_____________
__Yπεύθυνος σελίδας: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

9/20/2018

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ ΜΥΡΩΝ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟ (ΦΩΤΟ)


Καθ' οδόν προς τη Νέα Ζηλανδία για την ενθρόνισή του, ο νέος Μητροπολίτης Ν. Ζηλανδίας κ. Μύρων επισκέφθηκε τη Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2018 στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής στο Σίδνεϊ τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ. Στυλιανό. 
Μαζί με τον Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας και ο Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. Γεράσιμος, ο αρχιμανδρίτης Μεθόδιος Βερνιδάκης, Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Κρήτης, και ο αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Λυκάκης, ηγούμενος της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Πρέβελης. Ο Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός, ο οποίος είναι και Πρόεδρος της Επισκοπικής Συνελεύσεως των Κανονικών Επισκόπων Ωκεανίας, όπου συμμετέχει ο εκάστοτε Μητροπολίτης Ν. Ζηλανδίας, ευχήθηκε θερμά στον νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη καλή διακονία. 
Οι Μητροπολίτες  Νέας Ζηλανδίας και Πέτρας, επισκέφθηκαν, επίσης, το ελληνορθόδοξο κολλέγιο του Αγίου Σπυρίδωνα Kingsford. 
Η τελετή ενθρονίσεως του νέου Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας κ. Μύρωνος θα τελεσθεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Wellington (3 Hania, Street Wellington) της Ν. Ζηλανδίας, μεθαύριο Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 11 π.μ. 
Τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ. Στυλιανό, θα εκπροσωπήσει ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δορυλαίου κ. Νίκανδρος.


9/19/2018

Μπάτσκας Ειρηναίος: "Ποτέ δεν θα είμαστε ενάντια στη Ρωσία"


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Πριν από λίγες μέρες είδε το φως της δημοσιότητας κείμενο του Επισκόπου Μπάτσκας Ειρηναίου, του Πατριαρχείου Σερβίας, σχετικά με το εκκλησιαστικό πρόβλημα στην Ουκρανία. Ο ελληνομαθής Σέρβος ιεράρχης τάσσεται υπέρ του Πατριαρχείου Μόσχας, μας λέει ότι ομιλεί «κατά συνείδησιν και εν ειλικρινεία» και κλείνει το κείμενό του με την φράση: «Γέγραφα και την εμήν σέσωκα ψυχήν».
Πόσο όμως ειλικρινής είναι ο Επίσκοπος Μπάτσκας; 
Είναι γνωστό ότι προσπάθησε με νύχια και με δόντια να ακυρώσει την συμμετοχή της Εκκλησίας της Σερβίας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας. 
Ήταν αυτός που έσπευσε να μεταφράσει και να υπογράψει μάλιστα τη μετάφραση της απόφασης της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας από τα ρωσικά στα σερβικά, για την μη συμμετοχή της στη Σύνοδο. 
Τα σερβικά Μ.Μ.Ε λίγες μέρες πριν την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου έκαναν λόγο για απόπειρα πραξικοπήματος στην Εκκλησία, δημοσιεύοντας πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Μπάτσκας Ειρηναίος προσπάθησε να εμποδίσει τη συμμετοχή της Εκκλησίας της Σερβίας στην Σύνοδο προκειμένου να ικανοποιήσει την Εκκλησία της Ρωσίας. Μάλιστα στο ίδιο δημοσίευμα έγινε μνεία επιστολής του αρχιεπισκόπου Αχρίδος κ. Ιωάννη προς τον Πατριάρχη κ. Ειρηναίο με την οποία καταγγέλλει τον μητροπολίτη Μπάτσκας για προσπάθεια εκκλησιαστικού πραξικοπήματος. 
Τελικά η Εκκλησία της Σερβίας συμμετείχε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, μετά από την πίεση που άσκησαν νεώτεροι ιεράρχες, οι οποίοι απομόνωσαν τον Μπάτσκας Ειρηναίο. 
Όμως, ο Επίσκοπος Μπάτσκας πήγε στην Σύνοδο και αμέσως μετά εξέδωσε ένα «φιρμάνι» εξηγώντας μας γιατί δεν υπέγραψε το κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο».  
Παρ’ όλα αυτά, τον περασμένο Ιούνιο (2018) είναι αυτός που φιλοξένησε την Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (ΚΕΚ), στην έδρα του στο Νόβισαντ της Σερβίας. Άραγε δέχθηκε τις Ευρωπαϊκές Εκκλησίες ως «εκκλησιαστικές κοινότητες», όπως χαρακτήριζε όλες τις Εκκλησίες, πλην της Ρωμαιοκαθολικής, στο κείμενό του; 
Είναι ο ίδιος – και ο μόνος από την Σερβική Εκκλησία - που συχνά πυκνά το τελευταίο διάστημα εξέφραζε δημόσια τον «προβληματισμό» του για το γεγονός ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο συζητούσε με παράγοντες της Ουκρανίας για το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας. 
Είναι φυσικά αυτός ο συντάκτης της επιστολής που έστειλε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος για το Ουκρανικό και δημοσιοποιήθηκε μόλις την παραμονή της επίσκεψης του Πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου στο Φανάρι (31-8-2018). 
Είναι ο ίδιος που σε πρόσφατο κείμενό του, θέλει να μας πείσει ότι «ο τρόπος έκφρασης στο θέμα της Ουκρανίας είναι εκκλησιολογικώς και ιεροκανονικώς ανακριβής, όθεν και παραπλανητικός, ανεξαρτήτως της αγαθής προαιρέσεως της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκφραζομένων.» 
Τι επιδιώκει τελικά ο Μπάτσκας Ειρηναίος; 
Μάλλον η όλη του στάση είναι προδιαγεγραμμένη εδώ και χρόνια και με καθαρή πολιτική χροιά, κι ας διατείνεται το αντίθετο. 
Έλεγε ξεκάθαρα το 2014, με αφορμή τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης εις βάρος της Ρωσίας: «Έχουν δίκιο να πιστεύουν ότι ποτέ δεν θα είμαστε ενάντια στην Ρωσία, ποτέ δεν θα το κάνουμε. Σίγουρα οι συνέπειες των αποφάσεων μας αυτών δεν είναι πάντα ευχάριστες για εμάς, αλλά τί μπορούμε να κάνουμε για αυτό;» 
Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του τότε, τόνιζε: «Η Δύση εξαπάτησε τον Γκορμπατσόφ και τους πρώτους μετά-σοβιετικούς ηγέτες της Ρωσίας. Υποσχέθηκαν ότι το ΝΑΤΟ δεν θα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη την Γερμανία. Επίσης συνομολογήθηκε ότι δεν θα εξαπλωνόταν στην Ανατολική Ευρώπη και στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Ωστόσο οι πράξεις τους δείχνουν ότι θέλουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους πολύ κοντά στην Μόσχα, και είναι ξεκάθαρο ότι η ισχυρή Ρωσία αντιδρά σε αυτό». 
Πιστεύει, άραγε, κανείς ότι ο Μπάτσκας Ειρηναίος θέλει μια Εκκλησία μακριά από τις «πολιτικές παρεμβάσεις» ή ότι δεν είναι ρωσοκίνητος; 
Μάλλον πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά ο ίδιος για το αν γράφοντας αυτά που γράφει σώζει την ψυχή του…

