Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΡΜΟΝΙΟΣ ΘΕΟΣ

Λόγος ἐκφωνηθεὶς τῇ 1.1.2011, κατὰ τὴν δεξίωσιν τῆς Πρώτης τοῦ ἔτους ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ

ὑπό Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου

"Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει,
ὅτι οἱ λαοὶ δὲν ἐπιζοῦν ἐπὶ μακρὸν
τὴν ἐξουθένωσιν τῆς πίστεώς των".
(Gustave Le Bon)

Παναγιώτατε,

Παλαιότερον, ὡς γνωστόν, ὡμίλουν περὶ τῆς Μεταχριστιανικῆς Εὐρώπης, ἀπὸ τοῦ 2004 περὶ "ἀποχαιρετισμοῦ ἐκ τῆς Βίβλου" καὶ τῆς "Ἐκκλησίας τῶν ἱερέων" (Priesterkirche), ἐνῶ σήμερον, περὶ τῆς Εὐρώπης ἄνευ Ἐκκλησίας. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα:

Διατί πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν Θεόν, ἐφ΄ ὅσον κατὰ τινάς δὲν ὑπάρχουν ἐπιστημονικαὶ ἀποδείξεις διὰ τὴν ὕπαρξίν του; Ἐρώτημα σημαντικότατον καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας μας, ὅτε οἱ ἄνθρωποι ἐπιζητοῦν σανίδα σωτηρίας ἐκ τῶν ἀδιεξόδων τῆς ἀθεΐας, ἀντιθεΐας, πανθεΐας καὶ πολυθεΐας.

Ἐν τούτοις κατὰ τὰς νεωτάτας στατιστικάς, τὸ 80% τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ θρησκεύει. Πιστεύει εἰς ἓν ὕψιστον Ὄν, ἓν εἶδος ἐσχάτων, προσεύχεται ἀπὸ κοινοῦ μετ’ ἄλλων, εἰς ἕναν χῶρον διὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν. Βεβαίως, ἡ ἄρνησις τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀρχαιοτάτην ἱστορίαν. Ἀκόμη καὶ κατὰ τὸν 19ον αἰῶνα ἡ πλειονότης τῶν ἐπιστημόνων ὑπεστήριζον, ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι φαινόμενον ἑνὸς φθίνοντος πολιτισμοῦ, μία κακοδαιμονία ἀπαιδεύτων εἰς τὴν Εὐρώπην, μία παρηγορία διὰ τοὺς ἀπολιτίστους τοῦ λοιποῦ κόσμου.
Καὶ ἐφαίνετο, ὅτι μία ἀποδοχὴ τῆς ἐπιστημονικῆς κοσμοθεωρίας ἀπὸ μέρους τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων, εἶναι ζήτημα χρόνου.

Ὅμως τοῦτο δὲν ἐπραγματοποιήθη. Ἀκόμη καὶ ἡ πλέον σύγχρονος χώρα, αἱ Η.Π.Α., ἔμεινε μία τῶν θρησκευτικοτέρων περιοχῶν γενικῶς. Ἐξαίρεσιν ἀποτελεῖ ἡ ἐκκοσμικευμένη Εὐρώπη, ἐπιβεβαιοῦσα τὸν νόμον ἑνὸς πιστοῦ κόσμου. Οἱ ἄνθρωποι κρέμονται ἐκ τῆς θρησκείας. Καὶ ὅμως μερικοὶ κλίνουν πρὸς πολεμικήν, γενόμενοι ἀμήχανοι διά τι ἀκατανόητον δι’ αὐτούς.

Τελευταίως, δύο ἐπιστήμονες ἀνέπτυξαν ἐνδιαφεροῦσας καὶ νέας ἀπόψεις-προσεγγίσεις ἐπὶ τοῦ ἐπιμάχου θέματος, τὰς ὁποῖας καὶ ἐκθέτομεν κατωτέρω1:

Ὁ R. Dawkins, Βρεττανὸς βιολόγος καὶ ἀγωνιστὴς κατὰ τῆς θρησκείας, εἰς τὸ μεγάλης ἐπιρροῆς ἔργον του "Ἡ θεομανία", ὁμιλεῖ δι’ ἕναν "ἱὸν σκέψεως", ὁ ὁποῖος φθείρει τὸν ἐγκέφαλον τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπίσης ὁ C. Hitchens, γνωστὸς Ἀμερικανὸς ἐκδότης, συνέγραψεν ἕνα Bestseller: "Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μεγάλος. Πῶς ἡ θρησκεία δηλητηριάζει τὰ πάντα".

Ὅμως ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν πιστῶν δυσκόλως ἠμπορεῖ ἁπλῶς νὰ ἀπορρίψει τὴν θρησκείαν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἐγένετο ἐὰν αὕτη δὲν ἤξιζε τίποτε.

Ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῶν ἀνωτέρω, δύο Ἀμερικανοὶ ἐπιστήμονες ὁ L. Tiger ἀνθρωπολόγος, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Rutgers καὶ ὁ M. McGuire νευρολόγος καὶ ψυχίατρος, ἔγραψαν τὸ βιβλίον "God’s Brain", τὸ ὁποῖον ἐντυπωσίασεν εἰς τὰς Η.Π.Α., καθ’ ὅτι ὑποδεικνύει ἕναν τρίτον δρόμον. Οἱ δύο ἄθεοι συγγραφεῖς θεωροῦν τὴν θρησκείαν ὡς ἀληθῆ καὶ σοβαράν. Προσπαθοῦν νὰ ἐξηγήσουν τὸ φαινόμενον νευρολογικῶς καὶ ἐξελικτικο-βιολογικῶς, πρᾶγμα ἑλκυστικὸν τόσον διὰ τοὺς πιστούς, ὅσον καὶ διὰ τοὺς σκεπτικιστάς. Ἡ ἔρευνά των δέ, τοὺς ὡδήγησεν κατ’ εὐθείαν εἰς τὸν ἐγκέφαλον. Κατὰ τὸν Tiger, οὗτος εἶναι ἱκανότατος διὰ προσφοράς, καίτοι ἡμεῖς χρησιμοποιοῦμεν ἓν μικρὸν μόνον τμῆμα τούτου.

"Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐξελίξεως, οὗτος ἀνεπτύχθη ἀφαντάστως –καίτοι μετὰ παρενεργειῶν τινων. Εἶναι ὡσὰν νὰ ἔχωμεν τὸν ἀριστερὸν πόδα πενταπλάσιον κατὰ τὸ μῆκος ἐκ τοῦ δεξιοῦ. Οὕτω ὁ ἐγκέφαλος δὲν ἀναπαύεται, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δημιουργεῖ πόνους. Καὶ ἡ θρησκεία ἀπεδείχθη ὡς μία τῶν ἀρίστων ἐνεργητικῶν μεθόδων ἐν προκειμένῳ. Ὁ πιστεύων καὶ προσευχόμενος, ὁ ψάλλων καὶ ἐξομολογούμενος καθησυχάζει τὸ πνεῦμα".
"Λησμονοῦν οἱ ἄνθρωποι εὐκόλως, ὅτι ὁ ἐγκέφαλος ὑπάρχει πρωτίστως, οὐχὶ διὰ τὴν σκέψιν, ἀλλὰ διὰ τὴν πρᾶξιν. Τίποτε δὲν κουράζει ὅπως ἡ ἄγνοια. Ἀνοικτὰ ἐρωτήματα δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν, διότι δὲν γνωρίζει τις, πῶς δέον νὰ δράσει. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς λοιποὺς ἀνθρωποειδεῖς, ὁ homo sapiens εἶναι τὸ μόνο ζῶν, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ φαντασθεῖ ἓν μέλλον καὶ ἓν παρελθόν, καθὼς καὶ τὸν ἀσφαλῆ του θάνατον κάποτε εἰς τὸ μέλλον. Καὶ τοῦτο διότι ὁ ἐγκέφαλος, ὁ ὁποῖος ἐκτιμᾶ τὸ σαφὲς διὰ νὰ δίδει σαφεῖς ἐντολάς εἰς τὸ ὑπόλοιπον σῶμα, ὁδηγεῖται εἰς ἓν ἀνυπόφορον τόλμημα. Ἡ πίστις πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἄπειρον πληροῖ τὸ κενὸν τοῦτο. Ὁ ἐγκέφαλος βασανίζεται ὀλιγότερον ἐκ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, παρὰ ἐκ τῶν ἐρωτημάτων ΄΄διατί΄΄ καὶ ΄΄τί μετά;΄΄".

Ἐὰν ὑπάρχει τι, τὸ ὁποῖον συνδέει τὰς 4.200 θρησκείας τοῦ κόσμου, τοῦτο εἶναι: ἡ πίστις, ἡ κοινωνία καὶ ἡ λατρεία. Καὶ τὰ τρία, κατὰ τὰς ἀπόψεις τοῦ Tiger καὶ τοῦ McGuire διαλύουν νευρώσεις τοῦ ἐγκεφάλου, αἱ ὁποῖαι ἠμποροῦν νὰ μετρηθοῦν. Αἱ συχναὶ λατρευτικαὶ πράξεις διεγείρουν τὸ σῶμα, ὥστε νὰ παράγει περισσοτέραν Serotonin εἰς τὸν ἐγκέφαλον, ἡ ὁποία καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπον εὐτυχισμένον καὶ εὐδιάθετον. Τοῦτο πράττουν τεχνητῶς καὶ ὁρισμένα ἀντικαταθλιπτικὰ φάρμακα, ὡς τὸ Prozac. "Ἐκκλησίαι, ναοί, τεμένη, βασικῶς εἶναι ἐργοστάσια τῆς Serotonin". Ὅμως ὁ ἄνθρωπος πράττει τοῦτο οὐχὶ μόνος, ἀλλ’ ἐν κοινωνίᾳ μετὰ τῶν πιστῶν: Καὶ διὰ τὴν κοινωνικότητα, ἐπιπίπτει μία μεγάλη σημασία εἰς τὴν θρησκείαν. Ὁ Tiger καὶ ὁ McGuire σημειώνουν "ὅτι οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἐκ τῆς ἀσυμφιλιώτου ἀντιθέσεως μεταξὺ ἰσότητος καὶ διακρίσεως, καίτοι κατὰ τοὺς ἀνθρωπολόγους κλίνουν πρὸς τὴν ἰσότητα. Καὶ ὅμως αἱ περισσότεραι διακρίσεις ἀκόμη καὶ αἱ βιολογικαὶ καὶ ἄρα ἀμετάβλητοι μεταξὺ τῶν πλουσίων ἀνθρώπων καὶ τῶν πτωχῶν, τῶν εὐειδῶν καὶ δυσειδῶν, τῶν εὐφυῶν καὶ εὐήθων δὲν ἠμπόρεσαν νὰ παραγκωνισθοῦν, ἔστω καὶ ἂν διατείνονται τοῦτο πολιτικοί τινες. Καὶ ἡ θρησκεία βοηθεῖ καὶ εἰς τὸν τομέαν αὐτόν, διότι ἅπαντες εἶναι ἴσοι πρὸ τοῦ Θεοῦ. Ἡ θρησκεία δημιουργεῖ μίαν ἰδεώδην ἀταξικὴν κοινωνίαν, κατευθύνει, διὰ τῶν λατρευτικῶν της πράξεων προσδίδει κανόνας εἰς τὸν ἀτραπώδη βίον, ἡ ἐπιτυχία της οὐδέποτε ἔβλαψεν τὴν σύγχρονον ζωήν. Εἶναι ρεαλιστικοτέρα τῶν κοσμικῶν ἰδεολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ἀπέτυχον παταγωδῶς εἰς τοὺς σκοπούς των.

Ἡ ἱεραρχία καὶ ἡ ἄρσις αὐτῆς εἰς ἑκάστην θρησκείαν, ἀποτυποῦται εἰς τὴν ἀρχιτεκτονικὴν τῶν οἴκων τοῦ Θεοῦ. Ἐπάνω εἰς τὰ στασίδια αἱ ταξικαὶ διαφοραὶ λησμονοῦνται. Ὁ εἰσερχόμενος εἰς ἕναν ναόν, δύναται νὰ παρατηρήσει, πῶς ὁ ἴδιος στρέφεται ἀπροκαλύπτως πρὸς τὰ ἄνω καὶ ἐμπρός, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον γνωρίζουν οἱ ἀρχιτέκτονες2.

Εἰς τὴν θρησκείαν, ἀνήκει καὶ τὸ ὅτι ἕκαστος θεωρεῖ τὴν ἰδικήν του ὡς τὴν ἀρίστην. Ἕκαστος πιστὸς προσπαθεῖ νὰ ἀνήκει εἰς ἕνα ἀποκλειστικὸν κλάμπ, διὰ τοῦ ὁποίου λαμβάνει τὸ βέβαιον αἴσθημα, ὅτι ἔχει ἀνέλθει πως. Ἄνευ δὲ αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος, δυσκόλως ἠμπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει. Καὶ αὐτὸ προσφέρει πλουσίως ἡ θρησκεία. Διὰ νὰ διαπτύξει τὴν ἐνέργειάν της ἡ λατρεία, ἔχει ἀνάγκην ἑνὸς κοινοῦ, οὕτως ὥστε νὰ ἀποβαίνει γεγονὸς προσδίδον εἰς τὸ ἐξωπραγματικὸν ἕν ρεαλιστικὸν περιεχόμενον.

