_____________
__Yπεύθυνος σελίδας: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

10/23/2014

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

Φως Φαναρίου 
Το πρόγραμμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου για τις επόμενες ημέρες περιλαμβάνει και τα εξής: 
- Παρασκευή 24 Οκτωβρίου το μεσημέρι, ο Πατριάρχης θα κηρύξει την έναρξη των εργασιών Μαθητικού Συνεδρίου στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, με αφορμή τα 560 χρόνια της γεραράς Πατριαρχικής Σχολής, και γενικό θέμα: «Εξερευνώντας την πόλη μου... Περιβάλλον, άνθρωπος και κοινωνία στα αστικά κέντρα του 21ου αιώνα-Ελλάδα και Τουρκία». Στο συνέδριο θα συμμετέχουν σχολεία ομογενειακά και από το εξωτερικό. Το συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
- Σάββατο 25 Οκτωβρίου, ώρα 5 το απόγευμα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα χοροστατήσει στην Ακολουθία του Μ. Εσπερινού στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου της Κοινότητος Ταταούλων. Μετά τον Εσπερινό ο Πατριάρχης θα κηρύξει την έναρξη των εργασιών της 1ης Συνάντησης Μαθητών και Αποφοίτων της Αστικής Σχολής του Αγίου Δημητρίου Ταταούλων, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην ανακαινισμένη αίθουσα τελετών της Σχολής. 
- Κυριακή 26 Οκτωβρίου το πρωί, ο Πατριάρχης θα χοροστατήσει στην Θεία Λειτουργία που θα τελεσθεί στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου της Κοινότητας Ξυλόπορτας.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (22-10-2014)


Ὁμιλία 
τῆς Α.Θ.Παναγιότητος 
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου 
κ. κ. Βαρθολομαίου 
κατὰ τὴν Πατριαρχικὴν Χοροστασίαν 
ἐν τῷ ἐν Φαναρίῳ Μετοχίῳ τοῦ Παναγίου Τάφου 
κατὰ τὸν Ἑσπερινὸν τῆς Μνήμης 
τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου 
(22 Ὀκτωβρίου 2014) 
Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀνθηδῶνος κύριε Νεκτάριε, Ἐπίτροπε τοῦ Παναγίου Τάφου ἐνταῦθα,
Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί, 
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, 
Αἰσθανόμεθα ἰδιαιτέραν χάριν καὶ εὐλογίαν ἀλλὰ καὶ χαράν, εὑρισκόμενοι ἀπόψε εἰς τὸ χῶρον τοῦτον, τὸν ὁποῖον ἡγίασαν πατέρες καὶ λογάδες τοῦ Γένους. Εὑρισκόμεθα μάλιστα εἰς τὸ Ἱερὸν Μετόχιον τοῦτο κατὰ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἐξελέξατο τὴν ἡμετέραν Μετριότητα ὡς Λύχνον ἐπὶ τὴν Λυχνίαν τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ τῆς ὁποίας καὶ καταβάλλομεν ἐπὶ 23ετίαν ἤδη τὴν ἱκμάδα ἡμῶν ἵνα «φωτίζωμεν πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ» τῆς ἡμετέρας ἐνταῦθα καὶ ἐν τῷ ἐξωτερικῷ δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλὰ καὶ τῇ οἰκουμένῃ πάσῃ, διακονοῦντες τὴν «ἑνότητα τῆς πίστεως ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» καὶ διακρατοῦντες τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου, ἀποβλέποντες δὲ διὰ πασῶν τῶν ἐνεργειῶν ἡμῶν εἰς τὴν εὐστάθειαν τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, εἰς τὴν διαφύλαξιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος καὶ ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ δι᾿ αὐτῆς τῆς χριστιανικῆς καὶ εἰς τὴν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ κόσμῳ. 
Ἀπὸ τῆς Λυχνίας ταύτης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀπευθύνομεν ἀδελφικὸν χαιρετισμὸν τιμῆς καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν κρατοῦντα τῆς ὁμολογίας εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν Μακαριώτατον ἀδελφὸν Πατριάρχην Ἱεροσολύμων καὶ πάσης Παλαιστίνης κύριον Θεόφιλον Γ΄, τὴν περὶ αὐτὸν σεβασμίαν Ἱεραρχίαν, τὸν κλῆρον καὶ τὸν λαόν, τοὺς φυλάσσοντας ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὸν Πανάγιον Τάφον τοῦ Κυρίου, συγχαίρομεν δὲ ἰδιαιτέρως ἀδελφικῶς τὴν ὑμετέραν ἀγαπητὴν Ἱερότητα, Ἅγιε Ἀνθηδῶνος κύριε Νεκτάριε, διὰ τὸ ἐπιτελούμενον ἐν τοῖς ἐν Χάλκῃ, Φαναρίῳ καὶ Νεοχωρίῳ ἱεροῖς σκηνώμασιν ἀνακαινιστικὸν καὶ τὸ εὐρύτερον πολυμερὲς ἔργον σας καὶ σᾶς εὐχαριστοῦμεν ἐπὶ τῇ προσκλήσει νὰ εὑρισκώμεθα ἀπόψε προεξάρχοντες τῆς πανηγύρεως τοῦ Ἀποστόλου. 
Βεβαίως, ἡ Χάρις τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου μᾶς συνήγαγε σήμερον εἰς τὸ Ἱερὸν τοῦτο Μετόχιον τοῦ Παναγίου Τάφου, τοῦ πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, τοῦ ὁποίου πρῶτος ποιμὴν ὑπῆρξεν ὁ τιμώμενος μάρτυς καὶ ἀπόστολος. 
Ἡ Ἱερουσαλήμ, τὸ κέντρον τῆς ἐπὶ γῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας τοῦ Χριστοῦ λαμπρύνεται ἐπὶ τῇ ἱερᾷ πανηγύρει τοῦ ἁγίου. Τοῦ ἁγίου ὅστις φέρει ἐπὶ τῆς ἱερᾶς καὶ τιμίας αὐτοῦ κεφαλῆς τὸ μαρτυρικὸν διάδημα, καὶ ὡς δεύτερος Ἀαρὼν ἐξιλεοῖ ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Θεόν. Μάλιστα δὲ περισσότερον τοῦ Ἀαρὼν δύναται νὰ βοηθῇ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀπευθυνόμεθα εἰς αὐτόν, καθ᾿ ὅσον μεγαλυτέραν παρρησίαν κέκτηται πρὸς τὸν Χριστόν, ὡς ἀδελφὸς καὶ φίλος Αὐτοῦ. 
Εἰς τὸν Ἀπόστολον Ἰάκωβον μετὰ τὴν Ἀνάληψίν Του ὁ Κύριος διὰ τῆς Θείας Προνοίας Του ἀνέθεσε τοὺς οἴακας τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, τὴν ὁποίαν ἐποίμανε μετὰ φρονήσεως, σοφίας καὶ στοργῆς πολλῆς ὥστε νὰ καταστῇ λίαν ἀγαπητὸς εἰς πάντας. 
Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος κατέχει μίαν κεντρικὴν θέσιν εἰς τὴν χορείαν τῶν ἁγίων ἀποστόλων τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπῆρξεν ἓν ἐκ τῶν προσώπων τὰ ὁποῖα εἶχον τὸν Θεὸν ἐν ἑαυτοῖς, ἔζων τὸν Θεὸν βιωματικῶς. Ἐκ τοῦ ἀποστόλου νῦν μεταδίδεται εἰς ἡμᾶς, εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, διαδοχικῶς, ἡ θεολογία του καὶ ἡ ἐμπειρικὴ γνῶσις τὴν ὁποίαν ἀπέκτησεν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν του μὲ τὸν Χριστόν, ἡ ὁποία δὲν ἦτο μόνον κοινωνία πνευματικὴ ἀλλὰ καὶ αἰσθητή, καθότι ἦτο καὶ συγγενής Του, κατὰ τὸ πρόσλημμα τῆς σαρκός. 
Ὁ τέκτων τὸ ἐπάγγελμα, ὡς αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ὑπῆρξε σάλπιγξ καὶ στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ὠνομάσθη «στόμα Θεοῦ» (πρβλ. Ἰγνατίου Θεοφόρου, πρὸς Ρωμαίους 8, PG 5, 696A). Ὑπῆρξε λήπτης μηνυμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὰ ὁποῖα ἐν συνεχείᾳ μετέδιδε πρὸς τὸν λαόν. Ἦτο εἷς ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐμαρτύρουν δι᾿ ἐκεῖνο, «ὃ ἐθεασάμεθα, ὃ εἴδομεν, ὃ ἑωράκαμεν, ὃ ἀκηκόαμεν» (πρβλ. Α΄ Ἰωάν. α΄, 1-3). Ὡς εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» Αὐτοῦ, ὁ ἀπόστολος μᾶς παραδίδει τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποίαν ἀπέκτησεν. Οὗτος μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι «ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν˙ ὃς ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται» (Ἰακ. δ΄, 4-5). Οὗτος μᾶς ἐδίδαξε ποία εἶναι ἡ αἰτία τῶν πολέμων, οἱ ὁποῖοι μέχρι καὶ σήμερον ταλαιπωροῦν ἀφάνταστα τὴν ἀνθρωπότητα καὶ συνιστοῦν τὴν μεγαλυτέραν ἁμαρτίαν τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖ νά διαπράξῃ ἄνθρωπος: «Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν» (Ἰακ. δ΄, 1-2). 
Εἶναι ἐπίσης ὁ ἅγιος ἀπόστολος ὁ ὁποῖος μᾶς ἐδίδαξε τὸ μυστήριον τοῦ ἱεροῦ εὐχελαίου, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ μίαν θεολόγον ἐνέργειαν τῆς Ἐκκλησίας, καθ᾿ ὅσον διὰ τῆς χρίσεως δὲν ἐνεργεῖ τὸ ὑλικὸν ἔλαιον αὐτὸ καθ᾿ ἑαυτό, ἀλλὰ τὸ ἐν τῇ θέσει τοῦ ἐλαίου Ἅγιον Πνεῦμα. 
Ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος εὗρε μαρτυρικὸν καὶ τραγικὸν θάνατον, κρημνισθεὶς ἀπὸ τοῦ πτερυγίου τοῦ ναοῦ, ἀφοῦ παρρησίᾳ ὡμολόγησεν ὅτι «ὁ Ἰησοῦς κάθηται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ καὶ μέλλει ἔρχεσθαι ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ». Ἀληθῶς, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, κάθε ἡμέρα τῆς ἐπιγείου πορείας τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ ὁποία παρέρχεται, μᾶς φέρει ἐγγύτερον εἰς τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψεται ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός» (πρβλ. Φιλιπ. β΄, 10-11). 
Τὸ τέλος αὐτὸ τοῦ πρώτου Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἱεροσολύμων μᾶς διδάσκει τὸν θρίαμβον τοῦ σταυροῦ, ὅτι «αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» εἰς τὸν ἐπὶ σταυροῦ ὑψωθέντα. Διὰ τῆς πίστεως ταύτης εὗρε τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσῃ τὸν Χριστὸν ἐν μέσῳ τοῦ Συνεδρίου τῆς παρανομίας ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος. Διὰ τῆς πίστεως ταύτης εἰς τὸν σταυρὸν εὑρίσκουν σήμερον χιλιάδες ἀδελφοί μας, ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὰς χώρας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τὴν δύναμιν νὰ ὁμολογοῦν τὸν Χριστὸν καὶ νὰ ἀποθνῄσκουν ὑπὲρ Αὐτοῦ. 
Διὰ σταυρικῆς πορείας κατὰ τὴν μίμησιν τοῦ Ἀποστόλου της Ἁγίου Ἰακώβου ἐπορεύθη ἀνὰ τοὺς αἰῶνας καὶ πορεύεται τὴν καλὴν στρατείαν της ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων. Δι᾿ ἀναλόγου καὶ ἐνίοτε καὶ πλέον ἐντόνου σταυρικῆς μαρτυρίας διακονεῖ τὴν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν, πέραν τοῦ τόπου, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μιμουμένη αὐτὴ οὐχὶ ἁπλῶς τὸν σταυρόν, ἀλλὰ τὸν πλέον ἐπώδυνον χιαστὶ σταυρὸν τοῦ προστάτου της Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου. 
Εἶναι, λοιπόν, παράλληλος ἡ πορεία τῶν δύο Ἐκκλησιῶν μας. Ἡ τῶν Ἱεροσολύμων διαφυλάσσει ἐπὶ αἰῶνας θυσιαστικῶς καὶ σταυρικῶς τὸ ἱερὸν τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸν Πανάγιον Τάφον, τὸν Ἱερὸν Γολγοθᾶν καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ μαρτυρίου καὶ κυρίως τὸν χῶρον τῆς Ἀναστάσεως διδάσκουσα καὶ ἀναπαύουσα τὰς ψυχὰς τοῦ λαοῦ της. Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὁποίαν ὀ Πρωτόκλητος Ἀνδρέας ἀνίδρυσε καὶ παρέδωκεν εἰς Στάχυν τὸν Ἀπόστολον, πέραν τῆς ποιμαντικῆς μερίμνης αὐτῆς ἤσκησε θρίαμβον κεντρικόν, ὄχι ἁπλῶς σταυρικὸν ἀλλὰ σωτηριώδη διὰ τῆς μεταδόσεως τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου εἰς πόλεις καὶ χώρας καὶ ἔθνη καὶ λαούς, ἀκολουθήσασα καὶ ἐν τούτῳ τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου, τῆς διαρκοῦς πορείας αὐτῆς δηλαδὴ πρὸς τὰ ἔθνη. Μὲ θυσίας, διωγμοὺς καὶ μάστιγας, μὲ χιαστὶ σταυρὸν πολλῶν ἐκ τῶν μαρτύρων της ἐπορεύθη καὶ πορεύεται «βαπτίζουσα εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», διδάσκουσα τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετείλατο ὁ Κύριος. 
Διὰ τῆς σταυροαναστασίμου πίστεως, τόσον ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὅσον καὶ ἡ σήμερον ἑορτάζουσα Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων διῆλθον διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἐν μέσῳ διωγμῶν καὶ κινδύνων ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ ὄχι μόνον δὲν ἀπέκαμον, ὄχι μόνον ἔμειναν ἄθικτοι, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν νὰ φωτίζουν τοὺς λαοὺς Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, νὰ βαδίζουν τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου. 
Δυνάμεθα νὰ ἀντιπαραβάλλωμεν τὴν πολυτάραχον ἱστορίαν τῶν δύο Πατριαρχείων ὡς θάλασσαν, εἰς τὴν ὁποίαν πολλοὶ χείμαρροι εἰσέβαλον ἀλλὰ δὲν κατώρθωσαν νὰ μεταβάλουν τό «ἁλμυρόν» αὐτῆς. Κάθε δύναμις ἡ ὁποία κινεῖται ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας θὰ συντριβῇ εἰς τὸν ἀκρογωνιαῖον Λίθον αὐτῆς. Εἰς τὰς σκληρὰς δοκιμασίας ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν ἀνεδείχθη ἡ ζωηφόρος δύναμις τοῦ σταυροῦ. Ὑπὸ τὰς ζωογόνους πτέρυγάς των τὰ δύο Πατριαρχεῖα ἐκάλυψαν καὶ συνεῖχον ἐπὶ αἰῶνας τὰ τέκνα των, ἐμπνέοντα εἰς αὐτὰ τὴν ἀκαταμάχητον δύναμιν τοῦ σταυροῦ καὶ διατηροῦντα αὐτὰ ἐν πνεύματι ἐλεύθερα, μὲ ἀδούλωτον φρόνημα καὶ τὸν αὐχένα τῆς ψυχῆς ἀζύγωτον, κλίνοντα μόνον εἰς τὸν Κύριον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. 
Πάντοτε δὲ μετὰ τὸν σταυρὸν ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις. Τὸ σκότος καὶ τὴν προσωρινὴν ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου ἀκολουθεῖ ἡ ἐκ τοῦ θεοδέγμονος Τάφου θεία φωτοφάνεια καὶ φωτοχυσία, ἡ ἔλλαμψις τοῦ ἁγίου φωτὸς, ἡ ὁποία μεταδίδεται εἰς πᾶσαν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα αὐτῆς νικητηρίους ὕμνους ἀναμέλπει τῷ τὰ ἡμέτερα οἰκονομοῦντι Θεῷ. Εἰς τὸ θέλημα Αὐτοῦ οὐδὲν ἀνθίσταται. Τοῦτο ἄλλωστε μαρτυρεῖ καὶ τὸ ἀδιάψευστον γεγονὸς ὅτι ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Μνήματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ Ἅγιον Φῶς ἐξέρχεται καὶ φωτίζει καὶ πληροῖ χάριτος καὶ αἰωνιζούσης ζωῆς τοὺς πιστεύοντας εἰς Αὐτόν. 
Τὸ ἴδιον φῶς ἐξέρχεται ἐκ τῆς ἁγίας Τραπέζης ἑκάστου ὀρθοδόξου ναοῦ καὶ φωτίζει τὸν εὐσεβῆ λαόν, καθ᾿ ὅτι εἰς ἑκάστην ἁγίαν Τράπεζαν ἐπαναλαμβάνονται λειτουργικῶς ἡ ζωή, τὸ πάθος, ἡ σταυρικὴ θυσία, ἡ ταφὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ τὸ φῶς ὡδήγει καὶ τὸν τιμώμενον σήμερον πρῶτον ἱεράρχην τῆς ἁγίας Πόλεως. Αὐτὸς ὁ ἱεράρχης καὶ ἀπόστολος καλεῖ ἡμᾶς σήμερον διὰ τῶν λόγων του ἵνα, «ἀποθέμενοι πᾶσαν ρυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας ἐν πραότητι», δεχθῶμεν «τὸν ἔμφυτον λόγον τὸν δυνάμενον σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν» (πρβλ. Ἰακ. α΄, 21-22). 
Ἀκόμη καὶ ἐάν εἶναι ἀδύνατον εἰς ὅλους μας νὰ μεταβῶμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ ἴδωμεν ἰδίοις ὀφθαλμοῖς τὸν Πανάγιον Τάφον τοῦ Κυρίου, δυνάμεθα νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν ὁδὸν τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ ἐν μετανοίᾳ καὶ ἐξομολογήσει• δυνάμεθα νὰ κρούωμεν τὴν θύραν τοῦ Κυρίου ἐν εὐσπλαγχνίᾳ καὶ ἐλεημοσύνῃ• δυνάμεθα νὰ εἰσερχώμεθα ἐν δικαιοσύνῃ εἰς ἕκαστον ὀρθόδοξον ναὸν καὶ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ ἀκαταγνώστῳ συνειδότι νὰ μεταλαμβάνωμεν τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ νὰ ἑνούμεθα τῷ σαρκὶ παθόντι, σταυρωθέντι, ταφέντι καὶ ἀναστάντι Χριστῷ. 
Ἱκετευτικῶς κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην, ἀδελφὲ ἅγιε Ἀνθηδῶνος κύριε Νεκτάριε, μαζὶ σας καὶ μὲ τὸν προσελθόντα λαὸν τοῦ Θεοῦ, προσευχόμεθα εἰς τὸν ἱστορικὸν καὶ ἁγιασμένον τοῦτον χῶρον: 
Ἅγιε μαθητὰ καὶ ἀδελφὲ τοῦ Κυρίου, ἱερεῦ καὶ ἀπόστολε, προφῆτα ἅμα καὶ δίκαιε καὶ μαρτυρίῳ κοσμούμενε, πρέσβευε ἵνα μὴ στερηθῶμεν ποτὲ τῆς θείας δόξης καὶ τιμῆς, ἀλλ᾿ ἵνα ἐξακολουθήσωμεν τὸ θεῖον ἔργον, μιμούμενοι τὸ πάθος σου, καὶ ἀξιωθῶμεν καὶ ἡμεῖς ὅπως διακηρύξωμεν μετὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος» (Β΄ Τιμ. δ΄, 7-8). Ἀμήν.