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ



Τοποθέτηση 
Του Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνου 
Μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας στις 14 Σεπτεμβρίου 2018 να διακόψει τη «συμμετοχή της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας σε όλες τις Επισκοπικές συνελεύσεις, τους θεολογικούς διαλόγους, τις πολυμερείς δομές και τους λοιπούς φορείς στους οποίους προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως», δεν προκαλεί έκπληξη μία πιθανή ακύρωση της συμμετοχής των τριών Ρώσων επισκόπων στην επόμενη συνεδρίασή της Ορθοδόξου Επισκοπικής Συνελεύσεως στη Γερμανία (OBKD). Λυπάμαι εξαιρετικά για την απόφαση αυτή, όπως και για τις συνέπειες της για μας εδώ στη Γερμανία, καθώς η ορθόδοξη συνεργασία στο πλαίσιο της OBKD υπήρξε πάντοτε γόνιμη και αρμονική και ελπίζω οι δυσκολίες, οι οποίες προέκυψαν στις ενδοορθόδοξες σχέσεις να ξεπεραστούν το συντομότερο δυνατόν. 
Οι δυσκολίες αυτές, ως γνωστόν, έχουν σχέση με την κατάσταση στην Ουκρανία, μία χώρα, η οποία ανεξαρτητοποιήθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός το οποίο την εποχή εκείνη δεν άρεσε σε όλους τους υποστηρικτές της προγενέστερης ισχύουσας κατάστασης και οι οποίοι συνέχιζαν να προτιμούν μία χώρα υπό ρωσική κυριαρχία. Εκκλησιαστικά πρόκειται αυτή τη στιγμή για μία παρόμοια κατάσταση: η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης επιδιώκει την απόκτηση εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας (Αυτοκεφαλία) και θέλει να αποδεσμευτεί από την Εκκλησία της Ρωσίας, μιας χώρας, με την οποία, ως γνωστόν, η Ουκρανία βρίσκεται λίγο πολύ σε ανοιχτή ένοπλη σύρραξη. 
Λόγω αυτής της κατάστασης ο Οικουμενικός Πατριάρχης αυτοδικαίως επενέβη και προσπάθησε, όχι μόνο να λύσει το επίκαιρο θέμα της εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας, αλλά και να συμβάλει στην υπέρβαση του ενδοεκκλησιαστικού σχίσματος στην Ουκρανία, το οποίο είχε προκύψει στη χώρα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό το ιδιαίτερα δύσκολο έργο του αναλογεί λόγω του πρωτείου τιμής που κατέχει στην Ορθοδοξία και άρα δεν σημαίνει καμία ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις άλλης Εκκλησίας, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι επί αιώνες ο εκκλησιαστικός δεσμός της Ουκρανίας με τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως παρεμποδίζετο, ακόμη και αμφισβητείτο από τσαρικές και σοβιετικές πολιτικές ισχύος. 
Το ότι κάποιος που επιθυμεί να διευθετήσει μία διαφορά, με αυτόν τον τρόπο καταλήγει ο ίδιος να γίνεται στόχος επιθέσεων από τα διαπληκτιζόμενα μέρη, είναι εξάλλου φαινόμενο που απαντάται συχνά. Γι’ αυτό και η αφοσίωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην ενδοορθόδοξη ενότητα και η συμπαράστασή του - την οποία μάλιστα έχει επανειλημμένα προσφέρει σε Ρώσους πιστούς και ενορίες στην εξορία - είναι ανεκτίμητης αξίας. 
Μία ακόμη πτυχή της προαναφερθείσας απόφασης της 14/09/2018 αφορά στην απαγόρευση συλλείτουργου των Επισκόπων του Πατριαρχείου Μόσχας με Επισκόπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτή η πτυχή έχει ήδη επιπτώσεις σε μας εδώ στη Γερμανία, καθώς ζητήθηκε κατά την τελετή της ενθρονίσεως του νέου Επισκόπου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Ντίσελντορφ στις 16/09/2018 από το Βοηθό Επίσκοπό μας Αριανζού κ. Βαρθολομαίο, να μη συλλειτουργήσει, λόγω της παρουσίας δύο Ρώσων επισκόπων. Αν και τονίζεται από ρωσικής πλευράς ότι δεν πρόκειται για διακοπή της Ευχαριστιακής κοινωνίας και επίσης ότι συλλείτουργα ιερέων εξακολουθούν να επιτρέπονται, λυπούμαι βαθύτατα για το μέτρο αυτό και για τη στάση που υποδηλώνει. 
Για μας τους ορθοδόξους η (από κοινού) τέλεση της Θείας Λειτουργίας, τουτέστιν της Ευχαριστίας, είναι το άθροισμα και η αποκορύφωση του εκκλησιαστικού μας βίου. Γι’ αυτό η κατάσταση αυτή - την οποία σε αυτή τη μορφή τη βιώνω πρώτη φορά στη σχεδόν πεντηκονταετή επισκοπική μου διακονία - είναι οδυνηρή και ανησυχητική. 
Υπό αυτήν ακριβώς την έννοια, κλείνοντας, πρέπει να αναφερθώ σε μία ακόμη πλευρά της απόφασης της Μόσχας να αποσυρθεί «από όλες τις Επισκοπικές συνελεύσεις, τους θεολογικούς διαλόγους, τις πολυμερείς δομές και τους λοιπούς φορείς στους οποίους προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως». Επειδή ενδοορθόδοξα ισχύει πάντοτε η λεγόμενη αρχή των Διπτύχων, δηλαδή να ακολουθείται η σειρά στον κατάλογο των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, στον οποίο σε πρώτη θέση βρίσκεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν οι εκπρόσωποι της Κωνσταντινούπολης σε όλες τις πανορθόδοξες δομές (π.χ. τις επισκοπικές συνελεύσεις) και σε όλους τους διαλόγους. Αυτή η απόφαση συνεπώς σημαίνει και την απόσυρση του Πατριαρχείου Μόσχας από τους θεολογικούς διαλόγους σε επίπεδο χώρας αλλά και παγκόσμιο, καθώς και από άλλες σχετικές δημόσιες διαβουλεύσεις, με αποτέλεσμα να υπερβαίνει κατά πολύ την αποσκοπούμενη «τιμωρία» του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του θαρραλέου του προκαθημένου. Παραμένει, λοιπὸν, μόνη παρηγοριά ο θρυλικός λόγος του Γερμανού πολιτικού Herbert Wehner: «Όποιος βγει έξω πρέπει και να ξαναμπεί μέσα!».

Το παραπάνω κείμενο αυτό αποτελεί μετάφραση από το πρωτότυπο που είναι γραμμένο στα γερμανικά και έχει αναρτηθεί (το γερμανικό κείμενο) στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως www.orthodoxie.net

ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 125 ΧΡΟΝΙΑ - ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018 
GARDEN PARTY 
Επετειακή εκδήλωση του εορτασμού των 125 ετών του Ζωγραφείου Λυκείου από την ίδρυσή του - Με την ευχή να υπάρξει αγάπη, αδελφοσύνη, αλληλεγγύη και ειρήνη στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο θα αφήσουμε όλοι μαζί να πετάξουν στον ουρανό 125 μπαλόνια. Στη συνέχεια θα απολαύσουμε μελωδίες και τραγούδια του συγκροτήματος «TAŞ PLAK KUMPANYASI» και μελωδίες από τον Dj Ζωγραφειώτη Δημήτρη Περδικάρη.
Δείτε στη συνέχεια το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων 2018-2019.

9/18/2018

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΜΟΣΧΑΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ



Κριτική και άποψη στο Ουκρανικό πρόβλημα και τις θέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας 
Ιωάννου Ορφανουδάκη (- Φόσκωλου) OFS • Καθολική Δογματική Θεολογία, CSF • Φοιτητή Ορθόδοξης Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, ΑΠΘ • Μέλους της Fururium δεξαμενής σκέψης (think tank) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Βρυξέλλες
Les Diablerets, Vaud, Suisse 18 Σεπτεμβρίου 2018 
Με την ευκαιρία δύο πολύ σημαντικών ειδήσεων - εξελίξεων στα εκκλησιαστικά πράγματα της αδελφής Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας, με την ιδιότητα του ελάχιστου μέλους της πανεπιστημιακής κοινότητας, οφείλω να εκθέσω με την σειρά μου την άποψη μου γι’ αυτά, τα οποία μεταξύ τους φαινομενικά τα προβάλουν ως αλληλένδετα πλην όμως αν και άσχετα, το Πατριαρχείο της Μόσχας επέλεξε στην έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου την προηγούμενη εβδομάδα να τα συνδέσει με έναν τρόπο παράδοξο και εξοργιστικό. 
Σχετικά με την έκτακτη Σύνοδο της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου της Ρωσίας την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018, της οποίας και αποσπάσματα παρακολούθησα με την βοήθεια μεταφραστή από το εκκλησιαστικό κανάλι της Ρωσικής Εκκλησίας, οφείλω πριν συνεχίσω να μεταφέρω ότι οποιοδήποτε επιχείρημα πρόβαλε ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Μόσχας ήταν καθ’ όλα έωλο, παραπλανητικό και το χειρότερο, αποτέλεσμα μιας διπλωματίας της εικόνας, του τσαρικού κατάλοιπου με στοιχεία κοσμικής νεοπλουτίστικης υπερβολής, που αγγίζει τα όρια του "δεύτερου" για μια Εκκλησία και τον προκαθήμενο της που εκτιμά τον εαυτό του ως χαλίφη στην θέση του χαλίφη. 
Σχετικά λοιπόν με την απόφαση χορήγησης αυτοκεφαλίας σε μια εκ των εκκλησιαστικών Αρχών που υφίστανται ή κάποιας νέας στην επικράτεια της Ουκρανίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Ανέκαθεν υποστήριζα και δεν θα σταματήσω να το πράττω, τις θέσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου και αυτές του Οικουμενικού Θρόνου, πολλώ δε μάλλον όταν αυτές είναι εντός της κανονικότητας των Ιερών Κανόνων και των αποφάσεων τόσο Οικουμενικών, όσο και Μεγάλων ή μικρών τοπικών ή άλλων Συνόδων. Στο πλαίσιο αυτό με ιδιαίτερη χαρά ανέγνωσα την απόφαση αποστολής των δύο Εξάρχων στην ουκρανική επικράτεια, με στόχο την προετοιμασία απόδοσης του τόμου αυτοκεφαλίας από το πρώτο τη τάξη και καθ' ύλην αρμόδιο Πατριαρχείο να προβεί σε αυτήν την ενέργεια. 
Θα ξεκινήσω με την αναφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη κκ Βαρθολομαίου, ο οποίος σε μια αποστροφή των ελάχιστων αλλά πάντα στοχευμένων δηλώσεων του, ανέφερε πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει την ευθύνη να θέσει τα πράγματα εν εκκλησιαστική και κανονική ευταξία, «διότι μόνον αυτό έχει τα τε κανονικά προνόμια και την ευχήν και ευλογίαν της Εκκλησίας και των Οικουμενικών Συνόδων να επιτελή το υψηλόν και εξαιρετικόν τούτο χρέος ως φιλόστοργος Μήτηρ και αρχή των Εκκλησιών». 
Πού βρίσκει κανείς αυτά τα κανονικά προνόμια τα οποία το Πατριαρχείο της Ρωσίας αρνείται να δει και χωρίς συνδυαστική ερμηνεία απλά παραθέτει ως πυροτεχνήματα άρθρα ιδίων ή άλλων κανόνων με περισσή ελαφρότητα ερμηνεύοντας την εκκλησιαστική ιστορία κατά το δοκούν; 
Καταρχάς το Αυτοκέφαλο και η δικαιοδοσία κάθε ενός από τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία και αυτό του ιδιαίτερου της Εκκλησίας της Κύπρου, αποδόθηκαν και ορίστηκαν αποκλειστικά από τα άρθρα και του Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων. 
Το Αυτοκέφαλο κάθε άλλης Εκκλησίας και η δικαιοδοσία που δεν ορίζεται από τους παραπάνω κανόνες και άρθρα (των Οικουμενικών Συνόδων) είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό πλην των Κανόνων, διαφαίνεται πρακτικά στους τόμους των αυτοκεφαλιών που αποδόθηκαν ή παραχωρήθηκαν στο διάβα των αιώνων στα νεοπαγή Πατριαρχεία και Εκκλησίες, πλην των πρεσβυγενών και της Εκκλησίας της Κύπρου. 
Πουθενά δεν βρίσκει κανείς δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Μόσχας στην Μητρόπολη του Κιέβου. Τόσο στον Τόμο αυτόν κάθε αυτόν όσο και πριν από αυτόν, στο Χρυσόβουλο του 1590, αλλά και σε σειρά επιστολών μεταξύ των τσάρων και του Οικουμενικού Πατριαρχείου αλλά και των τότε Μητροπολιτών Κιέβου και Μόσχας και των Οικουμενικών Πατριαρχών ή μετέπειτα των Πατριαρχών Μόσχας και Οικουμενικών Πατριαρχών, δεν αναφέρεται η δικαιοδοσία αυτή. Αντίθετα αναφέρεται η παραχώρηση της χειροτονίας του εκάστοτε Μητροπολίτη Κιέβου από τον προκαθήμενο της Ρωσικής Εκκλησίας και η αναγνώριση του εφόσον (προϋπόθεση) αυτός μνημονεύει τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Η προτροπή αυτή και όρος αυτός είναι σαφής και δεν αφήνει κανενός είδους αμφισβήτηση για το που ανήκει η Μητρόπολη Κιέβου, αφού η εκκλησιαστική κανονικότητα προϋποθέτει την ορατή αναφορά (μνημόνευση) μιας Αρχής. Με αυτήν την αναφορά διακρίνεται και κατοχυρώνεται με σαφήνεια η δικαιοδοσία. 
Στην απολύτως ανακριβή θέση του Πατριαρχείου Μόσχας ότι οι ίδιοι οι επίσκοποι και η ιεραρχία της Ουκρανίας δεν επιθυμούσαν ποτέ την ανεξαρτησία τους, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τρεις επιστολές που αυτή την άποψη την καταργούν χωρίς δεύτερη σκέψη. 
Όμως το ζήτημα έχει μια άλλη διάσταση, η οποία ξεκινάει από την, με όρους της εποχής μας, μαφιόζικη και εκβιαστική παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ρωσίας το 1448, ασχέτως αν αυτός ο εκβιασμός οδήγησε προς όφελος της ειρήνης μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην κανονική αναγνώριση της αυτοκεφαλίας αυτής, όπως άλλωστε συνέβη δυστυχώς και με την Ελλαδική Εκκλησία (επισκοπές παλαιάς Ελλάδας) που όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται από πολλούς και με βρίσκει απολύτως σύμφωνο "τέτοια σχέση, μητέρας, θυγατέρας και συγχρόνως αδερφής δεν μπορεί να είναι παρά προβληματική". 
Η Ρωσία και το Πατριαρχείο της Μόσχας σε μόλις λίγο περισσότερο από δύο έτη έκανε το ίδιο λάθος. Όπως τον Ιανουάριο 2016 στην Ελβετία, εκ του αποτελέσματος, δεν πίστεψε ποτέ ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα συγκαλέσει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της αδερφής Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας και εξετέθη με δικαιολογίες μικρών παιδιών για την μη συμμετοχή του, έτσι και σήμερα η απόφαση διακοπής της μνημόνευσης του Οικουμενικού Πατριάρχη, με ανοικτό το ενδεχόμενο ενός σχίσματος μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι αποτέλεσμα ότι δεν πίστεψε ποτέ ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης ως έχων την κανονική αρμοδιότητα θα έπραττε αυτό που έχει το δικαίωμα να πράξει. Την παραχώρηση τόμου αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας. 