Λατρευτικαὶ πράξεις ἐξ ἀφορμῆς γεννήσεως, γάμου, θανάτου, καθησυχάζουν, δημιουργοῦσαι τάξιν εἰς ἕνα κόσμον μὴ δυνάμενον νὰ ἐπισκοπηθεῖ. Ἡ μουσική, αἱ συμμετρίαι, τὰ ἁρμονικὰ χρώματα ἠρεμοῦν τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἀναζητεῖ σαφήνειαν"3.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ λίθου πρὸ 18.000 ἐτῶν μέχρι τοῦ 18ου αἰῶνος, ὑπῆρχεν μιὰ στενὴ σχέσις μεταξὺ θρησκείας καὶ τέχνης, ἡ ὁποία καὶ ἀπετέλη τὴν πηγήν της, τουθ’ ὅπερ σοφαὶ κεφαλαὶ τῆς ΕΕ ἀπέφυγον ἔστω καὶ νὰ ὁμολογήσουν! Ἔκτοτε ὅμως ἡ τέχνη καὶ ὁ δημιουργός της ἄνθρωπος κατέστησαν αὐτόνομοι, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι ἔκδηλον εἰς τὴν θρησκευτικὴν τέχνην καὶ τὰς λατρευτικὰς πράξεις ἐντὸς τοῦ ναοῦ γενικότερον.
"Εἰς τοὺς ναοὺς παρουσιάζονται καθολικὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα οὐδαμοῦ μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει ὁ ἄνθρωπος. Ἐδῶ δύναται νὰ εἴδει παραστάσεις καὶ νὰ ἀκούσει μουσικήν. Ἐκτελεσταὶ μὲ ἰδιαιτέραν ἀμφίεσιν, ὑλοποιοῦν λειτουργικὰς πράξεις καὶ ἀναλύονται κείμενα ἐκ τῆς Βίβλου, ταξίδια εἰς τὸ ἐξωπραγματικόν, τὰ ὁποῖα παρηγοροῦν, χαροποιοῦν καὶ κυρίως ἀποσαφηνίζουν. Εἶναι περίεργον, τὸ ὅτι τὸ ἐξωπραγματικὸν καθιστᾶ δυνατὸν τὸν ἄνθρωπον νὰ δαμάσει τὴν ρεαλιστικὴν ζωήν. Βοηθεῖ τὸ πνεῦμα.

Μήπως σημαίνει τοῦτο, ὅτι θρησκεύοντες ἄνθρωποι τὰ φαντάζονται ὅλα; Δὲν ὑπάρχει Θεός;".

Παναγιώτατε,

Τὸ ἀνθρώπινον πνεῦμα ὁρίζεται βαθύτατα καὶ ὅλως συγκεκριμένως, ἐκ τῆς σχέσεώς του (ἀκόμη καὶ τῆς ἀρνητικῆς) πρὸς τὸ ἀπόλυτον πνεῦμα: τὸν Θεόν.
"Διότι ἐκ τῆς σχέσεώς του πρὸς τὸν Θεόν, ἐξαρτᾶται καὶ ἡ σχέσις του πρὸς τὸν ἑαυτόν του, τὸν συνάνθρωπόν του, τὴν φύσιν καὶ τὸν πνευματικὸν κόσμον" (F. v. Baader).

Εὐλογημένον καὶ θεοδρόμον τὸ νέον ἔτος
ἐν ὑγείᾳ, εἰρήνῃ, ἀνοχῇ καὶ δικαιοσύνῃ

_________________________
1- M. Somm, Gott ist ein Ormon, Welt am Sonntag 11.7.(2010) 58.
2- G. Althoff, Die Macht der Rituale. Symbolik und Herrschaft im Mittelalter, Ντάρμσταντ 2003. B. Stollberg – Rilinger - M. Puhle - S. Götzmann – G. Althoff, ἐκδ., Spektakel der Macht. Rituale im alten Europa 800-1800, Ντάρμσταντ 2008.
3- H. G. Evers, Tod, Macht und Raum als Bereiche der Architektur, Μόναχο 1939. P. Hammond, Liturgy and Architecture, Νέα Ὑόρκη 1961. A. Biéler, Kirchenbau und Gottesdienst, Νόϊκιρχεν-Βλούϊν 1965. A. Clemens, Space and Liturgy: The Importance of Architecture within Liturgy (St. Vladimir’s Orthodox Theological Seminary), Κρέστγουντ 1977. L. Bouyer, Liturgie und Architektur, Φρειβοῦργον 1993. R. Bürgel, ἐκδ., Raum und Ritual. Kirchbau und Gottesdienst in theologischer und ästhetischer Sicht, Γοτίγγη 1995. K. Raschzok, Der Feier Raum geben. Zu den Wechselbeziehungen von Raum und Gottesdienst, Lutherische Kirche in der Welt 45 (1998) 79-103. A. Gerhards, Raum, Bild, (Bewegung), Liturgie: Perspektiven für ein Zueinander, B. Kranemann - E. Nagel - E. Nübold, ἐκδ., Heute Gott feiern. Liturgiefähigkeit des Menschen und Menschenfähigkeit der Liturgie, Φρειβοῦργον κ.ἄ. 1999, 100-111. C. Valenziano, Liturgical Architecture, A. J. Chupungco, ἐκδ., Handbook for Liturgical Studies, Κόλλετζβιλ, 2000, 381-396. E. Walter, Aus dem Hören leben 3. Hymnologische und liturgische Vollzüge als Ästhetik der Wahrnehmung, Λειψία 2003. A. Doig, Liturgy and Architecture: from the early church to the Middle Ages (Liturgy, worship and society), Ἄλντερσοτ 2008

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ "ΠΡΑΣΙΝΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ"

Καλή χρονιά, αγαπητοί φίλοι του ιστολογίου μας.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε μια μοναδική ηχογράφηση, μια συλλεκτική έκδοση, ένα αρχειακό και ιστορικό έργο για τους απανταχού ελληνόφωνους,έρχεται να προστεθεί στη σειρά βιβλίων-cd «Λόγου Χάριν» της bond-us music.

Η Α.Θ.Π., ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος ανθολόγησε και διάβασε σημαντικά κείμενα, σε μία ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε στο Φανάρι τον Απρίλιο του 2010.

Αναπολεί την εποχή της φοίτησής του, στην Θεολογική σχολή της Χάλκης, με την μαθητική του έκθεση «Η σχολή μας και το φυσικόν περιβάλλον της», μας διαβάζει απόσπασμα από το Ημερολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τίτλο «Η μεγάλη Εκκλησία συνεχίζει το έργον της» καθώς και «Μήνυμα των προκαθημένων των ορθοδόξων εκκλησιών».

Ο δικαίως κατά κόσμο ονομαζόμενος «Πράσινος Πατριάρχης» εκφράζει την αγωνία του για την καταστροφή του περιβάλλοντος με το μήνυμά του «Για την ημέρα προστασίας της Κτίσεως».

Μας ταξιδεύει σε λογοτεχνικά διαμάντια του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αλλά και σε ιστορικά κείμενα και δημοσιεύματα, για τους ενοριακούς ναούς του 18^ου και 19^ου αιώνα στη γενέτειρα του την Ίμβρο, καθώς και τους βανδαλισμούς στο Ορθόδοξο νεκροταφείο του Βοσπόρου.

Το έργο κυκλοφορεί σε έκδοση που περιλαμβάνει το cd διάρκειας 79΄17΄΄ και το βιβλίο με το γραπτό κείμενο.

Τα κείμενα παρουσιάζονται σε ενότητες που γεφυρώνουν πρωτότυπες μουσικές γέφυρες του Βαγγέλη Μπόντα, ολοκληρώνοντας το ακρόαμα.

