Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 13ης Ἰουλίου, καί τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 14ης ἰδίου. 

Μετά τήν ἀπόλυσιν ὁ Παναγιώτατος ἐτέλεσε Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀειμνήστων Μητροπολιτῶν Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κυροῦ Νικοδήμου καί Βάρνης καί Μεγάλης Πρεσλάβας κυροῦ Κυρίλλου. 

Ἐκκλησιάσθησαν ὅμιλος φοιτητῶν ἐξ Η.ΠΑ., ὡς καί ἄλλοι προσκυνηταί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. 

* * * 

Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς Αὐτοῦ συμμετοχῆς τό ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Ahmet Misbah Demircan, Δημάρχου Beyoğlu, παρατεθέν δεῖπνον (iftar), ἐν τῷ ἐν Okmeydanı Μεγάρῳ «Okçular Tekkesi», τῇ παρουσίᾳ τῶν ἐνταῦθα ἐκπροσώπων τῶν θρησκευτικῶν Μειονοτήτων. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Λεόντιον Καρίκαν, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου, μετά τοῦ Ἐντιμ. κ. Βλαδιμήρου Ὀχουνοῦ, πρ. Δημάρχου Νέας Μαδύτου, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Ἐπαμεινώνδα καί τῆς Ἐλλογ. κ. Μαριάννης Κορομηλᾶ, Ἱστορικοῦ, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἐντιμολ. κ. Ὀδυσσέα Σασαγιάννην, Ἄρχοντα Πρωτέκδικον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας-Πρόεδρον τῆς ἐν Ἀθήναις Ἀδελφότητος Ὀφφικιάλων «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», μετά τοῦ Ἐντιμολ. κ. Σπυρίδωνος Βαχάρη, Ἄρχοντος Μαΐστορος, ἐκ Μονακό. 

- Τόν Ἐντιμολ. κ. Κωνσταντῖνον Δεληκωσταντῆν, Ἄρχοντα Διδάσκαλον τοῦ Γένους-Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. 

- Τήν Εὐγεν. δίδα Alice M. Shulka, Στέλεχος τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. . 

- Τόν Ἐλλογ. Δρα Θεόδωρον Ἀλεξόπουλον, ἐξ Ἑλβετίας. 

- Τήν Ἐλλογ. κ. Βικτωρίαν Λαιμοπούλου, Λυκειάρχην τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Νικολάου, ἐπί τῇ ἀποπερατώσει τῶν ἐνταῦθα πανεπιστημιακῶν σπουδῶν αὐτοῦ. 

- Ὅμιλον Ἑλληνοαμερικανῶν Φοιτητῶν, ὑπό τήν ἡγεσίαν τῆς Ἐλλογ. κ. Εὐφροσύνης Ἀντωνακοπούλου. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἄγγελον Βακαλόπουλον, Ὑγειονολόγον- Στέλεχος τοῦ Ἑνιαίου Φορέως Ἐλέγχου Τροφίμων τῆς Ἑλλάδος, ἐξ Ἀθηνῶν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Ἐλλογ. κ. Μαρίας Χρόνη, Δρος Βυζαντινῆς Φιλολογίας. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Necip Sayman, Ἐπιχειρηματίαν, ἐντεῦθεν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Γεώργιον Τανισκίδην, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Jane καί τοῦ υἱοῦ αὐτῶν Ἐντιμ. κ. Ἰωάννου, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Ἠ. Τσάκον, ἐξ Ἀθηνῶν, μετά τῆς Εὐγεν. συζύγου αὐτοῦ κ. Ναταλίας Συρίμη, πρός ἐκζήτησιν τῆς ἁγίας Πατριαρχικῆς εὐχῆς καί εὐλογίας, ἐπί τοῖς τελεσθεῖσι γάμοις αὐτῶν, συνοδευομένους ὑπό οἰκείων καί φίλων αὐτῶν. 

- Τήν Εὐγεν. κ. Ὄλγαν Μαρούκου, Ὑπάλληλον τῶν Πατριαρχείων, καί τόν Ἐντιμ. κ. Πέτρον Βεριόπουλον, ἐντεῦθεν, πρός ἐκζήτησιν τῆς ἁγίας Πατριαρχικῆς εὐχῆς καί εὐλογίας, ἐπί τοῖς διαγενομένοις ὀνομαστηρίοις αὐτῶν. 

* * * 

Ἐξεπροσωπήθη καταλλήλως κατά: 

- Τούς γάμους τοῦ ζεύγους Ἀλεξάνδρου Ἠ. Τσάκου καί Ναταλίας Συρίμη, τελεσθέντας ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, τό Σάββατον, 13ην Ἰουλίου. 

- Τήν τελεσθεῖσαν λειτουργίαν καί τό ἐν συνεχείᾳ παρατεθέν γεῦμα, ἐπί τῇ ἐνάρξει τῶν ἐν τῇ νήσῳ Πρώτῃ θερινῶν κατασκηνώσεων τῶν ἐνταῦθα Ἀρμενίων, τήν Κυριακήν, 14ην ἰδίου. 

- Τήν δοθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Hervé Magro, Γενικοῦ Προξένου τῆς Γαλλίας ἐνταῦθα, δεξίωσιν, ἐπί τῇ ἐθνικῇ ἑορτῇ τῆς χώρας ταύτης, ἐν τῷ ἐν Σταυροδρομίῳ «Palais de France», αὐθημερόν τό ἑσπέρας.

Ο εορτασμός της μνήμης της Αγίας Ευφημίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (ΦΩΤΟ)

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα 

Με ιδιαίτερη ιεροπρέπεια τιμήθηκε στο Ιερό Κέντρο της Ορθοδοξίας η μνήμη της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας. 

Συμπροσευχόμενος από του Ιερού Βήματος παρέστη κατά την τάξη ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία που τελέστηκε το πρωί της Πέμπτης στο Φανάρι. Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος πλαισιούμενος από κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής. 

Στον Πανηγυρικό Εσπερινό κατά την παραμονή της Εορτής χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Πρωτοσυγκελλεύων των Πατριαρχείων. 

Το Ιερό Λείψανο της Αγίας Ευφημίας αποτελεί έναν από τους πνευματικούς θησαυρούς της Μεγάλης Εκκλησίας και αποτελεί ιδιαίτερη ενίσχυση και ευλογία για την πορεία και ζωή των κληρικών του Φαναρίου και γενικότερα για τη Ρωμηοσύνη της Πόλης. Κατά την παραμονή και την κύρια ημέρα της Εορτής το Λείψανο εκτέθηκε προς προσκύνηση στο Σωλέα. 

Η εορτή αυτή, κατά τον μήνα Ιούλιο, της Αγίας είναι συνδεδεμένη με το θαύμα που επιτέλεσε η ίδια κατά την Δ΄Οικουμενική Σύνοδο που συνεκλήθη στη Χαλκηδόνα καθώς με το θαύμα αυτό η Αγία "λίαν ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους" υπέδειξε την αλήθεια και δικαίωσε την πεποίθηση των Θεοφόρων Πατέρων περί της ορθότητος των καταγραφέντων δογμάτων καταδικάζοντας τις αιρετικές πλάνες που επιχειρούσαν να επικρατήσουν.

"Παναγιώτατε, θα αγωνιστούμε πιο δυνατοί"

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα 

"Πραγματοποιείτε τον διάπλου του Βοσπόρου πράγμα το οποίο όπως αντιλαμβάνεσθε έχει και πολλή μεγάλη συμβολική σημασία διότι με τον τρόπο αυτό ενώνονται οι δύο ήπειροι, ενώνουμε τους λαούς οι οποίοι  κατοικούν στις δύο ηπείρους" ανέφερε μεταξύ άλλων ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απευθυνόμενος στα 50 μέλη της ελληνικής αποστολής κολύμβησης του Συλλόγου "Ελληνική Μαραθώνια Κολύμβηση". 

Το περασμένο Σάββατο, μετά το πέρας της Ακολουθίας του Μ. Εσπερινού, στο Φανάρι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υποδέχθηκε με εγκαρδιότητα τους Έλληνες κολυμβητές που ήρθαν για να συμμετάσχουν την επόμενη μέρα, Κυριακή, στους αγώνες που διοργανώνονται φέτος για 38η χρονιά και οι οποίοι περιλαμβάνουν τον διάπλου του Βοσπόρου από την Ασιατική πλευρά της Πόλης προς την Ευρωπαϊκή.  

Συνεχίζοντας τον λόγο του ο Πατριάρχης ανέπτυξε τη σημασία της κίνησης αυτής καθώς και το συμβολισμό του Βοσπόρου ως μέσου για τη λήψη μηνυμάτων από τους λαούς "... και ενώνουμε πολιτισμούς, ενώνουμε όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως οι οποίοι έχουν τάξει στη ζωή τους να οικοδομούν γέφυρες οι οποίες ενώνουν τους ανθρώπους και τα έθνη, τους λαούς και όχι να διαιρούν, να σχίζουν, εξ' ου και τα σχίσματα στην Εκκλησία και να χωρίζουν τους ανθρώπους και να τους φέρνουν αντιμέτωπους τον έναν προς τον άλλον. Είναι ένα ιδανικό για το οποίο ζει και παλεύει αιώνες τώρα το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο προσπαθώντας με το κήρυγμά του και με όλη τη συμπεριφορά του να φέρει τους ανθρώπους και τα έθνη πλησιέστερα σεβόμενοι τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των άλλων, σεβόμενοι και την πολιτισμική τους ταυτότητα οικοδομώντας την ειρήνη στον κόσμο...Καθώς είμαστε αιώνες τώρα εδώ στις όχθες του Βοσπόρου παίρνουμε τα μηνύματα που έρχονται από το Νότο προς το Βορρά, από τη Μεσόγειο και το Αιγαίο και την Προποντίδα και διά του Βοσπόρου κατευθύνονται στα βόρεια όπου υπάρχουν πολλοί Ορθόδοξοι λαοί, οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί, οι Γεωργιανοί κ.ο.κ. καθώς επίσης, συλλαμβάνουμε και τα μηνύματα τα οποία μας έρχονται διαρκώς από τον Βορρά, από τις Χώρες αυτές που σας ανέφερα και τις άλλες γειτονικές χώρες, τις παρευξείνιες χώρες προς τον Νότο. Με τον τρόπο αυτό το Πατριαρχείο μας έχει πάντοτε ευήκοον ους στα μηνύματα που έρχονται και από το Βορρά και από το Νότο και προσπαθεί να οικοδομήσει την αγάπη και την ενότητα μεταξύ των λαών...". 