Συνδυαστικά μάλιστα αυτό το επαναλαμβανόμενο λάθος του Πατριαρχείου Μόσχας έφερε στην επιφάνεια την δήθεν αιτία και τελικά τον στόχο για το οποίο πραγματοποιήθηκε, αφού ήδη στις πανορθόδοξες διασκέψεις και τις προσυνοδικές συναντήσεις πριν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της αδερφής Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας, τόσο ο ίδιος ο Πατριάρχης Μόσχας όσο και οι εκπρόσωποι του και συγκεκριμένα ο Επίσκοπος Ιλαρίων (πρόεδρος του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας) στις θεσμικές και μη συναντήσεις των κατά τόπους Εκκλησιών στο Chambésy της Ελβετίας αντιδρούσε. Μάλιστα δύο περιπτώσεις είναι αυτές που ξεχωρίζουν. 
Η πρώτη περίπτωση αφορούσε τις λέξεις "αποφαίνεται" και "συναποφαίνεται". Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο κείμενο προς έγκριση, που αν και δεν έφτασε ποτέ προς συζήτηση στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης και αφορούσε την απόδοση αυτοκεφάλου σε μια Εκκλησία, είχε προτείνει ότι στην περίπτωση απόδοσης της αυτοκεφαλίας σε μια Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφαίνεται και οι υπόλοιπες Εκκλησίες συναποφαίνονται, κάτι που για το Πατριαρχείο Μόσχας, την αλαζονική του θέση, τον μεγαλοϊδεατισμό και τακτική ήταν αδιανόητο. 
Η δεύτερη περίπτωση αφορά την αυτή κάθε αυτή απουσία του Πατριαρχείου της Μόσχας από τις εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αφού στις συζητήσεις στο Chambésy της Ελβετίας είχε ρητώς ειπωθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι εφόσον η Ρωσία συμμετάσχει τελικώς στην Σύνοδο δεν θα προκύψει καμία αλλαγή στο υπάρχον καθεστώς της Ουκρανίας. 
Το λάθος αυτό και οι δύο αιτίες που το συνοδεύουν επιβεβαίωσε απλά την εκκλησιαστική κανονικότητα θέτοντας προ των ευθυνών τους το Πατριαρχείο της Μόσχας και κάθε άλλη Εκκλησία και επιβεβαίωσε την αποκλειστική αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου περί παραχωρήσεως αυτοκεφάλου σε μια Εκκλησία. 
Με τα παραπάνω ως δεδομένα και την αρνητική έως πολεμική πλέον διάθεση και ενέργειες του Πατριαρχείου Μόσχας προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη με τις μονομερείς ενέργειες του και την επίδειξη ισχύος, που προσπαθεί άνευ ουσιαστικού ερείσματος, θέτει τον εαυτό του ενώπιον κανονικών παραπτωμάτων, με κυριότερο αυτό της ανυπακοής που επισύρει ποινές αφορισμού για τους λαϊκούς και καθαίρεσης για τους ιερείς, αλλά εκτός αυτού και σε ένα ερώτημα-δίλημμα ηθικού και θεολογικού βάθους, τόσο στο ίδιο και τα στελέχη του όσο και στα εκατομμύρια ορθοδόξων ανά την οικουμένη. Μπορεί να υφίσταται Θυγατέρα Εκκλησία αν δεν υφίσταται Μητέρα Εκκλησία; Μπορεί η Θυγατέρα Εκκλησία να υφίσταται χωρίς την συγκατάθεση της Μητέρας Εκκλησίας; 
Ολοκληρώνοντας την θέση μου για το ουκρανικό ζήτημα θα σταθώ και σε ένα άλλο ζήτημα, το οποίο τόσο στις εργασίες της έκτακτης Συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας όσο και στις δηλώσεις που την συνόδευσαν είχε την τιμητική του. «Για όλα φταίει η Ρώμη, έμμεσα ή άμεσα η δύση και οι πρακτικές της, η ουνία, η προσπάθεια επιβουλής των επιθυμιών της Δύσεως στον ουκρανικό λαό μέσω της απομάκρυνσης του από την Ορθοδοξία που για το Πατριαρχείο Μόσχας, αυτό και μόνον αυτό αποτελεί εγγύηση γνήσιου Ορθοδόξου φρονήματος.» 
Εδώ βέβαια και πριν συνεχίσω πρέπει να τεθεί το ερώτημα: "Αποτελεί η Εκκλησία της Ρωσίας πρότυπο ορθοδόξου φρονήματος"; Μια Ρωσία που μέχρι και πριν 100 χρόνια δεν μπορούσε να εννοήσει την τριαδικότητα με τραγικά αποτελέσματα στο σώμα των πιστών της που φαίνονται ακόμα και σήμερα; Μια Εκκλησία της Ρωσίας που με την μεταρρύθμιση του Πέτρου υιοθέτησε πρακτικές και ύφος που κάθε άλλο παρά βυζαντινές και ορθόδοξες τις ονομάζει κανείς και με περισσό θράσος κατηγορεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο για ανατολικό παπισμό; Μια Εκκλησία της Ρωσίας με αμιγώς εθνοφυλετικά χαρακτηριστικά; Μια Εκκλησία της Ρωσίας που δεν σέβεται την Μητέρα Εκκλησία και το συνοδικό πολίτευμα της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας; Μια Εκκλησία της Ρωσίας που παραμονές της Β’ Βατικανής Συνόδου αρνήθηκε την αποστολή ορθοδόξων παρατηρητών ως Ορθόδοξη Εκκλησία εν συνόλω και την ίδια στιγμή έστειλε δικούς της; Μια Εκκλησία της Ρωσίας χιλιάδων δογματικών, κανονικών, θεολογικών και εκκλησιολογικών ερωτηματικών; Εν τέλει μια Εκκλησία της Ρωσίας που συντηρεί την ουνία ως άλλοθι των δικών της πρακτικών; 
Αναλύοντας αυτή την καραμέλα της περίφημης Ουνίας θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως αυτή τελικά συντηρείται από την ίδια την Ρωσία, ως αναφορά κάθε κακής εξέλιξης στο ουκρανικό ζήτημα. Όλοι όταν συζητάμε για το ουκρανικό πρόβλημα μιλούμε για τρεις συνιστώσες του προβλήματος, όμως η Ρωσία και οι δορυφόροι της αναφέρονται σε τέσσερις. Παράδοξο, αφού η ελληνόρυθμη καθολική εκκλησία της Ουκρανίας (η τέταρτη συνιστώσα του προβλήματος κατά την Μόσχα) είναι μια sui iuris αυτόνομη και ειδική (ecclesia particularis) Καθολική Εκκλησία του Βυζαντινού τυπικού, μια εκ των είκοσι τεσσάρων (24) που αποτελούν την Καθολική Εκκλησία. Αυτή η συνιστώσα όμως δεν αποτελεί μέρος του προβλήματος, της κατάστασης ούτε συνομιλητής του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
Και στο παρελθόν έχω εκφράσει την θέση μου για την ουνία. Είμαι κάθετα αντίθετος σε πρακτικές που πληγώνουν το ποίμνιο μιας Εκκλησίας, ειδικά όταν μιλούμε πλέον για αδερφές Εκκλησίες, όπως αυτό (το ποίμνιο) αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Ουνίας. Μάλιστα έχω ζητήσει και γράψει πως είναι ώρα πλέον αφού συζητούμε και εργαζόμαστε για την πολυπόθητη ένωση, το ζήτημα της Ουνίας, όπως το αντιλαμβάνονται οι αδερφοί μας οι Ορθόδοξοι, εμείς ως καθολικοί οφείλουμε να το αναθεωρήσουμε. 
Όμως, αν δούμε τον τρόπο που εκχριστιανίστηκαν οι Σλάβοι, οι Ρως κτλ., θα δούμε ότι όλες αυτές οι περιοχές της ανατολικής Ευρώπης ήταν μόνιμα "θύματα" χριστιανικής "ιεραποστολής", πότε δυτικής πότε ανατολικής ακόμα και την εποχή που η Εκκλησία ήταν μια και ενωμένη. Με άλλα λόγια στην περιοχή μια "ουνία" πριν την ουνία υπήρχε ανέκαθεν και μάλιστα με πολύ πιο βάρβαρο πρόσωπο και πρακτικές. Γνωρίζουμε όλοι όσοι διδαχτήκαμε εκκλησιαστική ιστορία τους τρόπους και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν τόσο από την ανατολή όσο και από την δύση και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν τελικά επικρατούσε η άλλη πλευρά από αυτήν που τελικά επικράτησε τι θα είχε συμβεί και τι θα ζούσαμε σήμερα. Ακριβώς το αντίθετο . Σαφέστατα, επειδή όμως όπως κάθε τι στην ιστορία των χρόνων εξελίσσεται έτσι και η "ουνία" πριν την ουνία, που εξελίχθηκε σε "πόλεμο" ενωτικών και ανθενωτικών μετά την Σύνοδο Φεράρας - Φλωρεντίας έφερε σαν αποτέλεσμα την επίσημη απόδοση πλέον του όρου στους ενωτικούς και φίλο-ενωτικούς και τις πρακτικές τους. 