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΕΙ ΣΤΗΝ "ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΛΑΓΗΣ"

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

ἐκ μέρους τοῦ Τομέα Ποιμαντικῆς Ἀναγνωστῶν-Ἱεροπαίδων τῆς

Ἱ. Μ. Δημητριάδος κατά τήν ἐπίσκεψή του στό Οικ. Πατριαρχεῖο

Φανάρι, 27.12.2010

Tου Αρχιδιακόνου της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος Αμφιλοχίου Μήλτου

Παναγιώτατε,

Μέσα στήν ἑόρτια ἀτμόσφαιρα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας, ἡ νοσταλγική ἀγάπη γιά τή Βασιλεύουσα τῶν πόλεων καί τά αἰσθήματα βαθύτατου σεβασμοῦ, τιμῆς καί εὐλάβειας πρός τό ἱερό κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας οἱονεί ὡς ἄστρο νοητό ὁδήγησε τόν προσκυνηματικό αὐτό ὅμιλο στό ἀείφωτο Φανάρι, ὅπου δύο σχεδόν χιλιάδες χρόνια τώρα γεννιέται ἡ ἐλπίδα τῆς χριστιανικῆς πίστης. Γι΄ αὐτό καί ἐκφράζουμε τά συναισθήματα συγκίνησης καί χαρᾶς πού διακατέχουν τήν ὁμάδα τῶν προσκυνητῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἡ ὁποία, μέ ἡγήτορα τόν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Ἰγνάτιο, συναποτελεῖται ἀπό Ἀναγνῶστες καί Ἱερόπαιδες ἀφενός καί στελέχη τῶν νεανικῶν Κατασκηνώσεών της ἀφετέρου.

Συγχρόνως, αἰσθανόμαστε ἀδήριτη τήν ἀνάγκη νά Σᾶς εὐχαριστήσουμε διότι, παρά τήν κόπωση τῶν ἡμερῶν, μᾶς δίδετε τή δυνατότητα νά ὑποβάλουμε τά σέβη μας στό σεπτό πρόσωπό Σας καί νά λάβουμε τήν ἐπιστηρικτική εὐλογία Σας. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ ἐπίσκεψη καί τό προσκύνημά μας στήν Κωνσταντινούπολη ἀρχίζει ἀπό τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ἕναν θεσμό πού ἑνοποιεῖ καί συμπυκνώνει ἐντός του τό βυζαντινό παρελθόν, τό μαρτυρικό παρόν καί τό ἀναστάσιμο μέλλον. Ξεκινοῦμε τό ὁδοιπορικό στήν Πόλη ἀπό τό Φανάρι, τό ὁποῖο, γιά νά δανειστοῦμε τά λόγια τοῦ Μητροπολίτου Πέργης Εὐαγγέλου «εἶναι ἕνα ἀεισέβασμα μέσα στήν αἰωνιότητα. Ἕνα κύμα ταυτισμένο μέ τόν χρόνο.»(ἐκ Φαναρίου Β΄ σ.62).

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο πρωτοστατώντας στήν «διακονίαν τῆς καταλλαγῆς»(Β Κορινθ. 5,18), δίδει ἀδιάκοπα τόν παλμό τοῦ «ἱεραποστολικῶς ἐργάζεσθαι» στήν ἀνα τήν οἰκουμένη Ἐκκλησία. Γι΄ αὐτό καί εἶναι ὠφέλιμη καί καθοδηγητική ἡ ἐμπειρία τῆς ἐδῶ παρουσίας τῶν νέων στελεχῶν τῆς Μητροπόλεώς μας καί δή τῶν Ἀναγνωστῶν καί Ἱεροπαίδων, οἱ ὁποῖοι ἐμφοροῦνται ἀπό τό ζῆλο τῆς διακονίας μέσα στήν Ἐκκλησία.

Ἡ τοπική Ἐκκλησία τῆς Δημητριάδος, στό πλαίσιο τῆς ὀφειλετικῆς μέριμνάς της γιά ὅλους τούς νέους, ἔχει ἀναπτύξει ἰδιαίτερη πρόνοια γιά ὅσα παιδιά καί νέους διακονοῦν στό Ἱερό Βῆμα καί τό Ἀναλόγιο, ὡς Ἱερόπαιδες ἤ Ἀναγνῶστες, καί ἐνδεχομένως ἔχουν κλίση πρός τήν ἱερωσύνη. Ἡ προσπάθεια αὐτή, πού ἔχει πλούσια παράδοση καί καρποφορία στήν Ἱερά Μητρόπολή μας, γίνεται διά τοῦ Τομέα Ποιμαντικῆς Ἀναγνωστῶν καί Ἱεροπαίδων.

Ὁ Τομέας διοργανώνει κατ΄ ἔτος μηνιαῖες συναντήσεις μέ ἐποικοδομητικές ὁμιλίες, λατρευτικές εὐκαιρίες, ἑορτασμό τοῦ Προστάτη Ἁγίου τῶν Ἀναγνωστῶν Μάρτυρος Δάνακος τοῦ Ἀναγνώστου, ἐπισκέψεις σέ Ἐνορίες καί Ἱερές Μονές, προσκυνηματικές ἐξορμήσεις καί ποικίλες ἄλλες δραστηριότητες, προσβλέποντας στήν οὐσιαστική κατάρτιση τῶν Ἀναγνωστῶν και Ἱεροπαίδων σέ θέματα πίστεως καί ζωῆς καί εὐελπιστώντας ὅτι ἀπό τούς φερέλπιδες αὐτούς βλαστούς θά προέλθουν τά εὐσυνείδητα μέλη, τά αὐριανά στελέχη καί οἱ μελλοντικοί κληρικοί τῆς Ἐκκλησίας μας. Κύριος σκοπός τῆς προσπάθειας εἶναι ἡ συνειδητή καί μέ ἐπίγνωση διακονία στή θεία Λατρεία, ἡ γνωριμία μέ τά οὐσιώδη τῆς πίστης μας, ἡ καλλιέργεια ὑγιῶν ἱερατικῶν κλίσεων, ἡ πνευματική ἐνίσχυση μέσα ἀπό τήν ἐν Χριστῷ συναναστροφή καί τή συμμετοχή στήν ἐκκλησιαστική ζωή.

Στούς ἐκκοσμικευμένους καιρούς τῆς ἀποπροσανατολιστικῆς σύγχυσης, ἡ παρουσία κληρικῶν καί χριστιανῶν ἀξίων τῆς κλήσεώς τους καθίσταται ἀποφασιστικῆς σημασίας. Ἐκτιμώντας αὐτήν τήν ἀναγκαιότητα ὁ Ἐπίσκοπός μας προσέδωσε στόν Τομέα αὐτό τῆς ποιμαντικῆς τῆς νεότητος καθοριστική βαρύτητα, διότι ἀνθρωπίνως τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας μας ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ποιότητα τῶν ἐργατῶν τοῦ εὐαγγελίου καί τήν αὐτοσυνειδησία τῶν πιστῶν μελῶν της.

Πρός τοῦτο, Παναγιώτατε, σᾶς παρακαλοῦμε θερμῶς νά ἐπευλογήσετε τήν προσπάθειά μας καί νά εὔχεσθε οἱ νέοι αὐτοί νά διατηροῦν οὐσιαστική σχέση μέ τόν ἐνανθρωπήσαντα Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, νά ἀκολουθοῦν τό κενωτικό καί διακονικό ἦθος τοῦ νηπιάσαντος Κυρίου μας, νά κρατήσουν τή φλόγα γιά τήν ἱερωσύνη ἀναμμένη καί νά διασώζουν στά πρόσωπά τους τίς ἄδολες ἰδιότητες τοῦ παιδίου μέ τίς ὁποῖες θέλησε νά ἐμφανισθεῖ ὁ Κύριός μας.

