίτος» και άλλες συναφείς εκδόσεις του Δελτίου αυτού, ο καταρτισμός εφεξής του τριπροσώπου για την εκλογή του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Κρήτης από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης και όχι από τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, η αναγνώριση της Νομικής Προσωπικότητας της Εκκλησίας Κρήτης ως ιδίου Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου και η σαφής πρόβλεψη εφαρμογής των Κανονισμών της Εκκλησίας Κρήτης. 
Η Ιερά Συνοδος εκφράζει ομόφωνα την ευγνωμοσύνη και τις βαθύτατες ευχαριστίες της προς την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο και την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την έγκριση των ομοφώνων Αποφάσεων της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου για τα θέματα αυτά, καθώς και για την προώθησή τους στα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. 
Επίσης, εκφράζει θερμές ευχαριστίες προς την Ελληνική Κυβέρνηση και προς τον αρμόδιο Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Ανδρέα Λοβέρδο, τους συνεργάτες του στο Υπουργείο, καθώς και στους Βουλευτές όλων των πολιτικών παρατάξεων, ιδιαιτέρως δε προς τους Βουλευτές της Κρήτης, οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά στην τακτοποίηση των σημαντικών αυτών ζητημάτων. 
Επιπλέον, η Ιερά Σύνοδος, κατά τη σημερινή της Συνεδρία, αναφέρθηκε στην υπογραφή Προγραμματικών Συμβάσεων, μεταξύ του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας Κρήτης, και της Μ.Κ.Ο. της Εκκλησίας Κρήτης «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ», οι οποίες αφορούν στην υλοποίηση προγράμματος βοήθειας και ενίσχυσης των φιλανθρωπικών και προνοιακών δομών της Εκκλησίας Κρήτης, με τη διανομή τροφίμων και γευμάτων σε οικογένειες απόρων, ενδεών και αστέγων συνανθρώπων μας, καθώς και με βοήθεια προς τα συσσίτια και τις τράπεζες τροφίμων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, των Ιερών Μητροπόλεων της Μεγαλονήσου και των Ενοριών τους. 
Η Εκκλησία Κρήτης εκφράζει βαθύτατες ευχαριστίες προς τον κ. Βασίλειο Κεγκέρογλου, Υφυπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, ο οποίος είχε την ευγενή πρωτοβουλία, εξασφάλισε και υπέγραψε τις παραπάνω Συμβάσεις, που θα συμβάλουν καθοριστικά στην ενδυνάμωση και στην επαύξηση του φιλανθρωπικού έργου της Εκκλησίας, προς όφελος του Λαού, κατά τους δύσκολους καιρούς που διανύει η Χώρα μας. 
Με την ευκαιρία της επερχόμενης μεγάλης Εορτής της Πίστεώς μας, των Αγίων Χριστουγέννων, και των υπόλοιπων Εορτών του αγίου Δωδεκαημέρου, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης εύχεται στον ευσεβή και φιλογενή Κρητικό Λαό, να εορτάσει με πνευματική ευφροσύνη τη Θεία Ενανθρώπηση του Σωτήρος ημών Χριστού και να αντλήσει δύναμη και θάρρος στους καθημερινούς αγώνες της ζωής κατά το νέο έτος 2015, από Εκείνον που με τη Θεία Του Συγκατάβαση αποτέλεσε και αποτελεί την πηγή της αληθινής ζωής, της άφατης χαράς και της διαρκούς παρηγοριάς των ανθρώπων. 
Από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης

12/17/2014

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (13-16 Δεκεμβρίου 2014)


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 13ης τ.μ., ἐπέστρεψε μετά τῆς συνοδείας Αὐτοῦ ἐκ τοῦ τετραημέρου ταξιδίου Του εἰς Κέρκυραν ἔνθα προέστη τῆς ἑορτῆς τοῦ Πολιούχου τῆς Νήσου Ἁγίου Σπυρίδωνος τοῦ Θαυματουργοῦ, ὑπαντηθείς ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ «Sabiha Gökçen» ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βαρθολομαίου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου. Τό χρονικόν τῆς Πατριαρχικῆς ταύτης ἐπισκέψεως δημοσιευθήσεται ἐντός τῶν ἡμερῶν. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ Ἱ. Βήματος τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς, 14ης Δεκεμβρίου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σεβαστείας κ. Δημητρίου. 
Ἐν τῷ τέλει ὡμίλησε πρός τούς ἐκκλησιασθέντας Καθηγητάς καί μαθητάς τοῦ ἐν Ἀθήναις Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου «Pierce» καί διένειμεν εἰς τό ἐκκλησίασμα τό ἀντίδωρον. 
* * * 
Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, μετέβη μετά τῶν συνοδῶν Του εἰς τό «İstanbul Kongre Merkezi» καί παρηκολούθησε τήν καλλιτεχνικήν ἐκδήλωσιν τοῦ Ἀρμενικοῦ Μουσικοχορευτικοῦ Συνδέσμου νέων «Maral», ἐπί τῇ 35ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἱδρύσεώς του. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Παϊσίου, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν τελετήν ἀπονομῆς βραβείων τοῦ Συλλόγου Δημοσιογράφων Τουρκίας, ἐν τῷ ἐν Ταξείμ ξενοδοχείῳ «The Marmara», τήν Πέμπτην, 11ην Δεκεμβρίου. 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βησσαρίωνος, κατά τήν ὑπό τοῦ ἐνταῦθα Γεν. Προξενείου τῆς Πολωνίας διοργανωθεῖσαν Χριστουγεννιάτικην συναυλίαν ἐν τῷ ἐν Σταυροδρομίῳ ΡΚαθολικῷ ναῷ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 13ης τ.μ. . 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἀγαθαγγέλου Σίσκου, Βιβλιοφύλακος τῶν Πατριαρχείων, κατά τήν δοθεῖσαν ὑπό τῆς Εὐγεν. κ. Keiji Fukuda, Γεν. Προξένου τῆς Ἰαπωνίας ἐνταῦθα, δεξίωσιν, ἐπί τοῖς γενεθλίοις τῆς Αὐτοκρατείρας τῆς Χώρας, ἐν τῷ ἐν Levent ξενοδοχείῳ «Wyndham Grand», τήν Παρασκευήν, 12ην ἰδίου. 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
-Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μιλήτου κ. Ἀπόστολον, Ἡγούμενον τῆς ἐν Χαλκιδικῇ Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πολυανῆς καί Κιλκισίου κ. Ἐμμανουήλ, μετά τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Χρήστου Πολυχρονίδου, καί τοῦ Ἐντιμολ. κ. Στυλιανοῦ Κυμπαρίδου, Ἄρχοντος Ἱερομνήμονος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλόχιον, Διευθυντήν τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. 
- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Συνάδων κ. Διονύσιον, μετά τoῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Χαραλάμπους Μπέργκε καί τῆς ὑπό τήν προεδρείαν τοῦ Μουσικολ. κ. Ἀντωνίου Παριζιάνου, Ἄρχοντος Λαμπαδαρίου τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς-Καθηγητοῦ, Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Σαρμασικίου, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σεβαστιανοῦ, οὗ τό Ἱερόν Ἁγίασμα εὑρίσκεται ἐν τῷ ὡς ἄνω Ἱ. Ναῷ. 
-Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Μάξιμον Κυρίτσην, Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ὁσιολ. Ἱερομονάχου κ. Σιλουανοῦ, ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς. 
- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Δοσίθεον Κανέλλον, Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Μονῆς Παναγίας Τατάρνης Εὐρυτανίας, μετά τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Ἀρτεμίου Γιαννακοῦ, ἐκ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, καί τοῦ Ὁσιωτ. Μοναχοῦ κ. Γερμανοῦ, ἐκ τῆς ὡς ἄνω Ἱ. Μονῆς. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Γεώργιον Καριψιάδην, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Τατιάνας Παπαδοπούλου, Νομικούς. 
Τό ἑσπέρας τῆς Τρίτης, 16ης τ.μ., ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς παρουσίας Αὐτοῦ τήν ἐν τῷ ἐνταῦθα Ἰταλικῷ Πολιτιστικῷ Κέντρῳ διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ Πρεσβείας τῆς Ἰταλίας, ἐκδήλωσιν, ἐπί τῇ 50ῇ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἱστορικῆς συναντήσεως τῶν ἀοιδίμων Πάπα Παύλου Ϛ´ καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἐν Ἱεροσολύμοις, καθ̉ ἥν ὡμίλησε σχετικῶς. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 
- Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Ἀμορίου κ. Νικηφόρου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Βλατάδων, κατά τήν ὀργανωθεῖσαν ἐκδήλωσιν ὑπό τοῦ Ὁμίλου Μουσικοφίλων «Βυζαντινόν Ἀναλόγιον Καλαμαριᾶς», πρός τιμήν τοῦ ἑορτάζοντος τήν συμπλήρωσιν 45 ἐτῶν Ἀρχιερωσύνης Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Θεουπόλεως κ. Παντελεήμονος, ἐν τῷ Κεντρικῷ Δημοτικῷ Θεάτρῳ Καλαμαριᾶς «Μελίνα Μερκούρη», τήν Δευτέραν, 15ην Δεκεμβρίου. 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν ὑπό τοῦ Συλλόγου παραπληγικῶν Τουρκίας διοργανωθεῖσαν θεατρικήν παράστασιν «Rüya ve Maskeler», ἐν τῷ ἐν Ataköy ξενοδοχείῳ «Wow», τήν Τρίτην, 16ην ἰδίου.

12/16/2014

ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΙΤΑΛΙΑΣ


Ι. Μητρόπολις Ιταλίας 
Μητροπολίτης Ἰταλίας καί Μελίτης Γεννάδιος: «Ἡ ἁπλούστατη ζωή καί ἡ πλούσια διακονία τῶν Προστατῶν Ἁγίων μας, ζῶσαι μαρτυρίαι τῆς θεϊκῆς πρός τόν ἄνθρωπον βοηθεῖας, μέ τό μαρτύριον καί τά θαύματά των, ἀποτελοῦν ἐλπίδα ἄσειστον καί φῶς ἀναλλοίωτον εἰς τόν δρόμον του». 
Ὁ Ἅγιος Μαρίνος, τό Ρίμινι, τό Μοντανέρ τοῦ Vittorio Veneto καί ἡ Τεργέστη, λαμπρά καί ὑπερήφανα πολιτιστικά «Κάστρα» πνευματικότητος καί προσευχῆς, φιλοξενίας καί ἀνθρωπισμοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης, ἑώρτασαν τούς πολιούχους καί προστάτας των Ἁγίους, μέ πανηγυρικάς ἐκδηλώσεις καί ἑορταστικάς συναντήσεις, μέ Βυζαντινήν μεγαλοπρέπειαν καί τάξιν. 
Ὁ Ἅγιος Μαρίνος μέ τόν Ἀρχάγγελον Μιχαήλ, τό Ρίμινι μέ τόν Ἅγιον Νικόλαον, τό Μοντανέρ μέ τήν Ἁγίαν Βαρβάραν καί ἡ Τεργέστη μέ τόν «Κανόνα πίστεως καί εἰκόνα πραότητος» Ἅγιον Νικόλαον, ἔχουν γίνει ἰσχυραί ἐπάλξεις καί πνευματικά ὁρμητήρια διά τήν διακονίαν τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν μας. Ἑκατοντάδες πιστοί προσκυνοῦν κάθε ἐβδομάδα εἰς τούς ναούς τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως, καθώς καί εἰς τά Προσκυνήματα αὐτῆς, καί νέοι Ὀρθόδοξοι ἐκκλησιάζονται καί γίνονται πιστοί καί τακτικά Μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, φρουρούμενοι μέ τά αἰώνια μηνύματα τῆς Ὀρθοδοξίας καί θωρακισμένοι μέ τήν ἀγάπην, τήν πίστιν καί τήν ἐλπίδα, εἶναι ἄξιοι μαθηταί μιᾶς νέας ζωῆς τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἄγρυπνοι φρουροί καί φύλακες τῆς ἱερωτάτης Παρακαταθήκης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τῆς γνησίας Παραδόσεως τῶν ἁγίων Πατέρων.
Ἡ Βόρειος Ἰταλία καί ἡ Κεντρική Ἀδριατική, αἱ ὁποῖαι διαφυλάττουν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τάς ἀρχαιοπρεπεῖς αὐτῶν ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων (Μητροπολιτκός Ναός) καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου, καθώς καί τάς μεγαλοπρεπεῖς ἐκκλησίας τοῦ Μιλάνου καί τοῦ Ρίμινι ὡσάν κεντρικάς ἑστίας, ἀφ’ ἑνός μέν Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως καί διαφωτίσεως, ἀφ’ ἑτέρου δέ ποιμαντικῆς φροντίδος τῶν μεταναστῶν, οἱ ἀρχιερατικοί Ἐπίτροποι συμπεριφερόμενοι καί πράττοντες, σύμφωνα μέ τό πνεῦμα καί τήν ἐκκλησιαστικήν γραμμήν τῆς Ὀρθοδόξου Μητρόπολεως Ἰταλίας καί Μελίτης ἐπιτελοῦν μέ ἰκανότητα καί διάθεσιν πολλήν, σημαντικόν ποιμαντικόν καί κοινωνικόν ἔργον. 
Καθ’ ὅλας τάς Ἑορτάς τοῦ Νοεμβρίου καί τῶν πανηγύρεων τοῦ πρώτου δεκαημέρου τοῦ μηνός Δεκεμβρίου, ἦσαν παρόντες αἱ Προξενικαί Ἀρχαί, οἱ Πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων, καθώς καί αἱ Ἐκκλησιαστικαί, Πολιτικαί καί Στρατιωτικαί Ἀρχαί τῶν πόλεων. 
Ἡ Ὀρθόδοξος Μητρόπολις Ἰταλίας καί Μελίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, χάρις εἰς τούς πολυετείς ἀγῶνας τοῦ Σεβ. Ποιμενάρχου μας κ. Γενναδίου, ἔχει ἀποκτήσει μέγα κῦρος καί πρωτοστατεῖ μέσα εἰς τήν κοινωνικήν ζωήν τῶν Ἰταλικῶν πόλεων. Ἡ προσφορά αὐτῆς εἰς τόν Κοινωνικόν τομέα, καί ἰδίᾳ εἰς τό Μεταναστευτικόν πρόβλημα ἐν τῇ χώρᾳ ταύτῃ εἶναι ἀξιόλογος, καθώς καί ἡ εἰλικρινής αὐτῆς συνεργασία καί ἡ θετική αὐτῆς συμμετοχή εἰς τά μεγάλα προβλήματα τῶν πόλεων, ὅπως τό περί «εἰρήνης», κ.λ.π. Ὁ Κλῆρος τῆς Μητροπόλεως, μέ ὑποδειγματικήν σύμπνοιαν καί ἀρίστην συνεργασίαν, δίδει τό παρών καί συμμετέχει ἐνεργά ὄχι μόνον εἰς τά ἐνοριακά ζητήματα, ἀλλά καί εἰς τά κοινά, γενικά, προσφέρει μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τό Μεταναστευτικόν τομέα, εἰς τάς φυλακάς καί εἰς κάθε ἄλλην δύσκολον περίπτωσιν μέσα εἰς τά πλαίσια τῶν δυνατοτήτων του. 