Κατέληξε κάνοντας αναφορά στο πνεύμα του αθλητισμού το οποίο διακονώντας οι αθλητές διακονούν παράλληλα την ενότητα των συναθλουμένων λαών και ευχήθηκε η προσφορά τους αυτή προς την πανανθρώπινη ενότητα και την παγκόσμια ειρήνη να συνεχιστεί για πολλά ακόμη χρόνια. 

Η Αντιπρόεδρος του ομίλου των κολυμβητών Αθηνά Χατζίκου στην προσφώνησή της προς τον Πατριάρχη σημείωσε πως "...ακόμα μεγαλύτερη όμως, είναι η χαρά μας για την παρουσία μας εδώ, στον Πατριαρχικό Ναό. Εδώ στο φάρο της Ορθοδοξίας. Εδώ, με τον Πνευματικό μας Πατέρα, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη... Είμαστε από διάφορα μέλη της Ελλάδας, αλλά όλοι μας έχουμε στραμμένο το νου μας και τη σκέψη μας εδώ, στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αύριο θα αγωνιστούμε πιο δυνατοί". Κατόπιν η ομάδα σε ανάμνηση της επίσκεψης στο Φανάρι προσέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη ενθύμια της ομάδας και αθλητική φανέλα της ομάδας στην οποία ήταν αναγραμμένο το όνομα του Πατριάρχου επιθυμώντας, όπως είπαν, να θεωρούν τον Πατέρα του ως μέλος τους, ως δικό τους άνθρωπο, ενώ ο Πατριάρχης τους μοίρασε ως ευλογία και ενίσχυση στον αγώνα τους, σταυρουδάκια. 

Αξίζει να σημειωθεί, για την ιστορία πως ανάμεσα στους 1500 αγωνισθέντες, η ελληνική αποστολή επέστρεψε με τέσσερα μετάλλια τα οποία και παραθέτουμε 

- 1η θέση (χρυσό μετάλλιο) Ντάλλας Σταύρος στην κατηγορία ανδρών 14-18 και 5η θέση στη γενική κατάταξη 

-2η θέση (αργυρό μετάλλιο) Σιδηροπούλου Κατερίνα στην κατηγορία γυναικών 35-39 και 20η θέση στη γενική κατάταξη 

-2η θέση (αργυρό μετάλλιο) Αργυριάδου Αργυρώ στην κατηγορία γυναικών 30-34 

-2η θέση (αργυρό μετάλλιο) Μπαντουβάνης Παναγιώτης στην κατηγορία ανδρών 50-54.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ (8-11 Ιουλίου 2013)

Τό ἑσπέρας τῆς Δευτέρας, 8ης Ἰουλίου, ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς Αὐτοῦ παρουσίας τήν ὑπό τῆς Εὐγεν. κυρίας Tuna Köprülü, Γεν. Προξένου τοῦ Πριγκηπάτου τοῦ Monaco, δοθεῖσαν δεξίωσιν, ἐπί τῇ 8ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἀναρρήσεως εἰς τόν θρόνον αὐτοῦ τοῦ Ὑψηλοτάτου Πρίγκηπος Ἀλβέρτου Β’, ἐν τῷ ἐν Νεοχωρίῳ θερέτρῳ Sait Halim Paşa. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Εὐφημίας, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Πέμπτης, 11ης Ἰουλίου, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τούς Σεβ. Μητροπολίτας Διδυμοτείχου Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνόν, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Δαμασκηνοῦ Ἀλαζράϊ καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Ἀλεξάνδρου Παπαϊωάννου, Νέας Ἰερσέης κ. Εὐάγγελον, Ρόδου κ. Κύριλλον, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἱερολ. Ἀρχιδιακόνου αὐτοῦ κ. Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ, Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου κ. Δαμασκηνόν καί Αὐστρίας κ. Ἀρσένιον. 

- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Συνάδων κ. Διονύσιον, μετά τῆς Εὐγεν. κ. Isabella Oztaşçıyan Bernardini d’Arnesano, ἐξ Ἰταλίας. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἀμβρόσιον Χοροζίδην, ἐπί τῇ ἀποπερατώσει τῶν εἰς Ἁγίαν Πετρούπολιν μεταπτυχιακῶν σπουδῶν αὐτοῦ. 

- Τόν Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερον κ. Ἰωάννην Scherstabit, μετά τῆς οἰκογενείας αὐτοῦ, ἐξ Αὐστραλίας. 

- Τόν Ἐντιμολ. κ. Ἰωάννην Ζαβιτσᾶνον, Ἄρχοντα Ἔκδικον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας-Δικηγόρον, μετά τῆς οἰκογενείας αὐτοῦ, ἐξ Η.Π.Α. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνον Κυρανάκην, Πρόεδρον τῆς Νεολαίας τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἐκ Βρυξελλῶν. 

- Τούς Ἐλλογ. Δρα Cemal Uşak καί κ. Kudret Altındağ, ἐκ τοῦ Βακουφίου Δημοσιογράφων καί Συγγραφέων Τουρκίας. 

- Τόν Ἐλλογιμ. Καθηγητήν κ. İsmet Agaryılmaz, μετά τῶν Ἐντιμ. κ. κ. Sebastien de Courtuis, Mustafa Kılıç καί Ahmet Diler, μέλη τοῦ Συλλόγου Φίλων Καππαδοκίας. 

* * * 

Ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου, κατά τήν ἐξόδιον Ἀκολουθίαν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Βάρνης καί Μεγάλης Πρεσλάβας κυροῦ Κυρίλλου, ἐκ τοῦ Ἱ. Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βάρνης, τήν Πέμπτην, 11ην Ἰουλίου. 

* * * 

Ἐξεπροσωπήθη ὡσαύτως κατά: 

- Τό ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Mustafa Sarıgül, Δημάρχου Σισλῆ, παρατεθέν δεῖπνον (iftar), ἐν Mecidiyeköy, τήν Τρίτην, 9ην Ἰουλίου. 

- Τό ὑπό τοῦ Βακουφίου Δημοσιογράφων καί Συγγραφέων Τουρκίας παρατεθέν δεῖπνον (iftar), ἐν τῷ Ξενοδοχείῳ Four Seasons Bosphorus, τήν Πέμπτην, 11ην ἰδίου. 

- Τό ὑπό τοῦ Συνδέσμου Μουσουλμάνων Βιομηχάνων καί Ἐπιχειρηματιῶν Τουρκίας (MÜSİAD) παρατεθέν δεῖπνον (iftar), ἐν τῷ ἐν Haliç Συνεδριακῷ Κέντρῳ, αὐθημερόν.

Εύλογες απορίες… (μετά τον «Φιλιππικό» του Μητροπολίτου Πειραιώς κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου)

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Λαμβάνοντας αφορμή από την συμμετοχή της Α.Θ.Π., του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στις εορταστικές εκδηλώσεις του Μιλάνου, επί τη συμπληρώσει 1700 ετών από της εκδόσεως του «Διατάγματος των Μεδιολάνων», αλλά και από τον εορτασμό της επετείου αυτής στην Κωνσταντινούπολη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, θεώρησε σκόπιμο να αποστείλει προς τον Πατριάρχη μακροσκελέστατη επιστολή, προκειμένου όπως καυτηριάσει, σε ύφος άκρως επιτιμητικό, όσα, κατά τη γνώμη του, «καινοφανή, πρωτοφανή και ξένα προς την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία» διδάγματα προέβαλλεν ο Παναγιώτατος σε ομιλίες που εξεφώνησε στα πλαίσια των εν λόγω εορτασμών. Σημειωθήτω ότι η επιστολή κοινοποιήθηκε στους Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, (όχι όμως στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, τον και Πρόεδρο της Ιεράς Συνόδου!), μέσω δε Διαδικτύου, διοχετεύθηκε σ΄όλη την Ορθόδοξο Οικουμένη.

Ουσιαστικά, δεν πρόκειται περί επιστολής, αλλά περί μιάς εξ 72 σελίδων και 21 κεφαλαίων «πραγματείας» ιστορικού, Θεολογικού, Εκκλησιολογικού και Ιερο-Κανονικού περιεχομένου, η οποία, όμως, δεν «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας»! Απλώς διότι αποτελεί συμπίλημα, με την μέθοδο της «αποκοπής/ επικόλλησης» (cut and paste), χιλιοειπωμένων αντιρρητικών θέσεων γνωστών αντιδυτικών κληρικών και λαϊκών θεολόγων και δίνει την εικόνα του «λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα»! 

Ωστόσο, η επιστολή του αγίου Πειραιώς περιλαμβάνει ένα νέο στοιχείο, το οποίο «σηκώνει συζήτηση» αλλά και προβληματίζει μεγάλως. Πρόκειται για τον αφορισμό του Σεβασμιωτάτου ότι για τα δεινά που υπέστη το Γένος, από την εποχή ήδη της Αλώσεως της Πόλης τον 15ο αιώνα, φταίει η «παναίρεση του Οικουμενισμού». (Έστω και αν η Οικουμενική Κίνηση, ως προσπάθεια καταλλαγής μεταξύ Ορθοδόξων, Αγγλικανών, Διαμαρτυρομένων, αργότερα δε και Ρωμαιοκαθολικών, εμφανίσθηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα)! Η Άλωση ήταν, λέγει, τιμωρία του Θεού για την «προδοσία της πίστεως» εκ μέρους της Κωνσταντινούπολης. Και συνεχίζει η Σεβασμιότης του με τους εξής φρικαλέους και τραγελαφικούς ισχυρισμούς: «Το ίδιο άλλωστε έγινε και σε άλλες περιπτώσεις. Η μικρασιατική καταστροφή το 1922-3 υπήρξε αποτέλεσμα των οικουμενιστικών εγκυκλίων του 1902, 1904 καί 1920 εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τον κυρό Ιωακείμ Γ΄. Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 ήταν απότοκος της οικουμενιστικής πολιτικής του κυρού Αθηναγόρα και ιδίως της πρωτοφανούς και καινοφανούς, αντικανονικής άρσεως των αναθεμάτων στα Ιεροσόλυμα το 1965 με τον πάπα Παύλο ΣΤ΄» (sic). (Σημ. για την ιστορία. Η συνάντηση Αθηναγόρα/Παύλου ΣΤ΄ στα Ιεροσόλυμα έγινε την 5η Ιανουαρίου 1964, ενώ η εκατέρωθεν άρση των αναθεμάτων έγινε κατά την διάρκεια ταυτόχρονων τελετών στην Κωνσταντινούπολη και την Ρώμη την 7η Δεκεμβρίου 1965). 