Ἐπιτρέψτε μας τέλος, ὡς δεῖγμα τῆς εὐγνωμοσύνης καί υἱικῆς ἀγάπης μας ἀλλα καί ὡς ἀνάμνηση τῆς ἐπισκέψεώς μας νά Σᾶς προσφέρουμε αὐτή τήν βακτηρία, στήν ὁποία στηριζόμενος, εὐχόμαστε ταπεινά, νά συνεχίσετε τήν εὐεργετική ἀποστολή σας στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί ὅλο τόν κόσμο.

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη προσφώνησε και η κ. Κερασία Γούση, Ιατρός, εκ μέρους των ομαδαρχών και στελεχών των κατασκηνώσεων.

Μεγάλη ευλογία γευόμαστε σήμερα! Και τούτο διότι επισκεπτόμαστε την σεπτή κορυφή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εσάς Παναγιώτατε, τον συνεχιστή της παρακαταθήκης της Πίστεως και του Γένους μας, της Χριστιανοσύνης και της Ρωμιοσύνης, τον εκφραστή του πολυτιμότερου θεσμού της Παραδόσεώς μας, αλλά και αυτόν πού αποτελεί την μαρτυρία της ζώσης Ορθοδοξίας στο σήμερα. Δοξάζουμε τον Θεό γι' αυτή την ευλογία, αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μας δόθηκε, και πληρούμεθα από πνευματική χαρά και αγαλλίαση, διότι βρισκόμαστε κοντά σας, Παναγιώτατε!

Βρισκόμαστε στην πόλη των ονείρων μας… Ένας βαθύς συγκλονισμός μας διαπερνά, καθώς το Φανάρι, μέσα από την ιστορία του, μέσα από την Μαρτυρία των Αγίων πού πέρασαν από αυτό, μέσα από την διαφύλαξη του ήθους της οικουμενικής Ρωμιοσύνης, αποτελεί και για μας το σημείο αναφοράς. Αποτελεί την κιβωτό της σωτηρίας για όλους τους Ορθοδόξους, και για τα έθνη τον πνευματικό φάρο απ΄ όπου εκχέεται λαμπρό το Φώς της Αληθείας του Χριστού!

Αυτό το ζείδωρο φως προσπαθούμε κι εμείς να μεταλαμπαδεύσουμε στις ψυχές των παιδιών, ταπεινοί διάκονοι όλοι μας στο έργο της τοπικής μας Εκκλησίας, στελέχη και ομαδάρχες των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας προσκαλεί τους νέους που διψούν την Αλήθεια σ’ ένα από τα πιο γραφικά χωριά του Πηλίου, τον Άγιο Λαυρέντιο. Η κατασκήνωση αποτελεί μια ευκαιρία για τους νέους να μοιραστούν την ομορφιά και την εμπειρία της κοινής ζωής με τους αδελφούς εν τω συνδέσμω της αγάπης, να χαρούν το πανηγύρι της αγαπητικής κοινωνίας των προσώπων, να αναζητήσουν απαντήσεις στους προβληματισμούς και τις υπαρξιακές τους ανησυχίες. Εκεί προβάλλεται το αυθεντικό χριστιανικό βίωμα και δίδεται τρανή μαρτυρία αγάπης και φιλαδελφίας στους αποξενωμένους καιρούς μας.

Έργο ιεραποστολικό η κατασκήνωσή μας, Παναγιώτατε, και με τη χάρη του Θεού η καρποφορία πλούσια, και ευλογητή η συγκομιδή στις ψυχές των νέων που έχουν τον ηρωισμό σε καιρούς ζοφερούς να δηλώνουν μαθητές του Κυρίου. Παράλληλα όμως, και έργο ευθύνης, γι’ αυτό παρακαλούμε ταπεινά να μη μας λησμονείτε στις θεοπειθείς προσευχές σας. Δεηθείτε προς τον Δωρεοδότη Κύριό μας να μας φωτίζει και να μας ενδυναμώνει στο έργο μας ενισχύοντας την αδυναμία μας και αναπληρώνοντας τα υστερήματα των προσπαθειών μας.

Με πολύ σεβασμό, βαθεία εκτίμηση και πηγαία αγάπη σας προσφέρουμε κι εμείς τις γιορτινές μας ευχές. Ο νεοτεχθείς Κύριός μας να σας χαρίζει υγεία, να σας διαφυλάττει υπό την κραταιά Του σκέπη και να σας ενισχύει στο έργο σας, ώστε να λαμπρύνεται και να δοξάζεται δι’ υμών η Αγία μας Εκκλησία.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε.

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ

ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ

ΕΙΣ ΤΙΜΗΤΙΚΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ

ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟΛ. ΑΡΧΟΝΤΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟΝ

κ. ΙΩΑΝΝΗΝ ΧΑΡΙΑΤΙΔΗΝ

(18 Δεκεμβρίου 2010)

Ἱερώτατοι Ἀδελφοί,

Ἀγαπητὲ Ἄρχων Λαμπαδάριε,

Μουσικολογιώτατοι,

Φιλόμουσος ὁμήγυρις!

Ἡ ἀποψινὴ συνάθροισις ἡμῶν, εἰς ὥρας τόσον ἁγίας, μίαν μόλις ἑβδομάδα πρὸ τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, σκοπὸν ἔχει νὰ ἀποδοθῇ τιμὴ εἰς ἕνα ὀτρηρὸν ἐργάτην τῆς λογικῆς ἡμῶν λατρείας, τὸν σεμνὸν Ἄρχοντα Λαμπαδάριον τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ εἰς πάντας ἐξαιρέτως ἀγαπητόν, τὸν κ. Ἰωάννην Χαριατίδην.