10/22/2014

Ο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ


Του Δρ. Θεολογίας Αθανασίου Μουστάκη

Σήμερα, 22 Ὀκτωβρίου 2014, η διακονία τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο εἰσέρχεται στὸ εἰκοστὸ τέταρτο ἔτος. 
Μὲ αὐτὴ τὴν εὐκαιρία, εὐχόμενοι ὁ Παναγιώτατος νὰ συνεχίσει νὰ μᾶς εὐλογεῖ καὶ νὰ μᾶς ἁγιάζει ἐπί πολλά ἀκόμη ἔτη, δημοσιεύουμε μία παρουσίαση τῆς διπλωματικῆς ἐργασίας τοῦ π. Παναγιώτη Καποδίστρια, ἡ ὀποία παρουσιάζει τὸν πατριαρχικὸ οἰκολογικὸ λόγο. 
Ὁ ἀπὸ ἐτῶν ἀσχολούμενος μὲ τὰ θέματα τῆς οἰκολογίας Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ἐξέδωσε προσφάτως τὴ διπλωματική του ἐργασία μὲ τίτλο «Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐκφραστὴς τοῦ ὀρθοδόξου Θεολογικοῦ λόγου γιὰ τὸ φυσικὸ περιβάλλον» (Μορφωτικὸ Κέντρο Λόγου Ἀληθῶς, Ζάκυνθος 2014). 
Ἡ ἐργασία αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸν τελευταῖο καρπὸ μίας εἰκοσιπενταετοῦς ἐνασχολήσεως τοῦ π. Παν. Καποδίστρια μὲ τὰ οἰκολογικὰ προβλήματα καὶ ζητήματα, τὰ ὁποῖα, ἀναμφίβολα εὑρίσκονται στὴν αἰχμὴ τῶν ἀνησυχιῶν τοῦ συχρόνου ἀνθρώπου. 
Εἶναι εὐτυχὴς ἡ χρονικὴ σύμπτωση αὐτοῦ τοῦ ἐνδιαφέροντος μὲ τὴν ἀνάληψη σχετικῶν πρωτοβουλιῶν -ἤδη ἀπὸ τὸ ἔτος 1989, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς πατριαρχίας τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου- ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο ἀγωνιᾶ γιὰ τὴν πορεία τῆς «λίαν καλῆς» καὶ εὐλογημένης ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κτίσεως καὶ προσπαθεῖ, μὲ κάθε πρόσφορο μέσον, νὰ ἀνακόψει τὴν ἀνοίκεια καὶ βίαιη ἐκμετάλλευσή της ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ διδάξει τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς τὴν σχέση ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ, ἡ ὁποία πρέπει νὰ οἰκοδομηθεῖ ἀνάμεσα στὰ ἔλλογα καὶ ἄλογα ἔργα τοῦ Θεοῦ. 
Στὸ ἔργο του αὐτὸ ὁ π. Π. Καποδίστριας ξεκινᾶ μὲ τὴν παρουσίαση τῶν κυριοτέρων πρωτοβουλιῶν τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καὶ στὴ συνέχεια προσπαθεῖ νὰ προσδιορίσει τὰ πλέον καίρια χαρακτηριστικὰ τοῦ ὑπερεικοσαετοῦς πατριαρχικοῦ οἰκολογικοῦ καὶ περιβαλλοντικοῦ λόγου. 
Ὡς πρῶτο χαρακτηριστικὸ ἐντοπίζει τὸ ἰσχυρὰ θεμελιωμένο θεολογικὸ ὑπόβαθρο τοῦ λόγου αὐτοῦ, καθὼς καὶ τὸ ὅτι ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὴν ἄρθρωση τοῦ περιβαλλοντικοῦ του λόγου χαράσσει τὶς βασικὲς παραμέτρους πάνω στὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ κινηθεῖ, κάθε ἐνασχολούμενος μὲ τὰ θέματα αὐτά, συνεισφέροντας στὴν ἀντιμετώπιση τῶν οἰκολογικῶν προβλημάτων. 
Ὁ πατριαρχικὸς λόγος ὁριοθετεῖ τὸν θεολογικὸ περὶ περιβάλλοντος λόγο, ἔτσι ὥστε νὰ προσφέρει νέες οὐσιαστικὲς διεξόδους στὴν σχετική, παγκόσμια, ἀναζήτηση καὶ νὰ διευρύνει τὸ φάσμα τῶν ὑπαρχουσῶν προσεγγίσεων ἀναδεικνύοντας τὴν ἐξέχουσα θέση τοῦ ἀνθρώπου ὡς ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ καὶ Προνοητοῦ Θεοῦ προσδιορισμένου προστάτου καὶ ἀξιοποιητοῦ τοῦ δώρου τῆς δημιουργίας. 
Σὲ αὐτὸ τὸ βαθύτατα προσδιορισμένο θεολογικὸ πλαίσιο παρουσιάζονται καὶ τὰ ὑπόλοιπα χαρακτηριστικὰ τοῦ πατριαρχικοῦ λόγου γιὰ τὸ περιβάλλον, ὅπως τὰ ἐντοπίζει ὁ συγγραφέας: ὁ οἰκολογικὸς λόγος τοῦ Φαναρίου εἶναι ζωντανός, δυναμικός, ρεαλιστικός, πολιτισμικὸς καί, φυσικά, οἰκουμενικός, καθὼς ἀπευθύνεται σὲ ὅλους καὶ ἐνδιαφέρει κάθε ἄνθρωπο. 
Μὲ μία ἰδιαίτερη εὐαισθησία ὁ λόγος τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἐντοπίζει τὰ αἴτια τοῦ συγχρόνου οἰκολογικοῦ προβλήματος, ὄχι ἐκτὸς ἡμῶν, ὄχι μόνο στοὺς ἄλλους, ὄχι μόνο στὴν φθορὰ τὴν ὁποία ἐπιφέρουν στὸ περιβάλλον οἱ «μεγάλοι» καὶ «ἰσχυροὶ» τοῦ κόσμου μας, ἀλλὰ στὴν ἀπουσία οἰκολογικῆς συνειδήσεως ἐκ μέρους τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν κατοίκων τοῦ πλανήτη μας. Στόχος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅπως ἐπισημαίνει ο π. Παναγιώτης, εἶναι ἡ «εὐαισθητοποίηση τῶν πάντων» καὶ σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας. 
Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ συγγραφέας σημειώνει ὅτι ὁ Παναγιώτατος Οἱκουμενικὸς Πατριάρχης, γιὰ νὰ ἀντιστρέψει τὴν πορεία τοῦ κόσμου μας πρὸς τὴν καταστροφὴ ἐπιχειρεῖ μὲ τὸν λόγο του νὰ ἀναστηλώσει τὸ θρησκευτικὸ δέος στὶς ἀνθρώπινες καρδιὲς καὶ νὰ διδάξει τὸν ἄνθρωπο, ὅτι αὐτὸς δὲν εἶναι ἀποτελεῖ ἕνα εὐτελὲς καὶ ἀσήμαντο ὄν, ἀλλὰ ὁ ἱερὸς τόπος συναντήσεως Θεοῦ καὶ κόσμου.
Ὁ κόσμος μας δημιουργήθηκε ἐκ τοῦ μὴ ὄντος μὲ ἀγάπη καὶ ἀπόλυτη ἐλευθερία. Ἡ μόλυνση, ἡ καταστροφὴ, ἡ φθορὰ εἰσήλθαν σὲ αὐτὸν μετὰ ἀπὸ τὴν βρώση τοῦ καρποῦ τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως. Στόχος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἁγιαστικῆς δράσεώς της στὴ δημιουργία εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τοῦ ἀρχικοῦ κάλλους, ὄχι μόνο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας. 
Ἡ ἀπόκτηση ἀσκητικοῦ ἤθους στὴ ζωή μας, στὴν καθημερινότητά μας, ἀποτελεῖ σημαντικότατο βῆμα γιὰ τὴν συμβολή μας στὴ σωτηρία τῆς κτίσεως. Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀνακαινιστικὸ καὶ σὲ αὐτὸ μποροῦμε νὰ συμμετάσχουμε ὅλοι μας. Ἕνα ἀκόμη ἐνδιαφέρον σημεῖο τοῦ πατριαρχικοῦ λόγου γιὰ τὸ περιβάλλον σχετίζεται μὲ τὴν προβολὴ τῆς ἀνθρωπικῆς ἀρχῆς, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ κόσμος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ὑπάρχει πρὸς χάρη τοῦ ἀνθρώπου. 
Μὲ διάκριση καὶ προσοχὴ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς ἐκφραστὴς τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους ὑπερβαίνει τὴν ὑπάρχουσα τάση ποὺ θέλει πίστη καὶ ἐπιστήμη σὲ σύγκρουση καὶ προβάλλει ἕναν θεολογικὸ λόγο ἑνωτικὸ καὶ θεραπευτικὸ τῶν διαστάσεων, ξεκαθαρίζοντας ὅτι αὐτὰ τὰ δύο μεγέθη εἶναι προορισμένα νὰ συμπορεύονται καὶ ὄχι νὰ ἀντιμάχονται. 
Σαφέστατα, ἡ ἐπιστήμη ὀφείλει νὰ λειτουργεῖ μὲ ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες, οἱ ὁποῖες τὴν ἀποδεσμεύουν ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀλαζονεία, τὴν πλέον ἐπικίνδυνη παράμετρο γιὰ τὸν κόσμο μας. 
Ὁ πατριαρχικὸς λόγος ὅπως παρατηρεῖ ὁ π. Παν. Καποδίστριας σημειώνει τὴ στενότατη σχέση μοναστικῆς ἀσκητικότητας καὶ προστασίας τοῦ περιβάλλοντος συνδέοντας τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ μὲ τὴν σώφρονα ἀξιοποίηση τῆς κτίσεως. 
Καρπὸς ὅλης αὐτῆς τῆς προσπάθειας τοῦ Πατριάρχου εἶναι ἡ εὐαισθητοποίηση πλήθους ἀνθρώπων καὶ ἡ συστράτευσή τους, μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, στὸν κοινὸ ἀγῶνα τῆς ἀντιστροφῆς τῆς καταστροφικῆς πορείας τοῦ πολιτισμοῦ μας. 
Μοναστήρια ποὺ υἱοθετοῦν ἕνα πρότυπο τρόπο οἰκολογικῆς λειτουργίας, ἐφημέριοι ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος, θεολόγοι ποὺ θεμελιώνουν τὸ σεβασμὸ τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ κείμενά τους, διεθνὴς ἀναγνώριση τῶν πατριαρχικῶν προσπαθειῶν μέσα ἀπὸ κείμενα, βραβεύσεις καὶ δράσεις, ἀποτελοῦν στοιχεῖα ποὺ ὑποδηλώνουν τὴν θετικότατη ὑποδοχὴ τοῦ οἰκολογικοῦ θεολογικοῦ λόγου καὶ τῶν ἀναλόγων πρωτοβουλιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πείθοντάς μας ὅτι ἡ μεθοδικότητα, ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἐπιμονὴ ποὺ ἐπιδεικνύει θὰ νικήσουν ἐν τέλει τὴν ἀνθρώπινη ἀλαζονεία λειτουργώντας ἀνασχετικὰ στὴν πορεία πρὸς τὴν καταστροφή. 
Ὁ πατριαρχικὸς λόγος εἶναι λόγος ἐλπίδας, καταλαγῆς καὶ ἑνότητας καὶ γι᾿ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ συνεχίσει νὰ ἀκούγεται ὅλο καὶ πιὸ ἰσχυρός, ὅλο καὶ πιὸ δυνατός.

