________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ / ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ / ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΝΑΟΣ / ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ / ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΝ. ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ / ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥ
________________________________________________________________________________________________________________________________________


5/27/2014

Ό ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

Φωτογραφίες: ANA-MPA/GANP/DIMITRIOS PANAGOS 
Μετά την επίσκεψή του στο Μουσείο του Ισραήλ (Δευτέρα 26-5-2014) ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετέβη στο Άλσος των Εθνών στο Όρος Χερτζλ στην Ιερουσαλήμ, κοντά στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος Yad Vashem, όπου φύτεψε συμβολικά ένα δέντρο ελιάς. 
Τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και την πατριαρχική συνοδεία υποδέχθηκε ο πρόεδρος του KKL- Jewish National Fund, Efi Stenzler.


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

φωτογραφίες: ANA-MPA/GANP/DIMITRIOS PANAGOS 

Το Μουσείο του Ισραήλ στην περιοχή Givat Ram της Ιερουσαλήμ επισκέφθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος το πρωί της Δευτέρας 26 Μαϊου 2014. 
Πρόκειται για το μεγαλύτερο πολιτιστικό ινστιτούτο του Ισραήλ, το οποίο ιδρύθηκε το 1965 και παρουσιάζει περίπου μισό εκατομμύριο εκθέματα, ανάμεσά τους και τα περίφημα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας στην πτέρυγα "Shrine of the Book". 
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τα μέλη της πατριαρχικής συνοδείας, ανάμεσά τους ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και οι Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννης, Γαλλίας Εμμανουήλ, Ιταλίας Γεννάδιος, Πριγκηπονήσων Ιάκωβος, Σασίμων Γεννάδιος και Τελμησσού Ιώβ, υποδέχθηκε ο διευθυντής του Μουσείου, Τζέιμς Σνάιντερ. 


Η ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΑ)


Κ Ο Ι Ν Η  Δ Η Λ Ω Σ Ι Σ 
Ὡς οἱ ἀείμνηστοι προκάτοχοι ἡμῶν Πάπας Παῦλος Στ´ καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, οἱ ὁποῖοι συνηντήθησαν εἰς Ἱεροσόλυμα πρό πεντήκοντα ἐτῶν, οὕτω καί ἡμεῖς, Πάπας Φραγκῖσκος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀπεφασίσαμεν νά συναντηθῶμεν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, «ὅπου ὁ κοινός ἡμῶν Λυτρωτής, Χριστός ὁ Κύριος ἡμῶν, ἔζησεν, ἐδίδαξεν, ἀπέθανεν, ἀνέστη καί ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς, ὅθεν ἀπέστειλε τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐπί τῆς πρώτης Ἐκκλησίας»1
1. Ἡ συνάντησις ἡμῶν, μία εἰσέτι συνάντησις τῶν Ἐπισκόπων τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἱδρυθεισῶν ὑπό τῶν δύο αὐταδέλφων Ἀποστόλων Πέτρου καί Ἀνδρέου, εἶναι πηγή πνευματικῆς χαρᾶς δι᾽ ἡμᾶς. Παρέχει μίαν εὐκαιρίαν ὑπό τῆς Θείας Προνοίας νά σκεφθῶμεν ἐπί τῆς βαθύτητος καί αὐθεντικότητος τῶν ὑφισταμένων δεσμῶν, καρποῦ μιᾶς πλήρους χάριτος πορείας, εἰς τήν ὁποίαν μᾶς ὡδήγησεν ὁ Κύριος ἀπό τῆς εὐλογημένης ἐκείνης ἡμέρας πρό πεντήκοντα ἐτῶν. 
2. Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα, πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ, ἐκείνην τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ. Ἀναλογιζόμεθα μετά βαθείας εὐγνωμοσύνης τά βήματα, τά ὁποῖα ὁ Κύριος μᾶς ἐνίσχυσεν ἤδη νά πραγματοποιήσωμεν. Ὁ ἐναγκαλισμός ὁ ὁποῖος ἀντηλλάγη μεταξύ τοῦ Πάπα Παύλου Στ´ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου ἐδῶ εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, μετά ἀπό αἰῶνας σιωπῆς, ἤνοιξε τόν δρόμον διά μίαν ἱστορικήν χειρονομίαν, τήν ἐξάλειψιν ἀπό τήν μνήμην καί ἀπό τοῦ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τῶν πράξεων τῶν ἀμοιβαίων ἀναθεμάτων τοῦ 1054. Τοῦτο ἀκολούθησεν ἡ ἀνταλλαγή ἐπισκέψεων μεταξύ τῶν ἀντιστοίχων Ἑδρῶν Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ἀλληλογραφία καί, ἀργότερον, ἡ ἀπόφασις, ἡ ὁποία ἀνηγγέλθη ὑπό τῶν ἀοιδίμων Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β´ καί Πατριάρχου Δημητρίου, ὅπως ἀρχίσῃ θεολογικός διάλογος ἀληθείας μεταξύ Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων. Κατά τά ἔτη ταῦτα, ὁ Θεός, ἡ πηγή πάσης εἰρήνης καί ἀγάπης, μᾶς ἐδίδαξε νά σεβώμεθα ἀλλήλους ὡς μέλη τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας, ὑπό τόν ἕνα Κύριον καί Σωτῆρα Ἰησοῦν Χριστόν καί νά ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὥστε νά δυνηθῶμεν νά ὁμολογήσωμεν τήν πίστιν μας εἰς τό ἴδιον Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, ὅπως παρελήφθη ὑπό τῶν Ἀποστόλων καί ἐξεφράσθη καί μετεδόθη εἰς ἡμᾶς ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἐνῷ γνωρίζομεν πλήρως ὅτι δέν ἔχομεν φθάσει εἰς τόν σκοπόν τῆς πλήρους κοινωνίας, ἐπιβεβαιοῦμεν σήμερον τήν δέσμευσίν μας νά συνεχίσωμεν βαδίζοντες ἀπό κοινοῦ πρός τήν ἑνότητα, διά τήν ὁποίαν προσηυχήθη ὁ Κύριος πρός τόν Πατέρα «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21).
3. Ἐν πλήρει συνειδήσει ὅτι ἡ ἑνότης ἐκδηλοῦται ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ καί τῇ ἀγάπῃ τοῦ πλησίον, προσβλέπομεν ἐν ἐντόνῳ προσδοκίᾳ εἰς τήν ἡμέραν, κατά τήν ὁποίαν θά μετάσχωμεν, τελικῶς, ἀπό κοινοῦ εἰς τό εὐχαριστιακόν δεῖπνον. Ὡς χριστιανοί, καλούμεθα νά ἑτοιμασθῶμεν νά λάβωμεν τό δῶρον τοῦτο τῆς Εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, συμφώνως πρός τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Είρηναίου τοῦ Λουγδούνου2, διά τῆς ὁμολογίας τῆς μιᾶς πίστεως, ἐμμένοντες ἐν τῇ προσευχῇ, τῇ ἐσωτερικῇ μετανοίᾳ, τῇ ἀνακαινώσει τῆς ζωῆς καί τῷ ἀδελφικῷ διαλόγῳ. Διά τῆς κατορθώσεως τοῦ ἐλπιζομένου τούτου στόχου, θά φανερώσωμεν εἰς τόν κόσμον τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ὁποίας ἀναγνωριζόμεθα ὡς ἀληθινοί μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (πρβλ. Ἰωαν. 13, 35). 
4. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν, ὁ θεολογικός διάλογος, τόν ὁποῖον ἔχει ἀναλάβει ἡ Μικτή Διεθνής Ἐπιτροπή, προσφέρει θεμελιώδη συμβολήν εἰς τήν προσπάθειαν διά πλήρη κοινωνίαν μεταξύ Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων. Κατά τήν διάρκειαν τῶν χρόνων, οἱ ὁποῖοι ἠκολούθησαν, ἐπί τῶν Παπῶν Ἰωάννου Παύλου Β´ καί Βενεδίκτου ΙΣΤ´, καί Πατριάρχου Δημητρίου, ἡ πρόοδος τῶν θεολογικῶν συναντήσεων ὑπῆρξεν οὐσιαστική. Σήμερον ἐκφράζομεν τήν ἐγκάρδιον ἐκτίμησιν διά τά μέχρι τώρα ἐπιτευχθέντα, καθώς καί διά τάς τρεχούσας προσπαθείας. Ταῦτα οὐδόλως ἀποτελοῦν ἁπλῆν θεωρητικήν ἄσκησιν, ἀλλ᾽ ἄσκησιν ἐν τῇ ἀληθείᾳ καί τῇ ἀγάπῃ, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ διαρκῶς βαθυτέραν γνῶσιν τῶν παραδόσεων ἑνός ἑκάστου, διά νά κατανοήσωμεν αὐτάς καί νά μάθωμεν ἐξ αὐτῶν. Οὕτω, βεβαιοῦμεν διά μίαν εἰσέτι φοράν ὅτι ὁ θεολογικός διάλογος δέν ἐπιζητεῖ ἕνα ἐλάχιστον κοινόν παρανομαστήν, ἐπί τοῦ ὁποίου νά ἐπιτευχθῇ συμβιβασμός, ἀλλά πρόκειται μᾶλλον περί τῆς ἐμβαθύνσεως εἰς τήν κατανόησιν συνόλου τῆς ἀληθείας, τήν ὁποίαν ὁ Χριστός παρέδωκεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του, μιᾶς ἀληθείας, τήν ὁποίαν οὐδέποτε παύομεν νά κατανοῶμεν καλλίτερον καθώς ἀκολουθοῦμεν τάς ὁδηγίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὕτω, βεβαιοῦμεν ἀπό κοινοῦ ὅτι ἡ πιστότης μας εἰς τόν Κύριον ἀπαιτεῖ ἀδελφικήν συνάντησιν καί ἀληθῆ διάλογον. Μία τοιαύτη ἀναζήτησις δέν μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν ἀλήθειαν• μᾶλλον, διά τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν δωρεῶν, διά τῆς καθοδηγήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν (πρβλ. Ἰω. 16, 13).