Και εδώ εγείρεται μια απορία. Επιρρίπτoντας ο άγιος Πειραιώς ευθύνες για την Μικρασιατική καταστροφή στον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄, τον μεγάλο αυτό ηγέτη που πάλεψε όσο κανείς άλλος για τα δίκαια του Γένους τόσο στην Πόλη, όσο και στη Μακεδονία, μήπως δίνει άφεση αμαρτιών στους ανεγκέφαλους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες της Ελλάδας των χρόνων εκείνων, που προκάλεσαν την καταστροφή, που αφάνισαν τον οικουμενικό Ελληνισμό χάριν του Ελλαδισμού, που αποδεκάτισαν το ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Θράκη και εκόμισαν μιζέρια σ' ολόκληρη την Ελλάδα; Μάλιστα δε στην περιοχή όπου σήμερα αρχιερατεύει; Ή, άραγε, χαρακτηρίζοντας την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ως απότοκο της οικουμενιστικής πολιτικής του Αθηναγόρα, του ρηξικέλευθου αυτού Πατριάρχου, «η προσωπικότης του οποίου εγράφη χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της ορθοδόξου ιστορίας» κατά την ρήση του π. Θεοδώρου Ζήση (βλ. Θ.Ζ. «Κωνσταντινούπολη και Μόσχα», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92), η Σεβασμιότης του παρέχει συγχωροχάρτι στους μικρόνοες «Ορθόδοξους» (;) Συνταγματάρχες της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», που αναστάτωσαν Πολιτεία και Εκκλησία επί ολόκληρη επταετία και πλέον, σε Ελλάδα και Κύπρο; 

Από τους μύδρους, όμως, που εκτοξεύει ο άγιος Πειραιώς στην προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη επιστολή του, δεν γλυτώνουν ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄, ούτε δε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος. Κατά την αντίληψη του Σεβασμιωτάτου, «υπαίτιος της γνωστής σημερινής (οικονομικής υποθέτω) καταστάσεως στη μαρτυρική Κύπρο», είναι «η επίσκεψη του πάπα στη Κύπρο το 2010 επί Μακ. Αρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου», (sic), ενώ, άκουσον, άκουσον, «η εσχάτη κατάντια» στην οποία περιήλθε σήμερα η Ελλάδα, οφείλεται στην (εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου), «για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας επίσημη υποδοχή του παναιρετικού πάπα το 2001 και η φιλοξενία του παμπροτεσταντικού λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (sic)!! 

Πανηγυρίστε, λοιπόν, νεο-Έλληνες φοροδιαφυγάδες και παντοίου είδους επώνυμοι και ανώνυμοι, επίσημοι και ανεπίσημοι, κομπιναδόροι. Έχετε άφεση αμαρτιών. Είστε άμοιροι ευθύνης. Για την σημερινή μιζέρια και αθλιότητα της υπόδουλης στην «Τρόϊκα» Ελλάδας, δεν φταίτε εσείς. Η «παναίρεση του Οικουμενισμού» φταίει! 

Η εν λόγω, όμως, επιστολή/«πραγματεία» προκαλεί και ένα εύλογο ερώτημα. Πιστεύοντας ο άγιος Πειραιώς και διακηρύσσοντας urbi et orbi, ότι από τις αρχές ήδη του 20ου αιώνος και μέχρις εσχάτων, η Κωνσταντινούπολη, διά των «οικουμενιστικών» ενεργειών Πατριαρχών της «επρόδωσε», και συνεχίζει ακόμη να «προδίδει», την Ορθόδοξη πίστη, (άξιον απορίας ότι στην επιστολή ελησμονήθη Μελέτιος ο Μεταξάκης!), πώς έστερξε να εκλεγεί Επίσκοπος από μια Ιερά Σύνοδο «αιρετίζουσας», οικουμενιστικών τάσεων, Εκκλησίας, και να δεχθεί την χάρη της Αρχιερωσύνης από τα χέρια ενός «οικουμενιστού» Ιεράρχου; Συμπροέδρου μάλιστα τότε του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών; 

Τι ισχύει στην προκειμένη περίπτωση; Το Ιησουϊτικόν «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; Ή αυτό που έλεγε συχνά ο αείμνηστος Πατριάρχης Μάξιμος ο Ε΄, αναφερόμενος σε επαμφοτερίζουσες συμπεριφορές συνεπισκόπων του: «Αυτός, παιδί μου, και τίκτει και παρθενεύει»! 

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Λάμπρου Καμπερίδη

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ – ΤΟΥ ΟΜΟΦΥΛΟΥ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

Τώρα αυτός ο άπατρις, ξενιτεμένος μέσα στον οίκο του, παράδοξα αναχρονιστικός θεσμός που είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καλείται να μιλήσει στην εποχή μας την ενωτική γλώσσα που ξέχασε το ομόφυλον, απασχολημένο καθώς είναι στη δούλεψη της πυργοποιίας της Βαβέλ στο απελευθερωμένο Ιράκ, ή στο απελευθερωμένο Αφγανιστάν, να δείξει ένα δρόμο που οδηγεί από την απρόσωπη παγκοσμιοποίηση της μοναδικότητας, που βασίζεται στον εθνικό κατακερματισμό των λαών και την αναγωγή τους σε ένα και μοναδικό σχήμα, στην ενωτική οικουμενικότητα του ομοφύλου και να αναδείξει πως τότε, μέσα στη διασπορά και στη διάσπαση, κατειργάσθη η αφωνία προς τιμωρίαν· ενώ τώρα είναι καιρός, με την καθοδήγησή του, να καινουργείται η συμφωνία προς σωτηρίαν. 

Δεν χρειάζεται να αναφερθεί πως αυτή η ενότητα δεν θα ανακτηθεί, με την ανάδειξη μιας γλώσσας, των αγγλικών, ελληνικών ή σλαβονικών, ως αποκατάσταση της προβαβελικής συμφωνίας, ούτε ενός τρόπου ζωής, του δυτικού ή του ανατολικού, ως κριτηρίου ομονοίας. Η Εκκλησία, στην ενότητα της Πεντηκοστής, μέσα από τις διάφορες ντοπιολαλιές, αναγνωρίζοντας την πολυμορφία του ομοφύλου, δεν αποζήτησε την επιστροφή του στην μεταπτωτική προβαβελική μοναδικότητα του λαού και της γλώσσας, αλλά κατεργάστηκε, μέσα από την υπάρχουσα διάσπαση και τον κερματισμό σε έθνη, λαούς, φυλές και γλώσσες, μια νέα συμφωνία ενωμένη στο Χριστό. Σήμερα, η διασπασμένη και διαλυμένη ανθρωπότητα, μέσα από την ομοιογένεια της παγκοσμιοποίησης και τη νέα έξοδο της Αμερικής στην Ανατολή, επιθυμεί την επιστροφή στην προβαβελική μοναδικότητα. Ίσως η Αμερική, αυτή η Βαβυλώνα και Βαβέλ του κόσμου τούτου, μπορεί να αναδειχθεί σε πρόσφορο έδαφος για να αρχίσει η καινουργία της συμφωνίας μέσα από τη σύγχυση των γλωσσών, τη διασπορά και τη διάλυση της παγκόσμιας ομογένειας. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε πείσμα των αναχρονιστικών λειτουργιών του, χρειάζεται να υπάρχει τώρα και να μεταδίδει δυναμικά τη μαρτυρία του, όσο ποτέ άλλοτε στην πολυτάραχη ιστορία του, για να επικυρώνει αδιάλειπτα αυτή την πορεία από τη μοναδικότητα της φυλής και της γλώσσας στην πολυμορφία της ενότητας όλων στο Χριστό, λαών, εθνών, φύλων, φυλών και γλωσσών, στη συμφωνική ενότητα της Οικουμενικότητάς του.

Από το βιβλίο ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ (Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ) 

Πατριαρχική Κυριακή στην Αγία Κυριακή Κοντοσκαλίου (ΦΩΤΟ)

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα 

Στην κλήση των Μαθητών από τον Κύριο στη Γαλιλαία και στις πνευματικές διαστάσεις του γεγονότος στη ζωή της Εκκλησίας αναφέρθηκε απευθυνόμενος προς τους πιστούς ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από τον εορτάσαντα περικαλλή Ναό της Αγίας Κυριακής στο Κοντοσκάλι της παλαιάς Πόλης όπου χοροστάτησε κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής με την ευκαιρία της μνήμης της Αγίας Κυριακής. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέγνωσε Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως του μακαριστού π. Μελετίου Σακκουλίδου ο οποίος για μακρά σειρά ετών διακόνησε υποδειγματικά και με περισσή αυταπάρνηση το Θυσιαστήριο του Ναού αυτού αλλά και των άλλων Ναών της Περιφερείας δίδοντας μαρτυρία πιστού και αφοσιωμένου λευίτου έχοντας παράλληλα βαθειά γνώση του Τυπικού και της εκκλησιαστικής τάξεως εμμένοντας στη λεπτομερή τήρησή της. 

Μετά το Τρισάγιο τον Πατριάρχη προσφώνησε με καλλιεπείς λόγους ο Επόπτης της Περιφερείας Υψωμαθείων όπου ανήκει ο Ναός της Αγίας Κυριακής, Μητροπολίτης Μύρων Χρυσόστομος και στη συνέχεια ο απόδημος Κοντοσκαλιανός Χρήστος Ινεπέκογλου ο οποίος μίλησε εκ μέρους όλων των ξενιτεμένων συγχωριανών του με συγκίνηση για την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Κοντοσκάλι της Πόλης. 