23 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Το εξώφυλλο του περιοδικού "Πειραϊκή Εκκλησία" της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
του τεύχους Νοεμβρίου 1991, το οποίο ήταν αφιερωμένο στον νέο Οικουμενικό
Πατριάρχη Βαρθολομαίο
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τήν Τετάρτην, 22αν Ὀκτωβρίου, ἐδέχθη τήν ἐν τῇ Πόλει σεβασμίαν Ἱεραρχίαν τοῦ Θρόνου, ὑποβαλοῦσαν τάς εὐχάς αὐτῆς ἐπί τῇ 23ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἐκλογῆς Του εἰς τόν Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Θρόνον, πρός τιμήν τῆς ὁποίας τήν μεσημβρίαν παρέθεσεν ἑόρτιον γεῦμα, εἰς ὅ παρεκάθησαν καί Σεβ. Ἱεράρχαι ἐξ Ἑλλάδος, ὡς καί ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα. 


Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, πρώτου Ἱεράρχου Ἱεροσολύμων, προσκληθείς ὑπό τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀνθηδῶνος κ. Νεκταρίου, Ἐπιτρόπου τοῦ Παναγίου Τάφου ἐνταῦθα, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ ἐν Φαναρίῳ Ἱερῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἐκ τῶν ἐν τῇ Πόλει Μετοχίων τοῦ Παναγίου Τάφου, κατά τόν τελεσθέντα ἐν αὐτῷ Ἑσπερινόν τῆς Θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τήν Τετάρτην, 22αν Ὀκτωβρίου. 
Τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Μ. Σύγκελλος κ. Ἀμβρόσιος. 
Ἐν τῷ τέλει τοῦ Ἑσπερινοῦ ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος καί ὁ Πατριάρχης. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβον, ἐκζητήσαντα τάς σεπτάς Αὐτοῦ εὐχάς ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας κ. Παντελεήμονα, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου Κληρικῶν καί λαϊκῶν ἐκ τῆς κατ̉ αὐτόν Ἐπαρχίας [φωτογραφία]


- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ξάνθης κ. Παντελεήμονα, συνοδευόμενον ὑπό τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Σωφρονίου Γκουτζίνη, Πρωτοσυγκέλλου, κ. Ἰωακείμ Μούκανου καί κ. Ἀνθίμου Κωσταράκη, καί τοῦ Ἐντιμολ. κ. Γεωργίου Σαρόγλου, Ἄρχοντος Μαΐστορος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέαν, Καθηγητήν Πανεπιστημίου. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἐλασσῶνος κ. Χαρίτωνα, συνοδευόμενον ὑπό τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτῶν κ. Νικάνωρος Παπανικολάου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Σπαρμοῦ, κ. Χριστοφόρου καί κ. Βασιλείου Παπανικολάου, αὐταδέλφων, καί κ. Βησσαρίωνος Καραλάσχου. 
- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Συνάδων κ. Διονύσιον, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Φαναρίου-Κεραστίου Κόλπου, μετά τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Χαραλάμπους Μπέργκε, Ἱερατικῶς Προϊσταμενεύοντος τῆς Κοινότητος Ἁγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας, καί τῶν Ἐντιμ. κ. Νικολάου Καλαμάρη, Προέδρου, καί κ. Ἰωάννου Καγιακοπαράν, Ταμίου αὐτῆς, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί τῇ ἐγγιζούσῃ πανηγύρει τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ. 
- Ὅμιλον προσκυνητῶν ἐκ τῆς ἐνορίας Ἁγίας Σοφίας Ν. Ψυχικοῦ, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Προϊσταμένου αὐτῆς Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰωαννικίου Κουλιανοπούλου. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Μιχαήλ Ἀρώνην, Πρόεδρον τοῦ Ἱδρύματος Ἑλλήνων Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας, τήν Εὐγεν. κ. Εὐδοκίαν Παπαχρηστούδη, Πρόεδρον τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Συλλόγων Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας, μετά μελῶν τῆς διοικήσεως αὐτῶν, τόν Ἐντιμ. κ. Ἀπόστολον Ζαφειρόπουλον, Πρόεδρον τοῦ Συλλόγου Ἀγχιαλιτῶν, καί τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Καραδέδον, Πρόεδρον τοῦ Συλλόγου Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας Ἕβρου. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Δούκαν Μαρινόπουλον, νέον Ἐμπορικόν Ἀκόλουθον ἐν τῷ ἐνταῦθα Γεν. Προξενείῳ τῆς Ἑλλάδος. 
- Τήν Εὐγεν. κ. Ἐλισάβετ Σένσαχιν, ἐντεῦθεν. 
- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἀβύδου κ. Κύριλλον, Καθηγητήν Πανεπιστημίου, ἐξ Ἀθηνῶν, μετά τοῦ Πανοσιολ. Ἡγουμένου κ. Εὐθυμίου Moiseyev, Διευθυντοῦ τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου Καζάν Ρωσσίας, καί ἄλλων ἐκεῖθεν προσκυνητῶν. 
- Τόν Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερον κ. Δημήτριον Τσιρόπουλον, Κληρικόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, ὑποβαλόντα σέβη ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ, μετά τῆς συζύγου του Εὐλαβ. κ. Ἑλένης. 
- Ὅμιλον ὀρθοδόξων νέων ἐκ Φιλλανδίας, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Εὐλαβ. Διακόνου κ. Jaso Pössi, φιλοξενουμένων ὑπό τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Νικόλαον Σακελλάρην, Ἰατρόν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ἀσημίνας, ἐξ Ἀθηνῶν 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 
- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, κατά τήν ὑπό τοῦ Συλλόγου «Οἱ Φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους» διοργανωθεῖσαν ἐκδήλωσιν μνήμης τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Ἡγουμένου τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου, ἐν τῇ Ἀρχαιολογικῇ Ἑταιρίᾳ Ἀθηνῶν, τήν Δευτέραν, 20ήν Ὀκτωβρίου. 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἀγαθαγγέλου Σίσκου, Βιβλιοφύλακος τῶν Πατριαρχείων, κατά τήν ὑπό τοῦ ἐνταῦθα Γεν. Προξενείου τῆς Αὐστρίας δοθεῖσαν δεξίωσιν ἐν τῇ ἐν Νεοχωρίῳ προξενικῇ κατοικίᾳ, ἐπί τῇ ἐθνικῇ ἑορτῇ τῆς Χώρας, τό ἑσπέρας τῆς Τρίτης, 21ης ἰδίου. 
 - Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Παϊσίου, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν πρώτην προβολήν τῆς κινηματογραφικῆς ταινίας «Birleşen Gönüller», μέ μουσικήν τῆς Μουσικολ. κ. Εὐανθίας Ρεμπούτσικα, ἐν τῷ ἐν Maslak «Show Center», τήν Τρίτην, 21ην Ὀκτωβρίου.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗΡΙΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ


Δείτε το βίντεο με τον χειροτονητήριο λόγο του Μητροπολίτου Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου στην Αίθουσα του Θρόνου, στο Φανάρι, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014.
Ακούστε και όσα είπε στη συνέχεια από καρδιάς ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. 
Το κείμενο του λόγου διαβάστε εδώ

10/21/2014

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (Βίντεο)


Δείτε το βίντεο με την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου κατά την χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014 στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.
Την Πατριαρχική ομιλία μπορείτε να διαβάσετε εδώ

ΤΟ ΤΡΙΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Την Κυριακή 19 Οκτωβρίου στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στην Βιέννη, τελέσθηκε το τριετές μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Αυστρίας Μιχαήλ (1946-2011).
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος, και συλλειτούργησαν ο Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος και ο Επίσκοπος Αβύδου Κύριλλος. 
Μετά το μνημόσυνο μίλησε για την ξεχωριστή προσωπικότητα του μακαριστού Αυστρίας Μιχαήλ, ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος και στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος είπε, μεταξύ άλλων: 
«Στην πραγματικότητα, ο Μητροπολίτης Μιχαήλ ήταν ένας πιστός υπηρέτης της Εκκλησίας του Χριστού, πρότυπο του καλού ποιμένα, ο οποίος καθοδήγησε πάντα το ποίμνιό του με φιλανθρωπία και σύνεση, γενόμενος γεφυροποιός μεταξύ των Ελλήνων και των άλλων λαών της Ευρώπης, στην καρδιά της Ευρώπης. Υπήρξε πατέρας και πιστός φίλος."
Στη συνέχεια, σε ειδική εκδήλωση, παρουσιάστηκε Τιμητικός Τόμος για τον μακαριστό Αυστρίας Μιχαήλ, ο οποίος προετοιμάστηκε ενώ ήταν ακόμη εν ζωή, για τον εορτασμό των 25 ετών Αρχιερατείας του και των 20 ετών Ποιμαντορίας του στην Μητρόπολη Αυστρίας.
Λόγω της εκδημίας του δεν κατέστη δυνατή η έγκαιρη έκδοση αυτού του συλλογικού έργου. Φέτος, λοιπόν, ολοκληρώθηκε και παρουσιάζεται εις ένδειξιν τιμής και μνήμης. Στη σύνταξη του Τόμου συνέβαλαν προσωπικότητες της Εκκλησίας, της επιστημονικής κοινότητας, της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Εξέχουσες προσωπικότητες καταθέτουν την συμβολή τους στον Τόμο, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α', ο Καρδινάλιος Κρίστοφ Σένμπορν και ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος Heinz Fischer.
Μεταξύ των μελών της Συντακτικής Επιτροπής του Τόμου είναι ο Επίσκοπος Αβύδου Κύριλλος και ο σπουδαίος καθηγητής Γρηγόριος Λαρεντζάκης.
Τις εκδηλώσεις μνήμης για τον μακαριστό Αυστρίας Μιχαήλ, διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας, Εξαρχία Ουγγαρίας και Μεσευρώπης. 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟ


ΑΜΦΙΛΟΧΙῼ  ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΕΝΤΙ  ΕΠΙΣΚΟΠῼ1 
τοῦ Κων/νου Δ. Μενιδιάτη, 
Δ/ρος Χημείας τοῦ Παν. Ἀθηνῶν 
Τὸ θέρος παρῆλθεν καὶ ἰδοὺ ὁ χειμὼν ὁ δριμὺς καὶ χιονώδης ὅσων οὕπω ἀφικνεῖται καί, ὦ καινὸν καὶ παράδοξον, σήμερον ἔαρ μυρίζει, πάλιν ἡ λυγηρὰ τῆς ἀηδόνος φωνὴ τοῦ ᾄσματος ἀπάρχεται, πάλιν ἡ δρόσος τοῦ Ἀερμὼν πνέει, πάλιν ἡ τῶν ἀνθέων συναγωγὴ θάλλει... Τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἀνεστράφησαν, τὸ ψύχος ἀπέρχεται καὶ νῦν καιρὸς εὔκρατος εἰς διαδοχὴν προφθάνει. Σήμερον, ἡμέρα λαμπρὰ καὶ ἑορτάσιμος, κλητὴ καὶ ἐξαίρετος∙νῦν καιρὸς πανηγύρεως φαιδρᾶς καὶ φωτοειδοῦς... Σήμερον, αἱ τῶν μοναζόντων ἀγγελοειδεῖς χορεῖαι ἀγάλλονται καὶ τῶν πιστῶν τὰ πλήθη εὐφραίνονται... Σήμερον, ἡ τῶν Μεγαρέων Πόλις λαμπροφορεῖ καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Παρθενομάρτυρος Παρασκευῆς Σεμνεῖον καταφαιδρύνεται...
Σήμερον, ἡ τιμία τοῦ Φαναρίου Σύνοδος λαμπρύνεται καὶ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ὁ Στέφανος λίθῳ τιμιωτάτῳ καὶ ἐξαστράπτοντι περικοσμεῖται... Σήμερον, ἡ τοῦ Πνεύματος φωνὴ ἐβρόντησεν καὶ ἐπὶ τὸν ἐκλεκτὸν Αὐτοῦ ηὐδόκησεν!!!
Ἐξελέξατό Σε ὁ Θεὸς Σαβαὼθ καὶ ἦρέ Σε ἐκ τοῦ Μοναχικοῦ σκάμματος καὶ ἐφύτευσέ Σε ἐν τῷ ἀμπελῶνι τῆς Διακονίας. Ἐργάτης Σὺ καὶ θεριστὴς πρῶτος καὶ Ἐπίσκοπος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, περιεζωσμένος τὸ λέντιον καὶ αἴρων ἐπὶ τῶν ὤμων Σου τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Ἐπέβλεψεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τὴν ταπείνωσίν Σου, καὶ ἐπὶ τοῖς ἀγῶσι Σου, καὶ ἐπὶ τοῖς χαρίσμασί Σου καὶ ἐπὶ τοῖς ταλάντοις Σου, καὶ ἐπὶ τὸ ἀρχοντικὸν καὶ εὐγενὲς τοῦ χαρακτῆρος Σου καὶ ἐπὶ τὴν ἀγχίνοιαν τῆς διανοίας Σου, καὶ ἐπὶ τὴν ζέουσαν, ἐκ τῆς πίστεως, ἀγαπῶσαν καρδίαν Σου καὶ ἔθηκέ Σε ἐπὶ Θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, ἐπὶ τοῦ Θρόνου τῆς περιφανοῦς καὶ διατεθρυλλημένης Μητροπόλεως Ἀδριανουπόλεως.


Ἔλαχέ Σοι Μητρόπολις οὐχ ἡ τυχοῦσα καὶ ἄσημος, ἀλλ’ ἐκ τοῦ Συνταγματίου τοῦ Πρώτου τῆς Οἰκουμένης Θρόνου, τοῦ τηλαυγεστάτου καὶ φωτοφόρου Φαναρίου, «τῆς ἁγίας ἀφερεοίκου καὶ πλανησιέδρου διὰ χρόνους πολλοὺς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ δι’ Αὐτὸν καὶ σὺν Αὐτῷ πενήτων»2. Ὁ τῆς Οἰκουμένης Ἀρχιποιμὴν καὶ Μέγας Ἱεροθύτης ὁ κοινὸς ἡμῶν Δεσπότης καὶ Πατριάρχης, ἐν τῇ πατρικῇ Αὐτοῦ καρδίᾳ, συνέλαβεν τὰς λεπτὰς τοῦ Πνεύματος ἐπιπνοίας καί, διὰ λόγων καὶ τρόπων καὶ ἔργων, ἐτεχνούργησεν καὶ εἰς πέρας αἴσιον καὶ ἔκβασιν ἐπιτυχῆ τὸ τῆς Ἐκλογῆς Σου, ἀνέλπιστον παρ’ ἀνθρώποις, ἔφερεν.
Ἐμάνησαν οἱ ὑπεναντίοι, ἐκίνουν τὰς κεφαλὰς αὐτῶν οἱ παραπορευόμενοι, ἀλλὰ ζῆ Κύριος ὁ Θεός!!! Ἧξεν ἡ βοήθεια ἐκ τῶν ὀρέων τῆς Βασιλευούσης καὶ Ἑπταλόφου. Χεῖρ στιβαρὰ καὶ βραχίων Πατριαρχικὸς ἀνέλαβεν τοὺς οἴακας καὶ ὡς καπνὸν καὶ κηρίον τηκόμενον ἀπὸ προσώπου πυρός, τὰς μηχανὰς τῶν ἀντικειμένων διέλυσεν. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ τοῦ Παναγιωτάτου καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πολλὰ τὰ ἔτη καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη τῆς καρδίας ἡμῶν αἰωνία καὶ ἀνεξάλειπτος!!! Ὅθεν ἀναβοῶμεν στεντορείᾳ τῆ φωνῇ: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τοὺς καθ' ἑκάστην γενεὰν εὐαρεστοῦντας αὐτῷ ἐκλεγόμενος καὶ γνωρίζων τὰ σκεύη τῆς ἐκλογῆς καὶ κεχρημένος αὐτοῖς πρὸς τὴν λειτουργίαν τῶν ἁγίων ὁ καὶ νῦν σε φεύγοντα, ὡς αὐτὸς φῇς, οὐχ ἡμᾶς, ἀλλὰ τὴν δι' ἡμῶν προσδοκωμένην κλῆσιν, τοῖς ἀφύκτοις δικτύοις τῆς χάριτος σαγηνεύσας καὶ ἀγαγών (Σε ᾧδε).»3.


Ζωγρηθείς, οὖν, διὰ τοῦ ἀμφιβλήστρου τοῦ παναγίου Πνεύματος εἰσέρχεσαι ἀξίως καὶ πρεπόντως καὶ δικαίως εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, εἰς τὴν πληρότητα τῆς ἀρχιερατικῆς Χάριτος. Τεῖνον τὴν χεῖραν σου καὶ λάβε τὸν κάλαμον καὶ γράψον σελίδας λαμπρὰς ἐν τῇ Ἐκκλησία ἁπάσῃ καὶ ἔντεινον καὶ κατευοδοῦ καὶ ἀρχιεράτευε. Δαψιλεστάτη ἡ χάρις, ἀλλὰ βαρεία ἡ εὐθύνη καὶ ἔμπονος ἡ διακονία, ὅμως «εἰ μὲν γὰρ αὐτὸς ᾖς ὁ μέλλων φέρειν τὸ βάσταγμα τοῦτο, οὐδὲ οὕτως ἂν ἦν βαρύ, ἀλλὰ φορητὸν παντελῶς. Εἰ δὲ Κύριος ὁ συνδιαφέρων, “Ἐπίρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτὸς ποιήσει”. Μόνον ἐκεῖνο παραφυλάσσειν ἐν πᾶσι παρακλήθητι μὴ αὐτὸς τοῖς μοχθηροῖς ἔθεσι συμπεριφέρεσθαι, ἀλλὰ τὰ κακῶς προειλημμένα διὰ τῆς δεδομένηςσοι παρὰ Θεοῦ σοφίας μετατιθέναι πρὸς τὸ χρήσιμον».
Προπορεύονται Σοι ἡ Κυρία Θεοτόκος ἡ Γοργοεπήκοος καὶ Πρόδρομος ὁ Βαπτιστὴς καὶ Παρασκευὴ ἡ Μεγαλομάρτυς καὶ τῶν Μεγάρων οἱ δεκάριθμοι Ἀθλοφόροι καὶ Γέρων Δαμασκηνὸς ὁ πάνυ καὶ ἀναμένουσί Εὐστάθιος ὁ Μεγαλομάρτυς καὶ πολιοῦχος∙Ἰωάννης, Μιχαήλ, Λουκᾶς, Γεώργιος, Δημήτριος καὶ Μαυρουδῆς οἱ νέαθλοι Μάρτυρες∙Ἀθανάσιος, Ἀντώνιος καὶ Νικόλαος, οἱ ὅσιοι κτήτορες τῆς τοῦ Βατοπεδίου Μονῆς οἱ ἐξ Ἀδριανουπόλεως καταγόμενοι∙Λούκιος, Μανουήλ, Δωρόθεος, Φίλιππος καὶ Νικόλαος οἱ ἅγιοι προκάτοχοί σου∙ οἱ ἐν ἁγίοις Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχαι Ἀθανάσιος ὁ Α’ ὁ τῆς Ἀδριανουπόλεως γόνος καὶ Κύριλλος ὁ Στ’ ὁ ἀπὸ Ἰκονίου καὶ Ἀδριανουπόλεως, ἀρωγοὶ ἐν τῷ θερισμῷ καὶ συγκυρηναῖοι ἐν τῇ ὁδῷ τῆς Ἐπισκοπικῆς μαρτυρίας!!!


Τήρησον, διὰ παντός, ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ ψαλμικόν: «διὰ τοὺς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγὼ ἐφύλαξα ὁδοὺς σκληράς»5. Μὴ δειλιάσῃς, μὴ ὑπαναχωρήσῃς, μὴ φυγομαχήσῃς «ὑπόμεινον τὸν Κύριον∙ ἀνδρίζου καὶ κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καὶ ὑπόμεινον τὸν Κύριον»6 καὶ ἡμεῖς ἀείποτε ἐσόμεθα ἀφοσιωμένοι καὶ προσευχόμενοι ὑπέρ Σου διὰ παντός.
«Οἱ σὺν ἡμῖν πάντες ἀσπάζονταί Σου τὴν εὐλάβειαν. Ἐῤῥώμενος καὶ εὔθυμος ἐν Κυρίῳ εἴης∙ εὐδοκιμῶν ἐπὶ χαρίσμασι Πνεύματος καὶ σοφίας φυλαχθείης»7.
Εἰς πολλὰ ἔτη Δέσποτα!!! ΑΞΙΟΣ!!!
_______________________________________________
1. Τίτλος ἐρανισθεὶς ἐκ τῆς ὁμοτίτλου ΡΞΑ’ Ἐπιστολῆς Βασιλείου τοῦ Μεγάλου πρὸς τὸν Ἀμφιλόχιον Ἐπίσκοπον Ἰκονίου,PG 32, 630-632. 
2. ΦΑΝΑΡΙ-400 ΧΡΟΝΙΑ, Ἐπιμ. Ἐκδ. Ἀρχιμ. Ἀμφιλόχιος Στεργίου, ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ, 2001, Ἐκ τοῦ Προλογικοῦ Σημειώματος τοῦ Ἐπιμελητοῦ τῆς Ἐκδόσεως. 
3. πρβλ.Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, ἔνθ. ἀν. 
4. πρβλ.Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, ἔνθ. ἀν. 
5. Ψαλμ. ιστ’, 4. 
6. Ψαλμ. κστ’, 14. 
7. πρβλ. Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, ἔνθ. ἀν.