Χαριέστατος καὶ γλυκὺς τὴν ἔντευξιν, πρᾶος καὶ εὐλαβὴς τὸν τρόπον, ταπεινὸς καὶ ἄτυφος τὸ σχῆμα, δεξιὸς τὴν συνεργασίαν, εὐγενὴς πρὸς πάντας, ἀκριβὴς καὶ ἀκαταπόνητος εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντος, περὶ πολλοῦ ποιούμενος τὴν ἀξίαν τοῦ εὐλογημένου ράσου τῶν εἰς τὰ ἱερὰ ἀναλόγια παρεδρευόντων, πιστὸς εἰς τὴν Πατριαρχικὴν παράδοσιν, ὑπάκουος εἰς τὰ ἐκκλησιαστικὰ κελεύσματα, κοσμεῖ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν τὰ ἀναλόγια τοῦ πανσέπτου Πατριαρχικοῦ καὶ ἄλλων, περιστασιακῶς, ναῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ τιμώμενος, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, εἶναι «γεννημένος ἱεροψάλτης». Ὅπως ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος «ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδε», κατὰ τὴν ὁμολογίαν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, οὕτω καὶ ὁ κ. Χαριατίδης ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἤγγισε τὸ ἀναλόγιον καὶ ἐμυσταγωγήθη τὴν πάντιμον τέχνην τῆς βυζαντινῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς. Ἀπὸ μικρὸς μαθητὴς τῆς Ε΄ τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ ἀνέλαβε Κανονάρχος εἰς τὸν Ἅγιον Δημήτριον Ταταούλων. Τὸ αὐτί του παιδιόθεν ἐγέμισεν ἀπὸ τὰς φωνὰς καὶ τὴν τέχνην τοῦ Σεκέρογλου, τοῦ Πρίγγου, τοῦ Νικολαΐδου καὶ τοῦ Τοπάλογλου, διαπρεπῶν μυστῶν τῆς πατρῴας ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν μουσικῆς. Ἀργότερον ἐγένετο Δομέστικος τοῦ ἀειμνήστου Βασιλείου Νικολαΐδου, καὶ ὅταν ὁ τελευταῖος, εἰς ὥρας τραγικὰς διὰ τὴν ἐνταῦθα ὁμογένειαν, ἐκλήθη ἐπαξίως ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου νὰ ἀναλάβῃ τὸ στασίδιον τοῦ Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τοῦ Πατριαρχικοῦ ἡμῶν Ναοῦ, ὁ κ. Χαριατίδης τὸν ἠκολούθησε καὶ ἀνεδείχθη, ἐπαξίως καὶ αὐτός, Α΄ Δομέστικος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Τοιουτοτρόπως, ἀπὸ τὸ 1964, ὁ κ. Χαριατίδης συνέδεσεν ὅλην του τὴν ζωὴν μὲ τὸν Πατριαρχικὸν Ναόν, μὲ τὴν ἀσίγητον δοξολογίαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἐν ὑποδειγματικῇ ἀφοσιώσει ἐντὸς τοῦ πλέον ἐπισήμου Θυσιαστηρίου τῆς Ὀρθοδοξίας. Συνειργάσθη ἁρμονικῶς τόσον μὲ τὸν ἀείμνηστον Βασίλειον Νικολαΐδην, ὅσον καὶ μὲ τὸν νῦν Ἄρχοντα Πρωτοψάλτην κ. Λεωνίδαν Ἀστέρην καὶ ἔδωκεν ὅλην του τὴν καρδίαν, ὅλην του τὴν ψυχήν, εἰς τὸ ἅγιον ἔργον τῆς θείας ὑμνῳδίας, διακονῶν, ὡς Δομέστικος κατ’ ἀρχὴν καὶ ὡς Λαμπαδάριος ἐν συνεχείᾳ, μὲ τρεῖς κατὰ σειρὰν Οἰκουμενικοὺς Πατριάρχας, μὲ πλειάδα Ἱεραρχῶν, μὲ πολλοὺς ἀξίους λειτουργοὺς τοῦ Πατριαρχικοῦ Θυσιαστηρίου. Ταυτοχρόνως, ἐπὶ ἑξήκοντα σχεδὸν ἔτη, ἐργάζεται φιλοτίμως εἰς τὰ πλαίσια τοῦ Συνδέσμου Μουσικοφίλων, προγυμνάσας, καταρτίσας καὶ διδάξας πλειάδα ἱεροψαλτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον τὰ στασίδια τῶν Ναῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, μεταδοὺς εἰς αὐτοὺς ὄχι μόνον ψαλτικὰς γνώσεις καὶ ὗφος παραδοσιακόν, ἀλλὰ καὶ ἦθος ἱεροπρεπὲς ἐν φόβῳ Θεοῦ, ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς πιστευούσης καρδίας του. Διὰ πάντα ταῦτα τοῦ εἴμεθα πολὺ εὐγνώμονες ἅπαντες καὶ τὸν δίκαιον αὐτοῦ ἔπαινον ἐξαγγέλλομεν ἀπόψε, καταστέφοντες αὐτὸν μὲ ὁλόθυμον τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐαρέσκειαν, εὐλογίαν καὶ εὐχήν.

Συγχαίρομεν τοὺς σχόντας τὴν ὡραίαν πρωτοβουλίαν τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ ἰωβηλαίου τοῦ Ἄρχοντος Λαμπαδαρίου.

Λυπούμεθα ποὺ τὴν ἀποψινὴν χαρὰν δὲν μοιράζεται εὑρισκομένη ἐν μέσῳ ἡμῶν ἡ καλὴ σύζυγός του. Εἴμεθα ὅμως βέβαιοι ὅτι καὶ αὐτὴ παρακολουθεῖ ἄνωθεν καὶ συγχαίρει σεμνῶς καὶ συνευφραίνεται καὶ ἐπικροτεῖ. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της!

Εὐχόμεθα εἰς τὸν Μουσικολογιώτατον ἡμέτερον Ἄρχοντα Λαμπαδάριον μῆκος ἡμερῶν πολύ, ἐν ὑγιείᾳ ἀμφιλαφεῖ καὶ δυνάμει παρὰ Θεοῦ, ἵνα συνεχίζῃ μέχρι βαθυτάτου γήρους καὶ πρεσβείου τὸ θεοφιλὲς ἔργον του, πρὸς δόξαν Θεοῦ, τέρψιν Ἀγγέλων, οἰκοδομὴν πιστῶν, χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν ἡμετέραν καὶ τιμὴν τοῦ ὀνόματος τῶν Πατριαρχικῶν ἀναλογίων!

Εἰς πάντας εὐχόμεθα εὐφρόσυνα ἅγια Χριστούγεννα, ἐν εὐλογίᾳ Κυρίου πολλῆ!

Ρεπορτάζ για την εκδήλωση δείτε στην Ιδιωτική Οδό

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Φανάρι, σήμερα

Σύμφωνα με σχετικό ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εδέχθη σήμερα σε ακρόαση, μεταξύ άλλων, "τόν Σεβ. Μητροπολίτην Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιον, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου κληρικῶν καί λαϊκῶν στελεχῶν, ἐκ τῆς κατ’αὐτόν Ἐπαρχίας".

Για την προσκυνηματική αυτή επίσκεψη στο Φανάρι πληροφορούμαστε από την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος:

"Μία 45μελής ομάδα νέων της ΙΜΔ, με επικεφαλής τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ.κ. Ιγνάτιο, επισκέφθηκε σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στο πλαίσιο τετραήμερης προσκυνηματικής εκδρομής στην Κωνσταντινούπολη. Ο όμιλος, που αποτελούνταν από Αναγνώστες, Ιερόπαιδες και από στελέχη της Κατασκηνώσεως της Ιεράς Μητροπόλεως, έγινε δεκτός από τον Παναγιώτατο Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Τον Παναγιώτατο προσφώνησαν ο Αρχιδιάκονος π. Αμφιλόχιος Μήλτος εκ μέρους του Τομέα ποιμαντικής Αναγνωστών και Ιεροπαίδων και η κ. Κερασία Γούση, Ιατρός, εκ μέρους των ομαδαρχών και στελεχών των κατασκηνώσεων. Μετά από σύντομη προσλαλιά του Σεβ. Ποιμενάρχου μας, ο Παναγιώτατος ομίλησε στους προσκυνητές συγχαίροντάς τους για την διακονία τους και επαινώντας τον Σεβασμιώτατο για τις ποικίλες ποιμαντικές πρωτοβουλίες του και ειδικά αυτές που αφορούν το χώρο της νεότητος. Τέλος οι καθηγητές παραδοσιακής μουσικής έψαλλαν τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στον Παναγιώτατο με τη συνοδεία πολίτικης λύρας".