Ο Πατριάρχης στην ομιλία του, εξήγησε θεολογικά το περιεχόμενο της ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής αναφορικά με την κλήση των μαθητών του Χριστού ενώ στάθηκε στα συναισθήματα νοσταλγίας ανθρώπων, όπως ο Χρήστος Ινεπέκογλου, οι οποίοι αναγκάστηκαν από τις συνθήκες της ζωής και από εξωγενείς παράγοντες, όπως πολλοί Ρωμηοί Πολίτες και Ίμβριοι και Τενεδιοί να ξεριζωθούν, όχι εκούσια, από τις πατρογονικές εστίες τους και σημείωσε επ΄αυτού "Ποιά Διδώ Σωτηρίου δε νοσταλγεί και δεν αναζητεί την Ιωνία της; Και ποιός Ηλίας Βενέζης δεν αναζητεί και δε νοσταλγεί και δεν πονά τη δική του Αιολική γη;". 

Συνεχάρη τον Αρχιερατικώς Προϊστάμενο της Περιφερείας Υψωμαθείων Μητροπολίτη Μύρων καθώς και τα στελέχη της Κοινότητας για την πνευματική και κοινωνική διακονία του λαού του Θεού και σε αυτήν την ενορία της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως ενώ ευλόγησε το ποιμαντικό έργο των κληρικών της περιφέρειας. 

Στη Θεία Λειτουργία παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Θεοδωρουπόλεως Γερμανός και Κυδωνιών Αθηναγόρας, κληρικοί της Περιφερείας Υψωμαθείων και από το Εξωτερικό καθώς και πιστοί από την Πόλη και την Ελλάδα. Ακολούθησε δεξίωση στην Κοινοτική Αίθουσα όπου ο Πατριάρχης είχε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να επικοινωνήσει άμεσα με το πνευματικό του ποίμνιο. 

Μετά το Κοντοσκάλι ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετέβη στην Πατριαρχική Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή ώστε να αναγνώσει Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως του Προκατόχου του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου με την ευκαιρία της επετείου της κοιμήσεώς του ανήμερα της Αγίας Κυριακής.

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΩΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

[Εισήγηση του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου στην εκδήλωση που διοργάνωσε το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ (Διευθυντής ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΙΕΡΡΗΣ) στο ξενοδοχείο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ της Πάτρας την Πέμπτη 3 Ιουνίου 2004, ώρα 9 το βράδυ με θέμα: 

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΕΛΛΑΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ]

Ανήκω στη γενιά των θεολόγων που γαλουχήθηκαν με την θεωρία περί «κακοκεφάλου». Οι επιστημονικές έρευνες τις δύο κυρίως τελευταίες δεκαετίες, κατέδειξαν ότι οι επιπτώσεις του μαουρερικού αυτοκεφάλου για την πορεία της Ελλαδικής Εκκλησίας ήταν δυσμενέστατες. Από εγκρίτους πανεπιστημιακούς δασκάλους διδαχθήκαμε ότι το αντικανονικό αυτοκέφαλο έπληξε τη συνεκτική δύναμη του Έθνους, την Εκκλησία, και κατ’ αυτόν τον τρόπο ήταν ως να οδηγούσε το Έθνος στη διάπραξη αυτοκτονίας. Γιατί οι συνέπειες του αυτοκεφάλου -διδαχθήκαμε- δεν έθιξαν μόνο την Εκκλησία και τη θρησκευτική ζωή, αλλά και σύνολο τον εθνικό βίο. 

Επίσης μόλις τις τελευταίες δεκαετίες συνειδητοποιήσαμε -πάλι μέσα από την επιστημονική έρευνα- ότι το ουσιαστικότερο επακόλουθο της πράξεως του 1833 ήταν η κατάσταση απόλυτης πολιτειοκρατίας στις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, καθώς η Εκκλησία περιήλθε στη θλιβερή κατάσταση ενός Σωματείου για την εξυπηρέτηση της Πολιτείας. Οι επεμβάσεις της Πολιτείας ήταν τέτοιες καθ’ όλη την διάρκεια του νεοελληνικού κράτους ώστε να μιλάμε για ελεύθερη εκλογή Αρχιεπισκόπου, χωρίς δηλ. κρατικές και πολιτικές παρεμβάσεις, μόλις το 1998, οπότε εξελέγη ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος. 

Μελετώντας τις συνέπειες του Αυτοκεφάλου αρχίσαμε να κατανοούμε και τον ξεχωριστό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μας έμαθαν πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπηρετεί την ενότητα της Ορθοδοξίας, ότι είναι υπερεθνικό και γι’ αυτό καταδίκασε συνοδικώς τον εθνοφυλετισμό που καλλιεργήθηκε με ένταση τον 19ο αιώνα, ότι διασώζει την ορθοδόξη Εκκλησιολογία και κινείται πέρα και πάνω από πολιτικές σκοπιμότητες. Η Μεγάλη Εκκλησία, αν και εν αιχμαλωσία, εξακολουθεί να εκφράζει τη συνείδηση του Γένους των Ελλήνων και των Ορθοδόξων. 

Αυτή η προσέγγιση από τους θεολόγους των τελευταίων ετών δεν ήταν μικρή υπόθεση. Αντιθέτως, τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα της Ελλαδικής Θεολογίας, η οποία επηρεασμένη από εθνικιστικές αντιλήψεις και ιδεοληψίες, άλλα φρονούσε. Ο Ελλαδισμός εξαντλούσε τη σχέση του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην θυσία του Εθνομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄. Από κει και πέρα οι υπόλοιποι Πατριάρχες ήσαν φιλότουρκοι, αν μη και προδότες -μη ξεχνάμε ότι και ο Γρηγόριος κατηγορήθηκε ως τέτοιος- μασόνοι, οικουμενιστές, πράκτορες των Αμερικανών (!) και άλλα παρόμοια. Τα τελευταία, επίσης, χρόνια, πλήθυναν οι λεγόμενες εκδηλώσεις μνήμης: Για την Άλωση της Πόλης, για τις χαμένες Πατρίδες. Εκατοντάδες οι σχετικές εκδηλώσεις, πραγματοποιούμενες σ’ ένα κλίμα πατριωτικής έξαρσης και εθνικής ανάτασης. Το αξιοπερίεργο είναι ότι στις περισσότερες αυτές δεν γίνεται ούτε αναφορά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο σε πείσμα των καιρών και των θνητών ζει και βασιλεύει στη Βασιλεύουσα. Παρελθοντολογία ανέξοδη χωρίς καμιά διάθεση να ιδωθεί η ιστορία κατάματα σήμερα και -γιατί όχι- και αύριο. 

Η στροφή μιας μερίδας θεολόγων προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την ιστορία του, υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση ενός άλλου κλίματος, με απήχηση κυρίως στους νέους, που αναγνωρίζουν στο Φανάρι αυθεντικότητα και πλατιά αντίληψη της ιστορίας. Σε μια ευρύχωρη κατανόηση των πραγμάτων, συντέλεσαν και άλλα γεγονότα πολιτιστικής φύσεως. Άρχισαν να συνυπάρχουν μουσικές, ποιήματα, κάθε λογής καλλιτεχνήματα, αλλεπάλληλες πολύτιμες ιστορικές εκδόσεις μας δίνουν συνεχώς μιαν άλλη φιλοσοφία. Αυτή που ο Κωνσταντινουπολίτης συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης χαρακτηρίζει ως «πολίτικο κοσμοπολιτισμό», που την αντιστοιχία μπορούμε να τη βρούμε μόνο στην Αλεξάνδρεια. Αυτός ο κοσμοπολιτισμός σφραγίζεται από την ανεκτικότητα. Οι διάφορες εθνότητες δεν ζουν η μία μέσα στην άλλη, αλλά παράλληλα, η μία δίπλα στην άλλη. Βιώνοντας οι Πολίτες μιαν αβέβαιη ελευθερία ανέπτυξαν ένα άλλο χαρακτηριστικό τους, που πάλι ο Πέτρος Μάρκαρης ονομάζει «πολίτικη στωϊκότητα». Οι χαρές είναι παροδικές και τις λύπες τις υπομένουν διότι είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτός ο τρόπος ζωής σωρεύει μια εμπειρία αιώνων που και σήμερα είναι έκδηλη στην Πόλη. Με αυτή την εμπειρία αιώνων το Οικουμενικό Πατριαρχείο παλεύει για την διατήρηση της ομογένειας. 

Άραγε αυτό δεν είναι εθνική υπόθεση; Μάχεται για την αρχοντική μαρτυρία των λίγων ρωμηών στην Πόλη των 17 εκατομυρίων. Συντηρεί με υποδειγματικό τρόπο τα φιλανθρωπικά καταστήματα -όπως λέγονται- του Γένους. Φαινόμενα θλιβερά σαν αυτά του Γηροκομείου Αθηνών, στο Γηροκομείο του Μπαλουκλή είναι αδιανόητα. Κι αυτό είναι εθνική υπόθεση, απλώς δεν το ’χουμε καταλάβει. 

Η πρόσφατη εκκλησιαστική κρίση -η οποία βαίνει, ευτυχώς, προς λύση, αλλά το θέμα μας εδώ είναι η νοοτροπία που καλλιεργείται στην Ελλάδα και δεν θα πάψει να υφίσταται- έφερε και πάλι στην επιφάνεια αυστηρώς ελλαδοκεντρικά επιχειρήματα, πνίγοντας έτσι τον μείζονα Ελληνισμό, που εκπροσωπεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το περίεργο είναι ότι κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου τάχθηκαν -έστω έμμεσα- και κάποιοι από εκείνους που «αναθεμάτιζαν» το αυτοκέφαλο. Δεν τίθεται θέμα βέβαια άρσεως του αυτοκεφάλου, όπως μερικοί έσπευσαν να υποστηρίξουν. Αναιτίως όμως φοβήθηκαν (;) κάτι τέτοιο κι έσπευσαν να το προασπιστούν. 

Η πρόσφατη αυτή κρίση πήρε, ως ήτο αναμενόμενον, και διεθνείς διαστάσεις με την εμπλοκή -άμεσα ή έμμεσα- και άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ιδιαιτέρως επισημάνθηκε η Ρωσική παρέμβαση, η οποία δεν είναι καθόλου άσχετη με τις βλέψεις της Μόσχας, όπως μάλιστα αυτή είναι ενισχυμένη μετά την πτώση του κομμουνισμού. 