10/20/2014

Ο ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ 
ΛΟΓΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΑΥΤΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙᾼ, 
ΦΑΝΑΡΙΟΝ, ιη’ Ὀκτωβρίου ,βιδ’ 
Παναγιώτατε καὶ πανσέβαστέ μοι, Πάτερ καὶ Δέσποτα, 
Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, 
Ἱερὲ τῶν Κληρικῶν καὶ μοναχῶν κατάλογε, 
ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 
«Ἴδιον ἀρχιερέως τὸ προσφέρειν δῶρα τῷ τῶν ὅλων Θεῷ. Τούτου χάριν ὁ Μονογενὴς ἐνανθρωπήσας, καὶ τὴν ἡμετέραν φύσιν ἀναλαβὼν, ταύτην ὑπὲρ ἡμῶν προσενήνοχε»1, λέγει ὁ Κύρου Θεοδώρητος διερμηνεύων τόν μέγα τὸν ἐθνῶν Ἀπόστολον2. Καὶ κατὰ πρῶτον μὲν δῶρα λέγει αὐτὴν τὴν φρικωδεστάτην καὶ ἀναίμακτον ἱερουργίαν ἐν δευτέροις δὲ, πᾶν τί τὸ καθ΄ ἑαυτόν∙ βίον, πολιτείαν, ἔργα, λόγια, καρδίαν, νοῦν, χαρίσματα, τάλαντα, ψυχὴν καὶ ὑπόστασιν. Ταῦτα πάντα, ὡς θυσίαν καὶ ὁλοκάρπωμα ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως προσφέρονται Κυρίῳ τῷ Θεῶ καθ’ ἡμέραν καὶ ἐν τῷ βίῳ ὁλοκλήρῳ. 
Συνέχει μὲ ὁ λόγος καὶ δειλιῶν διαλογίζομαι: «Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;»3∙ τί ἀνταποδώσω τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ περὶ πάντων ὧν ἐδωρήσατό μοι; τί ἀνταποδώσω Σοι τῷ Πρώτῳ τῆς Οἰκουμένης Ἱεροθύτῃ καὶ Δεσπότη περὶ πάντων ὧν ἐχαρίσατό μοι; Πτωχός εἰμι ἐγὼ καὶ πένης, καὶ οὐ δυνάμαι κατ’ ἀξίαν προφέρειν δωρήματά τε καὶ ἁγιστείας τῷ τῶν ὅλων Δεσπότῃ. Ἐνδεὴς καὶ ἐξουθενημένος καὶ ἡ ἰσχὺς μου ἐγκατέλειπέ με καὶ οὐ δύναμαι τὸ τῆς Ἀρχιερωσύνης ἔμπονον βαστάζειν. Τετάρακται ἡ καρδία μου, καὶ ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες μου καὶ ἔμφοβος ἐγενόμην διὰ τῆς εὐεργεσίας τὸ ὑπερβάλον καὶ τῆς Πατριαρχικῆς Σου καρδίας τὸ εὐσυμπάθητον καὶ ἀγαπητικόν. 
Τί δώσῃ μοι ψαλτήριον τερπνὸν δεκάχορδον καὶ κιθάραν ἡδυμελίφθογγον; Τίς δανείσῃ μοι φωνὴν ἡδύμολπόν τε καὶ λυγηρά; Τίς κατασκευάσῃ σάλπιγγαν χαλκίνην; Τίς προσφέρῃ μοι γλῶτταν εὐδίνητον ὑπὲρ κάλαμον γραμματέως ὀξυγράφου διὰ νὰ παραστήσω τῆς δωρεᾶς τὸ ἀμήχανον, τῆς εὐλογίας τὸ δυσεξαρίθμητον καὶ ἐν ταυτῷ τῆς εὐχαριστίας τὸ ἄπειρον. 
Διπλῆν καὶ πολλαπλῆν αἰσθάνομαι, τὴν ἱερὰν καὶ μοναδικὴν ταύτην ὥραν, τὴν δωρεὰν τοῦ Δεσπότου, ἀλλὰ καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν εὐεργεσίαν καὶ τὴν εὐθύνην. Κατεστάθην σήμερον, ἀπείρῳ Θεοῦ συγκαταβάσει καὶ Πατριαρχικῇ Σου παρακελεύσει Ἐπίσκοπος τῆς Πρωταρίστου Ἐκκλησίας καὶ τέκνον Σόν, τέκνον Πατρὸς περιφανοῦς, τοῦ ἀγγέλου τῆς κατὰ τὴν Βασιλίδα τῶν Πόλεων Ἐκκλησίας, τοῦ ἀστέρος τοῦ τηλαυγοῦς καὶ ὑπεράλλου, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ κοινοῦ Πατρός πάντων ἡμῶν!!! 
Εὐχαῖς καὶ ἱκεσίαις Σαῖς καὶ τῶν ἁγίων Ἀρχιερέων ἐπεφοίτησε πρὸ μικροῦ τὸ ἀκτιστοσυμπλαστουργοσύνθρονον καὶ τελεταρχικὸν Πνεῦμα, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ἐπ’ ἐμὲ τὸν μικρὸν ἐν ἀδελφοῖς πολλοῖς καὶ ἔχρισέ με ἐλαίῳ ἀγαλλιάσεως πνευματικῷ καὶ εἰσήγαγέ με εἰς τὰ ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος, εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, εἰς τὴν πληρότητα τῶν χαρισμάτων καὶ περικεκάλυψέ με τῇ τῆς ἀρχιερωσύνης χάριτι.


Δυσβάστακτος, ὡς ἄχθος ἀρούρης, ἐπέπεσεν ἐπὶ τῶν ἀσθενικῶν ὥμων μου ὁ γόμος διά τε τὸ τῆς ἀρχιερατικῆς τιμῆς μέγα ὑπούργημα, ὅσον δὲ καὶ διὰ τῆς ὑπὸ τῆς Σῆς Σεπτῆς τῶν Ὀρθοδόξων Κορυφῆς ἀνατεθείσης ἐν Ἀθήναις ἐκπροσωπήσεως καὶ Διευθύνσεως τοῦ ἐκεῖσε Πατριαρχικοῦ Γραφείου. Τὴν βαρυτάτην εὐθύνην τὴν συνέχουσαν τὴν ἐμὴν καρδίαν ἐπιτείνει τὸ γεγονὸς τῆς διαδοχῆς ἐν τῇ Μητροπολιτικῇ Καθέδρα τῆς ἁγιωτάτης Ἐπαρχίας Ἀδριανουπόλεως σειρᾶς εὐμεγέθους καὶ κραταιᾶς Ἀρχιερέων ἀναλωσάντων τὴν ἑαυτῶν ψυχὴν εἰς τὸ γεώργιον τοῦ Κυρίου πρὸς δόξαν Αὐτοῦ καὶ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας˙ εἰς δὲ, τὸ ἐν Ἀθήναις Γραφεῖον Ἐκπροσωπήσεως τὸν πολυσέβαστον μοι Γέροντα Μητροπολίτην Περγάμου Ἰωάννην, τὸν τὴν Θεολογίας γίγαντα ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς χρόνοις, τὸν ἔμπλεον σοφίας καὶ πείρας, οὐ τῆς τυχούσης ἐν τοῖς θύραθεν καὶ ἰδίᾳ τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς. 
Ἔνδον τοῦ πεφιλημένου καὶ παμποθήτου μοι οἴκου τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων, ἐν ᾧ τὰ φοβερὰ καὶ θαυμάσια τελεσιουργοῦνται ἐπὶ πλείους αἰῶνας διὰ τὴν ἑνότητα, εὐστάθειαν καὶ εὐζωίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σύνεγγυς τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου τοῦ Πανσέπτου καὶ ταπεινομόρφου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, τῆς ποτνίας τῆς Θεομήτορος Παμμακαρίστου εἰκόνος, τῶν χαριτοβρύτων λειψάνων τῶν ἀρχιεπισκόπων Κων/πόλεως Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τῶν σκηνωμάτων τῶν ἀγίων: Εὐφημίας τῆς Πανευφήμου, Θεοφανοῦς τῆς Βασιλίσσης καὶ Σολωμονῆς τῆς Μητρὸς τῶν Μακκαβαίων παίδων, ὑπισχνοῦμαι καὶ καθομολογῶ καὶ ὁμνύω ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ἰσχύος καὶ δυνάμεως, τὴν ἕως ἐχάτης μου ἀναπνοῆς καὶ ἰκμάδος ἀφοσίωσιν καὶ ὑπακοὴν εἰς τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν καὶ Σὲ τὸν Αὐτῆς Πρῶτον, τὸν κοινὸν ἡμῶν Δεσπότην καὶ Πατέρα, τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην.
Ἔτι δέ, διαπρυσίῳ καὶ γεγονυῖα τῇ φωνῇ διαβεβαιῶ, διακηρύττω καὶ φθέγγομαι τὴν ἕως τερμάτων καταδάνησιν τῶν πενιχρῶν καὶ ἀνεπαρκῶν δυνάμεων τῆς ἐμῆς οὐδενίας ὑπὲρ τῆς κατευοδόσεως καὶ ὑπερασπίσεως τῶν ἀμεταπτώτων ἱεροκανονικῶν θυσιαστικῶν εὐθυνῶν τῆς Πανιέρου καὶ Πρώτης τῶν Ὀρθοδόξων Καθέδρας. Τῆς Ἀποστολικῆς αὐτῆς βάσεως καὶ κοινῆς Μητρὸς τῶν Ὀρθοδόξων ἐπὶ τῆς ὁποίας τεθεμελιώθησαν αἱ ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησίαι, καὶ ὄχι μόνον ἐθεμελιώθησαν, ἀλλὰ καὶ ἀπηρτίσθησαν καὶ ἀνετράφησαν καὶ ηὐξήθησαν καὶ δὲν ἐλησμονήθησαν καὶ δὲν ἀπεχωρίσθησαν τῆς μερίμνης, τῆς θυσίας, τοῦ πόθου καὶ τοῦ μόχθου καὶ τῆς ἐξαντλήσεώς Της. 
Ἐξ αὺτῆς τῆς πνευματεμόρφου μερίμνης καὶ τοῦ σταυροαναστασίμου ἄλγους ἀναζωοῦται καὶ ἀνακαινίζεται τὸ πενιχρὸν Φανάριον καὶ ἀναχωνεύει τὰ δυσαχθῆ καὶ ἀναμορφώνει τὰ ἀπερίτεχνα, καὶ καθηδύνει τὰ πικρά, καὶ μεγεθύνει τὰ ὀλίγα, καὶ βαστάζει τὸ βάρος τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησιαστικῆς ὁλότητος καὶ ἐπιμερίζει τὸ σύνολον, καὶ συνάγει τὰ διεστῶτα, καὶ περικρατεῖ τὴν ἑνότητα ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης, καὶ φρυκτωρεῖ τὴν ἁγιότητα, καὶ οὐκ ἀφίσταται τῶν παραδεδομένων, καὶ ἀνανεοῖ τὸ παρελθὸν ἐμφανίζον τὸ μέλλον καὶ τὸ ἐπέκεινα αὔριον διαισθανόμενον τὸ ἀναγκαῖον καὶ προρὸν τὸν ποθούμενον καὶ ἐλπιζόμενον, τὸν πάλιν ἐρχόμενον Κύριον τῆς δόξης τὸν Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. 
Εἰς αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὴν τὴν ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἀληθείας, αὐτὴν τὴν διαρκῆ καὶ ἀένανον αὔραν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τὴν ἐπιπαφλάζουσαν εἰς τὸ σπηλαιώδες καὶ φατνικὸν Φανάριον, τὸ νέον καὶ ἐν ταυτῷ ἀρχέγονον ὑπερῶον τὸ διαγγέλον εἰς τὸν περίγειον κόσμον τὴν Εὐαγγελικὴν σωτηρίαν καὶ συνάγον εἰς τὸ Πρόσωπον τοῦ Προκαθημένου τῆς εὐθύνης καὶ τῆς διακονίας Ποιμένος αὐτοῦ, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῆς Βασιλίδος, τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅλην τὴν ζωήρητον πίστιν εἰσέρχομαι ὡς ἔσχατος, ἵνα μαθητεύσω, ἵνα ἐμποτισθῶ ἐκ τῶν ναμάτων του, ἵνα μεθύσω ἐκ τοῦ ἀκράτου ποτηρίου του, ἵνα φωτισθῶ ἐκ τοῦ φωτός του, ἵνα ταυτισθῶ μετὰ τῆς πείρας του, ἵνα ἐναρμονισθῶ εἰς τὸ αἰωνίον μελώδημα του, ἵνα μεταδώσω ἐξ αὐτοῦ εἰς τοὺς πὲριξ καὶ ἔγγιστα ὅ,τι ἅγιον, ὅ,τι σωτήριον.