Επίσης, σύμφωνα με το ανακοινωθέν του Πατριαρχείου, ο Πατριάρχης εδέχθη σε ακρόαση και άλλους αρχιερείς από την Ελλάδα:

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κ. Προκόπιον, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Παύλου Κίτσου καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Δημητρίου Ἀποστολίδου, Δικηγόρου, πρός καταρτισμόν τοῦ προγράμματος τῆς πραγματοποιηθησομένης κατά μῆνα Μάϊον ἐπισκέψεως Αὐτοῦ εἰς Καβάλαν.
- Τούς Σεβ. Μητροπολίτας Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβαν, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς κατ’αὐτόν Ἐπαρχίας, καί Δράμας κ. Παῦλον.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

φωτογραφίες: Ν. Παπαχρήστου

Την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου το απόγευμα στον Ναό της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε στον Εσπερινό, με την συμμετοχή των μαθητών και των δασκάλων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Ομογένειας της Πόλης.

Την ακολουθία τέλεσε ο Μέγας Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας.

Ακολούθησε χριστουγεννιάτικη γιορτή από τους μικρούς μαθητές στην Κοινοτική Αίθουσα.
Αναλυτικό ρεπορτάζ για την εκδήλωση δείτε στο amen.gr

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΑΙΔΩΝ

φωτογραφίες: Νίκος Παπαχρήστου

Η προχθεσινή χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, για τους μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Πόλης στην Αγία Τριάδα Ταξίμ είχε πλήθος και πάθος.
Μαθητές, δάσκαλοι και άλλοι Ρωμιοί έδωσαν δυναμικά το παρόν ενώπιον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, δίνοντας παράλληλα και το μήνυμα ότι η Ρωμιοσύνη στην Πόλη "ανθεί και φέρει κι άλλο".

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και δίπλα του ο Μητροπολίτης Τρανουπόλεως Γερμανός, Αρχιερατικώς Προϊστάμενος της Κοινότητος και ο εκπρόσωπος των μειονοτήτων στην Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Άγκυρα και Πρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωγραφείου Λάκης Βίγκας.

Ο αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Μακάριος Γρινιεζάκης απευθύνεται στους Ρωμιούς που κατέκλυσαν την Κοινοτική Αίθουσα της Αγίας Τριάδος στο Πέρα.

Στο τέλος της εκδήλωσης ο Πατριάρχης μοίρασε δώρα στους μικρούς μαθητές.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΕΞΙΩΘΗΚΕ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χθες Κυριακή 26 Δεκεμβρίου το απόγευμα, χοροστάτησε στον Εσπερινό που τελέστηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου (Ταξείμ) και ακολούθως δεξιώθηκε τους δασκάλους και τους μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ομογένειας στην Κοινοτική Αίθουσα, όπου πραγματοποιήθηκε εορταστική εκδήλωση από τους μαθητές.

Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Μητροπολίτης Τρανουπόλεως Γερμανός, Προϊστάμενος του ιστορικού Ναού της Αγίας Τριάδος, ο γνωστός καθηγητής Φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς από την Ελλάδα, ο εκπρόσωπος των Μειονοτήτων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Άγκυρα και δραστήριο μέλος της Ομογένειας Παντελής Βίγκας και πλήθος κόσμου.

Στο τέλος της εκδήλωσης μίλησε ο Πατριάρχης, και, κατόπιν προτροπής του, ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Μακάριος Γρινιεζάκης.
Μια ακόμα εορταστική εκδήλωση της Πολίτικης Ρωμιοσύνης κατά το Δωδεκαήμερο, που σκορπά αισιοδοξία για τη συνέχισή της στην Κωνσταντινούπολη, την "πόλη του μέλλοντος"!

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς Παρασκευῆς, 24ης Δεκεμβρίου, ἤκουσεν ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου, τά πατροπαράδοτα κάλαντα τῶν Χριστουγέννων ὑπό ὁμίλων νέων τοῦ Μορφωτικοῦ καί Καλλιτεχνικοῦ Συνδέσμου Φερίκιοϊ, ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Νικολάου Καλαμάρη, προσφωνήσαντος ἐξ ὀνόματος ὅλων τόν Πατριάρχην, καί ὑπό μαθητῶν καί μαθητριῶν τοῦ Ζαππείου Λυκείου, ὑπό τήν ἡγεσίαν τῆς Ἐλλογ. κ. Δεσποίνης Φιλίππου, Λυκειάρχου αὐτοῦ. Ἅπαντας τούς ὡς ἄνω συνεχάρη πατρικῶς ὁ Πατριάρχης, εὐλογήσας αὐτούς καί εὐχηθείς καλάς ἑορτάς, ἐνῷ ὁ Ἐλλογιμ. Καθηγητής κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς ἀπηύθυνεν εἰς τήν ὁμήγυριν καταλλήλους λόγους.

* * *

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΙΣ

Μετά μεγάλης ἱεροπρεπείας, λαμπρότητος καί ἐκκλησιαστικῆς τάξεως ἑωρτάσθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἡ ἑορτή τῆς κατά Σάρκα Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ Ἱ. Βήματος τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ κατά τόν Ἑσπερινόν μετά τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου, τήν παραμονήν, Παρασκευήν, 24^ην Δεκεμβρίου, ἐνῷ τήν ἑπομένην, Σάββατον, 25^ην ἰδίου, προέστη τῆς εἰθισμένης Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας τῆς Ἑορτῆς, ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Πέργης κ. Εὐαγγέλου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Μοσχονησίων κ. Ἀποστόλου καί Ἰκονίου κ. Θεολήπτου.

Ἡ ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἀνεγνώσθη ἀπό τοῦ Ἱεροῦ Ἄμβωνος ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἐλπιδοφόρου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

Κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, οἱ Ἐντιμ. Γενικοί Πρόξενοι κ. Βασίλειος Μπορνόβας, τῆς Ἑλλάδος, καί κ. Dragan Marković, τῆς Σερβίας, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Snezana, ὡς καί πλῆθος πιστῶν ἐντεῦθεν τε καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας, ἐπεσκέψαντο τήν Α. Θ. Παναγιότητα, ἐκ μέρους τοῦ οἰκουροῦντος Μακ. Πατριάρχου τῶν ἐνταῦθα Ἀρμενίων κ. Mesrop Β’, οἱ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοποι κ. Aram Ateşyan καί κ. Şahan Sıvacıyan, συνοδευόμενοι ὑπό τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Garabed Terziyan καί τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Vağarşag Seropyan, καί ηὐχήθησαν ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις.

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 25^ης Δεκεμβρίου, καί τήν Θ. Λειτουργίαν τῆς ἑπομένης, Κυριακῆς, μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν, 26^ης ἰδίου.

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἁγίας Τριάδος Σταυροδρομίου κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς Κυριακῆς, 26^ης Δεκεμβρίου, καί ἐν συνεχείᾳ ἐδεξιώθη τούς διδασκάλους καί μαθητάς τῆς πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τῆς Ὁμογενείας ἡμῶν κατά τήν ἐν τῇ παρακειμένῃ Κοινοτικῇ Αἰθούσῃ πραγματοποιηθεῖσαν ἑορταστικήν ἐκδήλωσιν ἐπί ταῖς Ἑορταῖς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου.