Ο Απόστολος Παύλος περιγράφοντας τις φοβερές αντιξοότητες που συνάντησε κατά τις περιοδείες του, αναφέρει μεταξύ άλλων (στην Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή) και τα εξής: «…κινδύνοις εκ γένους, κινδύνοις εξ εθνών, κινδυνοις εν ψευδαδέλφοις…» (ια΄, 26). Νομίζω ότι αυτοί οι κίνδυνοι που αντιμετώπισε ο Απόστολος Παύλος, ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου: 

Πρώτον. Κίνδυνοι εκ γένους: Πρώτα κίνδυνοι από το Ελληνικό Γένος. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι Ελληνικό πολιτιστικά και βιολογικά, αλλά δεν είναι Ελλαδικό, δηλ. τμήμα του Ελληνικού κράτους. Αυτό φαίνεται πως ενοχλεί πολλούς, όταν μάλιστα είναι γνωστό πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει επαρχίες στον Ελλαδικό χώρο. Η ελληνικότητά του μειώνεται από την εν αιχμαλωσία κατάστασή του. Ο Πατριάρχης αντιμετωπίζεται με καχυποψία και εχθρικότητα, πολλές φορές, για τις ρωμέϊκες κι όχι ελλαδικές θέσεις του. Αν είναι γνήσιος Έλληνας, λένε, για να εκφράζεται ελεύθερα και να ασκεί το έργο του ακώλυτα, ας μεταφέρει την έδρα του Πατριαρχείου στην Πάτμο ή τη Θεσσαλονίκη. Σκοπός ο εγκλωβισμός του Πατριαρχείου στα στενά όρια του Ελληνικού κράτους. Μήπως, άραγε, θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο και για τα άλλα ελληνόφωνα Πατριαρχεία; Από το ελλαδικό κέντρο θα έχουν μεγαλύτερη άνεση στην άσκηση των «καθηκόντων τους»… Όταν μάλιστα δεν έχουν ποίμνιο, ποιός ο λόγος υπάρξεώς τους στις ιστορικές έδρες τους… Η λογική των αριθμών υιοθετήθηκε -δυστυχώς- από τους Ελλαδικούς. «Δύο χιλιάδες Ρωμηοί έχουν μείνει στην Πόλη, πάει χάθηκε ο Ελληνισμός», θρηνολογούν. Και την ίδια ώρα σε πανηγυρικούς εξαίρουν τους τελευταίους προμάχους της Βασιλεύουσας κατά την Άλωση. Ενώ τους τελευταίους(;) Έλληνες της Πόλης δεν θέλουν να τους ξέρουν. Μ’ αυτήν την λογική, οι Ελλαδικοί, δικαιώνουν πλήρως την Ρωσία που την περί Τρίτης Ρώμης θεωρία της στηρίζει πρωτίστως στην αριθμητική υπεροχή. 

Η παρουσία του Πατριάρχου στον Ελλαδικό χώρο έφτασε να θεωρείται κατάρα και όχι ευλογία. Και βέβαια δεν έλειψαν και οι φωνές -Ελλήνων, φευ!- που αμφισβήτησαν και την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου. Φωνές μέσα στην Ελλάδα, αλλά και εκτός αυτής. Είναι γνωστές, π.χ., οι αποσχιστικές τάσεις μιας ομάδας Ελλήνων της Αμερικής που επιζητούν Αυτοκεφαλία, θέλοντας να απαλλαγούν από την «τυραννία» του Φαναρίου! Και στην πρόσφατη κρίση Έλληνες ομογενείς στις Η.Π.Α. δεν έχασαν την ευκαιρία να επιτεθούν εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην εκτόνωση της κρίσεως. Η έννοια της οικουμενικότητας φαίνεται πως δεν απασχολεί τον σημερινό ελληνισμό, ο οποίος εκφράζει εντελώς στενόκαρδες και μίζερες αντιλήψεις. Το επίμονο αίτημα, και τελικά η ίδρυση Γραφείου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις Βρυξέλλες, είχε ως κύριο επιχείρημα το ότι «δεν μπορεί μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην έχει αυτόνομη παρουσία στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Το γεγονός αυτό άνοιξε τον δρόμο στη Ρωσική Εκκλησία να κάνει το ίδιο. Άραγε τώρα στην Ευρώπη των 25 μήπως θα πρέπει οι χώρες που έχουν ορθοδόξους πληθυσμούς (Κύπρος, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Φιλανδία) να επικαλεστούν το ίδιο επιχείρημα και να αξιώσουν την ίδρυση γραφείων των Εκκλησιών τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Πρόκειται, πάλι, για αμφισβήτηση της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, πρώτα από τους Έλληνες. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις Βρυξέλλες θα έπρεπε να είναι το στόμα της Ορθοδοξίας. Το στόμα των πολλών Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, που ασιγήτως θα εκφράζει την μία πίστη και τη δική τους βούληση ταυτόχρονα. Τέλος, τί άλλο είναι το πρόσφατο άνοιγμα της Ελλαδικής Εκκλησίας προς το Βατικανό, παρά ευθεία αμφισβήτηση της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου; Ο δρόμος για τη Ρώμη περνάει μέσα από τη Νέα Ρώμη, δηλ. την Κωνσταντινούπολη, αφού το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει την ευθύνη για τον θεολογικό διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς και άρα -κυρίως η Ελλαδική Εκκλησία- θα έπρεπε να αναγνωρίζει αυτόν τον δύσκολο ρόλο που έχει επωμιστεί το Φανάρι (πόσο έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό!) και να μην το υπονομεύει με κινήσεις ψευδαδέλφους. 

Δεύτερον. Κίνδυνοι από το Ορθόδοξο Γένος: Οι Σλάβοι και κυρίως οι Ρώσοι με ένταση τον τελευταίο καιρό αμφισβητούν την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου. Υιοθετούν το επιχείρημα και Ελλαδιτών, ότι ο Πατριάρχης συμπεριφέρεται ως Πάπας και δεν αναγνωρίζει την ανεξάρτητη υπόσταση των άλλων Ορθοδόξων. Σ’ ένα κείμενο του Κωνσταντίνου Τυπάλδου Ιακωβάτου, που έχει δημοσιεύσει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, γίνεται λόγος για τη σχέση της Ρωσικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εκεί τονίζεται ότι η Ρωσική Εκκλησία έχει στενούς δεσμούς με το Πατριαρχείο που της έδωσε την Αυτοκεφαλία, «μνημονεύει πρώτον τον Κωνσταντινουπόλεως εις τα ιερά Δίπτυχα… και εις αυτόν πάντοτε, καθώς και κάθε άλλο Πατριαρχείον, επρόστρεξε κατά περιστάσεις, αναγνωρίζουσα, το τούτου πρωτείον». Αυτό ακριβώς έγινε και στις μέρες μας όταν πριν λίγο καιρό ο Πάπας έκαμε ενέργειες για την ίδρυση Ουνιτικού Πατριαρχείου στην Ουκρανία. Ο Πατριάρχης Ρωσίας ενημέρωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Οικουμενικός Πατριάρχης απέστειλε (29 Νοεμβρίου 2003) αυστηρότατο γράμμα στον Πάπα καλώντας τον να μην προχωρήσει σ’ αυτήν την ενέργεια που θα δυναμίτιζε κάθε προσπάθεια για διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και θα συνιστούσε αφορμή για οπισθοδρόμηση και πλήρη σχάση. Ο Πατριάρχης συμμερίστηκε απολύτως τον Ρωσίας και απέτρεψε τα χειρότερα. Παρ’ όλα αυτά η Ρωσική Εκκλησία εμφορούμενη πλέον από άκρατο εθνικισμό, δεν μπορεί για άλλη μια φορά στην ιστορία να κατανοήσει τον υπερεθνικό ρόλο του Πατριαρχείου και γι’ αυτό αμφισβητεί την οικουμενικότητά του. Αμφισβητώντας ευθέως και το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου να παραχωρεί την Αυτοκεφαλία σε μία Ορθόδοξη Εκκλησία, η Μόσχα αναγνωρίζει ετσιθελικά ως Αυτοκέφαλες Εκκλησίες τους Ρώσους της Αμερικής και της Ιαπωνίας, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο και το ζήτημα της Εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας στην Διασπορά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν πρέπει να έχει το αποκλειστικό προνόμιο δικού του Επισκόπου σε μια πόλη της Δύσης, όπου πλέον η ρωσική παρουσία είναι έντονη. 

Κίνδυνοι εξ εθνών: Λησμονούμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι στην Τουρκία, η οποία πρώτη αμφισβητεί την οικουμενικότητά του. Το θέλει ως ένα τουρκικό ίδρυμα περιορισμένης εμβέλειας. Ο Πατριάρχης είναι ο ηγέτης των ρωμηών της Πόλης και τίποτε παραπάνω. Η χρήση του όρου «Οικουμενικός», ενοχλεί αφάνταστα τους Τούρκους, που θεωρούν πρόκληση την προβολή του Ρωμηού Πατριάρχου ως «Οικουμενικού». Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι κατά την δεξίωση που παρέθεσε η Νοντσιατούρα στην Άγκυρα για τα 25χρονα του Πάπα Ιωάννου Παύλου του ΣΤ΄, ο Πατριάρχης προσφωνήθηκε από τους καθολικούς ως «Οικουμενικός», πράγμα που προκάλεσε την οξεία αντίδραση των Τούρκων αξιωματούχων. 

Έλληνες, Σλάβοι και Τούρκοι λοιπόν αμφισβητούν την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, όχι μόνο με λόγια αλλά και με συγκεκριμένες πράξεις. Οι πολλοί εναντίον του Ενός. Κι αν αφήσουμε απ’ έξω τους Τούρκους ως αλλοθρήσκους, πάλι οι πολλοί ομόθρησκοι εναντίον του Ενός, δηλ. του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Το πρόβλημα, αυτό της σχέσεως του ενός και των πολλών είναι μεγάλο κι έχει τεράστιες φιλοσοφικές προεκτάσεις. Στο ορθόδοξο κανονικό δίκαιο ο 34ος από τους λεγόμενους αποστολικούς κανόνες, αποτελεί αληθινό μνημείο της εξισορροπήσεως της σχέσεως των πολλών (εδώ των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών) και του ενός (του Οικουμενικού Πατριαρχείου). Ο κανόνας αποτελεί ασφαλή οδηγό και στην ορθή έννοια του πρωτείου: «Τους επισκόπους εκάστου έθνους, ειδέναι χρη τον εν αυτοίς πρώτον, και ηγείσθαι αυτόν ως κεφαλήν, και μηδέν τι πράττειν περιττόν· άνευ της εκείνου δε μόνα πράττειν έκαστον, όσα τη αυτού παροικία επιβάλλει και ταις υπ’ αυτήν χώραις. Αλλά μηδέ εκείνος άνευ της πάντων γνώμης ποιείτω τι. Ούτω γαρ ομόνοια έσται…». Δηλαδή σε κάθε περιοχή πρέπει να αναγνωρίζουν οι επίσκοποι έναν από αυτούς ως πρώτο και ως κεφαλή τους. Δεν επιτρέπεται να κάνουν τίποτε χωρίς αυτόν, αλλά ούτε και εκείνος να κάνει τίποτε χωρίς αυτούς. Δίκαια ο κανόνας αυτός θεωρήθηκε ως πηγή του συνοδικού συστήματος. Μετά το σχίσμα του 1054 ο Ρώμης δεν τήρησε την ισορροπία αυτού του κανόνα. Θέλησε να είναι ο ένας χωρίς τους πολλούς. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αναγνώρισαν πρωτείο τιμής στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος Ιακωβάτος στο κείμενο που μνημονεύσαμε, «υπάρχει και εις μεταξύ των Πατριαρχών ο Πρωτόθρονος, και τοιούτος είναι κατά τας ιεράς και σεβασμίους διαταγάς των Οικουμενικών Αγίων Συνόδων ο Κωνσταντινουπόλεως Πατριάρχης, έχομεν άρα διά του Πρωτοθρόνου όλην την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν ηνωμένην και κοινωνούσαν συναλλήλως υπό μίαν ύψιστον Κεφαλήν τον Χριστόν». 

Όπως δηλ. οι Χριστιανοί έχουν κεφαλή τους τον Χριστό, έτσι και οι Εκκλησίες πρέπει να αναγνωρίζουν μεταξύ τους μία κεφαλή, που να τις ενώνει και να τις εκφράζει. Από τότε που ο Πάπας προέβαλε τις γνωστές αξιώσεις του να είναι κεφαλή όλης της Εκκλησίας, οι Ορθόδοξοι αναπτύξαμε μια αλλεργία έναντι κάθε μορφής πρωτείου. Αυτό ενισχύθηκε στα νεώτερα χρόνια, όταν ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός κατέρριψε κάθε έννοια αυθεντίας και ενίσχυσε τα δημοκρατικά πολιτεύματα, στα οποία τον τελικό λόγο έχουν πάντα οι πολλοί. Είναι η Εκκλησία δημοκρατία, με την ίδια έννοια; Πρέπει να τονισθεί ότι, παρά την αυτοδιοίκηση μιας Εκκλησίας, που γινόταν «κατά την αρχαίαν συνήθειαν», υπήρχε ενότητα στην Εκκλησία. Η «ιεραρχία της τιμής», που συνδεόταν με την καθολικότητα της Εκκλησίας, και η οποία αναπτύχθηκε διά μέσου των αιώνων, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με την λεγόμενη «ισοτιμία» που συνιστά ένα είδος δημοκρατικότητας. Το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι συνοδικό - ιεραρχικό κι όχι απλώς δημοκρατικό με την έννοια των ίσων δικαιωμάτων. Ο όρος αυτοκέφαλη Εκκλησία σημαίνει κυρίως την αυτοδιοίκησή της, η οποία δεν διασπά την ενότητα της Εκκλησίας στα δογματικά ζητήματα και στην γενική αντιμετώπιση των εκκλησιαστικών θεμάτων. Το Αυτοκέφαλο δεν λειτουργεί διασπαστικά, ούτε προτεσταντικά μέσα στην Εκκλησία. Τίθεται μέσα στην προοπτική της αλληλεξάρτησης μεταξύ των Εκκλησιών, στις οποίες πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο -όχι απλώς συντονιστικό- έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δηλ. δεν είναι δυνατόν να νοηθεί ενότητα της Εκκλησίας χωρίς τον Ένα. Ο Κωνσταντινουπόλεως δεν μπορεί παρά να είναι εκφραστής της συνειδήσεως όλων των άλλων Εκκλησιών. Και δεν μπορεί να αποφαίνεται εν ονόματι όλης της Ορθοδοξίας χωρίς τη συναίνεση των άλλων. Για το λόγο αυτό με πρωτοβουλία του μακαριστού Πατριάρχου Αθηναγόρα, όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχουν αρχίσει μια διαδικασία Πανορθοδόξων Διασκέψεων, στην οποία χαράσσουν ενιαία στάση έναντι των ετεροδόξων και του συγχρόνου κόσμου, με προοπτική την συγκρότηση μιας Μεγάλης Ορθοδόξου Συνόδου στο μέλλον. 

Άρα ο Οικουμενικός Θρόνος αντιλαμβάνεται την οικουμενικότητά του όχι ως παπικό συγκεντρωτισμό, αλλ’ ως διακονία ενότητας, με την ελεύθερη πάντα συγκατάθεση των άλλων ορθοδόξων Εκκλησιών. Υπηρέτης των άλλων είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης όντας Κεφαλή της Ορθοδοξίας. 

Επιτρέψτε μου να κλείσω μνημονεύοντας ένα σχετικό με το θέμα μας, ανέκδοτο κείμενο του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα: «Η Εκκλησία είναι ο χώρος των πολλών που συνυπάρχουν με τον Ένα και εκφράζονται από αυτόν εν ελευθερία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία κρατεί με ευλάβεια την ισορροπία αυτή. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει τοποθετηθεί από την πρόνοια και το έλεος του Θεού στην θέση του Πρώτου. Ταπεινωμένο εξωτερικά, για να μην ίσως επαρθεί, σταυρωμένο, ασκεί το χρέος του Πρώτου ως ταπεινή διακονία. Το Γένος μας έχει το μέγα προνόμιο να έχει βγάλει από τα σπλάχνα του αυτόν τον Πρώτο θρόνο της Ορθοδοξίας. Ας μη συντελέσει έναντι μικρών φιλοδοξιών και στενών εθνικισμών στην αποδυνάμωσή του. Δεν θα είναι αυτό απλή πράξη μητροκτονίας, αλλά πράξη αυτοκτονίας για το Γένος. Η δόξα του Πατριαρχείου μας είναι απαραίτητη για την επιβίωσή του. Σε μια εποχή που η Ορθοδοξία αντιμετωπίζει τόσους κινδύνους, μόνο η ενότητά της θα τη σώσει. Η ενότητα αυτή είναι αδιανόητη χωρίς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σε μια εποχή εξάλλου κατά την οποία ο Ελληνισμός καλείται να σώσει τον Ελλαδισμό, να περισώσει ό,τι απομείνει από τον Ελλαδισμό ο οποίος απειλείται, η σημασία ενός θεσμού ο οποίος είναι Ελληνικός χωρίς να είναι Ελλαδικός γίνεται πια πελώρια. Ας μην αφήσουμε τον στενό Ελλαδισμό να πνίξει τον ευρύτερο Ελληνισμό. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ενσαρκώσει επί αιώνες τη γνήσια οικουμενική ιδέα του Ελληνισμού. Η ιδέα αυτή του δίνει το δικαίωμα και το χρέος να είναι υπηρέτης της γνήσιας οικουμενικής ιδέας, μιας ιδέας που γίνεται διαρκώς και πιο πολύ σημαντική, είτε ο κόσμος σπαράσσεται από διαιρέσεις, είτε βαδίζει προς ενότητες όπως εκείνη της Ευρώπης. Το μέλλον ανήκει στην οικουμενική ιδέα. Σε μια οικουμενικότητα υγιά και γνήσια. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως υπηρέτης της ιδέας αυτής γίνεται σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά απαραίτητο για όλους. Και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να το είχαμε εφεύρει».

O Oικουμενικός Πατριάρχης με την νεολαία της Ρωμηοσύνης της Πόλης (ΦΩΤΟ)

Kωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα 

Στην "πρώτη γραμμή της Ομογένειας", στο μέλλον της Ρωμηοσύνης και στις εγκαταστάσεις των Κατασκηνώσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην Παιδόπολη στο νησί της Πρώτης βρέθηκε για μια ακόμη φορά ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. 

Το πρωί του Σαββάτου χοροστάτησε στην Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στο Καθολικό της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μεταμορφώσεως του Κυρίου που υπάρχει από τα βυζαντινά χρόνια στην κορυφή του νησιού, στους παρακείμενους χώρους της οποίας λειτουργεί η Κατασκήνωση. 

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Πατριάρχης ανέγνωσε Τρισάγιο στο μνημείο του Ευεργέτη του Γένους Συμεών Σινιόσογλου και κατόπιν τέλεσε τον αγιασμό των εγκαινίων της εφετινής Κατασκηνωτικής περιόδου.  

Στους λόγους του προς τα παιδιά της Κατασκήνωσης, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τα καλωσόρισε εγκάρδια στις Αυλές της που αποτελούν προέκταση των Αυλών του Φαναρίου και τους επεσήμανε το γεγονός πως πρέπει μέσα από τη συμμετοχή και μαθητεία στην εμπειρία της Κατασκήνωσης να αποκομίσουν τα αναγκαία πνευματικά και κοινωνικά εφόδια ώστε να συνεχίσουν ως αυριανοί πολίτες ευοίωνα το μέλλον της παρουσίας της Ρωμηοσύνης στην Πόλη. 