Περισσότερον ἢ ἄλλοτε σήμερον ἔχομεν ἀνάγκην τοῦ ἤθους, τῆς ἀρετῆς, τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν πιστευμάτων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Τῆς Μητρὸς καὶ προστάτιδος Ἐκκλησίας ὅλων τῶν ὀρθοδόξων, ἐξαιρέτως δὲ τῶν Ῥωμῃῶν, ὅπως Αὐτὴ νοεῖ καὶ πιστεύει τὴν Ῥωμηοσύνην εἰς ὑπερεθνικὴν διάστασιν καὶ βάσιν, εἰς ἑνοτικὴν προοπτικὴν καὶ ἀρχοντικὴν μεγαλωσύνην. 
Αὐτὴν τὴν ἀποβολὴν τοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ καὶ τὴν ἔνδυσιν τῆς Καθολικότητος ἐφρόνει καὶ ἐμαρτύρει διαχρονικῶς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον αὐτὴν καταθέτει καὶ κληροδοτεῖ καὶ σήμερον εἰς πεῖσμα τῶν μικροψύχων, πρὸς καινισμὸν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς δόξαν τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ.
Κατακλείων τὴν ἀφιλότεχνον ἀναφορὰν μου ἐπιτρεψατέ μου Παναγιώτατε Δέσποτα, ὅπως στρέψω τὸν λόγον εἰς τὴν ἀναθρεψαμένην με ἐν πνεύματι Μονὴν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, τὴν Μονὴν τῆς μετανοίας μου, τὴν περιποιουμένην διὰ τῆς Σῆς περισσῆς στοργῆς, φροντίδος καὶ προστασίας καὶ μνησθῶ ἐν ταυτῷ -μετ' εὐχαριστίας καρδιακῆς καὶ χρεώσεως- τοῦ μακαριστοῦ καὶ ἀοιδίμου Γέροντός μου, Ἀρχιμανδρίτου Δαμασκηνοῦ, τοῦ ἐν ἁγιότητι βίου μεμαρτυρημένου, δι' ὅ,τι ἐπροσέφερε μοι, ἰδιαιτέρως δὲ, διὰ τὴν ὀρθοφροσύνην του εἰς τὸ μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας. 
Προσέτι, εὐχαριστῶ ὅλῃ τῇ ἐν Χριστῷ ἡμῶν Μοναχικῇ Ἀδελφότητι διὰ τὴν ἀγάπην καὶ ἀνοχήν της πρὸς ἐμέ. Ἐξαιρέτως δὲ, μνημονεύω τῶν ἀγαπητῶν ἐν Χριστῷ παραδελφῶν μου, τοῦ Γέροντος καὶ Καθηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου καὶ τοῦ Μητροπολίτου Καμεροὺν Γρηγορίου, οἱ ὁποῖοι ἀπαρτίζουν τὸ ὅλον τῆς ψυχῆς μου. 
Ἐπισυνάπτω συγχρόνως, τὴν ἐκ βαθέων εὐγνωμοσύνην μου εἰς τὸν πρὸ ὀλίγου ἐκδημήσαντα πρὸς Κύριον Μητροπολίτην Μεγάρων καὶ Σαλαμῖνος κυρὸν Βαρθολομαῖον, τὸν σεσοφισμένον καὶ ἄρχοντα τῆς Ἐκκλησίας, τὸν χειροτονήσαντά με καὶ διδάξαντά με τὴν ἀγάπην καὶ τὸ πάθος διὰ τὴν Μεγάλην Ἐκκλησίαν, καὶ τὸ χωρὶς καὶ μακρὰν αὐτῆς ἀνούσιον τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. 
Μνημονεύω ἐπίσης, τοῦ ἐξ ἀπαλῶν ὀνύχων πνευματικοῦ μου Πατρός, Ἱερομονάχου Κυρίλλου, τοῦ Μπουραζερίτου, τοῦ μορφώσαντός μου τὸν εἰς Χριστὸν καὶ κατὰ Χριστὸν πόθον. 
Στρέφω συνάμα καὶ τὴν εὐχαριστίαν μου πρὸς τοὺς ἀγαπητοὺς μου γονεῖς, τὸν προαπελθόντα πατέρα μου Μιχαὴλ καὶ τὴν παρισταμένην πολυσέβαστον μητέρα μου Παρασκευήν, τὴν μεγάλως κοπιάσασαν δι' ἐμέ, τὸν μακαριστὸν ἀδελφόν μου Γεώργιον καὶ τὴν ἐξαιρέτως ἀγαπῶσαν με ἀδελφήν μου Ἀναστασίαν. 
Καταθέτων δέ, τὰς ὀφειλὰς πρὸς πάντας τοὺς συμμετέχοντας εἰς τὴν χαρὰν ταύτην ἐπαναφέρω τὸν λόγον πρὸς Σὲ καὶ πάλιν Παναγιώτατε, Πάτερ καὶ Δέσποτα καὶ παρακαλῶ, ὅπως εὔχησθε ἐκτενῶς διὰ τὴν κατάστεψιν τῶν κατ' ἐμὲ ὑπὸ τῆς πνοῆς καὶ τῆς χάριτος τοῦ παναγίου Πνεύματος διὰ πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῆς ἁγίας ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ὥστε νὰ ἀνταποκριθῶ ἔστω καὶ δι' ὀλίγων εἰς τὰς ἐπ' ἐμοὶ ἐλπίδας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὑμετέρας Θεοτιμήτου Παναγιότητος.
_______________________________
1. Θεοδωρήτου Ἐπισκόπου Κύρου, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ,PG 82, 736 Α.
2. «πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς εἰς τὸ προσφέρειν δῶρά τε καὶ θυσίας καθίσταται∙ ὅθεν ἀναγκαῖον ἔχειν τι καὶ τοῦτον ὃ προσενέγκῃ», Ἑβρ. η΄, 2.
3. Ψλμ., ριστ’, 3

ΦΩΤΟΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (18-10-2014)


10/19/2014

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΤΑΤΑΟΥΛΩΝ (για το μνημόσυνο της μητρός του Σεβαστείας Δημητρίου)

Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Ταταούλων

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου, παρέστη συμπροσευχόμενος κατά τήν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἁγίου Δημητρίου Ταταούλων τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς, 19ης Ὀκτωβρίου, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, καθ̉ ἥν ἐτελέσθη τό τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον τῆς ἀειμνήστου Ζωῆς Κομματᾶ, σεβαστῆς μητρός τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σεβαστείας κ. Δημητρίου. 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
- Ὅμιλον Ἐπιστημόνων ἐκ Ρουμανίας, συνοδευομένων ὑπό τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Vlad Sergiu, Ἱερατικῶς Προϊσταμένου τῆς ἐνταῦθα Ρουμανικῆς Παροικίας, οἵτινες ὠργάνωσαν ἐν τῇ Πόλει ἐπιστημονικόν Συμπόσιον ἐπί τῇ 300ῇ ἐπετείῳ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου τοῦ Πρίγκηπος Ἁγίου Κωνσταντίνου Μπρανκοβεάνου καί τῶν υἱῶν αὐτοῦ. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Sustantivo Yehayoglou, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Παύλου, ἐξ Ἀργεντινῆς. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἀγαθαγγέλου Σίσκου, Βιβλιοφύλακος τῶν Πατριαρχείων,κατά τούς γάμους τοῦ ζεύγους Δημητρίου Κρίς καί Εὔας Ζαμπουρλῆ, τελεσθέντας ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μ. Ρεύματος, τήν Κυριακήν, 19ην Ὀκτωβρίου. 
- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Νεκταρίου Τσολίδου, Κληρικοῦ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, κατά τό ὑπό τοῦ «Σχολείου Ψαλτικῆς» διοργανωθέν Μουσικολογικόν Συνέδριον μέ θέμα «1814-2014. 200 χρόνια ἀπό τήν καθιέρωση τῆς νέας μεθόδου», ἐν τῷ Μεγάρῳ Μουσικῆς Ἀθηνῶν, τήν Παρασκευήν, 17ην καί τό Σάββατον, 18ην ἰδίου.

10/18/2014

Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΕΟ ΙΕΡΑΡΧΗ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἡ εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία τοῦ Θεοφιλ. Ἐψηφισμένου Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως 
κ. Ἀμφιλοχίου. 
Ἐν πανηγυρικῇ ἀτμοσφαίρᾳ καί μετά τῆς δεούσης ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, ἐτελέσθη τό Σάββατον, 18ην Ὀκτωβρίου, ἡ χειροτονία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου, κατά τήν Πατριαρχικήν καί πολυαρχιερατικήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ὑπό τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Πατριάρχου, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἱεραρχῶν Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Μπάτσκας κ. Εἰρηναίου, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας Σερβίας, Ἱεραπύτνης κ. Σητείας κ. Εὐγενίου, Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνοῦ, Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, Καμερούν κ. Γρηγορίου καί Νειλουπόλεως κ. Γενναδίου, ἐκ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, καί Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου. 
Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, Τρανουπόλεως κ. Γερμανός, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Δημήτριος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέας, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, οἱ Θεοφιλ. Ἐπίσκοποι Κρούσεβατς κ. Δαυΐδ καί Ἔγγρας κ. Ἱερώνυμος, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ἡ Εὐγεν. κ. Παρασκευή Χαριτίδου, Πρόξενος ἐν Ἀδριανουπόλει, ὁ Ἐντιμ. Zoran Marković, Γεν. Πρόξενος τῆς Σερβίας ἐνταῦθα, ὁ Ἐντιμ. κ. Γρηγόριος Σταμούλης, Δήμαρχος Μεγαρέων, πολυάριθμοι Κληρικοί Μοναχοί, Μοναχαί καί λοιποί προσκυνηταί ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μεγάρων καί Σαλαμῖνος καί ἀλλαχόθεν, Ἄρχοντες ὀφφικιάλιοι, πλῆθος πιστῶν ἐντεῦθεν καί ἐξ Ἑλλάδος καί ἡ Εὐγεν. κ. Παρασκευή Στεργίου, μήτηρ τοῦ νέου Ἀρχιερέως, μετά τῶν οἰκογενῶν καί συγγενῶν αὐτοῦ. 
Ἀμέσως πρό τῆς τελέσεως τῆς χειροτονίας ἡ Α. Θ. Παναγιότης προσεφώνησε καταλλήλως τόν Θεοφιλ. Ἐψηφισμένον. 
Εἰς τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ νεοχειροτονηθείς Ἀρχιερεύς ἀνελθών εἰς τόν Θρόνον, ἐτέλεσε τήν Ἀπόλυσιν καί διένειμεν εἰς τό ἐκκλησίασμα τό ἀντίδωρον δεχθείς τάς εὐχάς καί τά συγχαρητήρια τῶν οἰκείων καί συγγενῶν αὐτοῦ, ὡς καί τοῦ πολυαρίθμου ἐκκλησιάσματος.


Ἐν συνεχείᾳ, ἐπηκολούθησε δεξίωσις ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου καθ̉ ἥν ὡμίλησεν ὁ νέος Ἱεράρχης τοῦ Πανσέπτου Θρόνου, ἐκφράσας τήν βαθεῖαν εὐγνωμοσύνην αὐτοῦ πρός τήν Α. Θ. Παναγιότητα, τόν Πατριάρχην, καί τά μέλη τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ἀνάδειξιν αὐτοῦ εἰς τό Ἀρχιερατικόν ἀξίωμα, ἀλλά καί διά τήν ἀνάθεσιν αὐτῷ τῆς εὐθυνοφόρου θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν Ἀθήναις, καθώς καί τήν ἐς ἀεί πιστότητα καί ἀνάλωσιν αὐτοῦ εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας.


Ὡμίλησεν ἐπίσης διά βραχέων ὁ Πατριάρχης εὐλογήσας καί συγχαρείς τούς συμπατριώτας τοῦ νεοχειροτονηθέντος καί ἀναφερθείς εἰς τούς ἱστορικούς δεσμούς Μεγάρων καί Κωνσταντινουπόλεως. 
Ἐν τέλει παρετέθη ὑπό τοῦ νέου Μητροπολίτου ἐπίσημον γεῦμα ἐν τῷ ἐν Φλωρίοις ἑστιατορίῳ Uludağ, τό ὁποῖον ηὐλόγησεν ἡ Α. Θ. Παναγιότης.