Κατ’αὐτήν ὡμίλησαν ὁ Πατριάρχης καί τῇ προτροπῇ Αὐτοῦ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Μακάριος Γρινιεζάκης, Καθηγητής, ἐκ Κρήτης.

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης:

α) ἐπεσκέψατο τόν ἐν τῷ νοσοκομείῳ Memorial νοσηλευόμενον Ἐλευθέριον Ἀντωνιάδην, παλαίμαχον ποδοσφαιριστήν, καί ηὐχήθη αὐτῷ ταχεῖαν ἀναρρωσιν, καί

β) παρεκάθησεν εἰς τό παρατεθέν ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πέργης κ. Εὐαγγέλου δεῖπνον, ἐπί τῇ συμπληρώσει 40 ἐτῶν ἀπό τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίας αὐτοῦ.

Οι φωτογραφίες είναι από την επίσκεψη στον Πατριάρχη της Εφοροεπιτροπής της Κοινότητος του Μεγάλου Ρεύματος, υπό τον Μητροπολίτη Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίο. Μαζί και παιδιά της Κοινότητος του Μ. Ρεύματος.

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2010

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Μέσα εἰς τὴν ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν τελευταίως σκοτεινὴν ἀτμόσφαιραν τῆς σοβούσης ποικίλης κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἠθικῆς καί, κυρίως, πνευματικῆς, ἡ ὁποία πολὺν θυμόν, πολλὴν πικρίαν, πολλὴν σύγχυσιν, πολλὴν ἀγωνίαν, πολὺ ἄγχος, πολλὴν ἀπογοήτευσιν καὶ πολὺν φόβον διὰ τὴν αὔριον προξενεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γλυκεῖα ἀκούεται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας:

«Δεῦτε, πιστοί, ἐπαρθῶμεν ἐνθέως καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκὴν ἄνωθεν ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς...»
(Ἰδιόμελον ΣΤ΄ Ὥρας Χριστουγέννων).

Πίστις ἀκλόνητος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν παρακολουθεῖ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ἀδιαφόρως τὴν πορείαν τοῦ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν Του ὑπὸ τοῦ ἰδίου, αὐτοπροσώπως, πλασθέντος ἀνθρώπου. Τούτου ἕνεκα καὶ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου Του ἦτο ἀπ’ ἀρχῆς ἡ «εὐδοκία» Του, τὸ πρώτιστον θέλημά Του, ἡ «προαιώνιος βουλή» Του. Νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἴδιος, ἐξ ὑπερβολῆς ἀγάπης, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ποὺ ἔπλασε, καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ «θείας φύσεως κοινωνόν» (Β΄ Πέτρ. 1: 4). Καὶ τοῦτο, πρὸ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, πρὸ καὶ αὐτῆς τῆς πλάσεώς των! Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ «προαιώνιος βουλὴ» τῆς Σαρκώσεως περιέλαβε τὸν Σταυρόν, τὸ Ἄχραντον Πάθος, τὸν Ζωοποιὸν Θάνατον, τὴν εἰς Ἅδου Κάθοδον, τὴν Τριήμερον Ἔγερσιν, ὥστε ἡ παρείσακτος ἁμαρτία, ποὺ ἐδηλητηρίασε τὰ πάντα, καὶ ὁ λαθρεπιβάτης τῆς ζωῆς θάνατος νὰ τεθοῦν τελείως καὶ ὁριστικῶς ἐκποδών, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπολαύσῃ ἀκεραίαν τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν τῆς αἰωνιότητος.


Ἀλλ’ ἡ θεϊκὴ συγκατάβασις τῶν Χριστουγέννων δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὰ τῆς αἰωνιότητος. Ἀφορᾷ καὶ εἰς τὰ τῆς ἐπὶ γῆς πορείας ἡμῶν. Ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ εὐαγγελισθῇ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἦλθεν ἐπίσης εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν. Ἐχόρτασε θαυματουργικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τὰ πλήθη τῶν ἀκροατῶν τοῦ λόγου Του, ἐκαθάρισε λεπρούς, ἐστερέωσε παραλύτους, ἐχάρισε τὸ φῶς εἰς τυφλούς, τὴν ἀκοὴν εἰς κωφοὺς καὶ τὴν ὁμιλίαν εἰς ἀλάλους, ἀπήλλαξε δαιμονισμένους ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἀνέστησε νεκρούς, ὑπεστήριξε τὸ δίκαιον τῶν ἀδικουμένων καὶ λησμονημένων, ἐστηλίτευσε τὸν ἀθέμιτον πλουτισμόν, τὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἀσπλαγχνίαν, τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν «ὕβριν» εἰς τὰς ἀνθρωπίνας σχέσεις, ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπόδειγμα ἐθελουσίου κενωτικῆς χάριν τῶν ἄλλων θυσίας! Ἴσως ἡ διάστασις αὕτη τοῦ μηνύματος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως πρέπει νὰ προσεχθῇ περισσότερον κατὰ τὰ σημερινὰ Χριστούγεννα. Πολλοὶ συνάνθρωποι καὶ συγχριστιανοὶ δοκιμάζουν φοβερὸν πειρασμὸν ἐκ τῆς σοβούσης κρίσεως. Εἶναι ἀναρίθμητοι αἱ στρατιαὶ τῶν ἀνέργων, τῶν νεοπτώχων, τῶν ἀστέγων, τῶν νέων μὲ τὰ «ψαλιδισμένα ὄνειρα». Ἀλλά, Βηθλεὲμ ἑρμηνεύεται «Οἶκος Ἄρτου»! Χρεωστοῦμεν, λοιπόν, οἱ πιστοὶ εἰς πάντας τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς ὄχι μόνον τὸν «Ἐπιούσιον Ἄρτον», δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εὑρίσκεται ἐσπαργανωμένος εἰς τὴν πενιχρὰν φάτνην τῆς Βηθλεέμ, ἀλλὰ καὶ τὸν καθημερινὸν ἐπιτραπέζιον ἄρτον τῆς ἐπιβιώσεως, καὶ ὅλα τὰ «ἐπιτήδεια τοῦ σώματος» (Ἰακ. 2: 16). Εἶναι ἡ ὥρα τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐν ὑψηλῷ αἰσθήματι εὐθύνης! Ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκούεται ἐντονώτερος καὶ ἀπαιτητικώτερος ὁ ἀποστολικὸς λόγος: «Δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» (Ἰακ. 2: 18)! Ὁ καιρός, δηλ. ἡ εὐκαιρία, νὰ «ἐπαρθῶμεν ἐνθέως» εἰς τὸ ὕψος τῆς οἰκειούσης ἡμᾶς μὲ τὸν Θεὸν βασιλικῆς ἀρετῆς τῆς Ἀγάπης.

Ταῦτα ἀπὸ τῆς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς καθέδρας τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ Πενήτων εὐαγγελιζόμενοι πρὸς τὰ ἀνὰ τὸν κόσμον τέκνα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν, τὸ ἄπειρον ἔλεος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν χάριν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντος Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ὧι ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βι’
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν