Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

«Τό μεγαλεῖον καί ἡ δύναμις τῆς ἀγάπης εἰς τό Σεπτόν Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὁ σημερινός ἄνθρωπος» 

ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ. κ. Γενναδίου 

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θέλει μίαν «Ἐκκλησίαν πτωχήν», ἤ ἕνας ἄλλος ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται διά τήν προστασίαν τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, νά μήν εἶναι ἀμφότεροι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, νά μήν εἶναι κεχαριτωμένοι μέ τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ: Ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης καί ὁ Ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, οἱ δύο Πατριάρχαι Ἀνατολῆς καί Δύσεως, Κορυφαί τιμῆς καί ἀγάπης, ἀλλά καί πρῶτοι Διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐλευθερώνονται ἀπό τό ἐπικίνδυνον συναίσθημα τοῦ Συναγωνισμοῦ, τό ὁποῖον δημιουργεῖ πολεμικήν καί ἐχθρότητα, διαφοράς καί ἀνισότητας, ὄχι μόνον εἰς τήν πνευματικήν, ἀλλά καί εἰς τήν κοινωνικήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων. 

Διά νά φθάσῃ ἕνας ἄνθρωπος εἰς τήν πολιτισμένην αὐτήν χριστιανικήν πραγματικότητα, πρέπει, βεβαίως, νά καθοδηγηθῇ ἀπό τήν ἀνεξάντλητον δύναμιν τῆς ταπεινώσεως, ἡ ὁποία εἰς τήν οὐσίαν εἶναι αὐτή ἡ Ἀγάπη, ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος χαριτώνει τόν ἄνθρωπον, τόν ἐλευθερώνει ἀπό τήν ἀμφιβολίαν καί τήν ἀπογοήτευσιν, προσθέτει εἰς αὐτόν διάθεσιν διά προσευχήν, τροφοδοτεῖ αὐτόν μέ τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, φωτίζει αὐτόν νά λάβῃ ἀγαθάς καί χρησίμους ἀποφάσεις, καί εἰς τήν περίπτωσίν μας λαμβάνουν τήν μεγαλειώδη ἀπόφασιν διά μίαν νέαν Συνάντησιν – Πορείαν ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος καί ἑνότητος – εἰς τήν Πόλιν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ Παναγίας, εἰς τήν Πόλιν τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. 

Ἡ μεγαλοπρεπής, ἀλλά καί ἀδελφική, Συνάντησις τῶν δύο πρώτων πνευματικῶν Ἡγετῶν της Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας εἰς τό ἐνδοξότατον Φανάριον, τήν Καθέδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὁπωσδήποτε θά μείνῃ ἱστορική καί λαμπροτάτη μέσα εἰς τούς αἰῶνας τοῦ παρελθόντος καί τοῦ παρόντος, ἀλλά, βεβαίως, καί τοῦ μέλλοντος, ὅμως, νομίζω ταπεινά ὅτι ἡ Συνάντησις αὐτή θά μείνῃ εἰς τήν ζωήν τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὡς μία σταθερή καί ἀσυναγώνιστη ἐμπειρία καί πραγματικότης καταλλαγῆς καί ἀδελφοσύνης, σημαντικοτέρα καί ἀξιολογωτέρα, βεβαίως, τῶν προηγουμένων Συναντήσεων, «Γέφυρα ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος καί ἑνότητος», διά τήν συνέχισιν τῆς θεϊκῆς αὐτῶν πορείας πρός τό Εὐαγγελικόν Μήνυμα: «ἵνα ἕν ὦσι», διότι κατά πρῶτον λόγον αἱ “Questioni”: διαίρεσις, σκάνδαλον, εὐθύνη, ἔχουν, ὅλως ἰδιαιτέρως, εὐαισθητοποιήσει τούς Ἁγιωτάτους Πρωταγωνιστάς της, οἱ ὁποῖοι ἀπέναντι τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ εἶναι περισσότερον ἀπό ὅλους ὑπεύθυνοι διά τήν μή συμπόρευσιν τοῦ κόσμου, καί ἰδίᾳ τῶν Χριστιανῶν, εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ «ἵνα ἕν ὦσιν», ἡ ὁποία εἶναι «Θεϊκή Διαθήκη» καί, μάλιστα, ἀναμένει τήν πορείαν πάντων πρός αὐτήν, ὥστε ἡ ἱερωτάτη αὐτή Διαθήκη νά γίνῃ ἀπό ὅλους βίωμα, νά ζοῦν, δηλαδή, σύμφωνα μέ τόν ὑπερφυσικόν ἀποστολικόν λόγον: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς», τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Κατά δεύτερον λόγον, παρατηρῶ καί διαβλέπω ὅτι οἱ «Valori»: ἐλευθερία, θέλησις, ἀδελφοσύνη, προσευχή, ἀπόφασις καί ἐπιστροφή εἰς τήν ἀρχικήν –θεϊκήν- ἀγάπην, μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου, πᾶσαι αἱ θεοφρούρητοι αὐταί ἀξίαι ἀποτελοῦν ἀληθινά καί ἐμπειρικά αὐτῶν βιώματα, τοὐτέστιν βιώνουν τήν ζῶσαν καί δημιουργικήν πίστιν, ἡ ὁποία τούς ἐνισχύει, ὅπως, καί ἡ πλήρης αὐτῶν ἀφοσίωσις πρός τόν «ἐκ τῆς Παρθένου γεννηθέντα καί Σταυρόν ὑπομείναντα καί θάνατον καταδεξάμενον καί Ἀναστάντα ἐκ τῶν νεκρῶν Χριστόν», τόν «Αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας», τόν Ὁποῖον πρό ὀλίγου καιροῦ προσεκύνησαν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, ἔνθα ἔδρασε καί ἔδωσε τήν ζωήν Του «λύτρον ἀντί πολλῶν», καί ἐχαρίσατο τῷ κόσμῳ τήν σωτηρίαν, συνεχίσουν τήν θεόσεπτον αὐτήν πορείαν διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως, ἐναντίον τοῦ σκανδάλου τῆς διαιρέσεως, διά τήν συμπόρευσιν ὅλων πρός τό σωτήριον αὐτό Μήνυμα, καί τήν ἐκπλήρωσίν του, καί τοῦτο διά νά «πιστεύσῃ ὁ κόσμος», διά νά σωθῇ ὁ κόσμος, διότι, πράγματι, ἡ διαίρεσις ἀποτελεῖ μέγιστον ἐμπόδιον διά νά πιστεύσῃ ὁ συνάνθρωπός μας εἰς τήν λυτρωτικήν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, καθόσον, μέ λύπην του, παρατηρεῖ ὅτι εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν τῶν πιστῶν ὑπάρχει συναγωνισμός, ἀντιπαλότης, πολεμική, ἐχθρότης, διαφοραί καί γενικά διαβλέπουν μίαν πνευματικήν καί ἠθικήν ἀταξίαν, μίαν ἀνώμαλον συμπεριφοράν, ἡ ὁποία ἀπέχει κατά πολύ, εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις της, ἀπό ἐκείνην τήν ὁποίαν ὁ Ἀρχηγός τῆς πίστεώς μας ἐθέσπισε, τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἑνότητος. 

Παρά τήν ἀθλιωτάτην αὐτήν συμπεριφοράν δράσεως καί κινήσεως τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας, ζητεῖ εἴτε διά τόν ἕνα λόγον, εἴτε διά τόν ἕτερον, ἐπιφάνειακά ἤ εὐσυνείδητα, ἀλλά καί οἱ πιστοί, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι οἱ καλῆς θελήσεως, σημεῖα νέα, φωτισμένα καί ἐμφανῆ, ἱκανά νά βοηθήσουν αὐτόν, ἐν τῇ πράξει, εἰς τήν προώθησιν τῆς θεϊκῆς αὐτῆς ὑποθέσεως εἰς τήν συμπόρευσιν ὅλων πρός τό «ἵνα ἕν ὦσιν», τό ὁποῖον εἶναι ἔργον καί καθῆκον ἰδιαίτερον τοῦ πιστοῦ τῆς σήμερον, ἐφόσον εἰς τόν κόσμον δέν ἔρχεται πλέον ὁ Χριστός διά νά τόν λυτρώσῃ ἀπό τήν βαρεῖαν ἀμαρτίαν τῆς διαιρέσεως, ἡ ὁποία περικλείει ἀπελπισίαν, ἀναστάτωσιν, ἀνωμαλίαν, σκάνδαλον. Δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι διά τόν ἄνθρωπον δέν ἀπομένει ἕτερον νά πράξῃ, παρά νά σταυρωθῇ ὁ ἴδιος διά νά καθαρισθῇ ἀπό τά πάθη του, τόν ἐγωϊσμόν, τόν φανατισμόν, τό μῖσος, τήν μισαλλοδοξίαν, τήν ἀρχομανίαν, τό ψεῦδος, τήν ἀπάτην. Προσδοκεῖ νά ἴδῃ νέον ἄνοιγμα, μέ Ἀνακοινωθέν ἐποικοδομητικόν, προοδευτικόν καί δημιουργικόν, μέ πνεῦμα Χριστοῦ, περιμένει νέα βήματα πρός τά πρόσσω, χώρις φόβον καί ἀμφιβολίας, ἰδίᾳ εἰς τά σημεῖα ἐκεῖνα εἰς τά ὁποῖα εἶναι δυνατόν εἰς τούς νῦν καιρούς νά πράξωμεν «μηδέν ἐπιτίθεσθαι ... πλήν τῶν ἐν ἀνάγκαις» (Πράξ. 15,28), «Τῇ οἰκονομίᾳ χρωμένῃ ὅπου ἐγχωρεῖ, μή θεωροῦσα ὡς ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν τῆς ἑνότητος τήν ἄκαμπτον καί στατικήν ὁμοιομορφίαν εἰς τά ἐπουσιώδη, εἰθισμένη, ... ἀνέκαθεν ἐπεζήτησε τήν συνάντησιν καί συνεργασίαν», κατά τόν σοφόν λόγον τοῦ ἐκλαμπροτάτου καί Μεγάλου Μητροπολίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, Ἡλιουπόλεως καί Θείρων Μελίτωνος, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὡς Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος (εἰς «Στάχυς», 1-2, 1965, σσ. 20-21. Πρβλ. Γενναδίου Ζερβοῦ, (νῦν Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης), Il Contributo del Patriarcato Ecumenico per l’unità dei Cristiani, Città Nuova, 1974, σ. 31). Θέλει νά ἴδῃ ὁ ἄνθρωπος τῆς σήμερον, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται διά τήν ἀδιαφορίαν καί τό προσωπικόν του συμφέρον, προσηλωμένος εἰς τό χρῆμα καί τήν ματαιότητα, δοῦλος, χωρίς ἀμφιβολία, τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί τοῦ νέου θεοσεβισμοῦ, ὅπως εὔστοχα παρατηροῦν, νά ζήσῃ γεγονότα συναρπαστικά, νά ἔχῃ μαρτυρίας σχετικά μέ τήν πρόοδον τῆς συνεργασίας ἐπί τοῦ προβλήματος, νά ἱκανοποιηθῇ πνευματικά μέ τούς ἀγαθούς καί πλουσίους καρπούς τῆς ποιμαντικῆς συμπεριφορᾶς καί νά ἀπολαύσῃ τόν ἀμοιβαῖον ἀδελφικόν σεβασμόν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ, ἀλληλοστηριζόμενοι καί ἀλληλοβοηθούμενοι μεταξύ των οἱ Χριστιανοί, διά τήν εἰρηνικήν συμβίωσιν τῶν λαῶν καί τήν προστασίαν τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ.