Αναφερόμενος στην πρόσφατη ανακαίνιση του κτιριακού χώρου της Παιδόπολης σε συνδυασμό με την ευεργετική επίδραση της Κατασκήνωσης προς τους νέους σημείωσε πως: "Εκφράζω την ευαρέσκεια της Μητρός Εκκλησίας προς τα πρόσωπα και προς τις Κοινότητες που συνέβαλαν για να πραγματοποιηθούν τα ανακαινιστικά έργα. Εξαίρω το πνεύμα της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ των Κοινοτήτων και των Ιδρυμάτων μας. Κάτω από αυτήν την ιερά στέγη των Πατέρων μας τα παιδιά μας που ήλθαν για να κάνουν τις διακοπές τους με την φροντίδα των Κυριών της Παιδοπόλεως και με τη στοργική μέριμνα των εθελοντών και των εθελοντριών θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν κυρίως μερικά πράγματα, να καλλιεργήσουν την ελληνική γλώσσα η οποία είναι πλούσια και μοναδική". Μιλώντας προηγουμένως σε όμιλο φοιτητών από διάφορα μέρη του κόσμου, που επισκέφθηκαν την Παιδόπολη  είπε: "Προσπαθούμε να ζούμε εν ειρήνη και ομονοία με όλους και με αμοιβαίο σεβασμό με τους άλλους συνανθρώπους μας που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς και σε διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις".   

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Παιδόπολης τον Οικουμενικό Πατριάρχη προσφώνησε η Αντιπρόεδρος Μαρία Ρομποπούλου η οποία στην ομιλία της μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην πολυετή προσφορά της Παιδόπολης σε πείσμα των αντιξοοτήτων λέγοντας ότι "η Παιδόπολη της Πρώτης με επτά και πλέον δεκαετίες προσφοράς στους νέους βλαστούς, δεν ανέστειλε της λειτουργία της, ούτε τις πολύ δύσκολες χρονιές των απαγορεύσεων, και παρά τις αντιξοότητες, με την ευλογία και αρωγή του Οικουμενικού μας Πατριάρχη και του Πατριαρχείου, συνέχισε το έργο. Μπορεί η Μονή να τελεί ακόμη υπό καθεστώς κατειλημμένου (μαζμπούτ), αλλά το έργο και η προσφορά συνεχίζεται" ενώ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει με τη σειρά της τους φορείς της Ομογένειας που συνέβαλαν στην εξέλιξη των πρόσφατων ανακαινιστικών έργων που έγιναν στους χώρους της Κατασκήνωσης υπογραμμίζοντας πως  "ο τρόπος που έγινε αυτό το μεγάλο έργο, είναι περίτρανη απόδειξη για το πόσο αρμονικά μπορούν και συνεργάζονται οι διοικήσεις των ευαγών μας ιδρυμάτων για έναν κοινό στόχο, αλλά και παράδειγμα προς μίμηση για το μέλλον της Ομογένειας που καλείται να διαχειριστεί αποτελεσματικά και αποδοτικά, την κληρονομιά των ευεργετών και τις παρακαταθήκες μας για μια σύγχρονη ανθίζουσα Ομογένεια της πόλης στον εικοστό πρώτο αιώνα". 

Τα παιδιά της Παιδόπολης χάρηκαν πολύ με την πατρική επίσκεψη του Πατριάρχου στην Κατασκήνωση και κατά τη διάρκεια της δεξίωσης παρουσίασαν μπροστά του μουσικό πρόγραμμα με παραδοσιακά μέλη.   

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Πριγκηποννήσων Ιάκωβος και Κυδωνιών Αθηναγόρας, ο Αρχιμ. Κλεόπας Στρογγύλης από την Ι. Μητρόπολη Βοστώνης και άλλοι κληρικοί, ο συντονιστής Εκπαίδευσης Σταύρος Γιωλτζόγλου, ο Άρχων Μ. Χαρτοφύλαξ και Εκπρόσωπος των Μειονοτικών Ιδρυμάτων στο Δεκαπενταμελές Συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων Παντελής Βίγκας, παράγοντες της Ρωμηοσύνης, η σεβαστή Χαρίκλεια Καμίλη, παλαίμαχο στέλεχος της Παιδόπολης με αξιοσημείωτη προσφορά στην ιστορία της, η Πρόεδρος και τα μέλη του δραστήριου Διοικητικού Συμβουλίου Κυριών της Παιδόπολης, ο Διευθυντής της Κατασκήνωσης Σταύρος Ραφαηλίδης, οι εθελοντές εκπαιδευτικοί από την Ελλάδα που πλαισιώνουν το έργο της Κατασκήνωσης καθώς και πιστοί από την Πόλη και την Ελλάδα. 

Το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης έφαγε με τα παιδιά και τα στελέχη της Κατασκήνωσης ενώ τους μοίρασε γλυκίσματα και άλλα αναμνηστικά.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ (5-7 Ιουλίου 2013)

Τό Σάββατον, 6ην Ἰουλίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησε κατά τήν ἐν τῷ Ναϋδίῳ τῆς ἐν τῇ νήσῳ Πρώτῃ Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Θείας Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν, ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς ἐφετεινῆς περιόδου λειτουργίας τῆς Παιδοπόλεως καί τῆς Στέγης ἐργαζομένων Νεανίδων. 

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβος, ὁ ὁποῖος προηγουμένως ὑπεδέξατο τόν Παναγιώτατον ἐν τῇ ἀποβάθρᾳ τῆς νήσου, καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὅμιλος φοιτητῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, κάτοικοι καί παραθερισταί ἐκ τῶν νήσων. 

Μετά τήν ἀπόλυσιν, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσεν ἐν τῷ αὐλογύρῳ τῆς Ἱ. Μονῆς τό καθιερωμένον Τρισάγιον πρό τοῦ τάφου τοῦ Μ. Εὐεργέτου τοῦ Γένους ἡμῶν Συμεών Σινιόσογλου καί τόν Ἁγιασμόν. 

Ἐπηκολούθησε δεξίωσις ἐν τῷ αὐλογύρῳ τῆς Μονῆς, καθ’ἥν ὡμίλησαν ἡ Εὐγεν. κ. Μαρία Ρομποπούλου, Ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος, καί ὁ Πατριάρχης, συγχαρείς τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Παιδοπόλεως καί τούς ἐθελοντάς καί ἀπευθυνθείς πατρικῶς εἰς τούς τροφίμους αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι παρουσίασαν καλλιτεχνικόν πρόγραμμα. Ἐπηκολούθησε γεῦμα, εὐλογηθέν ὑπό τῆς Α.Θ.Παναγιότητος. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 6ης Ἰουλίου, καθ’ὅν παρέστη συμπροσευχόμενος ὅμιλος προσκυνητῶν ἐκ τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἐλληνικῆς Μαραθωνίου Κολυμβήσεως, ὑπό τήν ἡγεσίαν τῆς Εὐγεν. κ. Ἀθηνᾶς Χατζίκου, Ἀντιπροέδρου αὐτῆς, ἥτις καί προσεφώνησε μεθ’ υἱϊκῶν αἰσθημάτων τόν Παναγιώτατον, ὁ Ὁποῖος καί ἀντεφώνησε καταλλήλως, ἐνῷ, τήν ἑπομένην, Κυριακήν, 7ην ἰδίου, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ πανηγυρίσαντι φερωνύμῳ Ἱερῷ Ναῷ τῆς Κοινότητος Κοντοσκαλίου, κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν αὐτῷ Θείαν Λειτουργίαν. 

Ἐκκλησιάσθησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας καί πιστοί ἐντεῦθεν καί ἐξ Ἑλλάδος. 

Μετά τήν ἀπόλυσιν, ὁ Παναγιώτατος ἔψαλε Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀειμνήστου Μ. Οἰκονόμου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας Μελετίου Σακκουλίδου, διακονήσαντος ἐπί τεσσαρακονταετίαν καί πλέον ἐν τῇ Κοινότητι Κοντοσκαλίου. 

Ἐν συνεχείᾳ, ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος, Ἐπόπτης τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων, ὁ Ἐντιμ. κ. Χρῆστος Ἰνεπέκογλου, ἐκ μέρους τῶν ἐν Ἀθήναις Κοντοσκαλιανῶν, καί ὁ Πατριάρχης. Ἐπηκολούθησε δεξίωσις ἐν τῇ Κοινοτικῇ Αἰθούσῃ. 

* * * 

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πατριάρχης μετέβη εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ καί ἀνέγνω Τρισάγιον πρό τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου Αὐτοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἐπί τῇ 41ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς εἰς Κύριον ἐκδημίας αὐτοῦ. 

 Συνάντησις διά τήν Α’ βάθμιον Ἐκπαίδευσιν 

Τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς, 5ης Ἰουλίου ἐ.ἔ., προσκλήσει τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τοῦ καί Ἀρχιεπισκόπου καί Ποιμενάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπραγματοποιήθη σύσκεψις ἐν τοῖς Πατριαρχείοις πρός ἐνημέρωσιν Αὐτοῦ καί ἀνταλλαγήν ἀπόψεων ἐπί θεμάτων τῆς προνηπιακῆς, προσχολικῆς καί πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως ἐν ὄψει τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους καί τῆς εὐχαρίστου πραγματικότητος τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν νεαρῶν βλαστῶν τῆς Ὁμογενείας. 

Συμμετέσχον ὁ Σεβ. Πρωτοσυγκελλεύων, οἱ Ἐλλογ. Σύμβουλος Ἐκπαιδεύσεως καί ἐκπρόσωποι τῶν Δημοτικῶν Σχολείων τοῦ Ζαππείου, τῆς Πριγκήπου καί τῆς Ἴμβρου, ὁ Ἐντιμολ. κ. Παντελεήμων Βίγκας, Ἄρχων Μ. Χαρτοφύλαξ, ἡ ὑπεύθυνος τοῦ Ἐργαστηρίου Προνηπίων Ἁγ. Τριάδος Σταυροδρομίου καί ἐκπρόσωπος της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ. 

Μεταξύ ἄλλων συνεζητήθησαν καί τά θέματα συστάσεως Ἐπιτροπῆς Παιδείας συμβουλευτικοῦ χαρακτῆρος καί συμβολῆς τῶν Κοινοτήτων μας εἰς τήν συντήρησιν καί προώθησιν τῆς ὁμογενειακῆς παιδείας, διά τήν πλήρη ὑποστήριξιν τῆς ὁποίας εἶπεν ἡ Α.Θ.Παναγιότης ὅτι δέν θά παύσῃ ἡ στοργική μέριμνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας κατά τήν μακράν παράδοσιν αὐτῆς. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Κλεόπαν Στρογγύλην, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Βοστώνης. 