Αυτή η θέση άλλωστε περί διαβρωμένης ορθοδοξίας από (αυτήν) την ουνία είναι και αυτή που ο Πατριάρχης Μόσχας επικαλέστηκε σε πολλά σημεία της έκτακτης συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με αναφορές στους Οικουμενικούς Πατριάρχες της εποχής του 14ου,15ου, 16ου αιώνα. Αυτή την θέση εκφράζει πάντα το Πατριαρχείο Μόσχας, είτε όταν τα προβλήματα του είναι ενδο-ορθόδοξα είτε δια-χριστιανικά, χωρίς όμως να διευκρινίζει σε ποια μορφή "ουνίας" αναφέρεται. 
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο της παρέμβασης μου, που είναι η απόφαση της Συνόδου της Ιεραρχίας των επισκόπων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ώστε ο δεύτερος γάμος των διαζευγμένων ιερέων να επιτρέπεται κατά περίπτωση και σε αυτό το Πατριαρχείο της Ρωσίας επέλεξε την άρνηση. 
Το δυστύχημα δεν είναι αυτή κάθε αυτή η άρνηση - άλλωστε αυτή είναι γνωστή από παλαιότερη απόφαση της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Μόσχας - αλλά ο τρόπος που αυτή εξετέθη και η σύνδεση της με το ουκρανικό ζήτημα, όπως και με σειρά άλλων ώστε με μια βαρύγδουπη ανακοίνωση - απόφαση "τραβεστί" να μπορεί να σταθεί η παύση μνημόνευσης του Οικουμενικού Πατριάρχη και των Επισκόπων του Θρόνου από το Πατριαρχείο της Ρωσίας, αλλά όχι η μυστηριακή κοινωνία. 
Μια λέξη στα αγγλικά με έντονο δραματουργικό χαρακτήρα μπορεί να αποδώσει την ειρωνική διάθεση προς τις ενέργειες του Πατριαρχείου της Ρωσίας: Speachless! (Άναυδος). 
Προσωπικά στα τέλη Δεκεμβρίου 2017 σε εργασία μου την οποία προώθησα προς αξιολόγηση στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, εξέτασα μεταξύ άλλων το ζήτημα του δεύτερου γάμου μετά από διαζύγιο των ιερέων, καταλήγοντας, μάλιστα, ώστε να μην επαναλάβω τα συμπεράσματα πως μόνο πανορθόδοξη Σύνοδος έχει την κανονική δικαιοδοσία να αποφασίσει για τον δεύτερο γάμο των κληρικών διαζευγμένων ή χήρων, μεταξύ άλλων και για το δικαίωμα των άγαμων κληρικών να παντρεύονται και μετά τη χειροτονία τους και μέχρι τότε ισχύουν οι αποφάσεις τοπικών συνόδων και συνεδρίων με πανορθόδοξη συμμετοχή. 
Αφού και αυτό το θέμα δεν μπόρεσε να συζητηθεί στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης, με ευθύνη του Πατριαρχείου Μόσχας και των δορυφόρων του, αφού και αυτό το προς έγκριση κείμενο δεν κατάφερε να "περάσει", μέχρι και τις 3 Σεπτεμβρίου 2018 ίσχυαν οι αποφάσεις του πανορθόδοξου συνεδρίου που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη το 1923. Η απόφαση της Σύναξης των Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου φέτος το Σεπτέμβριο, μπορεί και πρέπει να θεωρηθεί πρακτικά επόμενη της απόφασης του πανορθόδοξου συνεδρίου της Κωνσταντινούπολης, αφού την ευθύνη διαποίμανσης της Εκκλησίας εν συνόλω έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, άρα ως απόφαση αυτή υφίσταται μέχρι μια άλλη - ενδεχομένως και από επόμενη πανορθόδοξη Σύνοδο - επικυρωθεί ή αλλάξει. 
Πριν κλείσω αυτήν μου την παρέμβαση θα απευθυνθώ ρητορικά σε κάθε έναν εκ των πολύ σεβαστών και πολύ αγαπητών προέδρων των Ιερών Συνόδων ή προκαθημένων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, στους πολύ αγαπητούς καθηγητές των θεολογικών Σχολών της Ελλάδος και του εξωτερικού , στους κατά τόπους επισκόπους σε όλη την οικουμένη είτε αυτοί υπάγονται είτε δεν υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. 
Δύναται αυτή η κατάσταση να συνεχιστεί; Δύναται τα πόδια να σηκώνονται και να χτυπούν το κεφάλι; Δύναται οι πράξεις ενός προσώπου και της αυλής του να εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται στα πλαίσια της κατάστασης οικονομίας ως "μια άλλη άποψη" ή ακόμα χειρότερα ως "επικρατούσα, πρέπουσα ή ορθή άποψη χάρη πληθυσμιακής υπεροχής" ή πρέπει επιτέλους να παρθούν δραστικές αποφάσεις στα πλαίσια των κανόνων και να απομονωθεί η Μόσχα, "κάθε Μόσχα" και κάθε "Μοσχοβίτης"; 
Είναι ιστορική ευκαιρία και πρέπει το Οικουμενικό Πατριαρχείο να δείξει στα πέρατα της οικουμένης ποια είναι η "Μητέρα" της αδερφής Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας, ποιος φέρει τα προνόμια του Πρώτου και ποια είναι αυτά. 
Κάθε πιστός λαϊκός, ακαδημαϊκός, ιερέας, επίσκοπος, πρόεδρος ή προκαθήμενος έφτασε η ώρα να αναρωτηθεί και να μας πει το πώς αντιλαμβάνεται τους Κανόνες και τις Συνόδους. Πώς αντιλαμβάνεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την "Μητέρα" της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας. Πριν όμως απαντήσει ας σκεφτεί . "Θυγατέρα" χωρίς "Μητέρα" δεν υφίσταται! 
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα 
------- 
Πηγές - Αναφορές 
- Αποστολικές Διαταγές 
- Κανόνες της Τρίτης Οικουμενικής Συνόδου 
- Κανόνες της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου 
- Κανόνες πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου 
- Κανόνες της Συνόδου της Γάγγρας 
- Πατριαρχικός Τόμος 1589 του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου Β' - Χρυσόβουλο 1590 
- Πράξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Δ' το 1686 
- Επιστολές του Οικουμενικού Πατριάρχου Διονυσίου Δ΄ προς τους Τσάρους Ιωάννη και Πέτρο 
- Επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Δ’ στο Πατριάρχη Μόσχας Ιωακείμ το 1686
- Πρακτικά πανορθοδόξου συνεδρίου Κωνσταντινούπολης, 1923 
- Επιστολές (τρεις) της Ουκρανικής Ιεραρχίας με αίτημα την αναγνώριση Αυτοκεφαλίας προς τον μακαριστό πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β’ το 1990 και 1991 
- Καθολική Εκκλησία. Κώδικας κανόνων Εκκλησιών ανατολικών Τυπικών της καθολικής Εκκλησίας. 1990 
- Τόμος Αυτοκεφαλίας Εκκλησίας της Πολωνίας το 1990 
- Απόφαση της 28 Δεκεμβρίου 1998 της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας για τον γάμο 
- Προ-συνοδικά κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας 
- Δηλώσεις μακαριστού Πατριάρχου Μόσχας Αλεξίου, ZENIT news agency 2007 
- Συνέντευξη Μακαριστού Πατριάρχη Μόσχας Αλεξίου, IL GIORNALE, 29 Αυγούστου 2007 
- Προ-συνδιασκέψεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών με αφορμή την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας 
- Εμού του ιδίου, "Σχέσεις των Ελλήνων Καθολικών και Ορθοδόξων με την ευκαιρία της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της αδερφής Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας", ιστότοπος της Πανορθόδοξης Συνόδου του cemes, 2016 
- Εμού του ιδίου, " Δεύτερος Γάμος ιερέων , κολλήματα και προϋποθέσεις βάση των Ιερών Κανόνων των Οικουμενικών Συνόδων", 2017 
- Απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της 20ής Απριλίου 2018 
- Αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας των Επισκόπων του Οικουμενικού Θρόνου, Σεπτέμβριος 2018 
- Αποφάσεις της έκτακτης συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, Σεπτέμβριος 2018 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΥΔΟΥΝΑ


ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ 
ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΔΟΥΝΑ 
ΠΡΙΓΚΗΠΟΥ 
Ἀνακοινοῦται ὅτι, ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μυρτιδιωτίσσης, ἧς ἡ Ἱ. Εἰκών φυλάσσεται ἐν τῇ Ἱερᾷ ἡμῶν Μονῇ, καί τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καί Ἰσαποστόλου Θέκλης, τελεσθήσονται ἐν αὐτῇ, τήν μέν παραμονήν, Κυριακήν, 23ην Σεπτεμβρίου, καί ὥραν 6.00 μ. μ., πανηγυρικός Ἑσπερινός, τήν δ᾿ ἑπομένην, Δευτέραν, 24ην ἰδίου, Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος.

9/17/2018

Ο ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον τότε Μητροπολίτη Σμολένσκ Κύριλλο
(νυν Πατριάρχη Μόσχας) στην Καππαδοκία (Μάϊος 2007). 

Με αφορμή την διακοπή του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου από την Ρωσική Εκκλησία, λόγω του Ουκρανικού ζητήματος, θυμόμαστε ότι αυτό έγινε για πρώτη φορά στα 1996, όταν η Μόσχα έπαυσε το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου λόγω του Εσθονικού ζητήματος. Πρόκειται, δηλ., για την δεύτερη φορά που η Εκκλησία της Ρωσίας καταφεύγει σ’ αυτό το μέτρο. Και στις δύο περιπτώσεις πρωταγωνιστής ο σημερινός Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, ο οποίος το 1996 ήταν ο «υπουργός των Εξωτερικών» της Ρωσικής Εκκλησίας. 
Στις 5 Μαρτίου 1996 το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων δημοσιεύει την ακόλουθη είδηση:
ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ, ΔΗΛΩΝΕΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ 
Τις απόψεις της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, για τα αίτια της πρόσφατης κρίσης στις σχέσεις της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, παρουσίασαν εκπρόσωποί της, στη διάρκεια συνέντευξης τύπου που οργανώθηκε από το τμήμα εξωτερικών σχέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας. 
Ο εκπρόσωπος του τμήματος, Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνιγκραντ Κύριλλος [ο σημερινός Πατριάρχης Μόσχας] ισχυρίστηκε ότι η επίμαχη κατάσταση που εμφανίσθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Εσθονίας, δεν έχει εκκλησιαστικό, αλλά καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. "Η τεχνητή διάσπαση σ΄αυτή την Εκκλησία, είναι έργο της κυβέρνησης της Εσθονίας, παρ΄όλο που η ίδια δηλώνει την μη επέμβασή της", είπε. Και πρόσθεσε ότι η ενέργεια αυτή, είναι το αποκορύφωμα της προπαγανδιστικής καμπάνιας που γίνεται στην Εσθονία και που αποβλέπει στο να παρουσιασθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία σ΄αυτή τη χώρα σαν ένα είδος της "πέμπτης φάλαγγας" της Μόσχας. 
Ο μητροπολίτης Κύριλλος, αφού χαρακτήρισε ως "διασπαστική", τη Σύνοδο της Εσθονικής Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, επιτέθηκε κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, για την υποστήριξη και την αναγνώριση που παρέσχε στη Σύνοδο. Κατηγόρησε δε και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι "παραβιάζοντας ωμά τους κανόνες, επενέβη στην Εσθονία και υποστήριξε την ομάδα των διασπαστών". 
Ο εκπρόσωπος της Ρωσικής εκκλησίας, είπε επίσης ότι στο Πατριαρχείο της Μόσχας, απευθύνονται οι λεγόμενοι Έλληνες παλαιοημερολογίτες, κληρικοί της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, παρακαλώντας την να τους υποστηρίξει και να τους δεχθεί υπο την δικαιοδοσία της. "Όμως, το Πατριαρχείο της Μόσχας, δεν συζητά αυτές τις αιτήσεις, ακριβώς λόγω των υπαρχόντων κανόνων", δήλωσε. 
Ο μητροπολίτης Κύριλλος συνεχίζοντας διαβεβαίωσε ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θέλει διάσπαση στην Ορθοδοξία, δηλώνοντας ότι η απόφαση της, να σταματήσει τις Κανονικές και Λειτουργικές επαφές με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, είναι προσωρινή. Ενώ η οριστική απόφαση θα ληφθεί από τη Σύνοδο Αρχιερέων. "Εμείς, συμπλήρωσε, θα δουλεύουμε και θα προσευχόμαστε έτσι ώστε μέχρι τη σύγκλιση αυτής της Συνόδου να αλλάξει ριζικά αυτή η κατάσταση προς το καλύτερο, για να αποφύγουμε την οριστική διακοπή των σχέσεων, πράγμα που δεν το επιθυμεί κατηγορηματικά η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία", τόνισε. 
Καταλήγοντας, ο μητροπολίτης Κύριλλος, εξέφρασε την πίστη ότι σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η Ορθόδοξη Εκκλησία χρειάζεται ενότητα, ιδιαίτερα στα πλαίσια των πολιτικών αλλαγών που γίνονται στην ανατολική Ευρώπη, καθώς και των ενοποιητικών διαδικασιών που συντελούνται στην Ευρώπη. Ενώ καταλήγοντας ανακοίνωσε ότι η Ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα, ανέλαβε μεσολαβητικό ρόλο για την αποκατάσταση καλών και ομαλών σχέσεων μεταξύ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Πρόσθεσε δε ότι οι αδελφικές σχέσεις της Ρωσικής Εκκλησίας με τις άλλες ορθόδοξες εκκλησίες και πρώτα απ΄όλα με τις Εκκλησίες της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ, δεν διαταράχθηκαν καθόλου και διατηρούνται πλήρως.
ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΚΤΟΝΩΣΗΣ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ 
Στο μεταξύ, το Οικουμενικό Πατριαρχείο εργάζεται προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση με το Πατριαρχείο της Μόσχας, θεωρώντας ότι η Μόσχα έδωσε δραματικές διαστάσεις στο θέμα της Εσθονίας και προχώρησε σε πράξεις- όπως η διακοπή της κοινωνίας και της μνημόνευσης του ονόματος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου- που τραυματίζουν την ενότητα της Ορθοδοξίας για ένα θέμα που από εκκλησιαστικής απόψεως είναι δευτερεύον. Εκκλησιαστικοί κύκλοι, επισημαίνουν ότι μέχρι τώρα, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέφυγε να υιοθετήσει μέτρα όπως τη διακοπή της κοινωνίας ακόμα και σε περιπτώσεις όπως το 1948 όταν το Πατριαρχείο της Μόσχας προσάρτησε βιαίως την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουγγαρίας. 
Η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί στο Φανάρι είναι ότι η συμπεριφορά του Πατριαρχείου της Μόσχας έχει εν πολλοίς υπαγορευθεί από τις πολιτικές συγκρούσεις και τα πάθη που προκάλεσε η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η ανεξαρτησία των Βαλτικών χωρών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σημειώνουν οι ίδιοι κύκλοι, δεν μπορούσε από απόψεως κανονικής τάξεως να αγνοήσει τα αιτήματα των Εσθονών για την επανασύσταση της μικρής αυτονόμου Εκκλησίας. Σημειώνεται ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είχε κανένα όφελος από τη σύγκρουση με τη Μόσχα, καθώς δεν έχει περιουσιακές ή άλλες διεκδικήσεις στην Εσθονία και δεν έχει πολιτικά κίνητρα. 
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι πάντα πρόθυμο να αποδεχθεί κάθε ρύθμιση που θα διευθετεί τα δικαιώματα των Ρώσων της Εσθονίας και δεν θα δημιουργεί προβλήματα στην εκκλησιαστική τους ζωή, τονίζουν στο Φανάρι και επαναλαμβάνουν ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο επί δύο χρόνια επεδίωκε να λύσει όλα αυτά τα θέματα σε συνεργασία με το Πατριαρχείο της Μόσχας. 
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΙΟΣ 
Ο Πατριάρχης Μόσχας κ.Αλέξιος που παρέστη στο δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του η ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα την Κυριακή της Ορθοδοξίας, αναφερόμενος στις σχέσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, χαρακτήρισε ως "σύννεφα" τα προβλήματα μεταξύ των δυο Πατριαρχείων. Εξέφρασε την καλή θέληση της ρωσικής πλευράς για εξεύρεση λύσης που θα ικανοποιεί και τις δυο πλευρές και θα εξασφαλίζει την ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Καταλήγοντας εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι η προσωρινή αυτή εμπλοκή θα ξεπεραστεί επαναλαμβάνοντας ότι "δεν μπορούμε να μιλάμε περί σχίσματος". 
ΜΠΕ 5/3/1996

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΕΡΩΝ ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ


Πασχάλης Βαλσαμίδης 
Επίκουρος Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης 
Στις 19 Απριλίου 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε παμψηφεί τον Μητροπολίτη Σεβαστείας Δημήτριο στη Μητρόπολη Πριγκηποννήσων και ταυτόχρονα στο πρόσωπό του η Μητρόπολη ανυψώθηκε σε Γεροντική. Μετά την εκλογή του ακλούθησε το Μικρό και Μεγάλο Μήνυμα του Σεβασμιώτατου, ο οποίος ευχαρίστησε την Εκκλησία για την εκλογή του και αποδέχθηκε με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη να ποιμάνει τη νέα Μητρόπολη. 
Η ενθρόνισή του έγινε με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Πριγκήπου στις 28 Απριλίου 2018. Παρέστη συμπροσευχόμενος από το Ι. Βήμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ανώτεροι και κατώτεροι κληρικοί, εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης, ο δήμαρχος της Πριγκήπου, εκπρόσωποι τοπικών αρχών, οφφικίαλοι, προσωπικοί φίλοι του Σεβασμιώτατου και πλήθος λαού από την Πόλη και την Ελλάδα. 
Γεννήθηκε στα Ταταύλα στις 26 Οκτωβρίου του 1952 από γονείς τον καλλιτέχνη Κωνσταντίνο Κομματά και τη Ζωή Πέττα. Τα εγκύκλια γράμματα διδάχθηκε στην Αστική Σχολή Ταταούλων. Συνέχισε στο γυμνάσιο της Μεγάλης του Γένους Σχολής και στο λύκειο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1971. Ακολούθως σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε το πτυχίο το 1975. 
Στις 14 Ιουλίου του 1974 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Μελίτωνα (1966-1989) και τον Ιούλιο του 1975 προσελήφθηκε στην Πατριαρχική Αυλή. Κατά τα έτη 1980-1981 φοίτησε στο Αγγλικό Θεολογικό Κολέγιο Oak-Hill του Λονδίνου. To 1985 ονομάστηκε Μέγας Αρχιδιάκων αφού πρώτα ανήλθε τις βαθμίδες του Τριτεύοντος και του Δευτερεύοντος. 


Στις 2 Οκτωβρίου του 1990 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε παμψηφεί Τιτουλάριο Μητροπολίτη Σεβαστείας. Η χειροτονία του σε επίσκοπο έγινε στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους από τον γέροντά του Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο (1972-1991) στο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι και τοποθετήθηκε ηγούμενος στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή (2 Οκτωβρίου 1990 - 5 Μαΐου 1992). Μετά την εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου στις 24 Οκτωβρίου του 1991 διορίστηκε Διευθυντής του Ιδιαίτερου Πατριαρχικού Γραφείου. Στις 13 Οκτωβρίου του 1994 ενετάγη στους ενεργεία Μητροπολίτες του Θρόνου. 
Ομιλεί εκτός της μητρικής του γλώσσας την τουρκική και αγγλική. Έχει συγγράψει μελέτες και άρθρα μεταξύ των οποίων αξιόλογη είναι η μελέτη του με τίτλο «Η Πατριαρχική και Συνοδική Πράξις του 1928 παρακωλυομένη τοις όροις», Θεσσαλονίκη 2006, σσ. 852. Επίσης τιμήθηκε με πολλές εκκλησιαστικές διακρίσεις. 
Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γέροντα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριο σχετίζομαι από τα παιδικά μου χρόνια που ήταν Δευτερεύων των Πατριαρχικών Διακόνων. Είναι ένας ευχάριστος άνθρωπος, χαμογελαστός, αριστοκράτης, με κωνσταντινουπολίτικη ευγένεια και με καλή διάθεση. Υπηρετεί με αφοσίωση, αγάπη και ζήλο το Οικουμενικό Πατριαρχείο και είναι γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός στην ομογένεια της Πόλης και στο εξωτερικό. Διαθέτει από την πολυετή διακονία του στο Φανάρι μεγάλη πείρα στα εκκλησιαστικά θέματα και έχει προσφέρει πολλά στην Εκκλησία. Στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα που ανέλαβε να ποιμάνει την Ι. Μητρόπολη Πριγκηποννήσων έχει αναπτύξει σημαντικό ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο και έχει αγαπηθεί από το ποίμνιό του. Τέλος, ανήκει στη γενεά των Φαναριωτών Ιεραρχών και ο Θεός να τον χαρίζει υγεία δύναμη και Έτη Πολλά να ποιμάνει την Ι. Μητρόπολη Πριγκηποννήσων. 
Σημείωση: Το φωτογραφικό υλικό επιλέχθηκε από την προσωπική σελίδα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου στο Facebook https://www.facebook.com/dimitrios.komatas.9?fb


Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΘΕΟΔΩΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΟ


ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ 
ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ 
ΚΑΤΑ ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ 
ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ 
ΘΕΟΔΩΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ 
(Σάββατον μετά τήν Ὕψωσιν, 15.09.2018) 