Γνωρίζομεν πολύ καλά ὅτι οἱ ἄπιστοι δέν ὑπάρχουν μόνον εἰς τούς χρόνους τοῦ Παραλυτικοῦ τῶν 38 χρόνων. Αὐτοί, ὅπως ἐνθυμούμεθα ἀπό τό Εὐαγγελικόν ἀνάγνωσμα, δέν εἶναι εὐχαριστημένοι μόνον μέ τήν θεϊκήν παρέμβασιν: «... ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι...», ἀλλά περιμένουν νά ἀκούσουν καί τό ἕτερον Εὐαγγελικόν ρῆμα: «ἆρον τόν κρέβατόν σου καί περιπάτει». 

Οἱ καροί οὐ μενετοί! 

Εἶναι, ὅμως, φοβερόν διά τόν ἄνθρωπον τῶν καιρῶν μας νά μήν ἔχῃ ὑπομονήν, νά μή προσεύχεται μέ εὐλάβειαν καί προσοχήν, νά εἶναι ἀπαιτητικός, νά ζητῇ συνεχῶς καί νά μήν ἀγαπᾷ. Τό συμφέρον κυριαρχεῖ, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος δέν ἀντέχει εἰς τάς δοκιμασίας, εἶναι ἀδύνατος νά βοηθήσῃ τόν ἑαυτόν του εἰς τήν σημερινήν πολύπλευρον κρίσιν. Καί αὐτή ἡ πίστις του εἶναι ἐπιφανειακή, ἡ δέ ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεόν εἶναι χωρίς νόημα, διότι εἶναι ἀκατήχητος καί ἀγράμματος μέσα εἰς τήν κατανυκτικήν, μυσταγωγικήν καί ἁγίαν πορείαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας μας. 

Εἰς τήν πνευματικήν, ἠθικήν, κοινωνικήν καί πολιτιστικήν αὐτήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν τῆς διαφθορᾶς, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς συναλλαγῆς, τῆς στειρότητος καί τῆς ἐγωϊστικῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλά καί τῆς ἐπιδεικτικῆς ἀφιλίας πρός τόν συνάνθρωπόν του, μέ συνεπείας ἐπικινδύνους καί ἰταμάς ἐπιβουλάς κατ’ αὐτοῦ, ἡ ταπεινή διακονία καί ἡ ἁπλουστάτη ζωή τῶν δύο Πρώτων Ἐπισκόπων τῆς Χριστιανοσύνης, τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἡ ὅλη συμπεριφορά, καί εἰδικά ἡ προσέγγισις αὐτῶν πρός τόν ἄνθρωπον, καί ταύτόχρονα ἡ ὑπομονητική μεταχείρησις, φροντίς καί ἐπιμέλεια αὐτῶν πρός αὐτόν, εἶναι μία πατερική ἀσκητική πορεία, ἡ ὁποία φωτίζει, ἐνισχύει καί ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς ἕν μέλλον ἐλπιδοφόρον, βοηθεῖ αὐτόν νά ἐξέλθῃ ἀπό τήν περιπέτειαν τῆς ἀναδελφοσύνης καί τῆς ἀδιαφορίας καί αὐτῆς τῆς μοναξιᾶς. Εἶναι ὑπέροχον καί φωτεινότατον παράδειγμα ἡ πορεία αὐτή ἀγάπης, ταπεινώσεως, προσευχῆς καί πιστότητος τοῦ πιστοῦ τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ ἐπιστροφή, λοιπόν, εἰς τούς χρόνους μας, τῆς πρώτης -ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία χαριτώνει τήν ἀνθρωπίνην καί ἐκκλησιαστικήν πορείαν τῆς ζωῆς καί τῆς διακονίας τῶν Ἁγιωτάτων Μορφῶν τοῦ Πάπα καί τοῦ Πατριάρχου, ἡ πορεία αὐτή τῶν δύο σεπτῶν ἀνθρώπων, τούς ὁποίους βλέπομεν καί ἀκούομεν, εἶναι ἡ μοναδική πορεία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τήν συμπόρευσιν πρός ἐκπλήρωσιν τῆς Διαθήκης τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ: «ἵνα ἕν ὦσιν», καί δή ἔχει θησαυρόν ἀνεκτίμητον τάς ἀξίας της, αἱ ὁποῖαι σκορπίζουν τήν εἰρήνην, τήν ἐλπίδα, τήν ἀγαλλίασιν, τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. 

Συμπέρασμα: Ὁ ἄνθρωπος τῆς σημερινῆς ἐποχῆς πρέπει νά παύσῃ νά ἀσχολῆται μόνον μέ τόν ἑαυτόν του. Πρέπει, ὁπωσδήποτε, νά πλησιάσῃ τόν συνάνθρωπόν του, νά τόν γνωρίσῃ καί νά δώσῃ εἰς αὐτόν ἀγάπην. Χωρίς τήν πατερικήν αὐτήν ἄσκησιν, ἡ ὁποία ἀνοίγει δρόμους, ἐμπνέει καί καθοδηγεῖ, ὁ ἄνθρωπος εἶναι δυστυχισμένος, διότι δέν αἰσθάνεται τήν παρουσίαν τοῦ Θεοῦ καί δέν ἔχει τήν Ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, ἑπομένως εἶναι ἀδύνατον νά καταλάβῃ τό σκάνδαλον τῆς διαιρέσεως καί νά ἀγαπήσῃ τόν πλησίον του, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀδελφός του. Ἐξάλλου ἡ σωτηρία καί ἡ αἰώνιος ζωή δέν εἶναι δι’ ὡρισμένους, ἀλλά δι’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δι’ ὅλον τόν κόσμον, ὅπως καί ἡ διδασκαλία του. 

Τά Μ.Μ.Ε. ἐδημοσίευσαν ὅτι εἰς τό εὐκλέστατον Φανάριον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἑορταζούσης τήν πανίερον μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ της, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ὁ Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος θά ἐπισκεφθῇ τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον καί θά κάμῃ ἐπίσημον ἐπίσκεψιν πρός τήν Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως. 

Ἡ Συνάντησις εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία θά εἶναι ἱστορική καί περίλαμπρος ἀπό πλευρᾶς Ἱστορίας καί Πολιτισμοῦ, θά χαρακτηρισθῇ, κατά τήν γνώμην μου, πρωτίστως ὡς «Ἀδελφική», μεγίστης σημασίας, διότι εἰς τό Φανάριον θά λάμψῃ, μέ Πατριαρχικήν σεμνότητα καί ἀναστάσιμον ἀγαλλίασιν, τό μεγαλεῖον, ἡ δόξα καί ἡ δύναμις τῆς πρώτης -ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης, τῆς ὁποίας εἰς τούς χρόνους, εἰς οὕς ζῶμεν καί κινούμεθα, ἀληθινοί αὐτῆς φορεῖς εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, διάκονοι πιστοί τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου: «ἵνα ἕν ὦσι», καί ταπεινοί ἐργάται εἰς τό βοηθῆσαι τόν λαόν τοῦ Θεοῦ εἰς τήν συμπόρευσίν του εἰς τό θεϊκόν αὐτό μήνυμα, σημεῖον ἐξαίσιον διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος. Θά γίνουν Ἰνδάλματα, ὑψίστης περιωπῆς καί κύρους παγκοσμίου, θά ἀποτελέσουν τρανότατον παράδειγμα ἀδελφικῆς συνεργασίας διά τήν ἐπιστροφήν τῆς πρώτης -ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης καί θά εἶναι διά τούς παρευρισκομένους, καί δι’ ὁλόκληρον τόν κόσμον, δῶρον καί εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Οἱ δύο Θεοπρόβλητοι καί Θεοτίμητοι Ἐπίσκοποι Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, πατερικόν παράδειγμα ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος και ἑνότητος, εἰς Φανάριον, μέ τούς λόγους καί τήν ἐκκλησιαστικήν αὐτῶν συμπεριφοράν, θά καταδείξουν εἰς ὅλους τήν πορείαν τήν ὁποίαν ὀφείλει νά διατρέξῃ κάθε πιστός ἄνθρωπος καί κάθε ἄνθρωπος καλῆς θελήσεως, ἐάν θέλῃ νά ἐξέλθῃ ἀπό τήν κρίσιν: Θά πράξῃ σύμφωνα μέ τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά εἶναι σῶος, ἐλεύθερος, εἰρηνικός, ἐάν θέλῃ νά ἔχῃ βοηθόν καί συναντιλήπτορά του τόν Θεόν. 

Ἡ ἀγάπη εἶναι Αὐτός ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἐδώρησεν εἰς τόν ἄνθρωπον τήν σωτηρίαν καί τήν αἰώνιον ζωήν. Μέ αὐτήν τήν χαράν καί τήν δύναμιν θά χαριτώσουν οἱ δύο Σεπτοί Προκαθήμενοι τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, καί ἀκόμη θά ἐνθυμηθῇ τούς λόγους τοῦ Πάπα: «Εἴμεθα ἀδελφοί, μᾶς ἑνώνει ἡ ἀγάπη». Καί ἀκόμη θά ἐνθυμηθῇ ὁ λαός τοῦ Κυρίου τό φίλημα τῆς σεπτῆς δεξιᾶς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἀπό τόν Πάπα εἰς τά Ἱεροσόλυμα. Θά ἀνακαλέσῃ εἰς τήν μνήμην του τήν ἀπρόσμενον καί μοναδικήν εἰς ὕψος σημασίας καί ἀξίας σκηνήν νά πίπτῃ ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ΄ εἰς τά πόδια τοῦ ἀοιδίμου σοφοῦ Μητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος. Ὅσοι παρηκολούθησαν τήν εἰς Φανάριον Συνάντησιν τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ΄ μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἴσως ὡρισμένοι γνωρίζουν μίαν μικράν μεταξύ των στιχομυθίαν. Κατά τό Πρόγραμμα τῆς Συναντήσεως, ὁ Πάπας ἔφθασεν ἀργότερον ἀπό τήν καθωρισμένην ὥραν, ὁπότε ἐρχόμενος λέγει εἰς τόν Πατριάρχην: «Συγγνώμη, Παναγιώτατε, ἔφθασα ἀργά». Ὁ Πατριάρχης ἀπήντησε: «Ἁγιώτατε, περιμένω ἐδῶ 11 αἰῶνας» (Τό ἤκουσε ὁ Σεβασμιώτατος Καρδινάλιος Willebrands, τότε Γραμματεύς τοῦ Segretariato per la Promozione dell'Unità dei Cristiani). Γενικά, διά τόν ἄνθρωπον, ἰδίᾳ διά τόν πιστόν λαόν τοῦ Θεοῦ, ὅλα τά γεγονότα αὐτά θά εἶναι φωτεινότατα σημεῖα, καί πειστικά μηνύματα, τῆς ἐπιστροφῆς τῆς πρώτης -θεϊκῆς- ἀγάπης, ἡ ὁποία εἶναι Αὐτός ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος μέ τήν ταπείνωσίν του ἔσωσε καί ἐδόξασε τόν ἄνθρωπον. Τό μεγαλεῖον καί ἡ δύναμις τῆς Ἀγάπης θά λάμψῃ καί θά ἐνισχύσῃ, θά ἐνθαρρύνῃ καί θά βοηθήσῃ τόν ἄνθρωπον. Αἱ δύο Ἐκκλησίαι, Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἱδρυθεῖσαι ἀπό τούς δύο ἀδελφούς, Πέτρον καί Ἀνδρέαν, θά εὐρεθοῦν, καί πάλιν, μέ τούς Διαδόχους αὐτῶν, ἡ μία πλησίον τῆς ἄλλης, ἀναμιμνησκόμεναι ἰδίᾳ τάς ἱστορικάς ἀτύχους καί δυστυχεῖς ἐκείνας στιγμάς, αἱ ὁποῖαι ἀπέβησαν αἰτία καί ἐμπόδιον διά τήν μή ἐπιστροφήν τῆς πρώτης – θεϊκῆς - ἀγάπης, ἡ ὁποία συνέδεε τάς δύο ἀδελφάς Ἐκκλησίας καί διέλυε τάς μεταξύ των διαφοράς, κάθε ἀντίθεσιν, συναγωνισμόν καί πολεμικήν, ἔτι δέ ὑπῆρξεν ἡ αὐτή ὁδός πρός τό κοινόν μήνυμα: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη». 