5. Παρά ταῦτα, καθώς πορευόμεθα πρός τήν πλήρη κοινωνίαν ἔχομεν ἤδη τό καθῆκον νά προσφέρωμεν κοινήν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους συνεργαζόμενοι εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς ἀνθρωπότητος, ἰδιαιτέρως διά τῆς ὑπερασπίσεως τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰς ὅλα τά στάδια τῆς ζωῆς καί τῆς ἁγιότητος τῆς οἰκογενείας τεθεμελιωμένης ἐπί τοῦ γάμου, τῆς προωθήσεως τῆς εἰρήνης καί τοῦ κοινοῦ καλοῦ, καί διά τῆς ἀνταποκρίσεως εἰς τήν ὀδύνην, ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νά πλήττῃ τόν κόσμον μας. Ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἡ πεῖνα, ἡ πτωχεία, ἡ ἀμάθεια, ἡ ἄνισος διανομή τῶν ἀγαθῶν πρέπει συνεχῶς νά ἀντιμετωπίζωνται. Ἀποτελεῖ καθῆκον μας νά ἐπιζητῶμεν τήν οἰκοδόμησιν ἀπό κοινοῦ μιᾶς δικαίας καί ἀνθρωπίνης κοινωνίας, εἰς τήν ὁποίαν κανείς δέν θά αἰσθάνεται ἀποκλεισμένος καί περιθωριοποιημένος. 
6. Εἶναι βαθεῖα πεποίθησίς μας ὅτι τό μέλλον τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας ἐξαρτᾶται ἐπίσης ἀπό τό πῶς προστατεύομεν -μετά συνέσεως καί συμπαθείας καί μετά δικαιοσύνης- τό δῶρον τῆς κτίσεως, τό ὁποῖον ὁ Δημιουργός μᾶς ἐνεπιστεύθη. Οὕτως, ἀναγνωρίζομεν ἐν μετανοίᾳ τήν ἐσφαλμένην κακομεταχείρισιν τοῦ πλανήτου μας, ἡ ὁποία ἰσοδυναμεῖ πρός ἁμαρτίαν εἰς τά ὄμματα τοῦ Θεοῦ. Βεβαιοῦμεν τήν εὐθύνην μας καί τήν ὑποχρέωσίν μας νά ἀναπτύξωμεν αἴσθημα ταπεινότητος καί ἐγκρατείας, ὥστε ὅλοι νά δύνανται νά αἰσθάνωνται τήν ἀνάγκην νά σέβωνται τήν δημιουργίαν καί νά τήν προστατεύουν μέ φροντίδα. Ἀπό κοινοῦ ὑποσχόμεθα τήν δέσμευσίν μας νά καλλιεργήσωμεν τήν συνείδησιν τῆς φροντίδος διά τήν δημιουργίαν καί τήν μέριμναν διά τήν προστασίαν της, ἐν ὄψει τῆς ἀρνήσεως καί τῆς ἀγνοίας• ἀπευθυνόμεθα πρός πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως νά σκεφθῇ τρόπους διαβιώσεως ὀλιγώτερον σπατάλους καί περισσότερον λιτούς, ἐπιδεικνύοντες μικροτέραν πλεονεξίαν καί περισσοτέραν γενναιοδωρίαν διά τήν προστασίαν τοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ καί πρός ὄφελος τοῦ λαοῦ Του. 
7. Ὑπάρχει ἐπίσης ἐπείγουσα ἀνάγκη δι᾽ ἀποτελεσματικήν καί δεσμευτικήν συνεργασίαν τῶν χριστιανῶν πρός τόν σκοπόν τῆς ἐξασφαλίσεως παντοῦ τοῦ δικαιώματος τῆς δημοσίας ἐκφράσεως τῆς πίστεως καί τῆς δικαίας μεταχειρίσεως κατά τήν προώθησιν ἐκείνου, τό ὁποῖον ὁ Χριστιανισμός ἐξακολουθεῖ νά προσφέρῃ εἰς τήν σύγχρονον κοινωνίαν καί τόν πολιτισμόν. Ἐπ᾽ αὐτοῦ, καλοῦμεν ὅλους τούς χριστιανούς νά προωθήσουν αὐθεντικόν διάλογον μετά τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Ἰσλάμ καί ἄλλων θρησκευτικῶν παραδόσεων. Ἀδιαφορία καί ἄγνοια δύνανται νά ὁδηγήσουν μόνον εἰς ἔλλειψιν ἐμπιστοσύνης καί δυστυχῶς ἀκόμη καί εἰς σύγκρουσιν. 
8. Ἀπό τήν ἁγίαν ταύτην πόλιν τῆς Ἱερουσαλήμ ἐκφράζομεν τήν κοινήν μας βαθεῖαν ἀνησυχίαν διά τήν κατάστασιν τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τό δικαίωμά των νά παραμένουν πλήρεις πολῖται τῶν χωρῶν καταγωγῆς των. Ἐν ἐμπιστοσύνῃ στρεφόμεθα πρός τόν παντοδύναμον καί φιλεύσπλαχνον Θεόν προσευχόμενοι διά τήν εἰρήνην εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί τήν Μέσην Ἀνατολήν ἐν γένει. Ἰδιαιτέρως προσευχόμεθα διά τάς Ἐκκλησίας εἰς τήν Αἴγυπτον, τήν Συρίαν καί τό Ἰράκ, αἱ ὁποῖαι ὑπέφεραν περισσότερον σοβαρῶς ἐξ αἰτίας τῶν προσφάτων γεγονότων. Ἐνθρρύνομεν ὅλας τάς πλευράς ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν πεποιθήσεων νά συνεχίσουν ἐργαζόμενοι διά τήν καταλλαγήν καί τήν δικαίαν ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων τῶν λαῶν. Εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι δέν εἶναι τά ὅπλα, ἀλλά ὁ διάλογος, ἡ συγχώρησις καί ἡ καταλλαγή, τά μόνα δυνατά μέσα διά τήν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης. 
9. Εἰς μίαν ἱστορικήν συγκυρίαν χαρακτηριζομένην ἀπό βίαν, ἀδιαφορίαν καί ἐγωϊσμόν, πολλοί ἄνδρες καί γυναῖκες σήμερον αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν χάσει τόν προσανατολισμόν των. Ἀκριβῶς διά τῆς κοινῆς μαρτυρίας μας πρός τήν καλήν ἀγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου θά ἠδυνάμεθα νά βοηθήσωμεν τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας νά ἀνακαλύψουν τόν δρόμον, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τήν ἀλήθειαν, τήν δικαιοσύνην καί τήν εἰρήνην. Ἡνωμένοι εἰς τάς προθέσεις μας καί ἀναμιμνησκόμενοι τό παράδειγμα πρό πεντήκοντα ἐτῶν ἐδῶ εἰς τήν Ἱερουσαλήμ τοῦ Πάπα Παύλου Στ´ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, καλοῦμεν ὅλους τούς χριστιανούς, καθώς καί πιστούς κάθε θρησκευτικῆς παραδόσεως καί ὅλους τούς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως, νά ἀναγνωρίσουν τό ἐπεῖγον τῆς ὥρας ταύτης, τό ὁποῖον μᾶς ὑποχρεώνει νά ἐπιζητήσωμεν τήν καταλλαγήν καί ἑνότητα τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας, μέ πλήρη σεβασμόν πρός τάς νομίμους διαφοράς, διά τό καλόν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος καί τῶν γενεῶν τοῦ μέλλοντος. 
10. Ἀναλαμβάνοντες τό κοινόν προσκύνημα εἰς τόν τόπον ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἐσταυρώθη, ἐτάφη καί ἀνέστη, πάλιν, ταπεινῶς παραθέτομεν εἰς τήν μεσιτείαν τῆς Παναγίας καί Ἀειπαρθένου Μαρίας τά μελλοντικά ἡμῶν βήματα εἰς τήν ὁδόν πρός τήν πληρότητα τῆς κοινωνίας, ἐμπιστευόμενοι ὁλόκληρον τήν ἀνθρωπίνην οἰκογένειαν εἰς τήν ἄπειρον ἀγάπην τοῦ Θεοῦ. «Εὐλογήσαι ὑμᾶς Κύριος καί φυλάξαι ὑμᾶς• ἐπιφάναι Κύριος τό πρόσωπον αὐτοῦ ἐφ᾽ ὑμᾶς καί ἐλεήσαι ὑμᾶς καί δώῃ ὑμῖν εἰρήνην (Ἀριθμ. 6, 25-26)».

Ὁ Πάπας Ρώμης                                     Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης

Φραγκῖσκος                                   Ὁ Κωνσταντινούπολεως Βαρθολομαῖος
                                                 
 _______________________________________
1. Κοινόν ἀνακοινωθέν Πάπα Παύλου Στ´ καί Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, δημοσιευθέν μετά τήν συνάντησίν των τῆς 6ης Ἰανουαρίου 1964. 
2. Κατά Αἱρέσεων, IV, 18, 5 (PG 7, 1028)

5/26/2014

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ


Το βίντεο της Συνάντησης του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου στον Πανάγιο Τάφο, την Κυριακή 25 Μαϊου 2014, πενήντα χρόνια μετά την Συνάντηση του Πατριάρχου Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου ΣΤ'. 

ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

Φωτογραφίες John Mindala/Andrew Constantinou

Την ευχή οι συνομιλίες τους, χθες και σήμερα, στα Ιεροσόλυμα να φέρουν στον διάλογο Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περισσότερους καρπούς συμφωνίας σε δογματικά θέματα και σε ζητήματα εκκλησιαστικής ενότητας, εξέφρασαν το απόγευμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος, οι οποίοι συναντήθηκαν στην θερινή κατοικία του εκάστοτε Πατριάρχη Ιεροσολύμων, στην Μικρή Γαλιλαία, του Όρους των Ελαιών στα Ιεροσόλυμα. 
Στο προσκύνημα αυτό, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ο Χριστός συνάντησε μετά την Ανάστασή Του τους μαθητές Του. Στο οίκημα αυτό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είχαν συναντηθεί, πριν από 50 χρόνια, οι αείμνηστοι Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και Πάπας Παύλος Στ'. 
Η σημερινή συνάντηση Πάπα και Πατριάρχη εκεί ήταν, ουσιαστικά, η ανταποδοτική επίσκεψη του Πάπα προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο ως οικοδεσπότη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης υποδέχθηκε τον Πάπα στην αυλή της Πατριαρχικής κατοικίας και μαζί περπάτησαν μέχρι την είσοδο της όπου ανέμενε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, με τον Μητροπολίτη Καπιτωλιάδος Ησύχιο και τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντίνης Αρίσταρχο, για να καλωσορίσει τον Προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Λίγο νωρίτερα είχε υποδεχθεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη. 
Αμέσως μετά ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση στο σαλόνι, εκεί όπου πριν 50 χρόνια είχε πραγματοποιηθεί η συνάντηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα με τον Πάπα Παύλο Στ. 
Μετά την εικοσάλεπτη κατ’ ιδίαν συνάντησή τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρουσίασε στον Πάπα τους Αρχιερείς που τον συνοδεύουν. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων προσέφερε στους υψηλούς φιλοξενούμενους του από μια περίτεχνη αγιογραφία που απεικονίζει τον Πανάγιο Τάφο και τον Αναστάντα Χριστό. Ο Πάπας προσέφερε στον Πατριάρχη Θεόφιλο και σε όλους τους Αρχιερείς από έναν επιστήθιο σταυρό.


Κατά την έξοδο τους οι αρχηγοί των δύο Εκκλησιών, και πριν αναχωρήσει ο Πάπας, ευλόγησαν ομάδα ορθόδοξων Ελληνοαμερικανών, που ταξίδεψαν στα Ιεροσόλυμα ειδικά για τη συνάντηση Βαρθολομαίου- Φραγκίσκου. Ευλογία έλαβαν και μερικοί Έλληνες των Ιεροσολύμων. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος ανέφερε στον Πάπα ότι το Πατριαρχείο θα μελετήσει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει στα Ιεροσόλυμα τον προσεχή Σεπτέμβριο τις εργασίες της Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης Θεόφιλος επισήμανε ότι ο θεολογικός διάλογος έφερε καρπούς κατανοήσεως, εγγύτητας και συμφιλιώσεως. 
Μετά την αναχώρηση του Πάπα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος άναψε κερί στη μνήμη των αειμνήστων Πατριαρχών Ιεροσολύμων, Τιμοθέου, Βενεδίκτου και Διοδώρου, των οποίων οι τάφοι βρίσκονται στον υπόγειο χώρο του ναού των Γαλιλαίων Ανδρών. 


Ο Πάπας τέλεσε αργά το απόγευμα Λειτουργία στα Ιεροσόλυμα και αναχώρησε για τη Ρώμη. 
Η εφημερίδα «Haaretz» έχει σήμερα τίτλο «Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο άνθρωπος πίσω από την αποστολή του Πάπα» και σημειώνει ότι για την επίσκεψη ήρθαν στο Ισραήλ περίπου ένα εκατομμύριο καθολικοί, αλλά η πρόταση για να συναντηθούν στα Ιεροσόλυμα ήταν του κ. Βαρθολομαίου, όταν ενθρονίστηκε ο Πάπας Φραγκίσκος. 
Αύριο ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα έχει χωριστές συναντήσεις με τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, καθώς και με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής. 
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 
Φωτογραφίες: Dimitrios S. Panagos

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ (ΒΙΝΤΕΟ)


Την Κυριακή 25 Μαϊου 2014, Κυριακή του Τυφλού, πραγματοποιήθηκε στο Καθολικό του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα το Πατριαρχικό Συλλείτουργο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ. Θεοφίλου.
Παραθέτουμε τα βίντεο ολόκληρης της Θείας Λειτουργίας. 

ΝΕΟ ΒΗΜΑ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ - ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ 
Νέo βήμα στις σχέσεις Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας 
Toυ Αριστείδη Βικέτου 
«Νέο και αναγκαίο βήμα στην πορεία προς την ενότητα, προς την οποίαν μόνον το Άγιο Πνεύμα δύναται να μας οδηγήσει, εκείνην της κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ», χαρακτηρίζουν την συνάντηση τους στα Ιεροσόλυμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος, όπως αναφέρεται στην Κοινή Διακήρυξη που υπέγραψαν. 
Με την Διακήρυξη απευθύνουν έκκληση σε όλους τους χριστιανούς, καθώς και πιστούς κάθε παραδόσεως και όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης, να αναγνωρίσουν ότι επείγει να επιζητείται η καταλλαγή και ενότητα της ανθρώπινης οικογένειας, με πλήρη σεβασμό προς τις νόμιμες διαφορές, για το καλό όλης της ανθρωπότητας και των γενεών του μέλλοντος. 
Στην Διακήρυξη ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πάπας εκφράζουν «κοινή βαθειά ανησυχία για την κατάσταση των χριστιανών της Μέσης Ανατολής και το δικαίωμα τους να παραμένουν πλήρεις πολίτες των χωρών της καταγωγής τους». Αναφέρουν ότι προσεύχονται για την ειρήνη στην Αγία Γη και γενικότερα στην Μέση Ανατολή και ενθαρρύνουν όλες τις πλευρές, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, να εργαστούν για την δίκαιη αναγνώριση των δικαιωμάτων των λαών. Επίσης, αναφέρουν ότι έχουν καθήκον να προσφέρουν κοινή μαρτυρία της αγάπης του Θεού προς όλους τους ανθρώπους και να συνεργαστούν στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, ιδιαίτερα για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας του ανθρωπίνου προσώπου σε όλα τα στάδια της ζωής, της αγιότητας της οικογένειας θεμελιωμένης στον γάμο, της προωθήσεως της ειρήνης και του κοινού καλού. 
«Αποτελεί καθήκον μας να επιζητούμε την οικοδόμηση από κοινού μιας δίκαιης και ανθρώπινης κοινωνίας, στην οποία κανείς δεν θα αισθάνεται αποκλεισμένος και περιθωριοποιημένος», τονίζεται. Οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος αναφέρουν ότι αποφάσισαν να συναντηθούν, όπως οι αείμνηστοι προκάτοχοι τους, Αθηναγόρας και Παύλος Στ', στα Ιεροσόλυμα, «ὅπου ὁ κοινός ἡμῶν Λυτρωτής, Χριστός ὁ Κύριος ἡμῶν, ἔζησεν, ἐδίδαξεν, ἀπέθανεν, ἀνέστη καί ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς, ὅθεν ἀπέστειλε τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐπί τῆς πρώτης Ἐκκλησίας». 


Στην πορεία των πενήντα αυτών ετών αναφέρεται στην Διακήρυξη «ο Θεός, η πηγή πάσης ειρήνης και αγάπης, μας εδίδαξε να σεβώμεθα αλλήλους ως μέλη της χριστιανικής οικογενείας, υπό τον ένα Κύριο και Σωτήρα Ἰησού Χριστό και να αγαπώμεν αλλήλους, ώστε να δυνηθώμεν να ομολογήσωμεν την πίστιν μας εις το ίδιον Ευαγγέλιον του Χριστού, όπως παρελήφθη υπό των Αποστόλων και εξεφράσθη και μετεδόθη εις ημάς υπό των Οικουμενικών Συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας. Στην Κοινή Διακήρυξη οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος, ενώ αναγνωρίζουν ότι οι δύο Εκκλησίες δεν έχουν φθάσει στο σκοπό της πλήρους κοινωνίας, επαναβεβαιώνουν την δέσμευσή τους να συνεχίσουν «βαδίζοντες από κοινού προς την ενότητα, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος προς τον Πατέρα  ίνα πάντες εν ώσιν». Επίσης, τονίζουν ότι προσβλέπουν με έντονη προσδοκία «εις την ημέρα, κατά την οποία θα μετάσχωμεν, τελικώς, από κοινού στο ευχαριστιακό δείπνο». Συναφώς επισημαίνεται ότι ο διεξαγόμενος από ετών θεολογικός διάλογος προσφέρει «θεμελιώδη συμβολή στην προσπάθεια για πλήρη κοινωνία μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων. Ιδιαίτερη σημασία έχει η παράγραφος της Διακήρυξης , στην οποία οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος βεβαιώνουν ότι «ο θεολογικός διάλογος δεν επιζητεί έναν ελάχιστο κοινό παρανομαστή, επί του οποίου να επιτευχθεί συμβιβασμός, αλλά πρόκειται μάλλον περί της εμβαθύνσεως στην κατανόηση του συνόλου της αλήθειας, την οποία ο Χριστός παρέδωσε στην Εκκλησία Του». 
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος βεβαιώνουν ότι «η πιστότης στον Κύριο απαιτεί αδελφική αγάπη και αληθή διάλογο». Στην Διακήρυξη σημειώνεται ότι το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από την προστασία του περιβάλλοντος και ότι επείγει η αποτελεσματική και δεσμευτική συνεργασία των χριστιανών για την εξασφάλιση παντού του δικαιώματος της δημόσιας έκφρασης της πίστης και καλούν τους χριστιανούς «να προωθήσουν αυθεντικό διάλογο μετά του Ιουδαϊσμού, τού Ισλάμ και άλλων θρησκευτικών παραδόσεων». 


Η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Πάπα στο κτίριο της Νουντσιατούρας στα Ιεροσόλυμα κράτησε περισσότερο από ότι είχε προγραμματιστεί, γι' αυτό και καθυστέρησε η προσέλευση τους στον ναό της Αναστάσεως. Στην αρχή της συνάντησης έγινε ανταλλαγή συμβολικών δώρων και ακολούθως οι δύο προκαθήμενοι είχαν ιδιαίτερη συνομιλία. Κατά την υπογραφή της Κοινής Διακήρυξης ήταν παρόντες ο Kαρδινάλιος Παρολίνι, Γραμματέας του Κράτους της πόλης του Βατικανού, ο Καρδινάλιος Κουρτ Κοχ και οι Μητροπολίτες Αμερικής Δημήτριος, Περγάμου Ιωάννης και Γαλλίας Εμμανουήλ. Επίσης εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρέστησαν ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος Σαμαράς, Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου και ο Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος. 


Κατά την προσέλευση τους στο ναό της Αναστάσεως χτυπούσαν οι καμπάνες και στον περίβολο ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πάπας αντάλλαξαν ασπασμό ειρήνης. Κατευθύνθηκαν στον λίθο της Αποκαθηλώσεως και προσκύνησαν ταυτόχρονα. Μετά πήραν θέση απέναντι από τον Πανάγιο Τάφο, ενώ ελληνορθόδοξος χορός έψαλε: "Τον Τάφον σου Σωτήρ". Τους δύο προκαθημένους προσφώνησε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος. Αναγνώστηκαν Ευαγγελικές περικοπές και ακολούθησαν ύμνοι από λατινική χορωδία. Για την σημασία της συνάντησης μίλησαν οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος. Ο Ποντίφηκας πριν την ομιλία του, έπιασε το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχη και το φίλησε. Ο κ. Βαρθολομαίος ανταπέδωσε με ασπασμό, όπως κατά την προσέλευση τους στον ναό. Πατριάρχης και Πάπας είπαν το "Πάτερ ημών" και μετά εισήλθαν και προσκύνησαν στον Πανάγιο Τάφο. Κατά την έξοδο ευλόγησαν τους παρισταμένους. Πριν την αναχώρηση τους από τον ναό Πατριάρχης και Πάπας προσκύνησαν στον φρικτό Γολγοθά. 
Την Δευτέρα ο Πάπας θα επισκεφθεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην κατοικία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων. 


Χθες το πρωί, τελευταία Κυριακή της αναστάσιμης περιόδου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συλλειτούργησε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο με την συμμετοχή ιεραρχών και κληρικών και από τις δύο Εκκλησίες. 
Σε ομιλία του τόνισε ότι η ελπίδα σήμερα είναι: 
-Πρώτον, η διατήρηση με την δύναμη του Θεού της πίστης μέσα από αδυναμίες, αμαρτίες, απειλές και επιβουλές. 
- Δεύτερον, η περιφρούρηση των κατορθωμάτων και σεβασμάτων της χριστιανικής πίστης. 
- Τρίτον, η διαφύλαξη του καθεστώτος των Παναγίων Προσκυνημάτων στους Αγίους Τόπους.
- Τέταρτον η μαρτυρία της πίστεως προς όλους, ομοδόξους, ετεροδόξους, ετεροθρήσκους και αθρήσκους.
- Πέμπτον, και πρώτιστο, «η τήρησις του θελήματος και της εντολής του Θεού, του καλέσαντος τους πάντας δια του Παρακλήτου Πνεύματος εις ενότητα και οδηγούντος ημάς εις πάσαν την αλήθειαν». 
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης πρόσφερε συμβολικά στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων ένα ασημένιο ποτήριο και ένα δισκάριο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

5/25/2014

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ (VIDEO)


ΟΜΙΛΙΑ 
ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ 
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 
ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ 
(25 Μαΐου 2014) 
«Μή φοβεῖσθε ὑμεῖς∙ οἶδα γάρ ὅτι Ἰησοῦς τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε∙ οὐκ ἔστιν ὧδε∙ ἠγέρθη γάρ καθώς εἶπε∙ δεῦτε ἴδετε τόν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος» (Ματθ. 28, 5-6) 
Ἁγιώτατε καί προσφιλέστατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ Πάπα Ρώμης κύριε Φραγκῖσκε, 
Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, λίαν ἀγαπητέ ἐν Κυρίῳ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ, 
Σεβασμιώτατοι, 
Ἐξοχώτατοι καί αἰδεσιμώτατοι ἐκπρόσωποι τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί ὁμολογιῶν, 
Ἀγαπητοί ἀδελφοί, 
Μετά δέους, συγκινήσεως καί εὐλαβείας ἱστάμενοι πρό τοῦ τόπου «ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος», τοῦ ζωοδόχου Μηνύματος, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀνέτειλεν ἡ ζωή, δοξολογοῦμεν τόν πανοικτίρμονα Θεόν, τόν καταξιώσαντα ἡμᾶς τούς ἀναξίους δούλους Του τῆς ὑψίστης εὐλογίας, ἵνα γινώμεθα προσκυνηταί τοῦ τόπου, ὅπου ἐτελεσιουργήθη τό μυστήριον τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. «Ὡς φοβερός ὁ τόπος οὗτος! Οὐκ ἔστι τοῦτο, ἀλλ᾿ ἤ οἶκος Θεοῦ, καί αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γεν. 28,17). 
Ἐλθόντες ὡς αἱ μυροφόροι γυναῖκες τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων «θεωρῆσαι τόν τάφον» (Ματθ. 28,1), ἀκούομεν καί ἡμεῖς, ὡς ἐκεῖναι, τήν ἀγγελικήν προτροπήν: «μή φοβεῖσθε». Ἀποβάλετε ἀπό τῶν καρδιῶν ὑμῶν πάντα φόβον, μή δειλιᾶτε, μή ἀπελπίζεσθε. Ὁ Τάφος οὗτος ἐκπέμπει μηνύματα θάρρους, ἐλπίδος καί ζωῆς. 
Πρῶτον καί μέγιστον μήνυμα ἐκ τοῦ κενοῦ αὐτοῦ Μνημείου εἶναι ὅτι ὁ θάνατος, ὁ «ἔσχατος αὐτός ἐχθρός» μας (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 26), ἡ πηγή ὅλων τῶν φόβων καί τῶν παθῶν, ἐνικήθη∙ δέν ἔχει πλέον τόν τελευταῖον λόγον εἰς τήν ζωήν μας. Ἐνικήθη ἀπό τήν ἀγάπην, ἀπό Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος ἐδέχθη ἑκουσίως νά τόν ὑποστῇ χάριν τῶν ἄλλων. Κάθε θάνατος χάριν τῆς ἀγάπης, χάριν τοῦ ἄλλου, μεταβάλλεται εἰς ζωήν, ζωήν αἰώνιον, ζωήν ἀληθινήν. «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». 
Μή φοβεῖσθε, λοιπόν, τόν θάνατον, ἀλλ᾿ οὔτε καί τό κακόν ὁποιανδήποτε μορφήν καί ἄν ἔχῃ τοῦτο εἰς τήν ζωήν μας. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ συνεκέντρωσεν ἐπάνω Του ὅλα τά βέλη τοῦ κακοῦ: τό μῖσος, τήν βίαν, τήν ἀδικίαν, τόν πόνον, τήν ταπείνωσιν – ὅλα ὅσα ὑφίστανται οἱ πτωχοί , οἱ ἀδύναμοι , οἱ καταπιεζόμενοι , οἱ ἀδικούμενοι , οἱ περιθωριοποιούμενοι καί ταπεινούμενοι εἰς τόν κόσμον. Ἀλλά, βεβαιωθεῖτε ὅλοι οἱ ἐσταυρωμένοι τῆς ζωῆς αὐτῆς, ὅτι, ὅπως συνέβη εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Χριστοῦ, τόν Σταυρόν ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις∙ ὅτι τό μῖσος, ἡ βία καί ἡ ἀδικία δέν ἔχουν μέλλον∙ ὅτι τό μέλλον ἀνήκει εἰς τήν δικαιοσύνην, τήν ἀγάπην καί τήν ζωήν. Καί ἐργασθεῖτε πρός τοῦτο δι᾿ ὅλων τῶν δυνάμεών σας ἐν ἀγάπῃ, πίστει καί ὑπομονῇ.


Ἀλλ᾿ ἐκπέμπει καί ἄλλο μήνυμα ὁ πάνσεπτος οὗτος Τάφος, πρό τοῦ ὁποίου ἱστάμεθα τήν στιγμήν αὐτήν. Εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία δέν προγραμματίζεται∙ ὅτι τόν τελευταῖον λόγον εἰς αὐτήν δέν τόν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ὁ Θεός. Μάτην ἐφύλαξε τόν Τάφον τοῦτον ἡ κουστωδία τῆς κοσμικῆς ἰσχύος. Μάτην ἐτοποθέτησε λίθον μέγαν σφόδρα ἐπί τήν θύραν τοῦ Μνημείου, ὥστε νά μή δύναται οὐδείς νά τόν μετακυλίσῃ. Μάταιοι εἶναι οἱ μακρυχρόνιοι σχεδιασμοί τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς – ὅλα ὑπόκεινται ἐν τέλει εἰς τήν κρίσιν καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Κάθε προσπάθεια τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου νά διαμορφώσῃ μόνος του τό μέλλον του ἐρήμην τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ ματαιοπονίαν. 
Τέλος, ὁ πανίερος οὗτος Τάφος, μᾶς καλεῖ νά ἀποβάλωμεν ἕνα ἀκόμη φόβον, τόν πλέον ἴσως διαδεδομένον εἰς τόν σύγχρονον κόσμον μας: τόν φόβον τοῦ ἄλλου, τοῦ διαφορετικοῦ, τοῦ ἀλλοπίστου, τοῦ ἀλλοθρήσκου, τοῦ ἑτεροδόξου. Αἱ φυλετικαί καί κάθε εἴδους διακρίσεις ἐπικρατοῦν ἀκόμη εἰς πολλάς συγχρόνους κοινωνίας μας καί, τό χειρότερον ὅλων, διαπερνοῦν πολλάκις καί αὐτόν τόν θρησκευτικόν βίον τῶν ἀνθρώπων. Ὁ θρησκευτικός φανατισμός ἀπειλεῖ ἤδη τήν εἰρήνην εἰς πολλάς περιοχάς τῆς γῆς, ὅπου καί αὐτό τοῦτο τό δῶρον τῆς ζωῆς θυσιάζεται εἰς τόν βωμόν τῆς μισαλλοδοξίας. Ἐνώπιον τῆς καταστάσεως αὐτῆς τό μήνυμα τοῦ ζωοδόχου Τάφου εἶναι ἐπεῖγον καί σαφές: ἀγαπήσατε τόν ἄλλον, τόν διαφορετικόν, τόν ἀλλόπιστον, τόν ἑτερόδοξον ὡς ἀδελφόν. Τό μῖσος ὁδηγεῖ εἰς τόν θάνατον, ἡ ἀγάπη «ἔξω βάλλει τόν φόβον» (Α’ Ἰω. 4, 18) καί ὁδηγεῖ εἰς τήν ζωήν. 


Ἀγαπητοί ἀδελφοί, 
Πρό πεντήκοντα ἐτῶν δύο μεγάλοι ἐκκλησιαστικοί ἡγέται, οἱ ἀοίδιμοι Πάπας Παῦλος Ϟ΄ καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔξω ἔβαλον τόν φόβον, τόν φόβον ὁ ὁποῖος ἐπί μίαν χιλιετίαν ἐκράτει μακράν ἀπ᾿ ἀλλήλων, καί ἐνίοτε ἐναντίον ἀλλήλων, τάς δύο ἀρχαίας Ἐκκλησίας, τῆς Δύσεως καί τῆς Ἀνατολῆς, καί ἐπί τοῦ ἱεροῦ τούτου χώρου ἱστάμενοι ἀντήλλαξαν τόν φόβον μέ τήν ἀγάπην. Καί ἰδού ἡμεῖς, οἱ διάδοχοι αὐτῶν, τοῖς ἴχνεσιν αὐτῶν πορευόμενοι, τιμῶντες τήν ἡρωϊκήν αὐτῶν πρωτοβουλίαν, ἀνταλλάξαντες τόν ἀσπασμόν τῆς ἀγάπης, συνεχίζομεν τήν ὁδόν πρός πλήρη μετ᾿ ἀλλήλων κοινωνίαν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ (Ἐφ. 4,15) «ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰω. 17,21) ὅτι οὐδείς ἄλλος δρόμος ὁδηγεῖ εἰς τήν ζωήν πλήν ἐκείνου τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς, τῆς εἰρήνης ἐν ἀληθείᾳ καί τῆς πιστότητος εἰς τήν Ἀλήθειαν. Αὐτόν τόν δρόμον καλοῦνται ὅλοι οἱ χριστιανοί νά ἀκολουθήσουν εἰς τάς μεταξύ των σχέσεις εἰς οἱανδήποτε ἐκκλησίαν ἤ ὁμολογίαν καί ἄν ἀνήκουν, διδόντες τό παράδειγμα πρός τόν λοιπόν κόσμον. Ὁ δρόμος αὐτός εἶναι ἴσως μακρύς καί δύσκολος, καί εἰς ὡρισμένους φαίνεται ἐνίοτε ἀδιέξοδος. Ἀλλ᾿ εἶναι ὁ μόνος δρόμος πού ὁδηγεῖ εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τῆς βουλῆς τοῦ Κυρίου «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21). Μιᾶς βουλῆς, ἡ ὁποία τόν δρόμον τοῦτον ἤνοιξε καί διήνυσεν ὁ ἀρχηγός τῆς πίστεώς μας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ σταυρωθείς καί ἀναστάς ἐπί τοῦ ἱεροῦ τούτου χώρου. Αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 
«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστί» (Α’ Ἰω. 4, 7 ).

φωτογραφίες: Δημήτριος Πανάγος

Homily by His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew at the Joint Prayer Service 
(Holy Sepulcher, May 25, 2014) 
"Do not be afraid; for I know that you seek Jesus who was crucified. He is not here; for he has risen, as He said. Come, see the place where the Lord lay." (Matt. 28.5-6) 
Your Holiness and dearly beloved brother in Christ, 
Your Beatitude Patriarch of the Holy City of Jerusalem, much loved brother and concelebrant in the Lord,
Your Eminences, 
Your Excellencies, and very reverend representatives of the Christian churches and confessions, 
Esteemed brothers and sisters, 
It is with awe, emotion and respect that we stand before "the place where the Lord lay," the life-giving tomb from which life emerged. And we offer glory to the all-merciful God, who rendered us, as His unworthy servants, worthy of this supreme blessing to become pilgrims in the place where the mystery of the world's salvation transpired. "How awesome is this place! This is none other than the house of God, and this is the gate of heaven." (Gen. 28.17) 
We have come as the myrrh-bearing women, on the first day of the week, "to see the sepulcher" (Matt. 28.1), and we too, like they, hear the angelic exhortation: "Do not be afraid." Remove from your hearts every fear; do not hesitate; do not despair. This Tomb radiates messages of courage, hope and life. 
The first and greatest message from this empty Sepulcher is that death, "this last enemy" of ours (see 1 Cor. 15.26), the source of all fears and passions, has been conquered; it no longer holds the final word in our life. It has been overcome by love, by Him, who voluntarily accepted to endure death for the sake of others. Every death for the sake of love, for the sake of another, is transformed into life, true life. "Christ is risen from the dead, by death trampling down death, and to those in the tombs He has granted life." 


Do not, then, be afraid of death; but do not also be afraid of evil, despite any form that this might assume in our life. The Cross of Christ amassed all the arrows of evil: hatred, violence, injustice, pain, humiliation – everything that is suffered by the poor, the vulnerable, the oppressed, the exploited, the marginalized and the disgraced in our world. However, rest assured – all of you who are crucified in this life – that, just as in the case of Christ, the Cross is followed by the Resurrection; that hatred, violence and injustice have no prospect; and that the future belongs to justice, love and life. Therefore, you should work toward this end with all the resources that you have in love, faith and patience. 
Nonetheless, there is another message that emanates from this venerable Tomb, before which we stand at this moment. This is the message that history cannot be programmed; that the ultimate word in history does not belong to man, but to God. In vain did the guards of secular power watch over this Tomb. In vain did they place a very large stone against the door of the Tomb, so that none could roll it away. In vain are the long-term strategies of the world's powerful – everything is eventually contingent upon the judgment and will of God. Every effort of contemporary humanity to shape its future alone and without God constitutes vain conceit. 
Lastly, this sacred Tomb invites us to shed another fear that is perhaps the most prevalent in our modern age: namely, fear of the other, fear of the different, fear of the adherent of another faith, another religion, or another confession. Racial and all other forms of discrimination are still widespread in many of our contemporary societies; what is worst is that they frequently even permeate the religious life of people. Religious fanaticism already threatens peace in many regions of the globe, where the very gift of life is sacrificed on the altar of religious hatred. In the face of such conditions, the message of the life-giving Tomb is urgent and clear: love the other, the different other, the followers of other faiths and other confessions. Love them as your brothers and sisters. Hatred leads to death, while love "casts out fear" (1 John 4.18) and leads to life. 


Dear friends, 
Fifty years ago, two great church leaders, the late Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras, cast out fear; they cast away from themselves the fear which had prevailed for a millennium, a fear which had kept the two ancient Churches, of the West and East, at a distance from one another, sometimes even setting them up against each other. Instead, as they stood before this sacred space, they exchanged fear with love. And so here we are, as their successors, following in their footsteps and honoring their heroic initiative. We have exchanged an embrace of love, even as we continue along the path toward full communion with one another in love and truth (Eph. 4.15) in order "that the world may believe" (John 17.21) that no other way leads to life except the way of love, reconciliation, genuine peace and fidelity to the Truth. 
This is the way that all Christians are called to follow in their relations among themselves – whatever church or confession they belong to – thereby providing an example for the rest of the world. The way may be long and arduous; indeed, to some it may occasionally seem like an impasse. However, it is the only way that leads to the fulfillment of the Lord's will "that [His disciples] may be one." (John 17.21) It is this divine will that opened the way traveled by the leader of our faith, our Lord Jesus Christ, who was crucified and resurrected in this holy place. To Him belong glory and might, together with the Father and the Holy Spirit, to the ages of ages. Amen. 
"Beloved, let us love one another; for love is of God." (1 John 4.7)


Η ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΠΑΠΑ (Αγγλιστί)

φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας
May 25, 2014; Ecumenical Patriarch Bartholomew And Pope Francis Issue Joint Declaration 
JERUSALEM – His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew and His Holiness Pope Francis crossed a fifty-year milestone today, continuing the legacy of their predecessors Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras. In 1964, those leaders broke a silence of centuries and paved the way toward greater dialogue. 
Meeting this afternoon at the Apostolic Delegation in the Old City of Jerusalem, the global heads of the Roman Catholic and the Orthodox Churches signed a Joint Declaration affirming their commitment to seek unity between their respective ecclesial bodies. Moreover, they expressed their profound concern for the situation of Christians in the Middle East and for their fundamental right to remain full citizens of their homelands: 
We are persuaded that it is not arms, but dialogue, pardon and reconciliation that are the only possible means to achieve peace. 
The Pope and the Ecumenical Patriarch also reaffirmed their responsibility and obligation to foster a sense of humility and moderation so that all may feel the need to respect creation and to safeguard it with care:
Together, we pledge our commitment to raising awareness about the stewardship of creation; we appeal to all people of goodwill to consider ways of living less wastefully and more frugally, manifesting less greed and more generosity for the protection of God's world and the benefit of His people. 
Finally, the two world leaders underlined the importance of religious understanding and dialogue: 
We invite all Christians to promote an authentic dialogue with Judaism, Islam and other religious traditions. Indifference and mutual ignorance can only lead to mistrust and unfortunately even conflict. (see full text of the Joint Declaration below) 


Joint Declaration by Ecumenical Patriarch Bartholomew and Pope Francis 
1. Like our venerable predecessors Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras who met here in Jerusalem fifty years ago, we too, Pope Francis and Ecumenical Patriarch Bartholomew, were determined to meet in the Holy Land "where our common Redeemer, Christ our Lord, lived, taught, died, rose again, and ascended into Heaven, whence he sent the Holy Spirit on the infant Church".[1] Our meeting, another encounter of the Bishops of the Churches of Rome and Constantinople founded respectively by the two Brothers the Apostles Peter and Andrew, is a source of profound spiritual joy for us. It presents a providential occasion to reflect on the depth and the authenticity of our existing bonds, themselves the fruit of a grace-filled journey on which the Lord has guided us since that blessed day of fifty years ago. 
2. Our fraternal encounter today is a new and necessary step on the journey towards the unity to which only the Holy Spirit can lead us, that of communion in legitimate diversity. We call to mind with profound gratitude the steps that the Lord has already enabled us to undertake. The embrace exchanged between Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras here in Jerusalem, after many centuries of silence, paved the way for a momentous gesture, the removal from the memory and from the midst of the Church of the acts of mutual excommunication in 1054. This was followed by an exchange of visits between the respective Sees of Rome and Constantinople, by regular correspondence and, later, by the decision announced by Pope John Paul II and Patriarch Dimitrios, of blessed memory both, to initiate a theological dialogue of truth between Catholics and Orthodox. Over these years, God, the source of all peace and love, has taught us to regard one another as members of the same Christian family, under one Lord and Saviour, Jesus Christ, and to love one another, so that we may confess our faith in the same Gospel of Christ, as received by the Apostles and expressed and transmitted to us by the Ecumenical Councils and the Church Fathers. While fully aware of not having reached the goal of full communion, today we confirm our commitment to continue walking together towards the unity for which Christ our Lord prayed to the Father so "that all may be one" (Jn 17:21). 
3. Well aware that unity is manifested in love of God and love of neighbour, we look forward in eager anticipation to the day in which we will finally partake together in the Eucharistic banquet. As Christians, we are called to prepare to receive this gift of Eucharistic communion, according to the teaching of Saint Irenaeus of Lyon[2], through the confession of the one faith, persevering prayer, inner conversion, renewal of life and fraternal dialogue. By achieving this hoped for goal, we will manifest to the world the love of God by which we are recognized as true disciples of Jesus Christ (cf. Jn 13:35). 
4. To this end, the theological dialogue undertaken by the Joint International Commission offers a fundamental contribution to the search for full communion among Catholics and Orthodox. Throughout the subsequent times of Popes John Paul II and Benedict the XVI, and Patriarch Dimitrios, the progress of our theological encounters has been substantial. Today we express heartfelt appreciation for the achievements to date, as well as for the current endeavours. This is no mere theoretical exercise, but an exercise in truth and love that demands an ever deeper knowledge of each other's traditions in order to understand them and to learn from them. Thus we affirm once again that the theological dialogue does not seek a theological lowest common denominator on which to reach a compromise, but is rather about deepening one's grasp of the whole truth that Christ has given to his Church, a truth that we never cease to understand better as we follow the Holy Spirit's promptings. Hence, we affirm together that our faithfulness to the Lord demands fraternal encounter and true dialogue. Such a common pursuit does not lead us away from the truth; rather, through an exchange of gifts, through the guidance of the Holy Spirit, it will lead us into all truth (cf. Jn 16:13).


5. Yet even as we make this journey towards full communion we already have the duty to offer common witness to the love of God for all people by working together in the service of humanity, especially in defending the dignity of the human person at every stage of life and the sanctity of family based on marriage, in promoting peace and the common good, and in responding to the suffering that continues to afflict our world. We acknowledge that hunger, poverty, illiteracy, the inequitable distribution of resources must constantly be addressed. It is our duty to seek to build together a just and humane society in which no-one feels excluded or emarginated. 
6. It is our profound conviction that the future of the human family depends also on how we safeguard – both prudently and compassionately, with justice and fairness – the gift of creation that our Creator has entrusted to us. Therefore, we acknowledge in repentance the wrongful mistreatment of our planet, which is tantamount to sin before the eyes of God. We reaffirm our responsibility and obligation to foster a sense of humility and moderation so that all may feel the need to respect creation and to safeguard it with care. Together, we pledge our commitment to raising awareness about the stewardship of creation; we appeal to all people of goodwill to consider ways of living less wastefully and more frugally, manifesting less greed and more generosity for the protection of God's world and the benefit of His people. 
7. There is likewise an urgent need for effective and committed cooperation of Christians in order to safeguard everywhere the right to express publicly one's faith and to be treated fairly when promoting that which Christianity continues to offer to contemporary society and culture. In this regard, we invite all Christians to promote an authentic dialogue with Judaism, Islam and other religious traditions. Indifference and mutual ignorance can only lead to mistrust and unfortunately even conflict. 
8. From this holy city of Jerusalem, we express our shared profound concern for the situation of Christians in the Middle East and for their right to remain full citizens of their homelands. In trust we turn to the almighty and merciful God in a prayer for peace in the Holy Land and in the Middle East in general. We especially pray for the Churches in Egypt, Syria, and Iraq, which have suffered most grievously due to recent events. We encourage all parties regardless of their religious convictions to continue to work for reconciliation and for the just recognition of peoples' rights. We are persuaded that it is not arms, but dialogue, pardon and reconciliation that are the only possible means to achieve peace. 
9. In an historical context marked by violence, indifference and egoism, many men and women today feel that they have lost their bearings. It is precisely through our common witness to the good news of the Gospel that we may be able to help the people of our time to rediscover the way that leads to truth, justice and peace. United in our intentions, and recalling the example, fifty years ago here in Jerusalem, of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, we call upon all Christians, together with believers of every religious tradition and all people of good will, to recognize the urgency of the hour that compels us to seek the reconciliation and unity of the human family, while fully respecting legitimate differences, for the good of all humanity and of future generations. 


10. In undertaking this shared pilgrimage to the site where our one same Lord Jesus Christ was crucified, buried and rose again, we humbly commend to the intercession of the Most Holy and Ever Virgin Mary our future steps on the path towards the fullness of unity, entrusting to God's infinite love the entire human family. " May the Lord let his face shine upon you, and be gracious to you! The Lord look upon you kindly and give you peace!" (Num 6:25-26). 
______________________________
[1] Common communiqué of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, published after their meeting of 6 January 1964. 
[2] Against Heresies, IV, 18, 5 (PG 7, 1028)

ΣΕ ΑΔΕΛΦΙΚΟ ΚΛΙΜΑ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ (Video)


Ασπασμός ειρήνης και Κοινή Διακήρυξη Βαρθολομαίου –Φραγκίσκου
Ιεροσόλυμα, 
Του Α. ΒΙΚΕΤΟΥ 
Στις 8 απόψε οι χαρούμενες κωδωνοκρουσίες στον ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα ανάγγειλαν την άφιξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου. 
Στο μέσον της αυλής του ναού οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες αντάλλαξαν ασπασμό ειρήνης και κατευθύνθηκαν στον Πανάγιο Τάφο, έξω από τον οποίο έγινε ειδική τελετή. Νωρίτερα, οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος είχαν συνομιλίες μιας ώρας και υπέγραψαν Κοινή Διακήρυξη από οκτώ σημεία. 
Μεταξύ άλλων τονίζεται ότι αμφότεροι προσβλέπουν στην ημέρα, που θα υπάρξει πλήρης κοινωνία μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και επισημαίνεται η σημασία της συνέχισης του θεολογικού διαλόγου, του σεβασμού της δημιουργίας του Θεού δια της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. 
Επίσης, οι κύριοι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος δεσμεύονται να προσφέρουν κοινή μαρτυρία στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και εκφράζουν την αγωνία και το ενδιαφέρον τους για την κατάσταση των χριστιανών στην Μέση Ανατολή. 
Ο Πάπας κάλεσε χθες τον Σιμόν Πέρες και τον Μαχμούτ Αμπάς να μεταβούν στο Βατικανό σε μια προσπάθεια να βρεθεί λύση στο χρονίζον Παλαιστινιακό πρόβλημα. Τη Δευτέρα το μεσημέρι ο Παλαιστίνιος ηγέτης θα παραθέσει γεύμα στον Οικουμενικό Πατριάρχη.


Related Posts with Thumbnails