ΟΜΙΛΙΑ 
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ 
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 
Κ. Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ 
ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ 
(18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014) 
Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε Μητροπολῖτα Ἀδριανουπόλεως, 
«Ὁ νομοθετήσας ἡμῖν βαθμῶν καί ταγμάτων τάξιν» σε ἐκάλεσεν εἰς τόν τρίτον βαθμόν τῆς ἱερωσύνης καί σήμερον, ὁμοῦ μετά τῶν συνιερουργούντων ἀδελφῶν Ἀρχιερέων σέ χειροτονοῦμεν Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως καί σε ὑποδεχόμεθα εἰς τήν χορείαν τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τοῦθ̉ ὅπερ ἀποτελεῖ διά σε ὑψίστην τιμήν καί προνόμιον -ὡς καί διά πάντας ἡμᾶς-, νά ἀνήκωμεν δηλαδή εἰς τήν πρωτόθρονον ἅμα καί μαρτυρικήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Εἰς αὐτήν ἀνῆκες ἤδη ὅλῃ ψυχῇ καί διανοίᾳ καί καρδίᾳ καί χείλεσιν ὡς πιστός στρατιώτης αὐτῆς, νῦν δέ καθίστασαι καί ἀξιωματοῦχος της. Ἐγαλουχήθης καί ἠνδρώθης πνευματικῶς παρά Γέροντι σοφῷ καί εὐγενεῖ καί διακριθέντι διά τό ἐκκλησιαστικόν του φρόνημα καί τήν εὐλάβειαν καί ἀφοσίωσιν πρός τήν ποτνίαν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τῷ μακαριστῷ, λέγομεν, Μητροπολίτῃ Μεγάρων καί Σαλαμῖνος κυρῷ Βαρθολομαίῳ. Ἀλλ̉ ἀσφαλῶς πολλά ὀφείλεις καί εἰς τόν ἀείμνηστον Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Δαμασκηνόν Κατρακούλην, ὁ ὁποῖος πλείστας ψυχάς ὡδήγησεν εἰς τόν Χριστόν καί τάς ἐστήριξεν εἰς τόν πνευματικόν των ἀγῶνα. Ἄς εἶναι, λοιπόν, αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν! 
* * * 
Καλεῖσαι τώρα νά διακονήσῃς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν ἀπό τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως αὐτῆς ἐν Ἀθήναις, «ὀρθοτομῶν τόν λόγον τῆς ἀληθείας εἰς δόξαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί συνεισφέρων εἰς τήν ἀγαστήν συνεργασίαν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί μάλιστα εἰς τάς παρούσας χαλεπάς διά τό Γένος ἡμέρας. Ἡ προσωπική πνευματική σχέσις σου μέ τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον ἀποτελεῖ ἐχέγγυον τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἀποστολῆς σου ταύτης, ἡ ὁποία εἶναι καί σπουδαία καί χρήσιμος. Ἀκόμη, διά τήν ἐπιτυχίαν αὐτήν ὑπολογίζομεν εἰς τήν κατάρτισίν σου τήν θεολογικήν καί νομοκανονικήν καί θύραθεν, τῆς ὁποίας δείγματα ἔχεις δώσει πολλά. Θά ζῇς καί εἰς τό ἑξῆς εἰς τήν αἰωνίαν Ἑλλάδα, τήν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δημοκρατίας, τῆς φιλοσοφίας, ἀλλά, προτρεπόμεθά σε, κατά τό πνεῦμα καί τήν παράδοσιν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, νά ἀναπνέῃς τόν ἀέρα τῆς οἰκουμένης καί νά ἀγκαλιάζῃς ὅλον τόν κόσμον καί νά μεταδίδῃς εἰς αὐτόν τά μηνύματα εἰρήνης καί συμφιλιώσεως, ἀνοικτῶν ὁριζόντων καί πλατείας καρδίας. Δι̉ ἡμᾶς ἐδῶ εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὁ ὅρος οἰκουμενικός εἶναι κάτι περισσότερον ἀπό ὄνομα, ἀπό ἱστορικόν τίτλον: εἶναι κοσμοθεωρία καί τρόπος ζωῆς. «Τρόπος νά κοιτάζῃς τόν κόσμον, τό χθές καί τό αὔριον, τούς ἄλλους καί τόν ἑαυτόν σου». 
Τοῦ λόγου ὄντος περί τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου ἡμῶν θά ἦτο παράλειψις ἐάν δέν ἀναφέρωμεν τήν μέχρι τοῦδε διακονίαν ἐν αὐτῷ τοῦ πρώτου Διευθυντοῦ του Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ ἁγίου Περγάμου κ. Ἰωάννου, τοῦ σοφοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ, μέ τήν πολυποίκιλον ἐπί σειράν ἐτῶν δραστηριότητα καί προσφοράν, διά τήν ὁποίαν καί τόν ἐτιμήσαμεν μόλις πρό ἡμερῶν, ὁμοφώνῳ συνοδικῇ ἀποφάσει, ἀνυψώσαντες αὐτόν ἐπαξίως εἰς Γέροντα Ἱεράρχην τοῦ Θρόνου. Εἴησαν τά ἔτη αὐτοῦ πολλά καί εὐλογημένα! 
* * * 
Θεοφιλέστατε καί προσφιλέστατε ἀδελφέ, 
Ἡμετέρα Πατριαρχικῇ προτάσει καί προβλήσει, ἐξελέγης καί κατεστάθης Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως, μιᾶς διακεκριμένης ἐπαρχίας τοῦ πανσέπτου τούτου Θρόνου, ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία τῆς ὁποίας ἀρχίζει ἀπό τόν Δ´ αἰῶνα, ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν διέπρεψε καί ὁ οὐράνιος προστάτης σου ἅγιος Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου. Ἡ Ἀδριανούπολις, συνδέουσα τήν Κωνσταντινούπολιν μετά τῆς λοιπῆς Εὐρώπης, ἀπέβη τό κέντρον ἐπικοινωνίας μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως καί ἀνεδείχθη πόλις ἐμπορική καί βιομηχανική μέ χαρακτῆρα διεθνῆ καί κέντρον σημασίας στρατιωτικῆς καί πολιτικῆς. Ἐκκλησιαστικῶς ηὐμοίρησε νά διαποιμανθῇ ὑπό ἐπιφανῶν προκατόχων σου, τινές τῶν ὁποίων ἀνυψώθησαν εἰς τόν περίπυστον Οἰκουμενικόν Θρόνον, ἄλλοι δέ ἔτι ὑψηλότερον, εἰς τόν Θρόνον τοῦ μάρτυρος. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρομεν ἐνταῦθα τόν φιλόμουσον πρῴην Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλον Στ´ καί τόν διάδοχόν του εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεον τόν Πρώϊον, τόν ἀπό Σχολαρχῶν τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἕνα ἐκ τῶν ὀκτώ Μητροπολιτῶν τῶν ἀπαγχονισθέντων τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα ὁμοῦ μετά τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε´. 
Ὄχι ὀλιγώτεροι ἧσαν καί οἱ λόγιοι τῆς Ἐπαρχίας σου, Θεοφιλέστατε, μέ ἐπιστέγασμα τόν πολύν Κωνσταντῖνον Καραθεοδωρῆν, τόν διδάσκαλον τοῦ Ἄϊνσταϊν. 
Μνημονεύομεν εὐγνωμόνως ὅλους αὐτούς τούς κεκοιμημένους Ἀδριανουπολίτας καί χαιρετίζομεν καί εὐλογοῦμεν τούς ἐπιζῶντας ἐν τῷ προσώπῳ τῶν παρόντων καί συμπροσευχομένων Προέδρου καί Ἀντιπροέδρου τοῦ Φιλεκπαιδευτικοῦ Συλλόγου Ἀδριανουπόλεως ἀπό τήν νέαν Ὀρεστιάδα. 
* * * 
Καί ταῦτα μέν οὕτως, ἀδελφέ Ἀμφιλόχιε, 
Ἀσφαλῶς ἤκουσες καί θά ἀκούσῃς καί πάλιν καί πολλάκις ὅτι ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἠμπορεῖ νά λέγεται Μεγάλη Ἐκκλησία ἀλλ̉ εἰς τήν πραγματικότητα εἶναι μικρά, εἶναι ἐξουθενημένη, εἶναι συρρικνωμένη, εἶναι ταπεινωμένη, εἶναι ἀνίσχυρος ἐμπρός εἰς ἄλλας πανισχύρους Ἐκκλησίας αἱ ὁποῖαι καί διαρκῶς τήν ἐπιβουλεύονται καί τήν ὑποσκάπτουν. Σύ, μή φοβοῦ. Διότι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀείζωος Κωνσταντινούπολις, εἶναι ἡ Χώρα τῶν Ζώντων, τό καύχημα τῶν ζώντων, θά ἔλεγεν ὁ Φώτης Κόντογλου. Ζοῦμε, αἰῶνες τώρα, μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, τά ὁποῖα εἶναι παρόντα καί περιίπτανται μαζί μέ ἡμᾶς τούς ζῶντας καί περιλειπομένους παντοῦ, εἰς τά τείχη, τούς ναούς, τίς κινστέρνες, τόν ἱππόδρομον, τά ὑδραγωγεῖα, τά παλάτια, τά μοναστήρια. Ζοῦμε ὀλίγοι καί ἀμέτρητοι. Καί μόνοι καί μετά πολλῶν. Ἀλλά πάντως ζοῦμε, «μέσον πυρός ἱστάμενοι καί μή φλεγόμενοι». 
Εἶπε κάποιος ὅτι τό Φανάρι «σ̉ ὁδηγεῖ ἀπό τό σήμερα στό χθές κι̉ ὕστερα στό προχθές. κι̉ ὅλο πιό πίσω». Ἔρχεται ὅμως ὀ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ὁ Β´ νά διορθώσῃ καί νά προσθέσῃ ὅτι ἡ πόλις αὐτή «δέν εἶναι μόνο παρελθόν, εἶναι καί παρόν καί κυρίως τό μέλλον. Ἡ Κωνσταντινούπολη, χάρη στήν παράδοση πού διασώζει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἔχει ὅλες τίς προϋποθέσεις νά δώσει τό ὅραμα σέ ἕναν κόσμο πού καταρρέει». Ἐδῶ «ἠμπορεῖς νά θυμηθῇς, νά ξαναζήσῃς, νά ζήσῃς, νά ἀντλήσῃς καί, τέλος, νά ὑπάρξῃς». Διατί; Διότι ἐν Αὐτῷ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν. Ποίῳ; Ἐκείνῳ, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι ἦλθεν «ἵνα ζωήν ἔχωμεν καί περισσόν ἔχωμεν». 
Ὄντως, ὅπως θά ἔγραφεν ὁ Παῦλος πρός τούς Κορινθίους, ἐδῶ διάγομεν «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς ... διά δόξης καί ἀτιμίας, διά δυσφημίας καί εὐφημίας ... ὡς ἀποθνήσκοντες καί ἰδού ζῶμεν». Πάντοτε ζῶμεν. Καί πάλιν πρός τούς Κορινθίους γράφει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν τά ἑξῆς: Ὁ Χριστός «εἰ ἐσταυρώθη ἐξ ἀσθενείας, ἀλλά ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ• καί γάρ ἡμεῖς ἀσθενοῦμεν ἐν αὐτῷ, ἀλλά ζησόμεθα σύν αὐτῷ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ».
Ἰδού, Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε, ποίας Ἐκκλησίας καλεῖσαι νά εἶσαι διάκονος καί ἐκπρόσωπος, ἀξιωματικός εἰς τό ἑξῆς ἀλλά καί πάντοτε πιστός καί πρόθυμος στρατιώτης, ἕτοιμος διδόναι λόγον παντί τῷ αἰτοῦντι περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος. Αὐτῆς τῆς ἐλπίδος πού μᾶς κρατᾷ ὀρθίους καί πάντοτε μέ ἀγωνιστικόν φρόνημα αἰῶνες τώρα. 
Νά εἶσαι ταπεινός, ἀξιοπρεπής, ἐκφραστής τῆς ἀρχοντικῆς εὐγενείας τῆς πονεμένης Ρωμηοσύνης.
Ἐπιστρέφων ἀπό τό Φανάρι, τό σεπτόν τοῦτο Πρωτᾶτον τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους, εἰς τά Μέγαρα μετάφερε τήν εὐλογίαν του εἰς τούς Μεγαρεῖς, τῶν ὁποίων ἀποικία ὑπῆρξέ ποτε τό Βυζάντιον. Χαιρόμεθα διότι συμπροσεύχεται σήμερον μαζί μας καί ὁ κ. Δήμαρχος τῶν Μεγαρέων μέ πολλούς ἐκ τῶν ἀγαπητῶν δημοτῶν του. 
Σήμερα εἶναι χαρά καί πανήγυρις διά σᾶς καί δι̉ ἡμᾶς. Διά σᾶς, διότι ἐπαξίως τιμᾶται ἕνας ἐκλεκτός συμπολίτης σας, καί δι̉ ἡμᾶς, διότι ἀποκτῶμεν ἕνα νέον Ἱεράρχην, εἰς τήν ἀξίαν, τάς ἱκανότητας καί τήν ἀποστολήν τοῦ ὁποίου πολλάς ἐλπίδας ἐναποθέτομεν. Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἀνακαινίζει ὡς ἀετοῦ τήν νεότητά της πορευομένη ἐν μέσῳ συμπληγάδων καί παγίδων πολλῶν. 
Καί ἰδού ζῇ! Ἀειθαλής, νεᾶνις μέ ἄσπρα μαλλιά, ἀκατάβλητος, ἑδραία καί ἀμετακίνητος εἰς τήν ἀπό αἰώνων ἕδραν της, καυχωμένη διά τά παθήματα καί τόν σταυρόν της καί διατηροῦσα ἀδούλωτον τό φρόνημα τοῦ Γένους. 
Καί τώρα, ἀδελφέ Ἐψηφισμένε Μητροπολῖτα Ἀδριανουπόλεως, εἴσελθε εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων διά νά λάβῃς τό πλήρωμα τῆς χάριτος. Καί εἶτα ἔξελθε διά νά κηρύττῃς, ἀπό ὑψηλοτέρας πλέον σκοπιᾶς, Χριστόν ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα, Ὧι ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

10/17/2014

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΧΟΡΟΣΤΑΤΗΣΕ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΝΑΟ (Επί τη αυριανή χειροτονία του Εψηφισμένου Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου)


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς Παρασκευῆς, 17ης Ὀκτωβρίου. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Μιλήτου κ. Ἀπόστολος, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὁ Θεοφιλ. Ἐψηφισμένος Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλόχιος καί Κληρικοί καί λαϊκοί προσκυνηταί ἐξ Ἑλλάδος. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
- Τούς Σεβ. Μητροπολίτας Μιλήτου κ. Ἀπόστολον καί Καμερούν κ. Γρηγόριον, Ἱεράρχην τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖον, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Βοσπόρου, μετά τῶν: α) Αἰδεσιμ. Οἰκονόμου κ. Παναγιώτου Χαρίτογλου, Ἱερατικῶς Προϊσταμένου τῆς Κοινότητος Μ. Ρεύματος, καί τῆς ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Προέδρου Ἐντιμ. κ. Γεωργίου Παπαλιάρη Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς, καί β) τοῦ Αἰδεσιμ. Σακελλαρίου κ. Σταύρου Μάρντογλου, Ἱερατικῶς Προϊσταμενεύοντος τῆς Κοινότητος Σωσθενίου, καί γ) Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Εὐαγγέλου Γρηγοριάδου, Ἱερατικῶς Προϊσταμενεύοντος τῆς Κοινότητος Ξηροκρήνης, καί τῆς ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Εὐγεν. κ. Ὄλγας Ἀλιμπέρτη Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί ταῖς πανηγύρεσι τῶν Ἱερῶν Ναῶν τῶν κατ̉ αὐτούς Κοινοτήτων. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Σασίμων κ. Γεννάδιον, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Ταταούλων, μετά τῶν Αἰδεσιμ. Οἰκονόμου κ. Ἰακώβου Χαβιαροπούλου, Ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου τῆς Κοινότητος Ταταούλων, καί Ἐλλογιμ. κ. Δημητρίου Ζώτου, Καθηγητοῦ, Προέδρου τῆς Ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς, ὑποβαλόντων σέβη καί ἐξαιτησαμένων τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν ἐπί τοῖς ἐπικειμένοις ὀνομαστηρίοις αὐτῶν, ὡς καί τῶν μελῶν τῆς ὡς ἄνω Ἐπιτροπῆς, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί τῇ ἐγγιζούσῃ πανηγύρει τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Γρεβενῶν κ. Δαυΐδ, ὑποβαλόντα σέβη ἐπί τῇ ἐκλογῇ καί χειροτονίᾳ αὐτοῦ, ὅν συνεχάρη Οὖτος εὐχηθείς εὐλογημένην ποιμαντορίαν. 
- Τόν Θεοφιλ. Ἐψηφισμένον Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλόχιον. 
- Τούς Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτας κ. Ἰάκωβον Δελῆν καί κ. Βαρθολομαῖον Ἀδαμόπουλον, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νικαίας, κ. Σεραφείμ Στεργίου, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας, κ. Φιλάρετον Στρατούρην, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θηβῶν καί Λεβαδείας, κ. Ἐπιφάνιον Δημητρίου, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ, καί κ. Ἰγνάτιον Μουρτζανόν, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Λαρίσης καί Τυρνάβου. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Henri Vantieghem, Γεν. Πρόξενον τοῦ Βελγίου ἐν τῇ Πόλει. 
- Τόν Ἐλλογ. κ. Γρηγόριον Στόϊκον, Δήμαρχον Πάτμου, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Εὐστρατίου, καί τῆς Εὐγεν. κ. Βασιλικῆς Κουρσούνη, Δικηγόρου, ἐξ Ἀθηνῶν. Ὁ κ. Δήμαρχος ἐξῃτήσατο τήν σεπτήν εὐλογίαν τοῦ Πατριάρχου ἐπί τῇ ἐπανεκλογῇ αὐτοῦ, Οὗτος δέ ηὐχήθη αὐτῷ εὐδόκιμον θητείαν καί ἀπέστειλε δι̉ αὐτοῦ εἰς τούς δημότας του, κατοίκους τῆς Ἰερᾶς Νήσου Πάτμου, τήν εὐχήν καί τήν στοργήν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Περικλῆν Πασχαλίδην, Πρόεδρον τοῦ ἐν Ἀθήναις Μορφωτικοῦ Συνδέσμου Νήσου Χάλκης «Ὁ Ἅγιος Νικόλαος», μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Σμαράγδας. 
- Τήν Εὐγεν. κ. Εὐδοξίαν Γ. Σέρβου, ἐντεῦθεν.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΚΥΖΙΚΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 92 ΧΡΟΝΙΑ ΧΟΡΟΣΤΑΤΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς Κύζικον 
Τήν πρωΐαν τῆς Πέμπτης, 16ης τ.μ. Ὀκτωβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, μελῶν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς καί τοῦ Δημοσιογράφου καί Φωτογραφου Ἐντιμ. κ. Νικολάου Μαγγίνα, μετέβη εἰς Πάνορμον καί ἐκ τῆς ἀποβάθρας αὐτῆς ἀνῆλθεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Φανερωμένης, εἰς τά ἐρείπια τῆς ὁποίας ἐχοροστάτησε κατά τήν τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν, τήν πρώτην μετά 92 ἔτη, ἤτοι μετά τήν ἀνταλλαγήν τῶν πληθυσμῶν, τήν ἀποφασισθεῖσαν ὑπό τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Εἰς τό τέλος ἐτέλεσε Τρισάγιον καί ηὐλόγησε τά κόλυββα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀειμνήστων Μητροπολιτῶν Γερόντων Κυζίκου, ὡς καί τῶν κτιτόρων, ἀνακαινιστῶν, εὐεργετῶν, ἡγουμένων, μοναχῶν καί προσκυνητῶν τῆς παλαιφάτου Μονῆς, τῆς ὁποίας ἡ ἐφέστιος εἰκών τῆς Παναγίας φυλάσσεται, ὡς γνωστόν, εἰς τό ἀριστερόν κλίτος τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ. Ὁ Πατριάρχης ἐν κατακλεῖδι ἀπηύθυνεν ἐν συγκινήσει ὀλίγους λόγους πρός τούς παραστάντας συνεργάτας Αὐτοῦ μετά τῶν ὁποίων συνεμερίσθη τήν ἱερότητα, τήν ἱστορικότητα καί τήν χαράν τοῦ βιωθέντος γεγονότος τῆς προσφορᾶς τῆς ἀναιμάκτου θυσίας μετά τοσαύτας δεκαετίας ἐγκαταλείψεως καί σιωπῆς τοῦ ἱεροῦ τούτου σκηνώματος τῆς πίστεως καί τοῦ Γένους ἡμῶν.


Σημειωτέον, ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία ἐτελέσθη κατόπιν πρόφρονος ἀδείας τῆς Νομαρχίας τοῦ Balıkesir, εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει ἡ περιοχή καί ἡ ὁποία ἔλαβεν ὅλα τά ἀπαραίτητα μέτρα ἀσφαλείας καί διηυκόλυνε τήν λατρευτικήν αὐτήν ἐκδήλωσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. 
Μετά ταῦτα ἅπαντες κατῆλθον εἰς τήν Ἀρτάκην (Erdek), ἔνθα ἦτό ποτε ἡ ἕδρα τοῦ Μητροπολίτου Κυζίκου, καί ἐκεῖ ὁ Δήμαρχος αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Hüseyin Sarı, Ἀρχιτέκτων, παρέθεσε γεῦμα πρός τιμήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῆς συνοδείας Αὐτοῦ. 
Ἀκολούθως ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἐξεναγήθη εἰς τάς συνεχιζομένας ἀρχαιολογικάς ἀνασκαφάς εἰς τήν ἐν τῇ πλησιοχώρῳ νησίδι Zeytinliada Ἱ. Μονήν τῆς Θεοτόκου καί ἐν συνεχείᾳ ἐπεσκέφθη κατά σειράν τάς κωμοπόλεις Γωνιά, Ρόδα (ὅπου σώζεται ὁ ναός τοῦ Ἁγίου Δημητρίου) καί Βαθύ, εἰς τάς ὁποίας πρό τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν ἤκμαζον εὐκατάστατοι ὁμογενειακαί Κοινότητες. 
Τό ἑσπέρας ὁ Πατριάρχης καί οἱ σύν Αὐτῷ ἐπέστρεψαν εἰς τήν Πόλιν πλήρεις ἱερῶν ἐντυπώσεων καί συγκινήσεων, κυρίως ἕνεκα τῆς εὐλογίας τῆς ὁποίας ἠξιώθησαν ἐν τῇ ἱστορικῇ Ἱερᾷ Πατριαρχικῇ καί Σταυροπηγιακῇ Μονῇ Παναγίας Φανερωμένης, ἐν ᾗ διεξήγετο μεγάλη ἐν κοσμοσυρροῇ πανήγυρις κατά τήν ἡμέραν τῆς Ἀποδόσεως τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ὅτε ἡ Μονή εὑρίσκετο εἰσέτι ἐν λειτουργίᾳ. Σημειωτέον, τέλος, ὅτι εἰς ἀνάμνησιν τῆς πανηγύρεως ἐκείνης κατ᾽ ἔτος τήν 23ην Αὐγούστου τελεῖται πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ἔνθα, ὡς ἐλέχθη, ἀποτεθησαύρισται ἡ ἀρχαία εἰκών τῆς Φανερωμένης.

10/16/2014

Γέρων Χαλκηδόνος Αθανάσιος: Περί απίστων και δαιμονισμένων

Stelios Faitakis - street art

ΑΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ
ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 
Κατὰ τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ κάποιος προσῆλθε στὸ Χριστὸ γονυπετὴς καὶ τὸν ἱκέτευε νὰ θεραπεύσει τὸ σεληνιαζόμενο γυιό του ποὺ ἔπεφτε στὴ φωτιὰ καὶ τὸ νερό. Τὸν ἔφερα, εἶπε, στοὺς μαθητάς σου καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν ἰάσουν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς μίλησε βαρειά: Γενεὰ ἄπιστη καὶ διεφθαρμένη, εἶπε, ὡς πότε θὰ εὑρίσκομαι μαζί σας, ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι; Διέταξε δὲ καὶ ἔφεραν τὸ γυιό του, ἐπετίμησε τὸ δαιμόνιον καὶ ἐξῆλθε ἀπ’ αὐτόν, ὅπως καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν εἰσῆλθε εἰς τὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, ἡ ὁποία καὶ κατεκρημνίσθη μετὰ (Λουκ. 8, 32). 
Τότε προσῆλθαν στὸ Χριστὸ οἱ μαθηταί του καὶ τὸν ρώτησαν γιατί δὲν μπόρεσαν αὐτοὶ νὰ τὸν θεραπεύσουν. Ὁ δὲ Κύριος τοὺς ἀπήντησε: Διὰ τὴν ἀπιστία σας. Ἂν εἴχατε πίστη σὰν κόκκο σινάπεως, θὰ μπορούσατε νὰ μετακινήσετε καὶ αὐτὸ τὸ βουνό, διότι τοῦτο τὸ γένος δὲν φεύγει παρὰ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ νηστεία (Ματθ. 17, 14-23). 
Καὶ τώρα ἂς δοῦμε τὰ μηνύματα τῆς περικοπῆς καὶ δή: 
1- Ἐδῶ ἔχουμε τὸ φαινόμενο τῆς θρησκευτικῆς ἀπιστίας, ἡ ὁποία οὐδὲν δύναται, ἐνῶ εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι ἄνθρωποι μὲ ἰσχυρὰν πίστη, προσευχὴ καὶ ὑπομονὴ ἠμποροῦν νὰ νικήσουν καὶ θανάσιμες ἀσθένειες, ὅπως τὸν καρκῖνο, διότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία ψυχοσωματικὴ ὀντότης καὶ ἡ ἀλληλεπίδρασις τῆς ψυχῆς ἐπὶ τοῦ σώματος εἶναι μεγάλη. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ ἀπιστία. Ἔτσι, ἂς φαντασθοῦμε τὸ Χριστό, τὸν θεράποντα πάσης νόσου καὶ πάσης μαλακίας, καὶ δὴ δωρεάν, ὡς καθηγητὴ τῆς ἰατρικῆς, τοὺς δὲ μαθητάς του ὡς βοηθούς. Καὶ ἂς στραφοῦμε στοὺς σύγχρονους συνεχιστὰς τοὺ Ἱπποκράτους καὶ τὰ "ἀνδραγαθήματα" οὐκ ὀλίγων ἐξ αὐτῶν. Ἐπεμβάσεις πλημμελεῖς καὶ ἄσχετα φάρμακα. Καὶ πάντα ταῦτα συχνὰ ἐξ ὀλιγωρίας, λόγῳ οἰκονομικῶν, κερδῶν τῆς φαρμακοβιομηχανίας τῆς ὁποίας ὁρισμένα φάρμακα κρατοῦνται μυστικά, ἐνῶ λανσάρονται τὰ ἀκριβὰ καὶ πολλάκις ἔχουν συντηρητικά, καὶ οὕτως οἱ ἄνθρωποί μας χάνονται, τὰ δὲ "λάθη" τῶν ἰατρῶν καλύπτει τὸ χῶμα. Βεβαίως ὑπάρχουν εὐτυχῶς καὶ ἀνθρωπιστὲς ἰατροὶ καὶ "χωρὶς σύνορα" τοιαῦτοι.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως πλευρὰ πολλοὶ ζοῦν περισσότερο, προκαλοῦντες τὴν μῆνιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων ποὺ διαρκῶς πρέπει νὰ πληρώνουν καὶ θέτουν ἰδίως εἰς τὴν Ἀμερικὴν πλείστους ὅσους ὅρους διὰ νὰ τὰς ἐξοφλήσεις των πρὸς τοὺς ἀσφαλισμένους. Ἔνεκα τούτου "δὲν πρέπει νὰ κάμει κανεὶς τὸ σφάλμα νὰ ζεῖ πολλὰ χρόνια" (E. Kästner). 
Πρὸς τούτους ἔχομεν καὶ τὴν νέαν μέθοδον ἀποδεκατισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς μὲ τὴν διάδοσιν τῶν τεχνητῶν ἐπιδημικῶν νόσων καὶ τῶν ἰῶν. 
2- Τὸ δεύτερο μήνυμα εἶναι οἱ δαιμονιζόμενοι. Ὡς γνωστὸν ὅλες οἱ ἀσθένειες ἔχουν διάφορα αἴτια: κληρονομικά, καταχρήσεις, τροφές, κλιματολογικὲς ἀλλαγές, τοὺς νόμους τῆς φυσικῆς φθορᾶς κ.ἄ. Πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ γνωρίζουμε ἐνῶ ἄλλα ὄχι ἢ τμηματικά. Ἡ διαγνωστικὴ ἔχει προχωρήσει ἀφάνταστα, ὄχι ὅμως καὶ ἡ θεραπευτική. 
Ἔτσι ὑπάρχουν οἱ δαιμονιζόμενοι παθολογικῶς, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἐκ τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ἄλλοι δῆθεν τρελλοὶ καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν λένε τὴν ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ μεγάλος Χατζῆς τραγουδοῦσε αὐτοὺς ποὺ κλαῖνε στὰ γεννητούρια καὶ γελᾶνε στὶς κηδεῖες. 
Ὅμως τί σημαίνει εὐρύτερα ὁ δαιμονισμένος; Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ μιὰ γυναῖκα νὰ λένε, ὅτι εἶναι δαιμονισμένη, θεότρελη, ἀλλοπρόσαλλη, πονηρή, ὕπουλη καὶ ἄλλα πολλά. Δαιμονισμένος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μπῆκε μέσα του ὁ Σατανᾶς, ὁ διαρκῶς ἐνιστάμενος, ὁ ἀντιρρησίας, ἐκεῖνος ποὺ λέγει "ὄχι" σὲ ὅλα, ἐκεῖνος ποὺ ἡδονίζεται ἀπὸ τὴ δυστυχία τῶν ἄλλων, ἀπὸ τὴν βεβήλωση καὶ καταστροφὴ τῶν μνημείων τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν πάντων, ἐκεῖνος ποὺ λέγει π.χ. ὅτι δὲν περιπατεῖ ἀλλ’ "ὑπερίπταται", ὅτι ἔχει ἐπικοινωνία μὲ τὴν Θεοτόκο! καὶ ἄλλα πολλά. Πῶς ἄλλωστε ἠμποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν καὶ ὅλα τὰ φρικτὰ σύγχρονα ἐγκλήματα τοῦ πολέμου τῆς Μέσης Ἀνατολῆς; Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ Μισόκαλος εἶναι μιὰ ὀντολογικὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία συνεχῶς ἀντιστρατεύεται τὸ καλό. 
Μακρυὰ λοιπὸν ἀπ’ αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κατάθλιψη, τὸν θάνατο καὶ συχνὰ στὴν αὐτοκτονία, ἀλλὰ πίστη ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἐντολές του, καρτερία καὶ ὑπομονή. Ἀμὴν 
________________________________________________ 
1- Λόγος ἐκφωνηθεὶς κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸν ἱ. ναὸν Θ. Μεταμορφώσεως Κραθίου (17.8.2014)
Related Posts with Thumbnails