Ἐπιπλέον, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιος ἐπεσκέφθη τήν 4ην Δεκεμβρίου τόν διῳρισθέντα ὑπό τοῦ Κράτους Ἔκτακτον Νομαρχιακόν Κομμισσάριον (Ἐπίτροπον) τοῦ Δήμου τῆς Βενετίας Δρ. Vittorio Zappalorto, ἵνα εὐχαριστήσῃ αὐτῷ, ἐπί τῇ ἀποφάσει τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, ἐπικεφαλῆς τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ ἀνωτέρῳ Νομαρχιακός Κομμισσάριος, διά τήν παραχώρησιν νέας ἐκκλησίας τῇ Ὀρθοδόξῳ Μητροπόλει εἰς τό κέντρον τῆς πόλεως Mestre - Βενετίας, μέ γραφεῖον, ἐνοριακήν αἴθουσαν, κῆπον καί περιαύλιον χῶρον. Ὁ Κομμισσάριος ἐπέδειξεν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, χάρις είς τά προνόμια τῆς Μητροπόλεως, δηλαδή τήν ἀναγνώρισιν αὐτῆς, καθώς καί τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ἱστορικοῦ «Concordato» μέ τήν Ἰταλικήν Δημοκρατίαν. Ἐνεκωμίασε τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἀπεδέχθη πρόσκλησίν μου ὅπως ἐπισκεφθῇ τήν ἱστορικήν καί μεγαλοπρεπῆ ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων (νῦν Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ). Ὁλίγας ἡμέρας ένωρίτερα, τήν 19ην τοῦ μηνός Νοεμβρίου, προσκληθείς ὑπό τοῦ Κομμισσαρίου εἰς τά ἐγκαίνια τῆς Γεφύρας ἐπί τῇ χαρμοσύνῳ ἡμέρᾳ τῆς Παναγίας τῆς Ὑγείας (Madonna della Salute), ἔνθα φιλοξενεῖται ἡ παλαιά εἰκών τῆς Παναγίας τῆς Μεσοπαντήτισσας, Κρητικῆς τέχνης καί προελεύσεως, παρευρέθη καί ὁ Ποιμενάρχης μας, κομίζων εἰς τόν Κομμισσάριον καί εἰς τόν εὐσεβῆ λαόν τῆς Βενετίας, διά τῶν Μ.Μ.Ε., τήν Σεπτήν Πατριαρχικήν εὐλογίαν καί εὐχήν, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς ἄλλοτε πρωτευούσης τῆς Repubblica Serenissima, Βενετίας.

12/15/2014

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ


Με την παρουσία άνω των 500 ατόμων πραγματοποιήθηκε, με πρωτοβουλία της Ι. Μητροπόλεως Σουηδίας σε συνεργασία με την Ελληνική Πρεσβεία στη Στοκχόλμη, Χριστουγεννιάτικη συναυλία με βυζαντινούς ύμνους και παραδοσιακά τραγούδια του 12ημέρου, στην οποία συμμετείχαν τέσσερεις χορωδίες, α) η Βυζαντινή χορωδία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, υπό την διεύθυνση του κ. Δημητρίου Καλπακίδη, β) η Βουλγαρική γυναικεία χορωδία Perunika υπό την διεύθυνση του κ. Michael Deltchev, γ) η Σουηδική χορωδία Nicolai Kammarkör υπό την διεύθυνση του κ. Christian Ljunggren και δ) η Ελληνική χορωδία Ορφέας υπό την διεύθυνση του κ. Rolando Pomo.
Στην αρχή της εκδήλωσης η Εξοχωτάτη Πρέσβυς της Ελλάδος στη Σουηδία κ. Αλίκη Χατζή απηύθυνε χαιρετισμό και συνεχάρη τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα για την πρωτοβουλία του να διοργανώσει την πρώτη του εκδήλωση σε διάστημα έξι μηνών από της ενθρονίσεώς του και συνεχάρη τους χοράρχες και τα μέλη των χορωδιών τους. 


Στο τέλος της εκδήλωσης ο Μητροπολίτης Κλεόπας ευχαρίστησε την Ελληνίδα Πρέσβυ κ. Χατζή για την αμέριστη συμπαράστασή της και των συνεργατών της στη διοργάνωση της εκδήλωσης και συνεχάρη τους μουσικούς που έλαβαν μέρος στη συναυλία, τον κόσμο για την συγκινητική του συμπαράσταση και υποσχέθηκε να διοργανώσει και μία Πασχαλινή συναυλία. 
Την εκδήλωση παρουσίασε το μέλος του Μητροπολιτικού Συμβουλίου κ. Κωνσταντίνος Παπαξάνθης, την οποία παρακολούθησαν μεταξύ άλλων οι Εξοχώτατοι Πρέσβεις της Ελλάδος, της Κύπρου, της Μολδαβίας, της Σερβίας, της Γεωργίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. 
Η Φιλόπτωχος Αδελφότης Κυριών, υπό την προεδρία της κ. Μαριάννας Ανδρικοπούλου, προσέφεραν αναψυκτικά και Χριστουγεννιάτικα εδέσματα στους προσκεκλημένους. 
Οι φωτογραφίες είναι προσφορά του κ. Σπυρίδωνος Βαγγελάκη.


Ο ΙΤΑΛΙΑΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ


Ο ΘΕΟΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟ ΣΕΠΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ 
ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου 
Πρυτανεύει καί κυριαρχεῖ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κατά τήν Ἱστορικήν, ἀδελφικήν, εὐπρόσδεκτον καί εὐλογημένην ἀπό τόν Θεόν Συνάντησιν τῶν δύο Προκαθημένων Ἀνατολῆς καί Δύσεως, Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. 
Ἡ θεϊκή ἀγάπη δίδει εἰς αὐτούς ἀνυπέρβλητην δύναμιν καί πνευματικήν ζωτικότητα ὥστε νά συνεργασθοῦν εἰλικρινά καί ἐποικοδομητικά καί εἰς τό μέλλον ἔτι περισσότερον καί ἐπιμελέστερον, διά τήν πλήρη ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν καί ὁ πόνος νά γίνῃ ὄργανον ἀληθινῆς συμπνοίας εἰς τήν συμπόρευσιν πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν». Ἡ θεϊκή αὐτή ἀγάπη τούς ἑνώνει, ἔτι περισσότερον καί τούς φωτίζει νά προχωρήσουν εἰς ἕνα ἐποικοδομητικόν Διάλογον μέ τό Ἰσλάμ: «Νά ἐργασθοῦμεν μαζί διά τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀξιοπρέπειαν κάθε ἀνθρώπου». Ὑπογραμμίζεται, ὅλως ἰδιαιτέρως, εἰς τήν «Κοινήν Δήλωσιν» ὁ Διάλογος μέ τό Ἰσλάμ, προσεύχονται καί προσδοκοῦν: «Οἱ Μουσουλμάνοι καί οἱ Χριστιανοί ἐκλήθησαν νά ἐργασθοῦν μαζί μέ ἀγάπην διά τήν δικαιοσύνην, τήν εἰρήνην, τά δικαιώματα κάθε ἀνθρώπου», διακηρύττουν. Μεγίστης σημασίας καί σπουδαιότητος ἔχουν διά τήν Εὐαγγελικήν αὐτήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην» τοῦ Σωτήρος ἡμῶν Χριστοῦ «ἱνα πάντες ἑν ὦσιν» οἱ μυσταγωγικοί καί κατανυκτικοί λόγοι τῶν δύο Σεπτῶν Ἡγετῶν τῆς Χριστιανοσύνης, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ἀπλούστατην αὐτῶν ζωήν καί τήν ταπεινήν αὐτῶν διακονίαν ἀποτελοῦν διά τόν ἄνθρωπον τῆς σήμερον μοναδικόν παράδειγμα ταπεινώσεως καί ὑπομονῆς, ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης: «Ὅπως οἱ μάρτυρες εἶναι ὁ πλούσιος σπόρος διά τήν Χριστιανικήν ζωήν, οὕτω καί ὁ οἰκουμενισμός τοῦ πόνου βοηθεῖ τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα», «Ὅπως τό αἷμα τῶν μαρτύρων ἔγινε σπόρος δυνάμεως καί εὐφορίας διά τήν Ἐκκλησίαν, οὑτω καί ἡ συμμετοχή εἰς τούς καθημερινούς πόνους δύναται νά εἶναι ἕνα δυναμικόν ὄργανον τῆς ἑνότητος», ἀντικείμενον προσευχῆς καί ἀγάπης πορεία, ἀπό τόν Θεόν εὐλογημένη, καθόσον «τῷ δέ δυναμένῳ ὑπέρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἤ νοοῦμεν κατά τήν δύναμιν τήν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν». (Ἐφ. 3,20-21). 
Οἱ δύο, λοιπόν, ἀκούραστοι καί θεοτίμητοι Διάκονοι τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, πιστοί εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον ἀφ’ ἑνός μέν νά σμικρύνουν τήν μεταξύ αὐτῶν, διά μέσου τῶν αἰώνων μακράν ἀπόστασιν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὡς ἀδελφοί ἐν Χριστῷ νά περιπατήσουν ἀπόφασιστικά εἰς τήν πρός τά πρόσσω, ἀλλά καί εἰς τό μέλλον ἀδελφικήν ἐπικοινωνίαν καί βαθυτέραν αὐτῶν γνωριμίαν. Σχίζουν τό «παλαιόν Χειρόγραφον» τῆς ἐχθρότητος καί τῆς πολεμικῆς καί μέ τό Πατερικόν αὐτῶν παράδειγμα καταδεικνύουν περιτράνως ὅτι οἱ Χριστιανοί δύνανται νά πορευθοῦν καί νά ἀπολαύσουν τούς πολυτίμους καρπούς τῆς Πρώτης Χιλιετίας καί οὕτω νά συμπορευθοῦν μέ τήν ἀγάπην καί τήν ἀλήθειαν εἰς τήν ἱερωτάτην πραγματοποίησιν τοῦ «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἐθνη, βαπτίζοντες αὐτούς...», διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος ἀνυπομόνως ἀναμένει νά ἰδῃ καί νά ἀκούσῃ. Κάθε ἐπικοινωνία καί συνάντησις εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι «εὐλογία τοῦ Θεοῦ», καί ἑπομένως ἡ ἐμμονή μας εἰς τά παλαιά καί ἀρνητικά διεστῶτα, ὁπωσδήποτε, δέν εἶναι ἡ ἀκριβής καί βεβαία πυξίς, ἡ ὁποία θά καθοδηγήσῃ ἡμᾶς εἰς τήν ἀλήθειαν, εἰς τήν ἀγάπην πρός τόν πατέρα καί δημιουργόν ἡμῶν Θεόν, πρός τόν πλησίον ἡμῶν, ὁ ὁποῖος εἶναι «εἰκών τοῦ Θεοῦ». 
Καί εἰς τό σημεῖον τοῦτο προσθέτομεν τά κατωτέρω, λίαν σημαντικά: Οἱ δύο πλούσιοι εἰς τήν καρδίαν, Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, περιπατοῦν ἐν ἀγάπῃ. Ἡ ἀγάπη περιλαμβάνει καί τήν Ἀλήθειαν, ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι φῶς, ἀλήθεια, ταπείνωσις, σωτηρία, αἰώνιος ζωή. Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχῃ εἰς τόν πιστόν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά μήν ὑπάρχη ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι τό περιεχόμενον καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης. Σφάλλουν, νομίζω, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί κρίνουν τούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δῆθεν ὁμιλοῦν μόνον διά τήν ἀγάπην, ἀποφεύγουν δέ νά ὁμιλήσουν διά τήν ἀλήθειαν. Τοῦτο, πολλάκις, γίνεται, διά τόν ἁπλούστατον λόγον ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι καί ἀλήθεια. Εἶναι Αὐτός ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εἶναι Ἀγάπη, ἡ ὁποία ἔσωσε τήν ἀνθρωπότητα. 
Χάρις εἰς τά χαρισματικά αὐτά δῶρα, ὁ Πάπας καταδεικνύει τάς εἰλικρινείς διαθέσεις του: Πλησιάζει μέ τήν ἀνυπόκριτον καρδίαν του τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί ζητεῖ ἀπό Αὐτόν τήν εὐλογίαν Του: «Santità εὐλόγησε ἐμέ καί τήν ἐκκλησίαν μου». Μετά τό φίλημα τῆς χειρός τοῦ Πατριάρχου εἰς τά Ἱεροσόλυμα ἔρχεται ὁ Πάπας τώρα, εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Πατριάρχου, εἰς τήν Πόλιν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Παναγίας, νά ἀποκαλύψῃ μίαν νέαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν: τόν βαθύτατον Αὐτοῦ σεβασμόν πρός τόν Πατριάρχην, τήν ἀναγνώρισιν τῆς Ἀποστολικῆς Αὐτοῦ Διαδοχῆς, ἀλλά καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐτοῦ ἀξίας. Τό «φίλημα» ἀπό τόν Πάπα τῆς σεπτῆς δεξιᾶς τοῦ Πατριάρχου, καθώς καί ἡ ἀδελφική παράκλησις τοῦ Πάπα ὅπως «εὐλογήσῃ Αὐτόν» ὁ Πατριάρχης, τό «φίλημα τῆς κεφαλῆς» τοῦ Πάπα ἀπό τόν Πατριάρχην, γεγονότα γενόμενα διά πρώτην φοράν, ἐκπλήσσουν καί συγκινοῦν, δίδουν ἐλπίδα καί ἐμπιστοσύνην εἰς τήν πορείαν τῆς συμπορεύσεως πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 
Τό Φανάριον γίνεται καί πάλιν ἐνδοξότατον, εἰς τούς φοβερούς καιρούς τῆς κρίσεως καί τῆς σημερινῆς τραγωδίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πλήρης ἐλπίδος, ἐνδυναμούμενος ἀπό τήν Ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, συγκεκινημένος, προσβλέπει μέ θαυμασμόν πρός τήν Κορυφήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἀπολαμβάνει τήν τιμήν καί τήν δόξαν τοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας αἴτιος ἀληθινός εἶναι ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ μέγας ρυθμιστής τῆς Πανορθοδόξου ἑνότητος, ὁ Πατριάρχης τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ διαλόγου, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τήν Καθέδραν Του Κέντρον Θεολογικοῦ Διαλόγου, Κέντρον Θεολογικῶν Συναντήσεων καί Ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων, Κέντρον Πολιτιστικῶν καί Διπλωματικῶν ἐπισκέψεων. 
Ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης δέν φοβοῦνται, συνδέονται μέ τόν σύνδεσμον τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, καί ἀγωνίζονται διά τήν δημιουργίαν «Γεφυρῶν», διά τό κρέμισμα τῶν τειχῶν καί τήν ἀπομάκρυνσιν τῆς ἐσωστρεφείας καί τοῦ αὐτισμοῦ, ἀλλά καί διά τήν προώθησιν τοῦ διαλόγου μέ τό Ἰσλάμ, «ἐπί τῇ βάσει ἀμοιβαίου σεβασμοῦ καί φιλίας»: «Μουσουλμάνοι καί Χριστιανοί καλοῦνται νά ἐργασθοῦν ἀπό κοινοῦ χάριν τῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀξιοπρεπείας καί τῶν δικαιωμάτων κάθε προσώπου, ἰδιαιτέρως εἰς τάς περιοχάς ἐκείνας, ὅπου ἄλλοτε ζοῦσαν ἐπί αἰῶνας μέ εἰρηνικήν συνύπαρξιν, καί ἤδη ὑφίστανται ἀπό κοινοῦ τήν τραγικότητα τῆς φρίκης τοῦ πολέμου ... ὡς Χριστιανοί Ἡγέται καλοῦμεν ὅλους τούς θρησκευτικούς ἡγέτας νά ἐπιδιώξουν καί ἐνισχύσουν τόν διαθρησκειακόν διάλογον καί νά καταβάλουν κάθε προσπάθειαν διά τήν οἰκοδόμησιν ἑνός πολιτισμοῦ εἰρήνης καί ἀλληλεγγύης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί λαῶν. Ἐνθυμούμεθα, ἐπίσης, ὅλους τούς λαούς, οἱ ὁποίοι δοκιμάζονται ἀπό τά δεινά τοῦ πολέμου. Ἰδιαιτέρως προσευχόμεθα διά τήν εἰρήνην εἰς τήν Οὐκρανίαν, χώραν μέ ἀρχαίαν Χριστιανικήν παράδοσιν, καί ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρός ὅλα τά ἐμπλεκόμενα μέρη νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδόν τοῦ διαλόγου καί τοῦ σεβασμοῦ τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου πρός τόν σκοπόν τοῦ τερματισμοῦ τῶν συγκρούσεων, ὁ ὁποῖος θά ἐπιτρέψῃ εἰς ὅλους τούς Οὐκρανούς νά ζήσουν μέ ἀρμονίαν». 
Εἶναι μεγίστης ἀξίας ἡ «Δήλωσις» τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, διά τήν εἰλικρινῆ της ὑπόστασιν, διά τήν καρδιακήν της ἀποφασιστικότητα, διά τάς σεβασμίους προθέσεις καί διαθέσεις της, ἡ δέ «μνήμη τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν τήν καλήν ἀγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τόν κόσμον διά τοῦ κηρύγματος καί τῆς μαρτυρίας τοῦ μαρτυρίου των, ἐνισχύει ἐντός ἡμῶν τήν ἐπιθυμίαν νά συνεχίσωμεν τήν κοινήν ἡμῶν πορείαν πρός τήν ὑπέρβασιν, ἐν ἀγάπῃ καί άληθείᾳ, τῶν ἐμποδίων, τά ὁποῖα μᾶς διαιροῦν». Καί διά τούς Δύο ἡ προσευχή ἀποτελεῖ μεγίστην δύναμιν, διό καί προσεύχονται καί ζητοῦν ἀπό τούς πιστούς νά ἐνώσουν τάς προσευχάς των μέ τάς ἰδικάς των «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰωάν. 17,21). Οἱ καιροί, ἐπαλαμβάνουν, «ἀπαιτοῦν τήν ἀλληλεγγύην ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως», ἡ δέ «... τρομερή κατάστασις τῶν Χριστιανῶν ὅλων ὅσοι ὑποφέρουν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καλεῖ ὄχι μόνον εἰς συνεχῆ προσευχήν, ἀλλά καί εἰς τήν κατάλληλον ἀνταπόκρισιν ἐκ μέρους τῆς διεθνοῦς Κοινότητος». Ἀμφότεροι ἀναμιμνήσκονται τῆς ἱστορικῆς Συναντήσεως τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου μετά τοῦ Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης δέν παραλείπει νά ὑπογραμμίσῃ ὅλως ἰδιαιτέρως ὅτι «πρό πεντήκοντα ἐτῶν συναντήσεως ἐκείνων ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἤλλαξε κατεύθυνσιν, αἱ παράλληλοι καί ἐνίοτε συγκρουόμεναι πορεῖαι τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνηντήθησαν εἰις τό κοινόν ὅραμα τῆς ἐπανευρέσεως τῆς ἀπολεσθείσης ἑνότητος αὐτῶν, ἡ ψυγεῖσα ἀγάπη ἀνεζωπυρώθη καί ἐχαλυβδώθη ἡ θέλησις ἡμῶν ὅπως πράξωμεν πᾶν τό καθ’ ἡμᾶς ἵνα ἐκ νέου ἀνατείλῃ ἡ ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί τῷ κοινῷ ποτηρίῳ κοινωνία ἡμῶν». Ἀπό τότε «ἤνοιξε ἡ ὁδός πρός Ἐμμαούς, ὁδός πιθανῶς μακρά καί ἐνίοτε δύσβατος, πλήν ἀνεπίστροφος, ἀοράτως τοῦ Κυρίου συμπορευομένου μεθ’ ἡμῶν, ἄχρις οὖ Οὗτος ἀποκαλυφθῇ ἡμῖν «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λουκ. 24,35). Καί συνεχίζει ἐξόχως ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς τήν ὁμιλίαν Αὐτοῦ κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν, (30.11.2014), νά λέγῃ ὅτι ἡ πίστις αὐτή, τήν ὁποίαν «διεφυλάξαμεν κοινήν ἐν τῇ ἀνατολῇ καί ἐν τῇ δύσει ἐπί μίαν Χιλιετίαν, καλούμεθα καί πάλιν νά θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ὥστε «σύμψυχοι, τό ἕν φρονοῦντες», (Φιλ. 2,2-3), νά χωρίσωμεν μετά τοῦ Παύλου ἐπί τά πρόσσω, «τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι» (Φιλ. 3,14). Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη ὅπως «τείνωμεν ἀπό κοινοῦ τήν χεῖρα πρός τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, τήν χεῖρα Τοῦ μόνου δυναμένου νά τόν σώσῃ διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως», διακηρύττει μέ ἀγάπην καί εἰρήνην ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης. 