Ὀλίγας ἡμέρας μετά τήν κοίμησιν τοῦ ἀδελφοῦ ἁγίου Θεοδωρουπόλεως κυροῦ Γερμανοῦ, συγκεντρωθήκαμε σήμερα καί συμπροσευχηθήκαμε, διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς του, τελέσαντες τό τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνόν του.
Ὁ ἅγιος Θεοδωρουπόλεως μέ τήν σεμνότητά του, μέ τήν ἁπλότητά του, μέ τό ἦθος του, καί μέ ὅλην τήν ὁσιακήν βιοτήν του ἦταν ἕν σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητος. Ἡμεῖς εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί εὐρύτερα εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἔχουμε τίς καθημερινές δραστηριότητες ὑπέρ τοῦ ποιμνίου μας, ἔχουμε τούς διαλόγους μέ τούς ἑτεροδόξους ἀδελφούς μας, ἔχουμε ταξίδια καί ἀποστολάς, ἔχουμε τά προβλήματά μας, ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά, καί μέσα σέ ὅλα αὐτά τά τρέχοντα, τά καθημερινά, πολλές φορές μᾶς λείπει ἡ πνευματικότης. Αὐτή ἡ πνευματικότης εἶναι ἐκείνη τήν ὁποίαν ἐνεσάρκωνε καί ἐξέφραζεν, πολλές φορές, ὡς ἐπί τό πλεῖστον συνήθως μέ τήν σιωπήν του ὁ μακαριστός ἅγιος Θεοδωρουπόλεως. Δυνάμεθα νά εἴπωμεν, ἄνευ ἐπιφυλάξεως, ὅτι ἦτο ἐφάμιλλος τῶν νέων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας‧ Πορφυρίου, Παϊσίου, Ἰακώβου τοῦ Τσαλίκη καί τοῦ Ἀμφιλοχίου τῆς Πάτμου, τόν ὁποῖον ὅλως προσφάτως κατετάξαμεν, καί αὐτόν, εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὁ Θεοδωρουπόλεως Γερμανός ἐβάδιζεν ἀνάμεσά μας, συμπνευματιζόταν, συνυπῆρχε, μετεῖχε εἰς τήν ζωήν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, ἀλλά δέν ἦτο ἀκριβῶς εἷς ἐξ ἡμῶν. Ἦταν κάτι ξεχωριστό. Ἔτσι θά τόν ἐνθυμούμεθα, ἔτσι θά εὐλαβούμεθα τήν μνήμην του, θά εὐχαριστοῦμεν τόν Θεόν πού μᾶς τόν ἔστειλε καί ἐζήσαμεν μαζί κάτω ἀπό τήν ἱεράν στέγην τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, καί θά παρακαλοῦμεν τόν Κύριον καί Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας νά ἀποστέλῃ σέ κάθε ἐποχή Ἱεράρχας καί κληρικούς τοῦ ἤθους, τῆς πνευματικῆς ἐμβελείας τοῦ μακαριστοῦ Γερμανοῦ. Δέν θά μακρυγορήσω‧ ὁ ἴδιος, εἶμεθα βέβαιοι ὅτι, δέν θά ἤθελε νά λεχθοῦν διά τό πρόσωπόν του οὔτε αὐτά τά ὀλίγα, τά ὁποῖα εἶπα προηγουμένως. Ἦταν τόσο σεμνός, τόσο ἁπλός. 
Στίς 2 Αὐγούστου, πού μετέβην στό Γηροκομεῖο τοῦ Βαλουκλῆ γιά νά ψάλω τήν Παράκλησι μέ τούς ἡλικιωμένους ἀδελφούς μας, τόν ἐπισκέφθηκα. Ἦταν μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, μεταξύ φθορᾶς καί ἀφθαρσίας, μεταξύ ζωῆς καί θανάτου. Δέν μέ ἀνεγνώρισε, δέν εἶχε τάς αἰσθήσεις του καί σέ ὀλίγας ἡμέρας, ὅπως θά λέγαμε ἁπλᾶ, πέταξε σάν πουλάκι. Πέταξε στούς οὐρανούς, ἀλλά ἄφησε ἀνεξίτηλη τή σφραγῖδα του στή ζωή καί στήν ἱστορία τῶν κάτω χρόνων τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου.
Καί κοντά εἰς τόν μακαριστόν Δέρκων Ἰάκωβον διηκόνησε μέ ἀφοσίωσιν, ὁμοίως καί εἰς τόν διάδοχον τοῦ Ἰακώβου, τόν σημερινόν ἅγιον Νικαίας, καί ὡς Πνευματικός διά τήν Ρωμηοσύνη τῆς Πόλεως, πού τόν εἶχα διορίσει τά τελευταῖα χρόνια, ἔκανε τό ἔργον του εὐσυνείδητα, ἐνέπνεε μέ τό παράδειγμά του. Ἦταν γνωστή ἡ φιλανθρωπία του, ὅσο καί ἄν προσπαθοῦσε νά τήν κρύψῃ ὁ ἴδιος. Εὐηργέτησε πολλούς ἀνθρώπους. Ὁ μισθός του πήγαινε εἰς τούς φτωχούς, μόλις τόν εἰσέπραττε. 
Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του καί ἄς ἔχουμε ὅλοι τήν εὐχήν του.


Από το Τρισάγιο που τέλεσε επί του τάφου του μακαριστού Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως κυρού Γερμανού, ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως και Μαδύτου κ. Στέφανος, επί τη συμπληρώσει 40 ημερών από την εκδημία του αοιδίμου ιεράρχου. 

9/16/2018

Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΛΒΕΤΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ (ΦΩΤΟ)


Το Σαββατοκύριακο, 15-16 τρέχοντος μηνός Σεπτεμβρίου, ο νέος Μητροπολίτης Ελβετίας Μάξιμος, συνοδευόμενος από τον Γενικό Αρχιερατικό του Επίτροπο, Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Κοτρότσιο και τον Α΄Αντιπρόεδρο του Μητροπολιτικού Συμβουλίου, Μέγα Πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Τσέτση, βρέθηκε στην Βασιλεία, εγκαινιάζοντας τοιουτοτρόπως τις εκτός έδρας ποιμαντορικές του επισκέψεις στις Ενορίες της Θεοσώστου Επαρχίας του. 
Το απόγευμα το Σαββάτου, πραγματοποιήθηκε υπό την προεδρία του Σεβασμιωτάτου σύσκεψη με τα μέλη του «Ιδρύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας Βασιλείας» και της «Εκκλησιαστικής Επιτροπής», κατά την οποία συνεζητήθη το θέμα των σχέσεων των δύο σωμάτων και αντηλλάγησαν απόψεις ως προς τον τρόπο λειτουργίας αυτών εις το εξής. 
Την επομένην, Κυριακήν μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, εις τον περικαλλή Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας και εν πληθούση Εκκλησία, ο Μητροπολίτης Ελβετίας προέστη της Θείας Λειτουργίας κηρύξας και τον Θείον Λόγον. 
Παρέστησαν η Πρέσβυς της Ελλάδος στην Ελβετία κυρία Χαρά Σκολαρίκου, η Μεγάλη Ευεργέτις του Ιερού Ναού Δρ Σουμέλα Τερζάνη, ο Άρχων Καστρίνσιος κ. Πέτρος Καλαντζής, πλήθος ενοριτών και πιστοί από τις γειτονικές Ενορίες Βέρνης και Όλτεν. 
Μετά την Θεία Λειτουργία ακολούθησε, σε εορταστική και χαροποιό ατμόσφαιρα, γεύμα αγάπης στην κατάμεστη αίθουσα τελετών του Ιερού Ναού.


Ο ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ


Πρὸς τὴν Αὐτοῦ Θειοτάτην Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον. 
Ἄξιος, Ἄξιος, Ἄξιος 
Παναγιώτατε, ἴσως νὰ ἐβοήθησε κάπως καὶ ἡ Παραστατικὴ Θεολογία διὰ τοῦ λακτίσματος ἢ τοῦ φρεναρίσματος κατά τινας, τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσιῶν, Κυρίλλου, πρὸς ἀπονομὴν τοῦ Αὐτοκεφάλου εἰς τὴν Οὐκρανίαν.
Πολυχρόνιον ποιῆσαι Κύριος ὁ Θεός τὸν Παναγιώτατον καὶ Σεβασμιώτατον ἡμῶν Αὐθέντην καὶ Δεσπότην, τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, κύριον κύριον Βαρθολομαῖον. Κύριε, φύλαττε Αὐτὸν εἰς πολλὰ ἔτη, εἰς πολλὰ ἔτη, εἰς πολλὰ ἔτη. 
Ο ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Η Πανήγυρις της Αγίας Ευφημίας στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκηδόνος (φωτό)


Με κάθε επισημότητα, εορτάσθηκε η Πολιούχος της Χαλκηδόνος, Μεγαλομάρτυς Αγία Ευφημία στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό της Χαλκηδόνας, ιερουργούντος του Θεοφ. Επισκόπου Αραβισσού κ. Κασσιανού και με τις ευλογίες του οικείου Ποιμενάρχου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Αθανασίου.


Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (ΦΩΤΟ)

φωτό: Yani Kayakoparan

Η μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και Πανευφήμου Ευφημίας εορτάστηκε σήμερα, Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018,  στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, όπου αποθησαυρίζεται το λείψανο της Αγίας, το οποίο εκτέθηκε προς προσκύνησιν υπό των πιστών. 
Της Θείας Λειτουργίας προέστη ο Πατριαρχικός Επίτροπος, Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος. 
Σύμφωνα με το σχετικό δελτίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου: 
"Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Εὐφημίας, ἧς τό ἱερόν Λείψανον τεθησαύρισται ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, τήν Κυριακήν μετά τήν Ὕψωσιν, 16ην Σεπτεμβρίου, ἐτέλεσε τήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν αὐτῷ, καθ’ἥν παρέστη συμπροσευχόμενος ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος."



Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐδέχθη: 
- Ὅμιλον φοιτητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Βελιγραδίου, ὑπό τήν ἡγεσίαν τῶν Ὁσιολ. Ἱερομονάχου Κλεόπα Stefanovic, Ἱερολ. Διακόνου κ. Branislav Kedzic καί Ἐλλογιμ. κ. Νικολάου Aleksic, Καθηγητῶν αὐτῆς. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Ἀγραφειάδην, Μηχανολόγον, ἐξ Ἀθηνῶν.

Related Posts with Thumbnails