Εἰς τήν Βασιλίδα τῶν Πόλεων, τήν Πόλιν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ λαμπροφόρος καί «Ἀδελφική Συνάντησις» τῶν δύο Σεπτῶν Προκαθημένων Ἀνατολῆς καί Δύσεως εἰς τό Φανάριον, θά δώσῃ  ἕνα ὐπέροχον καί ἀνώτερον μήνυμα, ἐλπιδοφόρου συνεχείας διά τήν γαληνιαίαν συμπόρευσιν, ἐνώ αὐτοί, μέ τήν ἀδελφικήν ἀγάπην καί τήν εἰλικρινῆ φιλίαν, αἱ ὁποῖαι τούς συνδέουν, θέτουν ἰσχυροτάτας βάσεις διά τό μέλλον, στηριζόμενοι εἰς τήν Προσευχήν, ἡ ὁποία τούς ἐνώνει καί τούς δίδει τό μέγα προνόμιον νά έπικοινωνοῦν μέ τόν Θεόν. Μέ τήν ἀδελφικήν Συνάντησιν τῶν δύο Ἁγιωτάτων Πρωταγωνιστῶν, μέ τήν προσευχήν αὐτῶν ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὑπέρ τῆς συμπορεύσεως τοῦ κόσμου πρός ἐκπλήρωσιν τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ «ἵνα ἕν ὦσι», διά τόν πιστόν λαόν τοῦ Θεοῦ, θά εἶναι μία μεγίστη χαρμόσυνη ἑορτή. Ἡ Συνάντησις εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τό Φανάριον, θά εἶναι «Πάσχα», θά εἶναι Ἀνάστασις, θά εἶναι χαρᾶς Εὐαγγέλια, μέ ἀναστάσιμον ἀγαλλίασιν, μέ ἄγκυρα ἐλπίδος, θά εἶναι μία Πασχαλινή ἀδελφική πορεία καί συμπόρευσις, μέ προορισμόν τήν ἐκπλήρωσιν καί τελείωσιν τῆς «Διαθήκης τοῦ Θεοῦ», ἡ ὁποία θά εἶναι διά τήν Στρατευομένην Ἐκκλησίαν ἀνεπανάληπτη καί λίαν εὐπρόσδεκτη ἑορτή μετά τήν περίοδον τοῦ μεγάλου Σχίσματος, ἡ ἑορτή τῆς Ἐνότητος τῶν Χριστιανῶν.

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΡΓΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΝ ΦΑΝΑΡΙΩ

MOYΣΙΚΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΕΝ ΦΑΝΑΡΙΩι 

Πανηγυρισμός Διακοσαετίας 

Μητροπολίτου ΠΕΡΓΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ 

Ἀναζητώντας τούς ἀνθρώπους πίσω ἀπό τά ὀνόματα καί τίς ἀναμνήσεις καί πίσω ἀπό τούς χρόνους, κάθομαι στά σκαλιά τοῦ Θρόνου, τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, κι᾿ ἀφήνω τήν ἱερά σιωπή νά μέ καταλάβει. Νά κατευθύνει τούς λογισμούς καί τά ὁράματά μου. Νά καλέσει τούς ρασοφόρους ἀοιδούς τῶν Ἀναλογίων, νά σημάνουν τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 

* * * 

Εἶναι πρωί, κι᾿ ὁ ἥλιος άπ᾿ τήν ἀνατολή ξεπέρασε τό τέμπλο τοῦ Αϊ Γιώργη, ἔπεσε στό Σωλέα. Μέ χαϊδεύει. 

Ἀπό τήν πύλη τήν Ἁγία μούρχεται ἡ εὐοσμία τῶν Λειψάνων πού ἱεροποιοῦν τό θυσιαστήριο. Μούρχεται καί ὁ ἀπόηχος τῶν μυστικῶν εὐχῶν ἐκ στόματος τῶν ἀπό αἰώνων Λειτουργῶν. Αὐτῶν πού εὐχαριστοῦν τό Θεό γιά τή συνέχιση τῆς παρουσίας μας στήν Πόλη. Κι᾿ ἀπό τό ὕψος καί τό βάθος τοῦ Θρόνου, μούρχεται σά φύσημα ὁ ἀγκαλιασμός καί ὁ ἀσπασμός τῶν προεστώτων, πού σκορποῦν τήν ἐλπίδα γιά συνέχιση τῆς Πολίτικης ζωῆς. 

Ὅλα μέσα στήν ἁρμονία τοῦ δόγματος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί μέσα στή μελωδία καί τό ἄνοιγμα τῆς παρουσίας τοῦ Λόγου. Μέ τρόπο κατανυκτικό καί μυσταγωγικό καί σωτηριώδη. Ἀλλά καί μεγαλειώδη καί κατάλληλο γιά τήν ἔκφραση τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Καί τῆς δικῆς μας. 

* * * 

Αὐτός ὁ «τρόπος» καλλιεργήθηκε στή Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Στό ὀρθόδοξο Πατριαρχικό Ἀναλόγιο τῆς Πόλης. Μέ τούς Πρωτοψάλτες καί τούς Λαμπαδαρίους. Αὐτούς, πού ἐβίωναν στήν οὐσία καί τό Πάθος καί τήν παράδοση. Ἔχοντας δοκιμάσει καί εἰσπνεύσει τήν ἀνάσα τῆς Πόλης. Αὐτοί σφυρηλάτησαν τόν μονάζοντα στήν Πόλη κατάλληλο «τρόπο» μελωδίας τῶν φθόγγων πρός τόν Ὕψιστο. Αὐτοί μετέτρεψαν τόν χοϊκό καϋμό τοῦ βίου τῆς Ρωμιοσύνης σέ λαρυγγισμό καί ψύθιρο τῆς ψυχῆς, πού οἱ αἰῶνες τό ὀνόμασαν «ὕφος». Αὐτοί μετέτρεψαν τό λειτουργικό ἐπ᾿ ἐκκλησίας λάλημα καί ἄκουσμα, σάν φτερούγισμα κοινωνίας ἀγγέλων περί τόν Θρόνο τοῦ Θεοῦ. Τέτοιο ὕφος τό ἀποκτᾶς, ἄν ἀφουγκρασθεῖς τήν πνοή τῶν ἀξίων καί τῶν ἀξιῶν τοῦ γένους, ὄχι σάν πέρασμα τετελεσμένων. Ἀλλά σάν φυλακτήριο θησαυρῶν, πού δέν σ᾿ ἀφήνει νά τούς προδώσεις, νά τούς μεταβάλεις, νά τούς ἀλλοιώσεις. 

Ἄν ἡ Θεία Λειτουργία μᾶς φέρνει στή θέωση ἡ παραδοσιακή ἐκκλησιαστική μουσική, μᾶς ὠθεῖ σέ θέαση, μᾶς εἰσάγει μέσα στήν Ἀποκάλυψη. Ἐκεῖ αἰσθανόμαστε τό ἄρρητον ρῖγος, πού ἁρμόζει σέ μιά τέτοιαν ὥρα προσέγγισης τοῦ θνητοῦ στόν Ἀθάνατο. 

Μ᾿ αὐτό τό ρῖγος ἡ Πόλη μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο της, εὐδόκησε ὁ Θεός νά ἀποβεῖ Μητέρα καί πηγή τῶν Ἱερῶν, τῶν ὡραίων καί τῶν ἀληθινῶν. Κατάφερε, νά σχηματίσει μέ ἁπλότητα καί λεπτότητα τόν θεόπνευστο γλυκασμό πού τῆς ἔπρεπε. Γλυκασμό ἐλπίδας γιά τήν αἰωνιότητα καί θησαυρό τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά μεγαλύνει ὀρθά καί μελωδικά τόν Κύριο «ψυχαῖς καθαραῖς καί ἀρρυπώτοις χείλεσιν». 

Αὐτή τήν τιμή τῆς ἀνάδειξης καί τῆς προφύλαξης αὐτοῦ τοῦ ψυχοτρόφου θησαυροῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς μας, ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τήν παρέδωσε στό Βυζάντιο. Ἅρμοζε ἐκεῖ νά ἠχεῖται ὑπό τούς θόλους τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ πού οἱ αἰῶνες ἔμελλε νά μή τήν ἀλλοιώσουν. Οἱ κοσμικόφρονες νά μή τήν ἀπό – οὐρανοποιήσουν καί οἱ πιστοί νά συνεχίζουν νά τήν θαυμάζουν. 

*** 

Ἀπό τά σκαλιά τοῦ Θρόνου τοῦ Πατριαρχικοῦ, ἡ ψυχή μου παίρνει τό δρόμο τῆς ποίησης καί τοῦ μέλους τοῦ Βυζαντινοῦ. Συμπλέκεται μέ τόν βόμβο τῶν ἤχων, τόν χρυσωμένο ἀπό τά Πατριαρχικά Ἀναλόγια. Καί ὁραματίζεται Πρωτοψάλτες καί Λαμπαδαρίους, νά ξαναρχίζουν τό ἀπήχημα τοῦ Γένους. Τώρα ἀναπαύονται ἐν χορτασμῷ ὑμνολογικῶν αἰσθημάτων. Καί συνεχίζουν νά κρούοουν τήν λύρα τῆς Σοφίας τοῦ Θεοῦ, πού ἐκπέμπει μελωδίες βυζαντινῆς μουσικῆς. 

Αὐτές ὁδήγησαν καί τούς τρεῖς ἐργάτες τῶν Θείων Φθόγγων τῆς μουσικῆς μας ν᾿ ἀποκαλύψουν μέ εὐλάβεια καί εὐθύνη, ἐκλάμψεις αὐτῆς τῆς πατρογονικῆς ἀξίας, τίς σαλπισμένες στό κλεινό Φανάρι. 

* * * 

Ρώτησα τόν ἀλησμόνητο Πρωτοψάλτη Θρασύβουλο Στανίτσα, πῶς αἰσθάνεται ὡς «ὁ» Πρωτοψάλτης. «Νομίζω, μέ εἶπε ὅτι συνεχῶς μέ παρακολουθοῦν Πατριάρχες, ὑμνωδοί, ἡ παράδοση ὅλη». 

Ἀκοῦμε κι᾿ ἐμεῖς νά μᾶς μιλοῦν «οἱ» Πρωτοψάλτες. Νά μᾶς μιλοῦν μάτια καί χείλη καί λάρυγγες. Χειρολαβές ξυλόγλυπτες Ἀναλογίων μέ δικέφαλους ἀητούς. Βιβλία κερωμένα μέ ἀποτυπώματα Διδασκάλων μουσουργῶν καί ὑμνωδῶν. Χειρόγραφα κιτρινισμένα. Ἀκοῦμε τούς καιρούς νά ἰσοκρατοῦν τούς αἰῶνες. Νά θρονιάζουν Πρωτοψάλτες καί νά κηδεύουν μαΐστορες. Ἀκοῦμε τό οὐράνιο στιχούργημα πού λέγεται «Ἐκκλησιαστική Βυζαντινή Μουσική». 

Ὑπάρχουν μουσικά ὑμνολογικά δημιουργήματα θεῖα, ὡραιότερα ἀπ᾿ ὅτι μποροῦν νά ἐκφράσουν στό Θεό τά ἀνθρώπινα λόγια.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΗΛΥΒΡΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΠΕΤΕΙΩ ΤΩΝ 200 ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (1814)

Ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος

Κήρυγμα Σεβ. Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς 2ας Νοεμβρίου 2014. 

Ἐν τῇ πανηγυρικῇ καί δοξολογικῇ ἀτμοσφαίρᾳ τῆς σήμερον τελουμένης Θείας Λειτουργίας, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, εἰσηγήσει τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, συνοδικῇ δέ ἀποφάσει, ἑορτάζει τό σημαντικόν γεγονός τῆς συμπληρώσεως 200 ἐτῶν ἀπό τῆς συνθέσεως ὑπό τῶν τριῶν διδασκάλων, Μητροπολίτου Προύσης κυροῦ Χρυσάνθου, τοῦ ἐκ Μαδύτων, Γρηγορίου τοῦ Λαμπαδαρίου καί Χουρμουζίου τοῦ Χαρτοφύλακος, τῆς νέας λεγομένης μουσικῆς μεθόδου, ἡ ὁποία συνέβαλε τά μέγιστα εἰς τήν διαμόρφωσιν καί παγίωσιν τῆς εὐχεροῦς ἐκτελέσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν μουσικῆς, ὡς καί εἰς τήν εὐρεῖαν καί ἄμεσον διάδοσιν αὐτῆς. 

Παναγιώτατε Δέσποτα, 

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, 

Λαέ τοῦ Θεοῦ, 

Ἡ ἐκκλησιαστική μουσική εἶναι ἀναποσπάστως συνδεδεμένη μετά τῆς λατρείας τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας καί μετά τῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κέντρον τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας. Εἶναι ἡ διά τῶν ἀνθρωπίνων χειλέων ἱκεσία καί δοξολογία πρός τόν Πανάγαθον Τριαδικόν Θεόν, δοξολογία ἀναπεμφθεῖσα, τό πρῶτον, ὑπό τῶν Ἀγγέλων, κατά τήν σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου. «Δόξα ἐν ὑψίστοις ἐν Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Ὡς ἐκκλησιαστική μουσική ὑπάρχει διά νά προάγῃ τό ἐκκλησιαστικόν σῶμα καί ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ, ἄς μοι ἐπιτραπῇ νά ἐπισημάνω ὅτι ἐξ ἱστορικῆς παρερμηνείας ἐπεκράτησεν ὁ ὅρος βυζαντινή μουσική, ἀντί τοῦ ὀρθοῦ ἐκκλησιαστική μουσική. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν διαθέτει μίαν μουσικήν ἀνατολικοῦ-μυστικιστικοῦ τύπου, εὐφραίνουσαν μόνον τάς ἀκοάς καί ἀποτελοῦσαν μέσον πρός ἱκανοποίησιν μόνον ἀτομικῶν καί ψυχολογικῶν ἀναγκῶν. Τό μουσικόν μέλος καί ἐν γένει ἡ ἐκκλησιαστική ὑμνωδία ἔχουν ἀναγωγικόν-θεολογικόν χαρακτῆρα καί συμβάλλουν εἰς τήν ὑπό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος ἀφομοίωσιν τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν καί τοῦ μυστηρίου τῆς θείας ἑνότητος καί ἀγάπης. Ἔχει ἐκκλησιολογικόν περιεχόμενον καί σκοπόν. 

Σχολιάζων τόν α’ ψαλμόν ὁ θεόπνευστος Μ. Βασίλειος ἀναφέρει σχετικῶς ὅτι «Ἐπειδή γάρ εἶδε τό Ἅγιον Πνεῦμα τό ἅγιον δυσάγωγον πρός ἀρετήν τό γένος τῶν ἀνθρώπων, καί διά τό πρός ἠδονήν ἐπιρρεπές τοῦ ὀρθοῦ βίου καταμελοῦντας ἡμᾶς· τί ποιεῖ; Τό ἐκ τῆς μελωδίας τερπνόν τοῖς δόγμασιν ἐγκατέμιξεν, ἵνα τῷ προσηνεῖ καί λείῳ τῆς ἀκοῆς τό ἐκ τῶν λόγων ὠφέλιμον λανθανόντως ὑποδεξώμεθα..Ψαλμός φιλίας συνάγωγος, ἕνωσις διεστώτων, ἐχθραινόντων διαλλακτήριον.. Ὥστε καί τό μέγιστον τῶν ἀγαθῶν τήν ἀγάπην ἡ ψαλμωδία παρέχεται...».[1] 

Ἐν βαθείᾳ εὐγνωμοσύνῃ πρός τόν Θεόν, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησίᾳ ἐξυμνεῖ καί ἐξαίρει τήν ὡς ἄνω ἐπέτειον τῆς καθιερώσεως τῆς ἀναλυτικῆς σημειογραφίας τῆς νέας μεθόδου (1814), διότι ὡς λέγει ἡ ἐξαπολυθεῖσα Πατριαρχική Διακήρυξις τοῦ ἔτους 1815 «θεία φιλανθρωπίᾳ καί χάριτι» ἐπενοήθη ἡ μέθοδος αὕτη καί τά μέγιστα συμβάλλει εἰς τήν ὠφέλειαν τῶν Ἱερῶν Ἐκκλησιῶν.[2] Καί ὠφέλησε τά μέγιστα ἡ νέα αὕτη μέθοδος, ὡς ἐξηγεῖ σχετικῶς ἡ Πατριαρχική Ἁπανταχοῦσα τοῦ ἰδίου ἔτους: 

«Ἡ μέθοδος αὐτή, τήν ὁποίαν ἐφεῦρον, καὶ ἐπενόησαν οἱ διαλαμβανόμενοι τρεῖς ἀξιέπαινοι ἄνδρες, ὑπερβαίνει τάς τῶν παλαιῶν παραδόσεων, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν εἶναι ἡ μόνη ἀκριβής, καί φωτιστική, καί ἀρίστη ἐξηγοῦσα θεωρητικῶς ἅμα καὶ πρακτικῶς τά μέλη καὶ σχήματα τῶν φωνῶν, καί δεικνύουσα καλῶς τά σημεῖα τῶν χρόνων, καὶ ἑνὶ λόγῳ ὅσα, αἱ μέθοδοι τῶν παλαιῶν παραδόσεων δέν ἠδύναντο νά κατορθώσωσιν εἰς τόν μαθητήν ἐπί δέκα καί εἴκοσι χρόνους, αὐτή ὑπόσχεται νά κατορθώσῃ ἐν διαστήματι χρόνου ἑνός, καί νά ἀναδείξῃ τόν οἰκεῖον της μαθητήν ἱκανόν, ὥστε ἕκαστον μάθημα, κατ᾿ αὐτήν γεγραμμένον, νά δύναται μέ μικράν τινα καί ὀλίγην καθ᾿ἑαυτόν μελέτην νά τό ψάλλῃ ἀπαραλλάκτως μέ τόν ᾀσματογράφον καί ποιητήν, χωρίς νά τό διδαχθῇ ὑπ᾿ αὐτοῦ πρότερον, καὶ αὐτά ὅλα, χωρίς ὅλως νά παρεκτρέπηται ἡ μέθοδος ἀπό τό σεμνόν ἐκεῖνο καί ἐναρμόνιον μέλος, τό πρός κατάνυξιν καί συντριβήν καρδίας ἐντέχνως πεποιημένον, καί παρά τῶν πρώτων ἐκείνων ἱερῶν μελωδῶν καί διδασκάλων παραδεδομένον καί χωρίς νά παρεισάγῃ φωνῶν καὶ σχημάτων νεωτερίσματα». (Πατριαρχικὴ Ἁπανταχοῦσα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου ΣΤ´).[3] 

Καί ὁ προλογίσας τό Θεωρητικόν τοῦ Χρυσάνθου Παναγιώτης Πελοπίδης ὁ Πελοποννήσιος ἀναφέρει ὅτι «καθυπέβαλον εἰς κανόνας τήν πρίν ἀκανόνιστον μέν, ἀλλά πολυποικιλομελῆ Μουσικήν μας μέ τρόπον ἀξιοθαύμαστον».[4] Καί δικαίως ὁ Παναγιώτης Πελοπίδης ὀνομάζει τούς τρεῖς σεβασμίους διδασκάλους εὐεργέτας τοῦ ἔθνους. [5] 

Ἐκανόνισαν, λοιπόν, τήν ἐκκλησιαστικήν μουσικήν ἄνευ ἀκροτήτων, αὐθαιρεσιῶν, ὀθνείων πρός τήν προγενεστέραν ἐκκλησιαστικήν μουσικήν παράδοσιν νεωτερισμῶν καί ἑρμηνειῶν, καί ὡς λέγει εἰδήμων Καθηγητής ἡ νέα μέθοδος ὁριοθετεῖ μίαν περίοδον εἰς τήν ἐξέλιξιν τῶν ἱεροψαλτικῶν πραγμάτων.[6] 

Οἱ εἰδήμονες σύγχρονοι μουσικολόγοι συμφωνοῦν μέ τήν θέσιν ὅτι ἡ νέα μέθοδος δέν ἀποτελεῖ παρθενογένεσιν, ἀλλά μίαν φυσικήν ἐξέλιξιν τῆς σημειογραφίας. 

Ἐνδεικτική εἶναι ἡ περίπτωσις τοῦ μοναχοῦ Ἀκακίου τοῦ Μεγαλοσπηλαιώτου, ὁ ὁποῖος, διαμείνας εἰς τήν Πόλιν, ἀντέγραψε μουσικά χειρόγραφα. Δέν ἠρκέσθη εἰς τήν ἐκ τῶν παλαιῶν χειρογράφων ἁπλῆν ἀντιγραφήν τῶν μελῶν, ἀλλά ἐχρησιμοποίησεν ἀναλελυμένην μουσικήν σημειογραφίαν τοῦ διδασκάλου αὐτοῦ πρωτοψάλτου Πέτρου του Βυζαντίου. Ἡ ἐργασία αὕτη τοῦ Ἀκακίου βοηθᾷ εἰς τήν κατανόησιν τῆς ἐξελίξεως τῆς μουσικῆς σημειογραφίας καί εἰς τήν διαπίστωσιν τῆς ὁμαλῆς καταγραφῆς τῶν μελῶν εἰς νεωτέρας μορφάς. Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι ἡ χρησιμοποιηθεῖσα ὑπό τοῦ Ἀκακίου σημειογραφία ὁμοιάζει κατά πολύ πρός τήν Νέαν Μέθοδον τῶν τριῶν μεγάλων Διδασκάλων.[7] 

Ἄξιον ἐξάρσεως τυγχάνει τό γεγονός ὅτι οἱ τρεῖς οὗτοι διδάσκαλοι ὑπέβαλον τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ τήν μέθοδόν των οὐχί ἀπό θέσεως ἰσχύος, ἀλλ’ ὡς ταπεινοί διάκονοι καί θεράποντες τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς. Ὁ Παναγιώτης Πελοπίδης μαρτυρεῖ σχετικῶς ὅτι, ὅταν οἱ τρεῖς οὗτοι διδάσκαλοι ἐφεῦρον τήν νέαν ταύτην μέθοδον, δέν κατεῖχον τά ἀξιώματα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, τοῦ Πρωτοψάλτου καί τοῦ Χαρτοφύλακος ἀντιστοίχως. 

Καί ἡ μέθοδος αὕτη δέν ἐνεκρίθη εὐκόλως καί ἄνευ ἐνδελεχοῦς μελέτης καί ἐξετάσεως ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διότι ὡς ἀναφέρει καί πάλιν ὁ Πελοπίδης «Καταπεισθεῖσα ἡ Σύνοδος ἀπό τούς ἰσχυρούς λόγους καί τάς βεβαίας ἀποδείξεις τῶν τριῶν μουσικῶν διδασκάλων, περί τοῦ κανονισμοῦ τῆς τέχνης (ἐπειδή κατ’ ἀρχάς ὑπωπτεύετο ὅτι τάχα οἱ διδάσκαλοι ἐζήτουν νά καινοτομήσουν τήν ἱεράν ψαλμωδίαν) ἐθέσπισεν, ἵνα, ὁ μέν Γρηγόριος ὁ Λαμπαδάριος καί Χουρμούζιος Γεωργίου παραδίδωσι τό πρακτικόν μέρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς· ὁ δέ Ἀρχιμανδρίτης Χρύσανθος, τό θεωρητικόν μέρος αὐτῆς».[8] Σημειωθήτω ὅτι ὁ Χρύσανθος διαβληθείς εἰς τά Πατριαρχεῖα ὡς ἐφαρμόζων νέαν μουσικήν μέθοδον ἐξωρίσθη εἰς τήν πατρίδα αὐτοῦ. 

Μεγίστη λοιπόν ἡ προσφορά τῶν τριῶν μεγάλων διδασκάλων, ἡ δέ ἐπιτυχία τῆς μεθόδου αὐτῶν ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐγένετο εὐμενῶς ἀποδεκτή ὑπό τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων λαῶν τῶν Βαλκανίων καί τῆς Μ. Ἀνατολῆς. Τοῦτο ὀφείλεται καί εἰς τό ἐκκλησιαστικόν κῦρος διά τοῦ ὁποίου περιέβαλε τήν νέαν ταύτην μέθοδον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό Σεπτόν Κέντρον τῶν Ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον πάντοτε μεριμνᾷ διά τήν ρύθμισιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ζητημάτων. 

Ἐκτός ὅμως τῆς καθόλου προσφορᾶς τῶν τριῶν διδασκάλων πρέπει νά ἐξαρθῇ κατ’ ἰδίαν ἡ συμβολή τοῦ κυροῦ Χρυσάνθου, ὁ ὁποῖος ὡς λέγει, ὁ Πελοπίδης, συνέγραψε «μέ φιλοσοφικόν νοῦν, διδακτικόν ἅμα καί φιλολογικόν τῆς μουσικῆς ἐπιστήμης σύγγραμμα» καί τοιουτοτρόπως ἐπύργωσε θεωρητικῶς τό νέον μουσικόν σύστημα. Ὁ ἑορτασμός τοῦ γεγονότος ἀποτελεῖ οὐχί μόνον ἀφορμήν ἀποδόσεως τιμῆς καί τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ πρός τούς τρεῖς μεγάλους διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι ἐμεγαλούργησαν καί ἐδημιούργησαν εἰς δυσκόλους χρόνους, ἀλλά καί ὑπενθύμισιν τοῦ χρέους καί τῆς εὐθύνης ἡμῶν ἔναντι τῆς μουσικῆς κληρονομίας αὐτῶν. 

Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἀξιοχρέως καί ὀφειλετικῶς ἐξαίρει τό γεγονός τῆς καθιερώσεως τῆς νέας μουσικῆς μεθόδου καί δέεται ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν τριῶν μεγάλων διδασκάλων καί εὐεργετῶν τοῦ Γένους, τῶν προσενεγκόντων ὑπέρ τῆς εὐρείας διαδόσεως καί ἀναδείξεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς ἐν δημιουργικῇ πιστότητι καί σεβασμῷ πρός τήν προγενεστέραν παράδοσιν. 

Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν! 

_________________________________________

[1] Μ. Βασιλείου, Εἰς A’ Ψαλμόν, 1 P.G. 29, 212B. Βλ. ἐπίσης π. Βασιλείου Καλλιακμάνη, «Ἡ Ἐκκλησιαστική ψαλμωδία καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός». http://www.makthes.gr/news/opinions/113675/. 

[2] Εἰς τήν Πόλιν... ἡ ψαλτική τέχνη, Ἡμερίς πραγματοποιηθεῖσα τῇ 14ῃ Ἰουνίου 2014, Ἱερά Μητρόπολις Δέρκων, 2014, σ.85,87. 

[3] Εἰς τήν Πόλιν... ἡ ψαλτική τέχνη, σ. 93-94. 

[4]Πρόλογος Παναγιώτου Πελοπίδου τοῦ Πελοποννησίου εἰς τό Θεωρητικόν τοῦ Χρυσάνθου, Τεργέστη, 1832, σελ. ς’. 

[5] Πρόλογος Παναγιώτου Πελοπίδου, σ. ς’. 

[6] Βλ. Γρηγορίου Στάθη, «Τό γεγονός - ἡ εὐεργεσία τοῦ ἔθνους: “The reform of the Notation of Religious Chants in Orthodox Liturgy», Ἑλληνικές ἔρευνες στήν Αὐστραλία: Πρακτικά τοῦ 6ου Διεθνοῦς Συνεδρίου Ἑλληνικῶν Σπουδῶν, Flinders University 2005. 

[7] Ἐμμανουήλ Γιαννοπούλου, «Εἰσήγησις εἰς τήν στ’ Συνάντησιν Βυζαντινολόγων Ἑλλάδος καί Κύπρου» (Ἀθῆναι, Σεπτέμβριος 2005). http://www.mmb.org.gr/page/default.asp?id=3495 

[8] Πρόλογος Παναγιώτου Πελοπίδου, σελ. ς’, ὑποσ. α’.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟΝ ΝΟΜΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τήν μεσημβρίαν τῆς Δευτέρας, 3ης Νοεμβρίου, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, καί τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, μετέβη εἰς τήν ἕδραν τῆς Νομαρχίας καί ἐπεσκέφθη τόν Νομάρχην τῆς Πόλεως, Ἐξοχ. κ. Vasip Şahin, τόν ὁποῖον συνεχάρη ἐπί τῇ προσφάτῳ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων του καί συνειργάσθη μετ᾽ αὐτοῦ διά θέματα σχετικά πρός τήν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα εἰς τήν Πόλιν ἡμῶν καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΣΤΟ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τίμησε την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014 την επέτειο των 200 χρόνων από την μουσική Μεταρρύθμιση της Εκκλησιαστικής Μουσικής (1814), που καθιερώθηκε από την Μητέρα Εκκλησία, χάρη στους Τρεις Δασκάλους, Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα, Γρηγόριο Πρωτοψάλτη και Χρύσανθο Μητροπολίτη Προύσης. 

Το πρωί της Κυριακής τελέστηκε Πατριαρχική Θ. Λειτουργία στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και συνιερουργούντων Ιεραρχών του Θρόνου. 

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε επετειακή εκδήλωση στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, κατά την οποία ομίλησε ο Δρ. Φιλολογίας και γνωστός ερευνητής της Εκκλησιαστικής Μουσικής Μανόλης Κ. Χατζηγιακουμής, ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Ερευνών και Εκδόσεων (ΚΕΡΕ). 

Ύμνους μελοποιημένους από τους Διδασκάλους του νέου Μουσικού Συστήματος, Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα και Γρηγόριο Πρωτοψάλτη, απέδωσε η Χορωδία του Συλλόγου Μουσικοφίλων Πέραν, υπό την διεύθυνση του B’ Δομεστίκου των Πατριαρχικών Χορών Στυλιανού Φλοίκου. 

Ο Μανόλης Κ. Χατζηγιακουμής ανέπτυξε το θέμα: «Η Μουσική Μεταρρύθμιση του 1814 και η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία». 

Μεταξύ άλλων τόνισε, αναφερόμενος στην σπουδαιότητα του έργου των Τριών Δασκάλων: 

«Η μουσική είναι συνολική ενέργεια της ψυχής και του νου, πολύ περισσότερο η καθ’ημάς εκκλησιαστική και λειτουργική. Δεν είναι ένας άκρατος τεχνολογικός σοφολογιοτατισμός, μικροδιαστήματα και επιτηδευμένες (προπετείς) αναλυτικές εκφορές, όπως προβάλλουν σήμερα όσοι αρνούνται ή αμφισβητούν το μεγάλο επίτευγμα των μεταγραφών. Οι μεταγραφές των Τριών Δασκάλων πραγματώνουν συνειδητά το στιβαρό και απέριττο μιας μακραίωνης, και εσωτερικά πλούσιας, συλλογικής καλλιτεχνικής εμπειρίας και κατάκτησης. Και τουλάχιστον για σήμερα παραμένουν το μόνο δραστικό και ασφαλές, μέσο με το οποίο προσεγγίζομε τη μουσική δημιουργία του Ελληνισμού σε βάθος δέκα αιώνων. Η μουσική μεταρρύθμιση του 1814 είναι γεγονός πολυσήμαντο στην καθόλου ιστορία του Ελληνισμού. Τόσο για την αποφασιστική τομή, που καθόρισε αμετάκλητα την πορεία της Εκκλησιαστικής μουσικής ως τις μέρες μας, όσο και για τον γενικότερο πολιτισμικό της συμβολισμό και τη σημειολογία της.» 

Και ο Μανόλης Χατζηγιακουμής κατέκλεισε την ομιλία του ως εξής: 

«Σήμερα, όταν στον καθαυτό Ελλαδικό χώρο η Εκκλησιαστική μουσική ολισθαίνει σταθερά σε τραγουδιστική εκδοχή, όταν από αυστηρά λειτουργική και λατρευτική μεταλλάσσεται σε συναυλιακή και ψυχαγωγική (με ισοπεδωτικές χορωδιακές εκτελέσεις, τυποποίηση που αίρει την ελευθερία της ιστορικής προφορικότητας, εκτελέσεις Κρατημάτων ως οργανικών συνθέσεων), όταν επιπλέον προβάλλονται ως αυθεντική παράδοση, δηλαδή ως αντικειμενική ιστορική πραγματικότητα, οργανικές διαστηματικές και μελισματικές εκφορές, η Πατριαρχική μουσική πραγματικότητα διατηρεί στο ακέραιο τον ακραιφνή ιστορικό και λειτουργικό της χαρακτήρα. Είναι ακριβώς η λαμπρή μουσική παράδοση που κληροδοτήθηκε από τις μεγάλες δημιουργικές αλλαγές και κατακτήσεις του καθ’ημάς κοσμογονικού και ευρηματικού Αιώνα των Φώτων. Και μάλιστα, όπως αυτή κληροδοτήθηκε μέσα από το επαναστατικό επίτευγμα της μουσικής Μεταρρύθμισης του 1814.» 

Ολόκληρη η ομιλία του Μ. Χατζηγιακουμή εκδόθηκε σε ειδικό τεύχος από το Κέντρον Ερευνών και Εκδόσεων και διανεμήθηκε στους παρευρισκομένους. 

Την όλη εκδήλωση επισφράγισε καταλλήλως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. 

Στην εκδήλωση παρέστησαν: ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Νικόλαος Ματθιουδάκης, οι Μητροπολίτες: Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος, Γέρων Δέρκων Απόστολος, Τρανουπόλεως Γερμανός, Σασίμων Γεννάδιος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Προύσης Ελπιδοφόρος και Σηλυβρίας Μάξιμος, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μ.τ.Χ.Ε. π. Γεώργιος Τσέτσης, κληρικοί της Πατριαρχικής Αυλής και πολλοί Ρωμιοί.

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ 200 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 1ης Νοεμβρίου, καθ᾽ ὅν παρέστησαν συμπροσευχόμενοι προσκυνηταί ἐκ τῆς ἐνορίας Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου Düsseldorf Γερμανίας, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Θεοφάνους Λάππα, οὕς καί ἐδέχθη εἰς ἀκρόασιν. 

Τήν ἑπομένην, Κυριακήν, 2αν ἰδίου, ὁ Παναγιώτατος προεξῆρχε τῆς ἐν τοῖς πλαισίοις τῶν ἑορτασμῶν ἐπί τῇ 200ῇ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἐγκρίσεως ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ νέου Συστήματος τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς τελεσθείσης ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ Θείας Λειτουργίας, ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναίου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου. 

Τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, ἀναφερθείς εἰς τάς προσωπικότητας καί τό ἔργον τῶν τριῶν Διδασκάλων, τῶν καί εἰσηγητῶν τῆς νέας μουσικῆς γραφῆς, Μητροπολίτου Προύσης Χρυσάνθου Μαδυτινοῦ, Γρηγορίου Πρωτοψάλτου καί Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος. 

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, Πέργης κ. Εὐάγγελος, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός καί Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Πρωτοσυγκελλεύων, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, ὅμιλος Κληρικῶν καί λαϊκῶν ἐκ Γεωργίας, ὡς καί ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας μετέβη εἰς τό Σισμανόγλειον Μέγαρον καί παρηκολούθησε τήν ἐπί τῇ ὡς ἄνω ἐπετείῳ διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς Μητρός Ἐκκλησίας ἐκδήλωσιν, καθ᾿ ἥν ὠμίλησε καταλλήλως. Προηγήθη ὁμιλία ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου ὑπό τοῦ Ἐλλογ. Καθηγητοῦ κ. Ἐμμανουήλ Χατζηγιακουμῆ, Εἰδικοῦ Μουσικοῦ Ἐρευνητοῦ καί Φιλολόγου, καί ἐκτέλεσις ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων ὑπό τῆς χορῳδίας τοῦ Συνδέσμου Μουσικοφίλων Πέραν. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρον, Ἡγούμενον τῆς ἐν Χάλκῃ Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐξαιτησάμενον τάς σεπτάς Αὐτοῦ εὐχάς, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Ἐπί τῷ αὐτῷ σκοπῷ, τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριον. 

- Τόν Αἰδεσιμολ. Μ. Πρωτοπρεσβύτερον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας κ. Γεώργιον Τσέτσην, ἐκ Γενεύης. 

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Γεώργιον Λαδουκάκην, ἐκ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Γεώργιον Χαρόβαν μετά συνεργατῶν αὐτοῦ, ἐκ Ρουμανίας. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Παναγιώτην Ρακτιβάν, ἐξ Ἀθηνῶν. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 

α) Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου, Διευθυντοῦ τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν ἐνθρόνισιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γρεβενῶν κ. Δαβίδ, ἐν τῷ Ἱ. Μητροπολιτικῷ Ναῷ Ἁγίου Ἀχιλλίου Γρεβενῶν, τήν Κυριακήν, 2αν Νοεμβρίου. 

β) Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Συνάδων κ. Διονυσίου, κατά τήν ἐν τῷ Ἱ. Καθεδρικῷ Ναῷ Ἁγίας Τριάδος Χαλκηδόνος τελεσθεῖσαν ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου Θείαν Λειτουργίαν καί τήν ἐν συνεχείᾳ ἐκδήλωσιν «τιμῆς τῶν Ἐφοροεπιτροπῶν» τῆς Ἐπαρχίας ταύτης, αὐθημερόν.

Η ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΔΑΥΪΔ

Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλοχίου

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ 

ΠΡΟΝ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΓΡΕΒΕΝΩΝ κ. κ. ΔΑΥΙΔ

ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΙ ΑΥΤΟΥ 

(Γρεβενά, 2 Νοεμβρίου 2014)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε, 

Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, 

Σεβασμιώτατε καὶ πολυτίμητε ἀδελφέ, Μητροπολῖτα τῆς ἁγιωτάτης Ἐπαρχίας ταύτης, κύριε Δαυΐδ,

Ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει πολλῇ, ἡ Α. Θ. Π. ὁ κοινὸς Πατὴρ καὶ Δεσπότης πάντων ἡμῶν, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, ὡς καὶ σύμπασα ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, διὰ τῆς ἐμῆς οὐδενίας, μετέχει εἰς τὴν χαρμόσυνον καὶ ἀνεπανάληπτον στιγμὴν τῆς Ἐνθρονίσεώς σου εἰς τὴν ἀκριτικὴν Μητρόπολιν τῶν Γρεβενῶν. Καὶ χαίρει καὶ σκιρτᾶ καὶ λαμπρύνεται ἡ Μαρτυρικὴ Πρωτόθρονος ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησία, καθ’ ὅσον βλέπει εἰς τὰς κανονικὰς Ἐπαρχίας αὐτῆς νὰ ἐγκαθίστανται Ποιμένες ἄξιοι, κατακεκοσμημένοι ἀρεταῖς ποικίλαις καὶ χαρίσμασι πλουσίοις. 

Ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, λοιπόν, καὶ ἐν Λαῷ πολυαρίθμῳ καθίστασαι σήμερον, διὰ τῆς σεμνῆς καὶ μεγαλοπρεποῦς αὐτῆς τελετῆς, Ποιμενάρχης καὶ Ἐπίσκοπος εἰς τὴν ἀκρώρειαν αὐτὴν τῆς εὐλογημένης Μακεδονίτιδος Γῆς καὶ συναρμόζεσαι καὶ συνάπτεσαι μὲ δεσμοὺς ἀκαταλύτους καὶ ἀρραγεῖς πρὸς τὸ Θυσιαστήριον τῆς Μητροπολιτικῆς Σου Καθέδρας καὶ ἀναδεικνύεσαι Πρῶτος καὶ ἔσχατος συγχρόνως, Διδάσκαλος, ἀλλὰ καὶ μαθητής, Κύριος κατ’ ὄνομα, ἀλλ’ ὑπηρέτης καὶ διάκονος κατ’ οὐσίαν τῶν εὐσεβῶν τέκνων τῆς Μητροπόλεώς σου. 

Γνωρίζεις καλῶς ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος ἵσταται εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ ἀνὰ πᾶσαν ὥραν καὶ στιγμήν, ἐν ἑτοιμότητι, ἵνα θύσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν ἰδίων προβάτων. Ἡ μέχρι τώρα ἐκκλησιαστική σου πορεία ἀποτελεῖ τὴν ἀσφαλεστέραν διαβεβαίωσιν ὅτι θὰ πορευθῇς ποιμαίνων τὰ λογικὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ μὲ αὐταπάρνησιν καὶ θυσιαστικὴν ἐξάντλησιν ὅλων τῶν δυνάμεών σου. 

Εἰργάσθης ἀόκνως καὶ ἐμπόνως εἰς τὸ γεώργιον τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπέδειξες, κατὰ κοινὴν τῶν πάντων ἐκ τῆς πείρας των ὁμολογίαν, ἦθος ἀδαμάντινον, πολιτείαν κρυσταλλίνην, ζωὴν ἱερατικὴν σεμνήν, ἀθόρυβον καὶ ὁσίαν, ἀλλὰ καὶ ἀφοσίωσιν ἀκλινῆ καὶ ὑποδειγματικὴν πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς ὁποίας καὶ ἐγεννήθης καὶ ἐγαλουχήθης καὶ ἠνδρώθης καὶ τῆς ὁποίας Ἐπίσκοπον ἐξελέξατό Σε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ τὰ πάντα προνοοῦσα διὰ τὴν εὐστάθειαν τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν.

Προνόμιον μέγα καὶ τιμὴν ἐπίζηλον, κατὰ τοὺς προσφάτους Πατριαρχικοὺς λόγους, ἀποτελεῖ δι’ ἐσέ, Σεβασμιώτατε ἅγιε ἀδελφέ, τὸ γεγονὸς ὅτι δικαιωματικῶς ἀνήκεις εἰς τὴν Ἱεραρχίαν τοῦ πανιέρου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, καθ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἐπαρχία τῶν Γρεβενῶν, ὡς καὶ πλεῖσται ἄλλαι, «ἀνήκουν εἰς τὴν Μητέρα [μ]ας μαρτυρικὴν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἔδωσε τὸ αἷμα της δι᾿ αὐτάς, διὰ νὰ μείνουν ἐπαρχίαι Ἑλληνικαί˙ τὰς ἐπροστάτευσε κατὰ τὸν Μακεδονικὸν ἀγῶνα καὶ πάντοτε, διαχρονικῶς. Ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστον τμῆμα τῆς πνευματικῆς καὶ κανονικῆς δικαιοδοσίας [της]. [Καὶ] ἡ σχέσις μας [ἐν τέλει μὲ αὐτήν] δὲν εἶναι ποσῶς ἐθιμοτυπική, εἶναι πολλῷ μᾶλλον εὐχαριστιακή, [καί] λειτουργική»1. 