- Τήν Ὁσιωτ. Μοναχήν Χριστοδούλην, Ἡγουμένην τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Χορτιάτου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως, μετά τῆς Ὁσιωτ. Μοναχῆς Εἰρήνης, ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς, καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Μενελάου Σουλτάνη, Ἱερορράπτου. 

- Τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Παιδοπόλεως, ὑπό τήν ἡγεσίαν τῆς Εὐγεν. κ. Μαρίας Ρομποπούλου, Ἀντιπροέδρου αὐτοῦ. 

- Τόν Ἐλλογιμ. κ. Πασχάλην Βαλσαμίδην, Λέκτορα τοῦ Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θρᾴκης. 

- Τόν Ἐλλογ. Δρα κ. Παντελεήμονα Καλαϊτζίδην, Διευθυντήν τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας Βόλου, ᾧτινι καί ηὐχήθη πατρικῶς ἐπί τῇ ἐγγιζούσῃ ὀνομαστικῇ αὐτοῦ ἐορτῇ, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίας. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Yavuz Yüksel, Ἐπιχειρηματίαν, μετά τῆς Εὐγεν. συζύγου αὐτοῦ κ. Nervin, ἐντεῦθεν.  

- Τόν Ἐντιμ. κ. Σπυρίδωνα Χατζηαναστασίου, Ἐπιστημονικόν Συνεργάτην τοῦ ἐνταῦθα Γενικοῦ Προξενείου τῆς Ἑλλάδος, μετά τῆς Εὐγεν. δίδος Ἑλένης Πάνου, Ὀρθοδοντικοῦ. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀπόστολον Ντινίδην, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ὄλγας, ἐντεῦθεν, ὑποβαλόντας σέβη καί ἐξαιτησαμένους τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτῶν. 

- Τήν Εὐγενεστάτην κυρίαν Κωνσταντίαν Χριστοδούλου, μετά τῶν θυγατέρων αὐτῆς Μαριάννης καί Ἑλένης, ἐκ Λονδίνου. 

* * * 

 Ἐξεπροσωπήθη καταλλήλως κατά τούς γάμους τοῦ ζεύγους Mehmet Hocaoğlu καί Özlem Polat, ἐν τῇ Αἰθούσῃ Τελέσεως Γάμων τοῦ Δήμου Σισλῆ, τήν Κυριακήν, 7ην Ἰουλίου. 

* * * 

Σεπτῇ ἐντολῇ, κληρικός τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς ἐπεσκέφθη τήν ἐν τῷ ἐν Çağlayan νοσοκομείῳ Florence Nightingale νοσηλευομένην Εὐγεν. κ. Ἐλισάβετ Ν. Νικολαΐδου καί ηὐχήθη αὐτῇ τά εἰκότα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: "Το Φανάρι μοιάζει πεισματικά γαντζωμένο στο μυστικό της ζωής..."

Από το βιβλίο του Χρήστου Γιανναρά ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ και το άρθρο Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ σσ.103-104. 

Mία προσωπική λειτουργική εμπειρία στην Πόλη (1973). 

"... Είχα μια σωματική αίσθηση της χώρας των ζώντων στην κυριακάτικη λειτουργία στο ναό της Αγίας Τριάδας του Σταυροδρομίου, στο κέντρο της Ισταμπούλ. Ένιωθα να ξαναβρίσκω τη χαμένη καθολικότητα της νοητής χώρας, την ολόκληρη Εκκλησία, τη ζωντανή παρουσία του καθολικού σώματος, ολόκληρη τη ζωή να λειτουργεί και να λειτουργείται στα απεριόριστα όρια της Ευχαριστίας. Ήταν ό λ ο ι εκεί, γέροι και νέοι, η παλιά πολίτικη αρχοντιά και τα νέα παιδιά με τα μακρυά τους μαλλιά και τα γένια τους, και τα κορίτσια με την ανέμελη ομορφιά τους. Και όλοι αυτοί, μικροί και μεγάλοι, να συμμετέχουν στα δρώμενα με μιαν έκδηλη εγρήγορση μετοχής, να σταυροκοπιούνται σωστά και στις στιγμές που πρέπει, άλλοτε να συνοδεύουν ψιθυριστά την ψαλμωδία, να ζουν το πού βρίσκονται και σε τί μετέχουν. 

Στη γεωγραφική Ελλάδα με την κρατική Εκκλησία, αυτή η αίσθηση της ζωντανής παρουσίας ολόκληρου του σώματος του λαού του Θεού, αν δεν είναι τελεσίδικα χαμένη, σπανίζει τρομερά. Οι ναοί μυρίζουν οργάνωση, σέκτα, λογοκρισία και ευνουχισμό. Τα όρια της Ορθοδοξίας δεν είναι πια όρια ζωής, αλλά κρατικά σύνορα, αντικειμενοποιημένο ιδεολογικό περίγραμμα, οργανωσιακή αντίληψη. Εδώ στην Πόλη δεν υπάρχει τίποτε άλλο να ορίσει την Εκκλησία εκτός από την ίδια τη ζωή. 

Γι' αυτό και ολόκληρη η ζωή συγκεφαλαιώνεται στην Εκκλησία. Νιώθεις την Ιστορία να είναι παρόν και το παρόν να αγκαλιάζει αιώνες Παράδοσης. Η Ιστορία συνοψίζεται στην κάθε κίνηση, στην κάθε εκφώνηση και χειρονομία του Αρχιερέα που λειτουργεί, στην εκπληκτική απόδοση του μέλους από το χορό, στην παραμικρή λεπτομέρεια του τυπικού. Αυτά όλα δεν είναι στοιχεία διακοσμητικά της λατρείας, αλλά η σάρκωση της εμπειρίας και της ευσέβειας αιώνων, και οι φορείς τους συνειδητά συσσωματωμένοι σε αυτή τη σάρκωση που διαιωνίζει τη ζωή. 

Το Φανάρι μοιάζει πεισματικά γαντζωμένο στο μυστικό της ζωής, που είναι η συσσωμάτωση στην Παράδοση. Δεν άφησε στοιχεία συναισθηματικά και ηθικολογικά να εκθηλύνουν τη λατρευτική απαγγελία, να ατομικοποιήσουν την ευσέβεια, να μεταβάλουν τη λατρεία σε πάρεργο και την ηθικοδιδασκαλία σε πρωτεύον".

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΒΕΛΓΙΟΥ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Μητροπολίτης Βελγίου Παντελεήμων και ο Βασιλεύς Αλβέρτος
(1994)

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΝΤΑ ΒΑΣΙΛΕΑ ΑΛΒΕΡΤΟ

Επιστολή προς τον βασιλιά του Βελγίου Αλβέρτο Β', ο οποίος ανακοίνωσε την παραίτησή του, απέστειλε ο Μητροπολίτης Βελγίου Παντελεήμων. 

Η επιστολή έχει ως εξής: 

Πρὸς τὴν Αὐτοῦ Μεγαλειότητα, 

τὸν Βασιλέα Ἀλβέρτον Β΄, 

Βασιλικὰ Ἀνάκτορα, 

τ.κ.1000, εἰς Βρυξέλλας 

Μεγαλειότατε, 

Παρακαλῶ τὴν Ὑμετέραν Μεγαλειότητα ὅπως δεχθῇ τὴν ἔκφρασιν τῶν αἰσθημάτων τῆς βαθυτάτης εὐγνωμοσύνης, τόσον ἐμοῦ προσωπικῶςὅσον καὶ τῶν πιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἐν Βελγίῳ Ἐκκλησίας, διὰ τὰ εἴκοσι συναπτὰ ἔτη βασιλείας εἰς τὴν κεφαλὴν τῆς Χώρας, εἰς τὴν διακονίαν καὶ εἰς τὴν φροντίδα τοῦ λαοῦ της καὶ τῶν ἀναγκῶν του. 

Ζήτω ὁ Βασιλεύς ! 

+ Ὁ Μητροπολίτης Βελγίου Παντελεήμων, 

Ἔξαρχος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως 

Πρόεδρος τῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως Μπενελούξ. 

Δείτε την επιστολή στα γαλλικά εδώ. 

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ 

Την Κυριακή 30 Ιουνίου 2013 τελέσθηκε Δοξολογία επί τη εθνική εορτή της Xώρας, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Νικολάου Λουξεμβούργου. 

Στη Θεία Λειτουργία και τη Δοξολογία που ακολούθησε προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σινώπης κ. Αθηναγόρας, βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου. 

Υπενθυμίζεται ότι το Κράτος του Λουξεμβούργου αναγνώρισε επισήμως την Ορθόδοξη Εκκλησία το 1997. 

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Αρχιθαλαμηπόλος του Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου κ. Ernst Moutschen, η Υπουργός Μεσαίων Τάξεων και Τουρισμού κ. Françoise Hetto-Gaasch, ο καινούριος Πρέσβης της Ελλάδος στο Λουξεμβούργο κ. Θεόδωρος Γεωργακέλος και η Δήμαρχος του Weiler-la-Tour κ. Cécile Hemmen. Τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εκπροσώπησε ο Αιδεσιμολ. κ. Ernest Gillen, Πρωτοσύγκελλος της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Λουξεμβούργου. 

  

Στην ομιλία του, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Σινώπης κ. Αθηναγόρας μετέφερε τις πατρικές ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου, Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονος, καθώς και τα ευγνώμονα συναισθήματα όλων των ορθοδόξων χριστιανών που κατοικούν και δραστηριοποιούνται στη Χώρα του Λουξεμβούργου, για τις μέχρι τώρα ευεργεσίες του Κράτους και το σεβασμό που αποδίδει προς το Πάνσεπτο Κέντρο της Ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Αξίζει να σημειωθεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της Υπουργού, για την Ορθόδοξη Εκκλησία του Λουξεμβούργου που εκφράστηκε με την παρουσία της στην δεξίωση που ακολούθησε στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Καθεδρικού Ναού.