Ἡ ἀπλούστατη καί συμπαθέστατη Μορφή τοῦ Πάπα, μέ τά ἐξαίσια λόγια Του, καί μέ ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἤκουσεν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, ἐνθαρρύνουν, ἐνισχύουν, δίδουν ἐλπίδα καί παρακινοῦν εἰς τήν προσευχήν, κρεμνίζουν τά τείχη τοῦ φανατισμοῦ καί τοῦ μίσους, κτίζουν γεφύρας καί συμπορεύονται ἀμφότεροι πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην», ἡ ὁποία ἀναμένει τήν συμπόρευσιν ὅλων εἰς ταύτην «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν». Ὁ Πάπας Φραγκίσκος εἰς τήν ὁμιλίαν Του, κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, σημειώνει μέ σαφήνειαν: «Τό νά συναντηθοῦμεν καί νά κοιτάξῃ ὁ ἕνας τό πρόσωπον τοῦ ἄλλου, τό νά ἀνταλλάξωμεν τόν ἀσπασμόν τῆς εἰρήνης, τό νά προσευχηθοῦμεν ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον, ἀποτελοῦν οὐσιαστικάς διαστάσεις τῆςπορείας ἐκείνης πρός τήν ἀποκατάστασιν τῆς πλήρους κοινωνίας πρός τήν ὁποίαν τείνομεν. Ὅλα αὐτά προηγοῦνται καί συνοδεύουν σταθερά ἐκείνην τήν ἄλλην οὐσιαστικήν διάστασιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁ Θεολογικός Διάλογος». Καί συνεχίζει ὁ Πάπας Φραγκίσκος, κατά θαυμαστόν τρόπον νά λέγῃ: «Ἕνας αὐθεντικός διάλογος εἶναι πάντοτε μεταξύ προσώπων μέ ἕνα ὄνομα, μέ μίαν ὄψιν, μέ μία ἱστορίαν καί ὄχι μόνον μέ ἀνταλλαγήν ἰδεῶν». Πράγματι, εἶναι γεγονός ἀναντίρρητον ὅτι δι’ ἡμᾶς τούς Χριστιανούς «ἡ ἀλήθεια εἶναι τό πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»; «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν, - ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Χριστόν», καί ἤγαγεν αὐτόν (τόν ἀδελφόν του) πρός τόν Ἰησοῦν» (Ἰωάν. 1,40-42). «Ἡ γάρ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συνέχει ἡμᾶς» (Β΄ Κορ. 5,14-15), καί σώζει τόν ἄνθρωπον, ὅταν ἀγαπᾷ τόν Χριστόν. 
Σήμερον ὑπάρχουν μικροί καί μεγάλοι διώκται τοῦ Χριστιανισμοῦ, σημαντικοί καί ἀσήμαντοι, μηδαμινοί καί ἐπικίνδυνοι ἀλλά καί ἄλλα προβλήματα, πλήν ὅμως, πάντα ταῦτα τά ὁποῖα «ἡ ἱστορική συγκυρία ὀρθώνει σήμερον πρό τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, ἐπιτάσσουν εἰς ἡμᾶς τήν ὑπέρβασιν τῆς ἐνδοστρεφείας καί τήν ἀντιμετώπισιν αὐτῶν δι’ ὅσον τό δυνατόν στενοτέρας συνεργασίας. Δέν ἔχομεν πλέον τήν πολυτέλειαν τῆς μεμονωμένης δράσεως», βροντοφωνεῖ ὁ Πατριάρχης τῆς Ὀρθοδοξίας. 
Συμπέρασμα: 
Τό μεγαλεῖον καί ἡ δύναμις τῆς ἀγάπης εἰς τό Σεπτόν Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας ὄχι μόνον ἐπιβεβαιώνει τόν διάλογον, ἀλλά ἡ ἐπίσημος ὁμολογία τοῦ Πάπα εἶναι μεγίστης σημασίας: Ἡ «ἀποκαστάστασις τῆς πλήρους κοινωνίας δέν σημαίνει ὑποταγήν τοῦ ἑνός εἰς τόν ἄλλον, οὔτε ἀφομοίωσις, ἀλλά μάλλον ἀποδοχήν ὅλων τῶν δωρεῶν...». Μία τοιαύτη κοινωνία, βεβαίως, θά εἶναι πάντοτε καρπός τῆς ἀγάπης», ἡ ὁποία ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διά πνεύματος ἁγίου, τοῦ δοθέντος ἡμῖν» (Ρωμ. 5,5), ἀγάπης ἀδελφικῆς, ἡ ὁποία δίδει τήν ἔκφρασιν εἰς τόν πνευματικόν καί ὑπερβατικόν δεσμόν, ὁ ὁποῖος ἑνώνει ἡμᾶς ὡς μαθητάς τοῦ Κυρίου». 
Εἰς τήν Πόλιν Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου ἡ συμπόρευσις πρός τήν ἑνότητα ἐν ἀγάπῃ, ἑλπίδι καί ἀληθείᾳ, ἐπιβεβαιώνεται καί ἡ συνέχεια αὐτῆς γίνεται πλέον δυναμική καί ἀποφασιστική διά τήν πραγματοποίησιν τῆς «Διαθήκης τοῦ Θεοῦ»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν». 
Εἰς τήν πάνσεπτον Ἕδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μέ ἰδιαιτέραν προσοχήν καί ἀνάλογον ἐνδιαφέρον, μέ ἀγωνιστικήν φροντίδα καί θαυμαστήν ἐπιμέλειαν, ἤκουσαν καί ἠξιολόγησαν ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης μίαν ἐκ τῶν πολλῶν φωνῶν, αἱ ὁποῖαι ἀκούονται εἰς τό προσκήνιον τῆς ζωῆς, τήν «φωνήν τῶν πτωχῶν», διό καί ἐκάλεσαν τούς Χριστιανούς νά κατατροπώσουν «ἀπό κοινοῦ τήν παγκοσμιοποίησιν, (secolarizzazione), ἐκείνης τῆς ἀδιαφορίας, ἡ ὁποία σήμερον φαίνεται νά ἔχῃ τήν ὑπεροχήν, ἀλλ’ ὅμως πρέπει νά οἰκοδομήσωμεν ἕνα νέον πολιτισμόν ἀγάπης καί ἀλληλεγγύης» (Ὁμιλία Πάπα Φραγκίσκου). Ὡσαύτως, αἱ δύο Σεπταί Μορφαί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὑπεγράμμισαν καί διετράνωσαν ζωηρότατα μίαν ἄλλην φωνήν, ἡ ὁποία ἀκούεται εἰς πολλά μέρη καί εἶναι ἡ φωνή τῶν Θυμάτων», τῶν συγκρούσεων καί τῶν πολέμων. Καί ὁ σεβασμός πρός τόν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶναι «εἰκών τοῦ Θεοῦ», καί πάντα τά ἄλλα ἀπαιτοῦν τήν δημιουργίαν γεφύρας συμφιλιώσεως καί κοινωνίας. Καί ἀκολούθως ἡ ἐρώτησις: Πῶς εἶναι δυνατόν νά «κηρύξωμεν τό μήνυμα τῆς εἰρήνης, τό ὁποῖον προέρχεται ἀπό τόν Χριστόν, ἐάν μεταξύ μας ὑπάρχουν ἀνταγωνισμοί καί ἀντιδικίαι» (Paolo VI, Esort. Ap. Evangelii nuntiandi, 77). 
Τό μήνυμα πρός τούς νέους δέν παύει νά εἶναι ζωτικώτατον καί ἐλπιδοφόρον. Τά προβλήματα τῶν νέων ἀποτελοῦν διά τούς Εἰρηνοποιούς, καί τῆς Ἀγάπης μαθητάς, ἐπιτακτικήν ἀνάγκην πρός ἀντιμετώπισιν καί λύσιν αὐτῶν. Δέν λησμονοῦν τούς νέους, οἱ ὁποίοι ζοῦν χωρίς τήν ἐλπίδα, κτυπημένοι ἀπό τήν ἀπογοήτευσιν, τήν ἀπελπισίαν, τήν ἀνεργίαν, τήν ἀδικίαν καί τήν ἀναμονήν. Πολλοί νέοι ἀναζητοῦν τήν χαράν εἰς τά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλ’ εἰς μάτην, διότι ἡ ἐπίδρασις ἀπό τούς βεβαρυμένους καιρούς τῆς ἀμηχανίας, ἀνησυχίας καί ἀδιαφορίας, καί γενικά ἀπό τήν secolarizzazione καί τήν ἀπομάκρυνσιν ἀπό τήν κανονικήν καί φυσικήν ζωήν, δέν θά ἀφήσουν αὐτούς νά εἶναι ἐλεύθεροι καί νά διατηρήσουν ζῶσαν τήν ἐλπίδα καί θαρραλέαν τήν ἀπόφασιν διά νά πορευθοῦν πρός τόν ὀρθόν καί γαλήνιον δρόμον τῆς ἀληθινῆς εὐτυχίας, τῆς εὐσυνειδήτου καί εἰρηνικῆς ζωῆς. 
Τήν φωνήν τῶν νέων ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία νά ἀκούσῃ καί νά προσφέρῃ εἰς αὐτούς τήν ἀγάπην, τήν ταπείνωσιν, τήν εἰρήνην, τό φῶς, τήν ἀλήθειαν, τά ὁποῖα πηγάζουν ἀπό τό Εὐαγγέλιον καί τήν Πατερικήν ζωήν. Οἱ νέοι ἐξ ἄλλου εἶναι ἡ συνέχειά ἡμῶν, τό μέλλον ἡμῶν, ὁ πολυτιμότατος θησαυρός τοῦ κόσμου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τέκνον τῆς Ἐκκλησίας, αὕτη δέ ὑπάρχει διά τόν ἄνθρωπον καί τόν κόσμον. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά διδάξῃ τό κήρυγμα τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς, τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης «ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰωάν. 17,21). 
Καί κλείω τό ταπεινόν τοῦτο ἄρθρον, πρῶτον, μέ τούς λόγους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου: 
«Σύν τοῖς ἄλλοις, προσφέρετε (δηλαδή ὁ Πάπας Φραγκίσκος) εἰς τούς Ὀρθοδόξους ἀδελφούς Σας τήν ἐλπίδα ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν Σας ἡ προσέγγισις τῶν δύο μεγάλων ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν ἡμῶν θά συνεχισθῇ οἰκοδομουμένη ἐπί τῶν στερεῶν θεμελίων τῆς Κοινῆς ἡμῶν Παραδόσεως, ἥτις ἀνέκαθεν ἐτήρει καί ἀνεγνώριζεν ἐν τῇ δομῇ τῆς Ἐκκλησίας Πρωτεῖον ἀγάπης, τιμῆς καί διακονίας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς συνοδικότητος, ὥστε «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» νά ὁμολογῆται ὁ ἐν Τριάδι Θεός καί νά διαχέηται ἡ ἀγάπη Αὐτοῦ πρός τόν κόσμον» (30.11.2014). 
Καί δεύτερον, κλείω μέ τούς λόγους τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, ὁ ὁποῖος λαμβάνει τό περιεχόμενον τῶν λόγων του ἀπό τό Διάταγμα τῆς Δευτέρας Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ Unitatis Redintegratio: «... εἶναι ὑψίστης σημασίας νά διατηρηθῇ καί νά ὑποστηριχθῇ ἡ πλουσιοτάτη παρακαταθήκη τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς ἀνατολῆς, ὄχι μόνον εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τάς λειτουργικάς καί πνευματικάς παραδόσεις, ἀλλά ἐπίσης τήν κανονικήν τάξιν, τήν ὁποίαν ἐθέσπισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί αἱ Σύνοδοι, ἡ τάξις δέ αὐτή ρυθμίζει τόν βίον τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν». «Παναγιώτατε, εἴμεθα ἤδη ἐν πορείᾳ πρός τήν πλήρη κοινωνίαν... Βεβαίως, εἰς τόν μακρύν τοῦτον δρόμον εἰμεθα ἐνισχυμένοι ἀπό τήν μεσιτείαν τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου καί τοῦ ἀδελφοῦ του Πέτρου, θεωρούμενοι ἀπό τήν Παράδοσιν ὡς οἱ ἱδρυταί τῶν Ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καί Ρώμης». 


Πάντα ταῦτα καταγεγραμμένα εἰς τό Βιβλίον τῆς Ἱστορίας τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς καί τῆς συμφιλιώσεως τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, μέ κορωνίδα τήν ὑπόκλισιν τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου ἔμπροσθεν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ὅπως εὐλογήσῃ Αὐτόν, τόν Ὁποῖον εὐλόγησεν εἰς τήν κεφαλήν, πλουτίζουν τήν μαρτυρικήν πορείαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἤρχισε πρό 50 ἐτῶν, μέ τήν ἱστορικήν Συνάντησιν τῶν ἀοιδίμων Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί Πάπα Παύλου ΣΤ΄ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, καί ἡ ὁποία μαρτυρεῖ ὅτι τό Φῶς Της, ἡ Ἀλήθειά Της, ἡ Ἀγάπη Της, ἡ Πίστις Της, ἡ Ἐλπίδα Της, εἶναι τά αἰώνια σύμβολα καί μηνύματα Αὐτῆς πρός τόν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶναι «Εἰκών τοῦ Θεοῦ» καί διά τόν ὁποῖον ἐγεννήθη, ἐσταυρώθη καί ἀνέστη ὁ Σωτήρ ἡμῶν Χριστός, καί γενικά πρός τόν κόσμον, τόν ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά προστατεύσῃ, νά περιθάλψῃ, νά διδάξῃ, νά φωτίσῃ καί νά σώσῃ.

12/14/2014

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ (ΦΩΤΟ)


Ι. Μητρόπολις Κερκύρας
Με ένα γεμάτο πρόγραμμα ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στην Κέρκυρα, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014. 
Ο Παναγιώτατος το πρωί επισκέφθηκε το Μουσείο του Μον Ρεπό στην Παλαιόπολη στο Κανόνι, στην παλιά θερινή κατοικία των βασιλέων της Ελλάδας. 
Στην επίσκεψη τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνόδευσαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος, ως εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και της Ιεράς Συνόδου, ο Μητροπολίτης Άρτης κ. Ιγνάτιος και ο οικείος Ποιμενάρχης κ. Νεκτάριος, ενώ παρών ήταν και ο Δήμαρχος Κέρκυρας κ. Κωνσταντίνος Νικολούζος. Την ξενάγηση επιμελήθηκε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κέρκυρας κ. Τένια Ρηγάκου. Κατόπιν ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετέβη στο βυζαντινό ναό των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, των αποστόλων που ίδρυσαν την Εκκλησία της Κέρκυρας, όπου προσκύνησε τα ιερά λείψανα των Αγίων. Στον Παναγιώτατο έψαλλαν και τραγούδησαν τα παιδιά που αποτελούν το παιδικό τμήμα της Χορωδίας Κερκύρας, υπό τη διεύθυνση της κ. Χριστίνας Καλλιαρίδου. Παρούσα στην επίσκεψη ήταν και η Υφυπουργός Πολιτισμού κ. Άντζελα Γκερέκου. 
Στη συνέχεια, ο κ. Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το Γαστούρι, όπου οι κάτοικοι και οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου του επεφύλαξαν θερμότατη υποδοχή και κατόπιν πήγε στο Αχίλλειο, όπου τον περίμενε η Φιλαρμονική Γαστουρίου, ενώ η πρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Αναστασία Σαλή-Παπασαλή έκανε την ξενάγηση στο ανάκτορο της Αυτοκράτειρας της Αυστρίας Ελισάβετ. 
Ο Παναγιώτατος μετέβη κατόπιν στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Αθανασίου Αγρού, όπου η τριακονταμελής γυναικεία αδελφότητα τον υποδέχθηκε κατά το μοναστικό τυπικό. Σε προσφώνησή της η ηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευφημία μοναχή τόνισε την συγκίνηση και την τιμή που όλη η αδελφότητα αισθάνθηκε από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη και περιέγραψε τον αγώνα της αδελφότητας το μικρό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι να γίνει η σημερινή περικαλλής Ιερά Μονή, με την ευλογία του μακαριστού Μητροπολίτη Κερκύρας Πολυκάρπου και την συνεργασία και αγάπη τόσο του μακαριστού Μητροπολίτη Τιμοθέου, όσο και του νυν Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ο οποίος στηρίζει το μοναστήρι. 
Απαντώντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε στην αδελφότητα για την σημασία ο μοναχός στις μέρες μας να είναι ανοιχτός στον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων, αλλά και ακολουθώντας το παράδειγμα αγίων μορφών της μοναχικής ζωής να είναι ευαίσθητος, ποιητής, άνθρωπος προσευχής και υπακοής στην Εκκλησία, να δίνει ελπίδα και να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους, να βλέπει στο πρόσωπο του καθενός ολόκληρη την ανθρωπότητα, σύμπαντα τον Αδάμ. Ζήτησε, τέλος, από την αδελφότητα να προσεύχεται για το Φανάρι και για εκείνον προσωπικά και ευχαρίστησε τόσο τον Μητροπολίτη Κερκύρας, όσο και την γερόντισσα Ευφημία για την ευλογία δύο μοναχές από την αδελφότητα να διακονήσουν επί τρίμηνο την Ιερά Μονή του Μπαλουκλή στην Κωνσταντινούπολη.
Στη συνέχεια ο Παναγιώτατος ευλόγησε την μοναχική τράπεζα, κατά την οποία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, απηύθυνε προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη αποχαιρετιστήρια προσφώνηση. Κατ’ αυτήν ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι το φυσικό περιβάλλον της Κέρκυρας, τα έργα των ανθρώπων, αλλά και τα πρόσωπά τους έλαβαν την ευλογία του Πατριάρχου και αυτό δίδει μεγάλη χαρά σε όλους. Η χαρά ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη του Παναγιωτάτου στην Ιερά Μονή του Παντοκράτορος στον Αγρό καθώς και την μετά από λίγο επίσκεψή του στην Μονή Παλαιοκαστρίτσας. Και αυτή η επίσκεψη αποτύπωσε την εκ νέου ευλογία τόσο προς τα έργα των μοναχών, όσο και προς το φυσικό τοπίο το οποίο αποθαύμασε και Εκείνος, αλλά και στα πρόσωπα των μοναχών, οι οποίοι αγωνίζονται να κρατήσουν τις μοναχικές αρετές με γνώμονα την αγάπη. Ο Μητροπολίτης Κερκύρας τόνισε ότι οι μοναχοί και οι μοναχές του νησιού εμπιστεύονται τον Οικουμενικό Πατριάρχη για τον πρόσθετο λόγο ότι έχουν μάθει να συνυπάρχουν με τους άλλους ανθρώπους στην Κέρκυρα, ακόμη και ετερόδοξους, και γνωρίζουν ότι η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο. Στα μοναστήρια της Κέρκυρας υπάρχει η υπακοή και η εμπιστοσύνη στους ηγουμένους της Εκκλησίας και αυτό αποτυπώνεται με την εγκάρδια και υιϊκή υποδοχή που επεφύλαξαν και τα δύο μοναστήρια της Κέρκυρας τα οποία ο Πατριάρχης επισκέφθηκε. Ευχαρίστησε τον κ. Βαρθολομαίο για την ευλογία της επίσκεψής του και τόνισε ότι Επίσκοπος, άρχοντες, κλήρος, μοναστήρια και λαός ένιωσαν την παρουσία του όπως εκείνη του πατέρα που ήρθε να δει τα παιδιά του. Με εμφανή τη συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος ζήτησε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη να θεωρεί την Κέρκυρα σπίτι του και ζήτησε την ευλογία του για όλους. «Μέμνησθε των Κερκυραίων», είπε κλείνοντας την ομιλία του. 
Απαντώντας ο Πατριάρχης εξέφρασε τις ολοκάρδιες ευχαριστίες του για την αγάπη την οποία έζησε στην Κέρκυρα το τετραήμερο 10-13 Δεκεμβρίου και ζήτησε από τον Επίσκοπο, τον κλήρο και τον λαό να τον μνημονεύουν στις προσευχές τους. Ευλόγησε πατρικά όλους και ζήτησε να μένουν εδραίοι στην πίστη και στον τρόπο ζωής της Εκκλησίας, αλλά και να θυμούνται την Μητέρα Εκκλησία όπως και αυτή δεν τους λησμονεί, αλλά κρατά και ενισχύει τις σχέσεις μαζί τους, όπως απέδειξε αυτή η ευλογητή επίσκεψη. 
Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης φύτεψε μία μανόλια έξω από το καθολικό της μονής, ως ένδειξη σεβασμού για το φυσικό περιβάλλον και κατόπιν επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Παλαιοκαστρίτσας, όπου τον προσφώνησε κατάλληλα ο ηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Ευθύμιος Δούης, ο οποίος τόνισε την αγάπη και το σεβασμό προς το Πατριαρχείο, αλλά και την ιστορικότητα του γεγονότος της επίσκεψης. Απαντώντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευχαρίστησε τον καθηγούμενο και την αδελφότητα και θύμισε στους παρισταμένους την σημασία του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου ως Μητέρας όλης της ανθρωπότητας, ως εκείνης της μοναδικής ύπαρξης που άνοιξε τις πύλες του ουρανού για τον άνθρωπο και που τιμάται μέσω των εικόνων της απανταχού της γης. 
Ο Παναγιώτατος στη συνέχεια μετέβη στο Αεροδρόμιο «Ιωάννης Καποδίστριας», όπου έγινε η επίσημη αναχώρησή του με την απόδοση τιμών από τη Φιλαρμονική ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ και άγημα του ΝΑΣΚΕ. Στις τελευταίες δηλώσεις του επί κερκυραϊκού εδάφους ο Παναγιώτατος, αφού ευλόγησε και πάλι το νησί και τους ανθρώπους του, ευχαρίστησε για την φιλοξενία τον Μητροπολίτη και τις αρχές του τόπου, τους παρευρεθέντας Περιφερειάρχη και Δήμαρχο και όλο τον κλήρο και το λαό για την θερμότατη υποδοχή και αγάπη. Ζήτησε από όλους να παραμένουν εδραίοι στην πίστη και δόξασε τον Θεό για το ότι αξιώθηκε να λάβει την δωρεά να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις για τον άγιο Σπυρίδωνα, ο οποίος αποτελεί το εχέγγυο της χριστιανικής ζωής. Οι Επτανήσιοι έχουν γευθεί θλίψεων και δοκιμασιών, όμως η πίστη θα δώσει λύσεις σε κάθε κρίση, όσο κι αν αυτή φαίνεται σταυρός. Έκλεισε τέλος την αποχαιρετιστήρια δήλωσή του με την ανάγνωση στίχων από ένα ποίημα του Λορέντζου Μαβίλη, το οποίο αναφέρεται στην Κέρκυρα. 

Σε δηλώσεις τέλος προς τα ΜΜΕ ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχαρίστησε τον Παναγιώτατο και τόνισε ότι στις καρδιές όλων υπάρχει μεγάλη χαρά γι’ αυτή την επίσκεψη, η οποία αποτέλεσε τιμή για τον τόπο. Όλοι μας προσευχόμαστε για τον Παναγιώτατο και την Μητέρα Εκκλησία να συνεχίσουν να αγωνίζονται με την στήριξη όλου του Γένους, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Νεκτάριος. 
Η Κέρκυρα έζησε λαμπρές ημέρες, τόσο με την εορτή του πολιούχου του τόπου Αγίου Σπυρίδωνος, όσο και με την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη, μετά από πενήντα ένα χρόνια. 


12/13/2014

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΕΠΙΤΙΜΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗΝ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΕΠΙΤΙΜΟΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑ
ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
(Κέρκυρα, 12 Δεκεμβρίου 2014)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Κερκύρας καὶ Παξῶν κύριε Νεκτάριε,
Ἱερώτατοι ἀδελφοὶ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐλλογιμώτατοι κυρία Πρύτανις καὶ κύριοι Καθηγηταὶ τοῦ ἱστορικοῦ Ἰονίου Πανμεπιστημίου,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν ἀρχῶν,
Εὐλογημένοι φοιτηταὶ καὶ φοιτήτριαι, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Εὑρισκόμενοι εἰς τὴν Κέρκυραν, νῆσον μὲ μεγάλην μουσικὴν παράδοσιν, συνεχιζομένην μέχρι σήμερον, ἀλλὰ καὶ εἰς Πανεπιστήμιον ἐν τῷ ὁποίῳ αἱ μουσικαὶ σπουδαὶ κατέχουν κεντρικὴν θέσιν, ἐκφράζομεν πρωτίστως τὴν ἰδιαιτέραν ἡμῶν εὐχαριστίαν διὰ τὴν ἀπονεμομένην εἰς τὴν ἡμετέραν Μετριότητα τιμὴν καὶ διάκρισιν τοῦ τίτλου τοῦ ἐπιτίμου διδάκτορος τοῦ Τμήματος Μουσικῶν Σπουδῶν τοῦ ὑμετέρου περιπύστου Ἰονίου Πανεπιστημίου, τὸ ὁποῖον προσέφερε πολλὰ κατὰ τὴν μακραίωνα ἱστορικὴν πορείαν του, παρὰ τὰς διακυμάνσεις τῶν καιρῶν. Ἀποδεχόμεθα, λοιπόν, εὐχαρίστως αὐτὴν ὡς διάκρισιν ἀναγομένην εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν ἡμῶν Πατριαρχεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχει νὰ παρουσιάσῃ ἐνώπιον τῆς ἱστορίας μακρὰν ἐκκλησιαστικὴν καὶ ὑμνολογικὴν μουσικὴν παράδοσιν. Διὸ καὶ κρίνομεν ὅτι τὸ ὑμέτερον Μουσικὸν Τμῆμα δικαίως τιμᾷ τὴν ζῶσαν μέχρι σήμερον ἐν ἀκμῇ ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ἐλέῳ Θεοῦ Προκαθημένου αὐτῆς.
Στοιχοῦντες τῷ ἀκαδημαϊκῷ ἔθει ὅπως ἀπευθύνωμεν πρὸς τὴν ἀγάπην σας λόγον τινὰ συναφῆ πρὸς τὴν ἀπονεμηθεῖσαν ἤδη τιμήν, ὁμοῦ μετὰ τῶν προσωπικῶν ἡμετέρων εὐχαριστιῶν, ἐκρίναμεν νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ ἑνὸς ἐπικαίρου μουσικοῦ θέματος, τοῦ ὁποίου ἑορτάζομεν ἐφέτος ἐν τῷ Ἱερῷ ἡμῶν Κέντρῳ τὴν διακοσιοστὴν ἐπέτειον. Πρόκειται περὶ τῆς γνωστῆς μουσικῆς μεταρρυθμίσεως τοῦ ἔτους 1814, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἀναλυθῶμεν ἐν συναρτήσει πρὸς τὸ ἔργον τῆς Πατριαρχικῆς Μουσικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1881, ἐν συναφείᾳ πρὸς τὴν ἐνεστῶσαν μουσικὴν παράδοσιν καὶ τὸ σύγχρονον ἐκκλησιαστικὸν μουσικὸν ὕφος καὶ ἦθος, τὸ ὑμνολογικόν, τὸ τυπικόν, τὸ ἁπλοῦν καὶ συγχρόνως σύνθετον, τὸ μελῳδικόν, ὡς τηρεῖται πιστῶς εἰς τὸν ἡμέτερον ἐν Φαναρίῳ Πάνσεπτον Πατριαρχικὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου.

***

Ὁ λόγος, πρῶτον, διὰ τὴν γνωστὴν μουσικὴν μεταρρύθμισιν τοῦ ἔτους 1814, τὴν μελετηθεῖσαν καὶ προωθηθεῖσαν ὑπὸ τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, καὶ εἰς τὴν ὁποίαν μουσικὴν μεταρρύθμισιν εἶναι ἀφιερωμένον τὸ ἐκπνέον ἔτος, μὲ ἀφορμὴν τὴν συμπλήρωσιν 200 ἐτῶν ἀπὸ αὐτῆς.
Ἡ μεταρρύθμισις αὕτη ἀφορᾷ εἰς τὴν καταγραφὴν καὶ διδασκαλίαν τῆς ψαλμῳδίας, τῆς ἱερᾶς ὑμνῳδίας. Ἐπειδὴ δὲ ἀπευθυνόμεθα εἰς κοινόν, τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται κυρίως μὲ τὴν κοσμικὴν μουσικὴν τέχνην, ὀφείλομεν, πρὶν εἰσέλθωμεν εἰς τὸ θέμα, νὰ προβῶμεν εἰς ὡρισμένας διευκρινήσεις.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσική, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν θύραθεν, δὲν ἔχει στόχον τὴν αἰσθησιακὴν ἱκανοποίησιν τοῦ ἀκροατηρίου, δηλαδὴ μίαν ἁπλῆν μουσικὴν τέρψιν καὶ μίαν συναισθηματικὴν συγκίνησιν. Τὸ βασικὸν αὐτὸ στοιχεῖον τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας συνοψίζεται ὑπὸ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου, γράφοντος ἐπιγραμματικῶς: «Οὔκ ἐστιν θέατρον ἡ Ἐκκλησία, ἵνα πρὸς τέρψιν ἀκούωμεν». Ὁ σκοπὸς τῆς ψαλμῳδίας καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μέλους, ἀκριβέστερον εἰπεῖν, εἶναι ἡ ἀπόδοσις εἰς τὸν Θεὸν πνευματικῆς καρποφορίας. Ἡ ἀπόδοσις ἀρετῆς.
Διὰ τοῦτο ἐνωρὶς ἡ Ἐκκλησία ἔστρεψε τὴν προσοχὴν αὐτῆς ὄχι τόσον εἰς τὴν μουσικήν, ὅσον εἰς τοὺς ᾀδομένους λόγους, εἰς τοὺς ὕμνους. Λίαν ἐνωρίς, ἐπίσης, ἐμφανίζεται ἡ διάθεσις ἀπομακρύνσεως ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τῶν στοιχείων ἐκείνων τὰ ὁποῖα δὲν ὑπηρετοῦν τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν καὶ καρποφορίαν, τὴν ἐπιτυγχανομένην διὰ τῆς συλλήψεως τῶν βαθυτέρων νοημάτων τῶν ὕμνων, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ μὴ συγκαλύπτωνται ἀλλὰ νὰ ἀποτελοῦν τὸ κέντρον τῆς λατρείας.
Οὕτως, εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, καὶ μάλιστα εἰς τὸ κλῖμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατὰ τεκμήριον, τοὐτέστιν ἐν τῇ συντριπτικῇ πλειονοψηφίᾳ, οὐδόλως θὰ χρησιμοποιηθοῦν τὰ ὄργα-να, ὡς μὴ ὑπηρετοῦντα τὸν σκοπὸν τοῦτον, καὶ θὰ περιορισθῇ ἡ ἀπόδοσις τῆς ὑμνῳδίας εἰς τοὺς χοροὺς τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ μόνον. Τὸ ἐκκλησιαστικὸν ὄργανον φαίνεται ὅτι ἐγεννήθη εἰς τὴν ἀρχαίαν Ἑλλάδα. Πρόγονος αὐτοῦ θεωρεῖται ἡ ἀρχαία ὕδραυλις, τὰ ἀρχαιότερα ὑπολείμματα τῆς ὁποίας ἔχουν εὑρεθῆ ὑπὸ τῶν ἀρχαιολόγων εἰς τὸ ὑπὸ τὸ ὄρος Ὄλυμπος γνωστὸν Δίον τῆς Πιερίας. Παρότι τὸ ὄργανον τοῦτο ἦτο διαδεδομένον εἰς τὴν κοσμικὴν μουσικὴν τοῦ Βυζαντίου καὶ εἰσήχθη εἰς τὴν Δύσιν ἐξ αὐτοῦ, ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἤδη ἀπὸ τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς, δὲν τὸ υἱοθέτησεν εἰς τὴν λατρείαν.
Συνεπῶς, ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Μουσικὴ δὲν ἀξιολογεῖται ὑπὸ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς αὐτοσκοπὸς ἀλλὰ ἁπλῶς τὸ μέσον, ὥστε ὁ λόγος τῶν ὕμνων, διὰ τῆς μουσικῆς αὐτοῦ ἐπενδύσεως, τοῦ μέλους, νὰ καθίσταται προσιτός, εὔληπτος, κατανυκτικός, πνευματικῶς καρποφόρος. Ἡ χρῆσις τῶν ὀργάνων, καθ᾿ ὅσον παράγει μόνον ἦχον μελῳδίας καὶ ὄχι λόγον μετὰ μελῳδίας, ὡς ἡ ψαλμῳδία, ἡ «ᾠδή», ἀποφεύγεται εἰς τὴν λατρείαν. Χαρακτηριστικῶς Γρηγόριος ὁ Νύσσης, γράφει: «Ὥσπερ γὰρ ἐκ τῶν μουσικῶν ὀργάνων μόνος ὁ ἦχος τῆς μελῳδίας προσπίπτει ταῖς ἀκοαῖς, αὐτὰ δὲ τὰ μελῳδούμενα ρήματα οὐ διαρθροῦται τοῖς φθόγγοις· ἐν δὲ τῇ ᾠδῇ τὸ συναμφότερον γίνεται, καὶ ὁ τοῦ μέλους ρυθμὸς καὶ τῶν ρημάτων ἡ δύναμις ἡ συνδιεξαγομένη μετὰ τοῦ μέλους, ἣν ἀγνοεῖσθαι πᾶσα ἀνάγκη, ὅταν διὰ μόνων τῶν μουσικῶν ὀργάνων ἡ μελῳδία γένηται...» (PG 44, 493, 496). Δηλαδή, ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ συνίσταται εἰς τὸν τοῦ μέλους ρυθμὸν καὶ τῶν ρημάτων τὴν δύναμιν, τὸ δὲ μουσικὸν μέρος αὐτῆς διακονεῖ τὴν δύναμιν τῶν λόγων καὶ οὐδέποτε νοεῖται αὐθύπαρκτον.
Ὁ τελικὸς σκοπός, ὅμως, ἐκτείνεται πέραν καὶ τῆς δυνάμεως τῶν λόγων, εἰς τὸ βάθος τῶν πνευματικῶν νοημάτων, δηλαδὴ εἰς τὴν ἕνωσιν τοῦ νοός μας μὲ τὸν Θεόν: «Ἡ δὲ πνεύματι μόνῳ κατορθουμένη ψαλμῳδία, τὴν ὑπερέχουσαν κατάστασιν τῶν ἁγίων ἐνδείκνυται, ὅταν κρεῖττον ᾖ τῆς διὰ τῶν φαινομένων ἐνδείξεως τὸ τῷ Θεῷ προσαγόμενον» (Γρηγόριος Νύσσης, ἔ.ἀ.). Δηλαδή, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐν τέλει ἔχει σημασίαν εἶναι τί προσφέρει κάποιος μὲ τὸν νοῦν του εἰς τὸν Θεὸν τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποῖαν ψάλλει ἢ ἀκροᾶται τὴν ψαλμῳδίαν.
Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας τὰ στόματα τῶν ἱεροψαλτῶν γίνονται καὶ ἰδικά μας στόματα. Μεταβιβάζουν πρὸς ἡμᾶς τὴν φωνὴν τῶν Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ στόμα τῶν ἱεροψαλτῶν γίνεται ἀναφορεὺς τῆς φωνῆς, τοῦ πόνου, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς κραυγῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γίνεται ὄργανον ὑμνήσεως καὶ δοξολογίας τοῦ Κυρίου. Διὰ τοῦτο καὶ εἶναι ἀπαραίτητον ὁ ἱεροψάλτης νὰ προσέχῃ ἰδιαιτέρως τὸ στόμα αὐτοῦ, δεδομένου ὅτι μία πηγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ρέῃ καὶ πικρὸν καὶ γλυκὺ ὕδωρ συγχρόνως.
Ἀπαιτεῖται ἀσφαλῶς συνεχὴς ἐγρήγορσις καὶ πνευματικὸς ἀγών, ὥστε ὁ νοῦς τοῦ ψάλλοντος καὶ τῶν ἀκροωμένων νὰ μὴ μένῃ ἀδρανὴς καὶ ἄκαρπος. Ἐὰν ἡ ψαλμῳδία δὲν κατανοῆται καὶ δὲν γίνεται ἀφορμὴ συγκινήσεως ἀληθινῆς καὶ ἐπηρεασμοῦ τῶν πιστῶν, τότε ἀσφαλῶς καθίσταται ἁπλοῦς τύπος καὶ ὄχι τυπικόν. Ἄλλωστε, ἡ ψαλμῳδία δὲν συνίσταται εἰς τὴν ἁπλῆν ἐφαρμογὴν μουσικῶν κανόνων ἢ εἰς τὴν ἐμμελῆ ἀνάγνωσιν τῆς ἀκολουθίας. Ὁ τύπος οὗτος τῆς ψαλμῳδίας, αὐτὴ ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ λαοῦ μας, πρέπει καὶ ὀφείλει νὰ γίνεται τυπικὸν ζωῆς καὶ ὄχι τύπος παρακμῆς, ὁ ὁποῖος παρατηρούμενος ἐσχάτως ἀποτελεῖ δι᾿ ἡμᾶς καὶ τὴν Ἐκκλησίαν ἀφορμὴν προβληματισμοῦ.
Διὰ τοῦτο καὶ διὰ Πατριαρχικῆς ἡμῶν Ἐγκυκλίου πρό τινων ἐτῶν ἐπεστήσαμεν τὴν προσοχὴν τῶν εἰδημόνων, ἤδη δὲ καλλιεργοῦμεν ὅση ἡμῖν δύναμις διὰ τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνδέσμου τῶν Μουσικοφίλων καὶ διὰ τοῦ ἐν Ἀθήναις Συλλόγου Μουσικοφίλων ἐκ Κωνσταντινουπόλεως τὸ παραδοσιακὸν ὕφος καὶ μέλος τῆς Νέας Μεθόδου, περὶ τῆς ὁποίας θὰ ὁμιλήσωμεν παρακατιόντες, τὸ ὁποῖον, μέλος καὶ ὕφος, ἐτήρησαν σχολαστικῶς καὶ οἱ σύγχρονοι Ἄρχοντες Πρωτοψάλται τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας Κωνσταντῖνος Πρίγγος, Θρασύβουλος Στανίτσας καὶ Βασιλάκης Νικολαΐδης, τὸ δεκάτομον ἔργον τοῦ ὁποίου ἀναγγέλλομεν καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, μετὰ συγκινήσεως καὶ χαρᾶς, ὅτι θέλει ἐπανεκδοθῆ ἐκ σημειώσεων καὶ ἐκ «προχείρων» ἐκδόσεων ἐγχειριδίων διδασκαλίας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν μουσικῆς ὑπὸ τοῦ εἰρημένου ἐν Ἀθήναις ἑδρεύοντος Συλλόγου Μουσικοφίλων.


Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Στόχος καὶ ἡμῶν τῶν συνεχιζόντων τὴν παράδοσιν τῶν μακαρίων ἐκείνων προκατόχων ἡμῶν, εἶναι ὅπως κατὰ τὴν ψαλμῳδίαν ὁ νοῦς «τεκνοποιῇ» καὶ συγκλονίζῃ τοὺς ἀκροωμένους, ὥστε νὰ μεταβάλουν τὴν ζωὴν καὶ νὰ αἰσθάνωνται ὅτι ἡ καρδία των μεταβιβάζεται εἰς τὸν οὐρανόν, νὰ ἀποδίδεται δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ τῶν μελωδουμένων ᾀσμάτων καὶ ὕμνων. Φρονοῦμεν ὅτι ἡ ψαλμῳδία δὲν εἶναι μέσον ἁπλῆς ζώσης ἀποδόσεως τῶν ἐπὶ χάρτου ἀποτετυπωμένων. Ἀσφαλῶς, ἡ μουσικὴ κατάρτισις, ἡ γνῶσις τοῦ τυπικοῦ, ἡ καλὴ φωνή, ἡ ὀρθὴ ἐκτέλεσις, εἶναι ἀπαραίτητα, ὥστε οἱ ᾀδόμενοι ὕμνοι «μὴ ἀπαιδεύτῳ φωνῇ τὴν τοῦ πλησίον ἀκοὴν κατακτυπῶσι καὶ διασκεδάζωσι τὴν διάνοιαν» (Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου, Πρὸς Κάστορα, ΒΕΠΕΣ 35, σ. 171-2). Καθ᾿ ὅσον «γλυκέα τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ λάρυγγι» τῶν ἀγαπώντων Αὐτόν, καὶ «ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον» ἐν τῷ στόματι τῶν ἐπιγινωσκόντων Αὐτόν, οὕτω πρέπει νὰ ἡδύνῃ τὸν ἀκροώμενον καὶ ἡ μουσικὴ ἔκφρασίς των, ὥστε ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν τὸ κάλλος καὶ ἡ ἡδύτης τῶν νοημάτων νὰ συμβαδίζῃ μὲ τὴν ἐν μέτρῳ ἡδύτητα τοῦ μέλους, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ τὸ ἐκκλησίασμα νὰ κατανοῇ καὶ νὰ γεύεται καὶ αἰσθητῶς «ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος».

***

Ἐρχόμενοι νῦν εἰς τὴν μουσικὴν μεταρρύθμισιν τοῦ 1814, δὲν ἀναφερόμεθα εἰς τὰ προκαλέσαντα αὐτὴν ἱστορικὰ γεγονότα, ἀλλ᾿ ἁπλῶς ἐπισημαίνομεν τὴν οὐσίαν καὶ τὸν βαθύτερον σκοπὸν καὶ στόχον αὐτῆς.
Τὰ δύο ἱστορικὰ Πατριαρχικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα ἐξέδωκεν ὁ ἐν Ἀδριανουπόλει μαρτυρήσας ἐν ἔτει 1821 Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Στ΄, ἡ Πατριαρχικὴ Διακήρυξις, συνοδευομένη ὑπὸ τῆς Πατριαρχικῆς Ἁπανταχούσης, ἐκτυπωθέντα ἀμφότερα εἰς τὸ Πατριαρχικὸν Τυπογραφεῖον ἐν ἔτει 1815 (Πατριαρχικὰ Μονόφυλλα), παρέχουν τὴν μαρτυρίαν τοῦ σκοποῦ τῆς μεταρρυθμίσεως ἐκείνης, τὴν ὁποίαν υἱοθέτησεν, ἐστήριξε καὶ διέδωσεν ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Δηλαδή, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἤθελε νὰ ἀποφύγῃ ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ νὰ καταστῇ κτῆμα μόνον μιᾶς μικρᾶς μερίδος τῶν πιστῶν, λόγῳ τῶν μεγάλων δυσχερειῶν εἰς τὴν ἐκμάθησιν αὐτῆς, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ νὰ μὴ παρεκτραπῇ ἀπὸ τοῦ πρωταρχικοῦ σκοποῦ της, ἤτοι τῆς προκλήσεως κατανύξεως καὶ συντριβῆς καρδίας, διὰ τῆς μελῳδικῆς ἐκτελέσεως τῶν ὕμνων καὶ τῶν τροπαρίων τῆς Ἐκκλησίας.
Οὕτως, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία προέβη, μετ᾿ ἐνδελεχῆ ὑπὸ τῆς Γ΄ Πατριαρχικῆς Μουσικῆς Σχολῆς μελέτην, εἰς τὴν υἱοθέτησιν καὶ διάδοσιν τῆς ἐν ἔτει 1814 ὑπὸ τῶν τριῶν διδασκάλων αὐτῆς, Χρυσάνθου ἐκ Μαδύτου, Γρηγορίου τοῦ Λαμπαδαρίου καὶ Χουρμουζίου τοῦ Χαρτοφύλακος, συντεθείσης καὶ ἐκδοθείσης Νέας Μεθόδου.
Ἡ υἱοθέτησις ἐκκλησιαστικῶς καὶ ἡ ἔκδοσις τῆς Νέας Μεθόδου τῆς ἐκκλησιαστικῆς σημειογραφίας, καθὼς καὶ ἡ σύστασις τοῦ Κοινοῦ Πατριαρχικοῦ Σχολείου εἰς τὸ ἐν Βαλατᾷ Κωνσταντινουπόλεως Σιναϊτικὸν Μετόχιον (ἡ περίφημος Δ΄ Πατριαρχικὴ Σχολή) διὰ τὴν εὐμέθοδον παράδοσιν αὐτῆς ὑπὸ τῶν τριῶν διδασκάλων εἰς τὸ φιλόμουσον πλήρωμα, κλῆρον καὶ λαόν, σηματοδοτοῦν τὴν ἔναρξιν μιᾶς νέας περιόδου εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς ἱεροψαλτικῆς τέχνης εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι διὰ τῆς Νέας Μεθόδου προέκυψε μία δημιουργικὴ καὶ γοητευτικὴ σύνθεσις τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ νέον, μὲ σεβασμὸν καὶ πιστότητα ταυτοχρόνως εἰς τὴν ὑπερχιλιετῆ ἐκκλησιαστικὴν γραπτὴν μουσικὴν παράδοσιν.
Ἡ μεταρρύθμισις αὕτη τοῦ 1814, ὡς ὑπὸ πάντων ὁμολογεῖται σήμερον, ἐπέτυχε διότι, κινουμένη ἐν τῇ ἐνδεικνυμένῃ μέσῃ ὁδῷ καὶ ἀποφεύγουσα τὰ ἄκρα, συνεδύασεν ἁρμονικῶς δύο στοιχεῖα: τὴν παράδοσιν καὶ τὸν ἐκσυγχρονισμόν, τὴν πρόοδον καὶ τὸν συντηρητισμόν.
 Οἱ τρεῖς Πατριαρχικοὶ διδάσκαλοι ἐπροίκισαν τὴν νέαν μέθοδον μὲ ἁπλότητα, σαφήνειαν καὶ οἰκονομίαν καὶ διέδωσαν αὐτὴν διὰ τῆς ζώσης ἐφαρμογῆς καὶ διδασκαλίας, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς τύποις ἐκδόσε-ως αὐτῆς.
Ὡς ἀναφέρεται εἰς τὸ κείμενον τῆς Πατριαρχικῆς Διακηρύξεως, ἡ ἐπινόησις τῆς Νέας Μεθόδου ἐγένετο «θείᾳ φιλανθρωπίᾳ καὶ χάριτι», «οὐδαμῇ οὐδαμῶς παραχαραττούσης ἢ λυμαινομένης, οὐδὲ πρὸς βραχὺ ἐκπιπτούσης καὶ ἀποκλινούσης» τοῦ παραδοσιακοῦ μέλους. Ἡ μαρτυρικὴ φωτεινὴ προσωπικότης ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος ὁ Στ΄, κατὰ τὴν βραχεῖαν Πατριαρχίαν αὐτοῦ (1813-1818), ἐπέτυχε, διὰ τῆς συγκλήσεως Γενικῆς Συνοδικῆς Συνελεύσεως, τὴν ἐπίσημον καθιέρωσιν τῆς Νέας Μεθόδου «εἴς τε ὠφέλειαν τῶν Ἱερῶν Ἐκκλησιῶν τὰ μέγιστα συμβαλλομένης καὶ μεγίστης εὐκλείας τῷ Γένει περιποιητικῆς».

***

Τὸ ἔργον τῆς διαδόσεως τῆς νέας μεθόδου ὡλοκληρώθη εἰς μακρὸν διάστημα, τῇ ἀγρύπνῳ μερίμνῃ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, τὸ ἕτερον πνευματικὸν ἀνάστημα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν πολυτάραχον ἐκείνην περίοδον περὶ τὸ 1821, ἐμερίμνησε διὰ τὴν σύστασιν Μουσικοῦ Τυπογραφείου, ἐν τῷ ὁποίῳ ἐξεδόθησαν πολλὰ ἐκκλησιαστικὰ μουσικὰ ἔργα μεγάλων μουσικοδιδασκάλων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς καθ᾿ ἡμᾶς εὐρυτέρας Ἀνατολῆς.
Ὁ δὲ Πατριάρχης Ἰωακείμ ὁ Γ΄ συνέστησεν ἒν ἔτει 1881 τὴν Πατριαρχικὴν Μουσικὴν Ἐπιτροπήν, ἀποτελουμένην ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς μουσικοδιδασκάλους Γεώργιον Βιολάκην, Εὐστράτιον Παπαδόπουλον τὸν Βυζάντιον, Παναγιώτην Κηλτζανίδην, Νικόλαον Ἰωαννίδην, Γεώργιον Πρωγάκην, Ἰωάσαφ μοναχόν, τὸν καλούμενον «καὶ ρῶσσον», καὶ Ἀνδρέαν Σπαθάρην, ὑπὸ τὴν προεδρείαν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γερμανοῦ Ἀφθονίδου πρὸς ἐμπεριστατωμένην μελέτην τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, «πρὸς καθαρισμὸν αὐτῆς ἀπὸ παντὸς ξενισμοῦ καὶ πάσης αὐθαιρεσίας» καὶ «ἐκπόνησιν σχεδίου τινὸς τῶν εἰσακτέων τακτοποιήσεων τῆς καθ᾿ ἡμᾶς ἱερᾶς μουσικῆς», κατὰ τοὺς λόγους τῆς μελέτης «Στοιχειώδης διδασκαλία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς, ἐκπονηθείσης ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Ψαλτηρίου», (ΚΠολις 1888, σελ. 3). Ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη διώρθωσε, συνεπλήρωσε καὶ ἐτελειοποίησε τὴν μέθοδον τῶν τριῶν διδασκάλων διὰ τῆς ὑπ' αὐτῆς ἐκδοθείσης «Στοιχειώδους Μεθόδου πρὸς διδασκαλίαν τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς» καὶ συνέστησε τὸ γνωστὸν Ἰωακείμειον Ψαλτήριον, ὡς ἐποπτικὸν μέσον «γιὰ τὴν περαιτέρω διδασκαλία τῶν μαθητῶν».
Ὡς εὐστόχως παρατηρεῖ ὁ καθηγητὴς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς Ἠλίας Ρεδιάδης, ἡ Πατριαρχικὴ Ἐπιτροπὴ «δὲν προσπάθησε νὰ ὁδηγήσει τὴν μουσική μας παράδοση οὔτε στοὺς δρόμους τῆς Ἀνατολῆς, οὔτε στὸ ξεστράτισμα τῆς Δύσης» (Ἡ Πατριαρχικὴ μουσικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ 1881. Κατάταξη καὶ ἀξιολόγηση τοῦ ἔργου της, σελ. 104).
Εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὴ ἡ ἀναφορὰ εἰς τὸν πρόλογον τῆς Ἐγκυκλίου «τοῖς ἱεροψάλταις τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἱερῶν Ἐκκλησιῶν», ἡ ὁποία μέμφεται «τόσον ἐκείνους ποὺ εἰσάγουν τὴν εὐρωπαϊκὴ μουσικὴ στὴν λατρεία, ὅσον καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰσάγουν νεωτέρας συνθέσεις ἐντὸς τῶν Ναῶν», καὶ καθορίζει τὰ μουσικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα «δέον μόνα νὰ ψάλλωνται ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις», καὶ συγχρόνως «ἐξεπόνησε μουσικὸν κείμενον τῆς ἱερᾶς Λειτουργίας τοῦ Χρυσοστόμου ἵνα χρησιμεύσῃ ὡς πρότυπον καὶ ὑπογραμμὸς πασῶν τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν».
Ἡ Πατριαρχικὴ Μουσικὴ Ἐπιτροπὴ αὕτη, προέβη εἰς ἓν συστηματικὸν πολυσχιδὲς ἔργον, τὸν ὁποῖον ἤνοιξε νέους ὁρίζοντας εἰς τὴν παρ᾿ ἡμῖν ἐκκλησιαστικὴν μουσικὴν ἔρευναν, τακτοποιηθέντων τότε χρονίων αὐτῆς προβλημάτων.