Κατακλείοντες τὸ ἐκ προσώπου τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου ταπεινὸν τοῦτο προσφώνημα, διαβεβαιούμεθα τήν φιλτάτην Σεβασμιότητά σου διὰ τὴν καρδιακὴν ἀγάπην, στήριξιν, ἀρωγὴν καὶ πατρικὴν μέριμνάν Του πρὸς τὴν κατὰ τὰ Γρεβενὰ παροικοῦσαν Ἐκκλησίαν˙ μεταφέρομεν πρός σε τὸν ἐγκάρδιον Αὐτοῦ ἀσπασμὸν καὶ τὴν Πατρικὴν καὶ Πατριαρχικὴν εὐλογίαν Του, ὡς καὶ πρὸς τὸν εὐλογημένον Λαὸν τῶν Γρεβενῶν, καὶ ἀναβοῶμεν σοι στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, τὸ «ΑΞΙΟΣ»!

______________________________

1. Δήλωσις τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ κατά τήν ἀναχώρησιν Αὐτοῦ ἐκ Θράκης, 24 Σεπτεμβρίου 2014.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (ΦΩΤΟ)

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, τελέστηκε σήμερα, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και συνιερουργούντων των Ιεραρχών του Θρόνου: Φιλαδελφείας Μελίτωνος, Πριγκηποννήσων Ιακώβου, Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίου, Σεβαστείας Δημητρίου, Προύσης Ελπιδοφόρου και Κυδωνιών Αθηναγόρου. 

Η Πατριαρχική Θ. Λειτουργία τελέστηκε για να εορταστεί η επέτειος των 200 ετών από την έγκριση του νέου Μουσικού Συστήματος Εκκλησιαστικής Μουσικής από τη Μεγάλη Εκκλησία (1814).  

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος. 

Σήμερα το απόγευμα  και ώρα 6, θα πραγματοποιηθεί επετειακή εκδήλωση στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, κατά την οποία θα ομιλήσει ο Δρ. Φιλολογίας και ερευνητής της Εκκλησιαστικής Μουσικής Μανόλης Χατζηγιακουμής. Ύμνους μελοποιημένους από τους Διδασκάλους του νέου Μουσικού Συστήματος, Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα και Γρηγόριο Πρωτοψάλτη, θα αποδώσει η Χορωδία του Συλλόγου Μουσικοφίλων Πέραν, υπό την διεύθυνση του B’ Δομεστίκου των Πατριαρχικών Χορών Στυλιανού Φλοίκου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΧΟΡΟΣΤΑΤΗΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΒΑΛΟΥΚΛΗ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῶν Ἁγίων καί Θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ πανηγυρίσαντι φερωνύμῳ Ἱερῷ Ναῷ τοῦ Γηροκομείου Βαλουκλῆ, κατά τήν τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν, τό Σάββατον, 1ην ἀρξ. μ. Νοεμβρίου, καθ᾽ ἥν ἐκκλησιάσθησαν μέλη τῆς Ἐφορείας καί τοῦ ἰατρικοῦ προσωπικοῦ τῶν Νοσοκομείων Βαλουκλῆ, ὡς καί τρόφιμοι τοῦ Γηροκομείου, πρός οὕς ἀπηύθυνεν ἐν τῷ τέλει τῆς Θείας Λειτουργίας πατρικούς λόγους, καί ἠγίασεν αὐτούς ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ μηνός. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν ὑπό τοῦ Συνδέσμου Ὑποστηρίξεως Ρωμαίηκων Κοινοτικῶν Ἱδρυμάτων (Σ.Υ.Ρ.Κ.Ι.) ὀργανωθεῖσαν τακτικήν συγκέντρωσιν αὐτοῦ, ἐν τῇ Κοινοτικῇ Σχολῇ Ταταούλων, τό Σάββατον, 1ην Νοεμβρίου (φωτογραφίες). 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ὁ Ἐξοχ. κ. Δημήτριος Ἀβραμόπουλος εἰς τά Πατριαρχεῖα 

Τήν μεσημβρίαν τοῦ Σαββάτου, 1ης Νοεμβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέχθη τόν Ἐξοχ. κ. Δημήτριον Ἀβραμόπουλον, ἀπερχόμενον Ὑπουργόν Ἐθνικῆς Ἀμύνης τῆς Ἑλλάδος καί νέον Ἐπίτροπον Μεταναστεύσεως, Ἐσωτερικῶν Ὑποθέσεων καί Ἰθαγενείας παρά τῇ Εὐρωπαϊκῇ Ἑνώσει, συνοδευόμενον ὑπό τῶν Ἐξοχ. Πρέσβεων κ. Κυριακοῦ Λουκάκη, τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἀγκύρᾳ, καί κ. Νικολάου Ματθιουδάκη, Γεν. Προξένου ἐνταῦθα, ὡς καί ὑψηλοβάθμων συνεργατῶν αὐτοῦ. Ὁ Πατριάρχης ἔσχε μετά τοῦ ὑψηλοῦ ἐπισκέπτου συνομιλίαν ἐν ἐγκαρδίῳ ἀτμοσφαίρᾳ καί ηὐχήθη αὐτῷ ἐπιτυχίαν εἰς τά νέα του καθήκοντα. Ἐν συνεχείᾳ ἅπαντες ἔτυχον τῆς φιλοξενίας Αὐτοῦ εἰς τήν Πατριαρχικήν Τράπεζαν. 

Εἰς τόν Ἐξοχώτατον ἀπεδόθησαν αἱ προβλεπόμεναι ὑπό τοῦ Πρωτοκόλλου τιμαί.

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟ ΠΙΤΣΜΠΟΥΡΓΚ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Από τον Βυζαντινό Χορό της Ελληνικής Ορθοδόξου Μητροπόλεως Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ)  

Η 14η του Νοέμβρη του 1954 σηματοδοτεί ημερομηνία σταθμό για τον Δημήτριο Αρχοντώνη, φοιτητή τότε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη, του οποίου η αγάπη για την ποίηση, τη φύση, τις παραδόσεις και ιδιαίτερα την Ρωμιοσύνη και της Ελληνικής κληρονομιάς τον καθοδηγούν να καταρτίσει μια ποιητική ανθολογία. 

Τα ποιήματα της Ανθολογίας, πολλά από τους μεγάλους Έλληνες ποιητές όπως τον Καβάφη και τον Παλαμά, καθώς και άλλους όπως τον Μπολέτση και τον Παπαντωνίου, είναι επίκαιρα σήμερα όσο και την εποχή που πρωτοπαρουσιάστηκαν από τους δημιουργούς τους. Η Ανθολογία («Το Τετράδιο του Πατριάρχη»), δια μέσου των ποιημάτων, προσφέρει και το πλαίσιο για μια προσωπική γνωριμία με τον Πατριάρχη μας, την αγάπη του για την Ορθόδοξη πίστη, την εκκλησία, την αφοσίωσή του στις Χριστιανικές αξίες και την Ορθόδοξη ηθική, τη φύση, την Ρωμιοσύνη, καθώς και τον πόνο του για το μέλλον των Ρωμιών της Πόλης. 

«Το Τετράδιο του Πατριάρχη» πρωτοπαρουσιάστηκε επιτυχώς σε πολλές πόλεις της Ελλάδος από τον Παναγιώτη Ανδριόπουλο, ο οποίος, προκαλώντας μουσικές συνθέσεις από ταλαντούχους συνθέτες και μουσικούς, έφερε για πρώτη φορά αυτή την Ανθολογία από την Πόλη στην Ελλάδα, και προσφάτως στο Αννόβερο της Γερμανίας. 

Για πρώτη φορά, η Ανθολογία παρουσιάζεται, τη 2η Νοεμβρίου, στο φυσικό της πλαίσιο, την εκκλησιαστική μουσική παράδοση της Μητέρας Εκκλησίας. 

Ενώ ο Δημήτριος Αρχοντώνης αρχίζει τις σπουδές του στη σχολή της Χάλκης, ο Λεωνίδας Αστέρης ήταν ήδη αναγνωρισμένος, σεβαστός και καλλιφωνότατος μουσικός και ψάλτης. Συντόμως, εντάσσεται ως πρωταγωνιστής στην Λυρική Κωνσταντινουπόλεως, λαμβάνοντας πολλές διακρίσεις και βραβεία. Το φωνητικό του τάλαντο, και η εντρύφηση στο Πατριαρχικό Ύφος ακονίζεται και προετοιμάζεται για το Φανάρι από τον Αναστάσιο Μιχαηλίδη, τον πολύχρονο Πρώτο Δομέστικο του Ιακώβου Ναυπλιώτη, σπουδαία και σπάνια εμπειρία και καθοδήγηση μετά την νεανική του συμμετοχή στα Πατριαρχικά αναλόγια πλησίον των Μεγάλων Πρωτοψαλτών Κωνσταντίνο Πρίγγο και τον Θρασύβουλο Στανίτσα, έτσι ώστε αυτός να αποδεχθεί τη δάδα των Αρχόντων Πρωτοψαλτών προκατόχων του στην Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. Τριάντα χρόνια πριν, με τις ευλογίες του Παναγιοτάτου Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο Λεωνίδας Αστέρης ανέλαβε να υπηρετήσει ως διάκονος, συνεχιστής και επιστάτης της μακραίωνης αυθεντικής παράδοσης της Βυζαντινής Μουσικής, αυτή της Μητέρας Εκκλησίας, την οποία έχει προστατεύσει αόκνως και θα συνεχίσει να προστατεύει και να προβάλλει με τη μεγαλοπρεπή καλλιτεχνία του και το εκκλησιαστικό πρότυπο του Πατριαρχικού Ύφους. 

Στις 2 Νοεμβρίου 2014, ο Βυζαντινός Χορός της Ελληνικής Ορθοδόξου Μητρόπολης Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ) θα παρουσιάσει ένα ιστορικό και πρώτο στο είδος του τιμητικό αφιέρωμα, στην Βόρεια και Νότια Αμερική, στην Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα, τον Πατριάρχη μας, κ.κ. Βαρθολομαίο, με την ευκαιρία της 60ής επετείου της Ποιητικής Ανθολογίας του. 

Παράλληλα, ο Χορός θα αποδώσει επίσημο φόρο τιμής στον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, τον κυρ Λεωνίδα Αστέρη, με την ευκαιρία της 30ης επετείου της ανύψωσης του στη θέση του Άρχοντος Πρωτοψάλτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Εκτός το πλούσιο οπτικοακουστικό έκθεμα, αποτελούμενο από σελίδες της Ποιητικής Ανθολογίας, καθώς και από ιστορικές ηχογραφήσεις του σεβαστού Άρχοντος Πρωτοψάλτου, η τιμητική εσπερίδα θα προβάλλει και αναγνώσεις από το Ανθολόγιο, μαζί με Βυζαντινούς ύμνους του ενιαυτού που εμπνέονται από τα σχετικά ποιήματα στην αυθεντική μουσική παράδοση της Βυζαντινής Μουσικής, ήτοι αυτή της Μητέρας Εκκλησίας. Τα επιλεγμένα ποιήματα θα παρουσιαστούν από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη της Ιεράς Μητρόπολης Πίττσμπουργκ, κ.κ. Σάββα, με την συμμετοχή νεαρών ατόμων από τις ελληνικές ορθόδοξες ενορίες της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Πεννσυλβανίας, ΗΠΑ. 

Το πρόγραμμα εμπλουτίζεται και ολοκληρώνεται με την ενθουσιώδη συμμετοχή και καλλιφωνία (ως σολίστ), των Δρ. Γραμμένου Κάρανου, καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής στην Θεολογική Σχολή της Ελληνικής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Αμερικής στη Βοστώνη, Απόστολου Κομπίτση, Πρωτοψάλτη του Ι.Ν. Αγ. Βαρβάρας Toms River της Μητρόπολης της Νέας Ιερσέης, Δρ. Ηλία Αζάρ, Πρωτοψάλτη του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος του Camp Hill, Πεννσυλβάνια, και Θεοδώρου Κακουλίδη, Πρωτοψάλτη του Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου του Warren, Οχάϊο.

Η εκδήλωση είναι ανοικτή για το κοινό και στηρίζεται από τον Εν Αθήναις Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών, την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών, τον Σύνδεσμο Μεγαλοσχολιτών, τον Σύνδεσμο Ιμβρίων, το Τάγμα των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου του Αγίου Ανδρέου.

Ο Βυζαντινός Χορός της Ιεράς Μητροπόλεως Πιττσμπούργκου συμπληρώνοντας 15 έτη ενεργούς δράσης, είναι ο δεύτερος σε δραστηριότητα στην Αμερική μετά την διακεκριμένη Χορωδία του Συλλόγου Ιεροψαλτών της Ιεράς Μητροπόλεως του Σικάγου. 

Είναι δε ο μόνος Βυζαντινός Χορός στην Αμερική για τον οποίο υπάρχει ειδικό λήμμα στην "Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια", με εκτεταμένη δραστηριότητα σε αμερικανικά ακαδημαϊκά κέντρα (Notre Dame University, University of Michigan, Ohio State University, Ave Maria University, University of Virginia at Richmond, University of Missouri at St. Louis, University of Pittsburgh, κ.α.), και προβολή σε διεθνή συνέδρια (Byzantine Studies Conferences, American Society of Byzantine Music and Hymnology), κ.λ.π. 

Ο Χορός έχει εκδώσει ψηφιακούς δίσκους τα έσοδα των οποίων έχουν πλήρως διατεθεί στην Ιερά Μητρόπολή μας για την υποστήριξη των εκπαιδευτικών της δραστηριοτήτων. Το 2009 Ο Βυζαντινός Χορός της Ιεράς Μητροπόλεως Πιττσμπούργκου εξέδοσε DVD με θέμα την Παναγία την Παμμακάριστο (με σχόλια, ποίηση, και την ασματική υμνωδία) και με προσωπική δαπάνη των Μελών του. Το DVD αυτό που ήταν τιμητικά αφιερωμένο στον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο διατέθηκε δωρεάν σε όλη την Αμερικανική ελληνορθόδοξη επικράτεια.

Την φροντίδα του συντονισμού και της διεύθυνσης του Χορού έχει ο Δρ. Νικόλαος Γιαννουκάκης, Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Πιττσβούργκου και Πρωτοψάλτης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Νικολάου στην πόλη του Πιττσβούργκου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΒΑΛΟΥΚΛΗ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης με την αείμνηστη μοναχή Αλεξία, κατά την νοσηλεία της στο Βαλουκλή το 2010.
Η αδελφή Αλεξία εκάρη μοναχή το 1993 από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Εκοιμήθη σε ηλικία 106 ετών.
 Φωτογραφία αρχείου: Ν. Μαγγίνας

Αύριο Σάββατο 1 Νοεμβρίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επί τη μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, θα χοροστατήσει στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία (μετ' αρτοκλασίας) που θα τελεσθεί στον Γηροκομειακό Ι. Ναό των Αγίων Αναργύρων στα Νοσοκομεία Βαλουκλή. 

Ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος θα προστή της Θείας Λειτουργίας στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή, κατά την οποία θα τελεσθεί το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της αειμνήστου Μοναχής Αλεξίας (Μουράτογλου). 

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον κ. Antonio Lucibello, Νούντσιον τοῦ Βατικανοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, μετά στελεχῶν τῆς Ἀσφαλείας τοῦ Βατικανοῦ, συνεργασθέντας μετά τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν ὄψει τῆς ἐπισκέψεως πρός αὐτό τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Ρώμης. 

- Τόν Ὁσιολ. Ἱερομόναχον κ. Σεραφείμ, ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους, μετά τῶν Ἐντιμ. κ. Μιχαήλ Πόποβιτς, τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ἀσπασίας καί τοῦ υἱοῦ αὐτῶν Μιχαήλ, καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννου Γκύλλη, ἐκ Θεσσαλονίκης. 

- Τόν Εὐλαβ. Συροκαθολικόν Διάκονον κ. Orhan Çanak καί τόν Ἐντιμ. κ. Zeki Başdemir, Πρόεδρον τῆς Κοινότητος τῶν ἐν τῇ Πόλει Συροκαθολικῶν. 

- Τόν Ἐξοχ. Πρέσβυν κ. Luiz Henrique Pereira Da Fonseca, Γεν. Πρόξενον τῆς Βραζιλίας ἐνταῦθα.

- Ὅμιλον μεταπτυχιακῶν φοιτητῶν καί ὑποψηφίων διδακτόρων τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μελῶν τοῦ Συλλόγου των «Ἀπόστολος Ἰάσων ὁ Θεσσαλονικεύς», ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐλλογ. Καθηγητοῦ αὐτῶν κ. Ἰωάννου Κουρεμπελέ. 

- Τόν Ἐλλογ. κ. Βασίλειον Μακιόν, Καθηγητήν ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Πατρῶν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Δαμιανόν Μπαρντακτσῆν, φοιτητήν, ὑποβαλόντα σέβη καί ἐκζητήσαντα τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Τούς Ἐντιμ. κ. Mustafa Yeşil καί κ. Kudret Altındağ, ἐντεῦθεν. 

- Τούς Ἐντιμ. κ. Χρῆστον Γύφτον καί κ. Richard Albano, ἐξ Ἀμερικῆς. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Selim Barlas, μετά τῆς θυγατρός αὐτοῦ Εὐγεν. Δίδος Selin-Μαρίας, ἐντεῦθεν.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (28-30 Οκτωβρίου 2014)

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

- Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐπεσκέφθη εἰς τό Νοσοκομεῖον «Florence Nightingale» τήν Ἐλλογ. Καθηγήτριαν κ. Ἰουλίαν Β. Σταυρίδου καί τόν Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνον Ψευτέλην, συνταξιοῦχον ὑπάλληλον τῶν Πατριαρχείων, καί ηὐχήθη εἰς αὐτούς καλήν ἀποθεραπείαν. 

- Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, τήν πρωΐαν τῆς Τετάρτης, 29ης Ὀκτωβρίου, μετέβη εἰς τήν Νομαρχίαν τῆς Πόλεως καί συνεχάρη τῷ Ἐξοχ. Νομάρχῃ κ. Vasip Şahin, ὁμοῦ μετά τῶν λοιπῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν, ἐπί τῇ 91ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς Δημοκρατίας ἐν Τουρκίᾳ. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Πανιερ. Μητροπολίτην Διοκλείας κ. Κάλλιστον, ἐκ Μ. Βρεταννίας, συνοδεύοντα ὅμιλον μελῶν τοῦ Ὀργανισμοῦ «Orientale Lumen», ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐλλογ. κ. Robert Figel, ἐξ Η.Π.Α. . 

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον κ. Κωνσταντῖνον Πιτσικάκην, ἐκ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης, μετά τῶν συγγενῶν αὐτοῦ Κωνσταντίνου καί Ζαχαρίου Πιτσικάκη. 

- Τόν Ὁσιολ. ΡΚαθολικόν ἱερέα κ. Alfonso Sammut, ἐκ Μάλτας. 

- Τόν Ὁσιολ. ΡΚαθολικόν ἱερέα κ. Antonio Sciortino, Διευθυντήν τοῦ περιοδικοῦ «Famiglia Cristiana», ἐπικεφαλῆς ὁμίλου 400 προσκυνητῶν ἐξ Ἰταλίας. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Σπυρίδωνα Μπαζίναν, στέλεχος τοῦ Ο.Η.Ε., ἐκ Βιέννης, μετά τοῦ ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννου Μπαζίνα. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Λουΐζον Κόντον, Πρόεδρον τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Δήμου Πάρου, μεθ̉ ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς Νήσου. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Δημήτριον Παναγιώτου, ἐκ τῶν Νεωκόρων τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ἐπί τοῖς διαγενομένοις ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀντώνιον Ματζάρην, πρῴην Δήμαρχον Περαίας, μετά συγγενῶν αὐτοῦ. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Κοσμᾶν Καλημερηντζῆν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ζαχαροῦς, ἐξ Ἀθηνῶν. 

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βαρθολομαίου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν τελεσθεῖσαν, ἐν τῷ ἐνταῦθα Γενικῷ Προξενείῳ τῆς Ἑλλάδος, Δοξολογίαν ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βησσαρίωνος, κατά τά ἐγκαίνια τῆς δευτέρας ἐκθέσεως «Biennale», πραγματοποιουμένης ἐν τῇ Ἀστικῇ Σχολῇ Γαλατᾷ, τήν Πέμπτην, 30ήν Ὀκτωβρίου.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (1814)

Φως Φαναρίου 

Στο πλαίσιο των εορτασμών που διοργανώνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη συμπλήρωση 200 ετών από την έγκριση του νέου Μουσικού Συστήματος Εκκλησιαστικής Μουσικής από τη Μεγάλη Εκκλησία (1814), την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014 θα τελεσθεί Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και συνιερουργούντων Ιεραρχών του Θρόνου. 

Τον Θείο Λόγο θα κηρύξει ο Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος. 

Το απόγευμα της Κυριακής και ώρα 6, θα πραγματοποιηθεί επετειακή εκδήλωση στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, κατά την οποία θα ομιλήσει ο Δρ. Φιλολογίας και ερευνητής της Εκκλησιαστικής Μουσικής Μανόλης Χατζηγιακουμής. Ύμνους μελοποιημένους από τους Διδασκάλους του νέου Μουσικού Συστήματος, Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα και Γρηγόριο Πρωτοψάλτη, θα αποδώσει η Χορωδία του Συλλόγου Μουσικοφίλων Πέραν, υπό την διεύθυνση του B’ Δομεστίκου των Πατριαρχικών Χορών Στυλιανού Φλοίκου.