***

Ἡ συμβολὴ τῆς Μεταρρυθμίσεως τοῦ 1814, λοιπόν, ὡς ἐξάγεται ἐκ τῶν βραχεῖ τῷ ρήματι ἐκτεθέντων πρὸς τὴν ἀγάπην σας, διὰ τῆς πρωτοβουλίας τῶν τριῶν Πατριαρχῶν Κυρίλλου τοῦ Στ΄, Γρηγορίου τοῦ Ε΄ καὶ Ἰωακεὶμ τοῦ Γ΄, ὄχι μόνον συνετέλεσε καὶ ὑπῆρξε καθοριστικὴ διὰ τὴν εὐρυτέραν διάδοσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς μουσικῆς παιδείας τοῦ Γένους ἀλλὰ καὶ ἀπέτρεψε τὸ «δυστύχημα» νὰ καταστῇ ἡ μουσικὴ κληρονομία τοῦ Γένους ἡμῶν κτῆμα μόνον μιᾶς προνομιούχου ὀλιγομελοῦς τάξεως καὶ συνέβαλεν εἰς τὴν διαφύλαξιν σημαντικοῦ τμήματος αὐτῆς, διότι ἡ ἀσάφεια καὶ τὸ πλῆθος τῶν σημείων τῆς λεγομένης Παλαιᾶς Μεθόδου, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἔλλειψιν ἢ τὸ χαμηλὸν ἐπίπεδον τῆς μουσικῆς παιδείας, ἥτις ἠκολούθει τὴν γενικωτέραν χαμηλὴν στάθμην τῆς παιδείας τοῦ Γένους κατὰ τὴν δυσχερῆ ἐκείνην ἀπὸ πάσης πλευρᾶς περίοδον, καθίστα τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς δύσκολον. Κυρίως ὅμως ἡ Νέα Μέθοδος συνετέλεσεν εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ τυπικοῦ καὶ τοῦ παραδοσιακοῦ μέλους.
Ἀσφαλῶς, τὸ ἐπίτευγμα τοῦτο ἔχει καὶ πνευματικάς, διαστάσεις, προεκτάσεις καὶ συνεπείας, ἀποδεικνύει ὅμως καὶ τὴν προθυμίαν καὶ ἱκανότητα τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας νὰ συλλαμβάνῃ τὰ μηνύματα τῶν καιρῶν καὶ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ἐκτέλεσιν τῆς θείας λατρείας της, νὰ προσλαμβάνῃ λελογισμένως τὴν νέαν πραγματικότητα καὶ τὰ νέα ἐπιτεύγματα τῆς κοινωνίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας ζῇ καὶ κινεῖται, νὰ συνδιαλέγεται ἄνευ ἀντιπαλότητος μὲ προοδευτικὰς ἰδέας καὶ ἀντιλήψεις καὶ νὰ προσαρμόζεται εἰς αὐτάς, ἐμμένουσα ἐν τῇ οὐσίᾳ εἰς τὰ παραδοσιακὰ θεμέλια αὐτῆς καὶ εἰς τὸ πατροπαράδοτον μουσικὸν ἦθος καὶ ἐκκλησιαστικὸν μουσικὸν μέλος, τὸ διδάσκον καὶ συγχρόνως μεταρσιοῦν τὸν μετέχοντα βιωματικῶς τῆς θείας λατρείας πιστόν.

***

Κατὰ τὴν σημερινὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπιχειρεῖται προσπάθεια παρακάμψεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπεκκλησιοποιήσεως τρόπον τινὰ τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτισμικοῦ πλούτου τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας καὶ ὀργανώσεως τοῦ καθ᾿ ἡμέραν βίου του ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, διακηρύττομεν ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εὐρύτερον προσλαμβάνομεν δημιουργικῶς τὰ ρεύματα τῆς ἐποχῆς καὶ καταβάλλομεν προσπαθείας νὰ τὰ ἀναχωνεύσωμεν ἐντὸς τοῦ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων ἐρχομένου ἀστειρεύτου ρεύματος τῆς κοινῆς παραδόσεως, ὑμνολογίας καὶ δοξολογίας τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου.
 Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ὡς γνωστόν, ἐξ εὐγνωμοσύνης καὶ τιμῆς καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς σπουδαιότητος τῆς διὰ τῆς Νέας Μεθόδου συνεχιζομένης -πεποίθαμεν- προσπαθείας τῶν μεγαλοφυῶν διδασκάλων Χρυσάνθου, Γρηγορίου καὶ Χουρμουζίου, ἀλλὰ καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν Κυρίλλου τοῦ Στ΄, Γρηγορίου τοῦ Ε΄ καὶ Ἰωακεὶμ τοῦ Γ΄, τῶν υἱοθετησάντων καὶ προωθησάντων εὐρύτερον τὴν κεφαλαιώδη ταύτην ἐκκλησιαστικὴν μουσικὴν μεταρρύθμισιν, ἀφιέρωσε τὸ ἤδη ἐκπνέον ἔτος 2014 εἰς τὸ κορυφαῖον τοῦτο ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς παραδοσιακῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν μουσικῆς γεγονός, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε σταθμὸν διὰ τὴν τότε ἐποχὴν καὶ συγχρόνως ἀφετηρίαν διὰ τὸ μέλλον αὐτῆς.
Ὁμιλοῦντες περὶ ἀφετηρίας καὶ ἐν τούτῳ, φρονοῦμεν ὅτι τὸ παράδειγμα τῆς μουσικῆς ἐκείνης ἐκκλησιαστικῆς μεταρρυθμίσεως δέον ὅπως προβληματίζῃ τοὺς εἰδότας εἰς μίμησιν. Νὰ ἐμπνέῃ εἰς ἀναζήτησιν τρόπων, προκειμένου ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ παράδοσις ἡμῶν νὰ διαδίδεται εὐρύτερον, νὰ διευκολύνεται ἡ ἐκμάθησις αὐτῆς καὶ νὰ γίνεται κτῆμα ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρων, πάντοτε ὅμως μετὰ τοῦ δέοντος σεβασμοῦ πρὸς αὐτὴν καὶ εἰς τὴν ἱερότητα τῶν ᾀσμάτων. Εἶναι ἀπαραίτητον ἡ Ἐκκλησία νὰ μεριμνήσῃ καὶ σήμερον, ὥστε ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξις τῶν ἱεροψαλτῶν, ἡ κατέχουσα τὴν μουσικήν, νὰ μὴ ἀποκόπτηται ἀπὸ τὰς εὐρείας μάζας τοῦ λαοῦ ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ αὐξάνεται ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἐκκλησιάσματος εἰς τὴν ἱερὰν ψαλμῳδίαν, ὥστε νὰ γίνεται ἡ λατρεία πλέον ζῶσα καὶ δυναμική.
Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἐπαρεμυθήθημεν κατὰ τὴν ἀποστολικὴν καὶ συγχρόνως προσκυνηματικὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν ἐπὶσκεψιν ταύτην εἰς τὴν εὐλογημένην νῆσον σας, διαπιστώσαντες ὅτι μὲ τὰς ἐκκλησιαστικὰς χορῳδίας καὶ μὲ τὴν συστηματικὴν σπουδὴν καὶ χρῆσιν, ἐκτὸς τῆς βυζαντινῆς, καὶ τῆς ἐπιτοπίου πολυφωνικῆς χορῳδιακῆς μουσικῆς, ἐπιτυγχάνεται ἡ μαζικωτέρα συμμετοχὴ τοῦ Ὀρθοδόξου Κερκυραϊκοῦ λαοῦ εἰς τὴν λατρείαν. Ἄλλωστε, ὁ ἀοίδιμος ἐκ τῶν προκατόχων ἡμῶν Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὡς Μητροπολίτης Κερκύρας, ἐπέτρεψεν εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις μόνον, συνοδευτικῶς καὶ οὐχὶ εἰς ὑποκατάστασιν τοῦ ἱεροῦ ἀναλογίου, τὴν χρῆσιν μουσικοῦ ὀργάνου πρὸς προσέλκυσιν τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν καὶ εἰς ἐξυπηρέτησιν συγκεκριμένων ποιμαντικῶν ἀναγκῶν τῆς ἐποχῆς, χρώμενος τῇ πατροπαραδότῳ οἰκονομίᾳ. Εὐχόμεθα δὲ νὰ ἐνταθῇ πρὸς τὸν ἀνωτέρω σκοπὸν ἡ προσπάθεια τὴν ὁποίαν καταβάλλει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Κερκύρας καὶ Παξῶν, ὑπὸ τὴν ἐμπνευσμένην ποιμαντορίαν τοῦ Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ ἡμῶν Μητροπολίτου κυρίου Νεκταρίου, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἰδίᾳ τῶν ἱεροψαλτῶν, συνεργατῶν αὐτοῦ, πρὸς οὐσιαστικὴν συμμετοχὴν τοῦ λαοῦ εἰς τὴν Θείαν Λατρείαν.
Εὐχαριστοῦντες, Ἐλλογιμωτάτη κυρία Πρύτανις καὶ φίλτατοι κύριοι Καθηγηταί, διὰ τὴν προσγενομένην ἡμῖν καὶ τῇ φιλοστόργῳ Μητρὶ τοῦ Γένους ἡμῶν καὶ τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων τιμὴν τῆς ἀπονομῆς τοῦ τίτλου τοῦ ἐπιτίμου Διδάκτορος τοῦ Μουσικοῦ Τμήματος τοῦ ὑμετέρου Ἰονίου Πανεπιστημίου, τοῦ πολλὰ διαχρονικῶς προσενεγκόντος εἰς τὴν παιδείαν τοῦ Γένους εἰς καιροὺς χαλεποὺς καὶ σήμερον διὰ τῶν ἐν αὐτῷ λειτουργούντων Τμημάτων Ἱστορίας, Ξένων Γλωσσῶν, Μεταφράσεως καὶ Διερμηνείας, Μουσικῶν Σπουδῶν, Ἀρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας καὶ Μουσειο-λογίας, Πληροφορικῆς καὶ Τεχνῶν, Ἤχου καὶ Εἰκόνος, ἐκφράζομεν τὴν διάπυρον εὐχὴν ὑπὲρ πλουσίας εὐοδώσεως καὶ ἄνωθεν εὐλογίας τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἔργου σας καὶ πλουσίου τοῦ πνευματικοῦ ἀμητοῦ, ὥστε τὸ Πανεπιστήμιόν σας νὰ ἑτοιμάζῃ στελέχη ἔχοντα ἱκανὰ ἐφόδια, ὥστε καὶ αὐτά, ὅλοι σας φίλοι φοιτηταὶ καὶ ἀγαπηταὶ φοιτήτριαι, νὰ ἐπιβιώσετε καὶ πνευματικῶς κατὰ Χριστόν, καὶ ἠθικῶς κατὰ τὴν παράδοσιν τοῦ Γένους καὶ τῆς εὐλογημένης ἑλληνικῆς οἰκογενείας, ἀλλὰ καὶ ἐπαγγελματικῶς ἐντὸς τῆς συγχρόνου ἀνταγωνιστικῆς καὶ μὴ ἐχούσης «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν» κοινωνίας, καὶ νὰ ὠφελήσετε τὸ εὐρύτερον κοινωνικὸν σύνολον μὲ τὴν καρποφόρον, πεποίθαμεν, προσφοράν σας. 
Καὶ πάλιν εὐχαριστοῦμεν. Καλὰ Χριστούγεννα!

Related Posts with Thumbnails