ΑΝΝΑ ΤΑΜΠΑΚΗ: Η θεατρική δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη από τον 17ο αιώνα έως το 1821 (ΒΙΝΤΕΟ)

Το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη στο πλαίσιο των πολιτιστικών του δράσεων και της προβολής της ιστορικής Συλλογής Σακκουλίδη, η οποία στεγάζεται στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, σε συνεργασία με την Εταιρεία Μελέτης της καθ’ Ημάς Ανατολής διοργανώνει κύκλο διαδικτυακών διαλέξεων υπό τον τίτλο «Τόποι και Πρόσωπα της Πόλης» για την πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού της Πόλης. 

Ακαδημαϊκός συντονισμός προγράμματος: 

Ευαγγελία Αχλάδη, Υπεύθυνη Βιβλιοθήκης Σισμανογλείου Μεγάρου 

Σάββας Τσιλένης, Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης της Καθ’ Ημάς Ανατολής.

Τρίτη 22 Ιουνίου 2021

Άννα Ταμπάκη, Ομότιμη Καθηγήτρια Θεατρολογίας-Ιστορίας του Θεάτρου, Ε.Κ.Π.Α., Η θεατρική δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη από τον 17ο αιώνα έως το 1821.

   

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΤΡΙΑΔΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΑ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ FILIOQUE"

Αγαθαγγέλου Σίσκου, 

Μ. Αρχιμανδρίτου της Μ.τ.Χ.Ε.

"Κατά την χρονική περίοδο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (1259-1282) και παράλληλα με το μεταφραστικό κίνημα, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ανάπτυξη νέων αγιοτριαδικών εικονογραφικών προτύπων στη μνημειακή ζωγραφική, ιδιαίτερα ασυνήθιστων και σπάνιων παραστάσεων μέχρι και τον 11ο αιώνα. Ενδεικτικά παραδείγματα εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή της αρχιεπισκοπής Αχριδών, που βρισκόταν στο μεταίχμιο Δύσης και Ανατολής. 

Στην επαρχία της Καστοριάς, η οποία αποτέλεσε πρωτόθρονη επισκοπή της, μοναδικές τυγχάνουν οι ανθρωπόμορφες παραστάσεις της Αγίας Τριάδας, αφενός μεν του Αγίου Γεωργίου Ομορφοκκλησιάς, που ανάγεται στο β΄ μισό του 13ου αιώνα, αφετέρου δε της Παναγίας Κουμπελίδικης στη βυζαντινή ακρόπολη της Καστοριάς, αναγόμενη μεταξύ των ετών 1260-1280. Αξίζει εκ των προτέρων να σημειωθεί ότι, αμφότερες συνιστούν σαφείς απεικονίσεις της οικονομικής και όχι της αΐδιας Αγίας Τριάδας, η οποία ιστορείται όπως αποκαλύφθηκε στην ιστορία της Θείας Οικονομίας. Δηλαδή ο Πατήρ ως Παλαιός των Ημερών, ο Υιός και Λόγος του Θεού ως Σαρκωμένος και το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς, παραπέμποντας θεολογικά στη μοναρχία του Πατρός, ο οποίος γεννά αχρόνως τον ομοούσιο Υιό και εκπορεύει αϊδίως το Άγιο Πνεύμα. 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΣΜΑ

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Στόν Θρακιώτη τροβαδοῦρο τοῦ Χρωστῆρα 

Ὁ ἀξιόλογος ἐν Ἀθήναις "μετα-νεοβυζαντινός" ζωγράφος, ἁγιογράφος, συγγραφεύς καί Ἄρχων Ἁγιογράφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἰωάννης Μητράκας, μέ πλουσιώτατον καί πολυποίκιλον ἔργον λαϊκοῦ, μυθολογικοῦ, θρησκευτικοῦ καί κοσμικοῦ χαρακτῆρος, συνεχίζει ἐργαζόμενος εἰς τό ἐν Λυκαβηττῷ ἐργαστήριόν του, ἐκτελέσας περίπου ἀπό τοῦ 2000 οὐκ ὀλίγα εἰκονογραφικῶς, καί εἰκονολογικῶς λίαν ἐνδιαφέροντα ἔργα, φθάνοντα μέχρι τῆς πανδημίας τῶν ἡμερῶν μας καί τῆς γενικοτέρας "νέας τάξεως τοῦ κόσμου", ἀναστατωσάσης τά πάντα. 

Τά ἔργα αὐτά διαφόρων μεγεθῶν καί τῆς αὐτῆς τεχνικῆς τοῦ Μητράκα εἶναι μονο- ἤ πολυπρόσωποι συνθέσεις φέρουσαι τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τῆς τεχνοτροπίας τοῦ καλλιτέχνου, ὅπως τά πολλά τετραγωνίδια καί τήν μικρογραφική του μανιέρα. Εὑρίσκονται είς τήν Ἑλλάδα, τήν Πόλη, σέ ναούς, διάφορα ἱδρύματα, ἱδιώτες καί τήν κατοχή του. 

"ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ" ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

«...Πιστεύω πως μέσα στον Παλαιολόγο έκλεισα όλους τους ψαλμούς και τους χυμούς της γέρικης καρδιάς μου, σαν το παλιό δέντρο που, πριν φύγει για πάντα και γείρει τους κλώνους του να πέσει στη μαύρη γης, θέλει να ανθίσει μια τελευταία φορά και να χαρίσει στον κάμπο τη στερνή του ευωδιά και τα τελευταία του φύλλα. Γι' αυτό αντικρίζω τη μουσική του Παλαιολόγου με κάποιο δέος, ξέροντας πως είναι το στερνό μου τραγούδι...».

Με τις παραπάνω φράσεις συνόδευε στα 1961 ο 78χρονος τότε Μανώλης Καλομοίρης, ο Σμυρνιός, την πέμπτη, τελευταία και πλέον μεγαλόπνοη όπερά του με τίτλο «Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος», βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Μια μουσική τραγωδία - θρύλος!

Με τον «Κωνσταντίνο Παλαιολόγο» κλείνει ο κύκλος της δημιουργίας αλλά και της ζωής του Μανώλη Καλομοίρη αφού λίγους μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση της σύνθεσης ο μεγάλος έλληνας συνθέτης ­η δημιουργική πορεία του οποίου συνδέθηκε με την ιδέα μιας συμφωνικής μουσικής που θα «συμπύκνωνε» τα χαρακτηριστικά της εθνικής παράδοσης ­ έφυγε από τη ζωή. Ο θάνατος τον βρήκε στις 3 Απριλίου 1962 χωρίς να προλάβει να δει επί σκηνής το κύκνειο άσμα του, η πρεμιέρα του οποίου δόθηκε από την Εθνική Λυρική Σκηνή στις 12 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στο πλαίσιο του τότε Φεστιβάλ Αθηνών. Διηύθυνε ο Ανδρέας Παρίδης. 

Η σύνθεση της τριμερούς όπερας είχε ολοκληρωθεί στις 23 Φεβρουαρίου 1961 και λίγο αργότερα εκδιδόταν η παρτιτούρα του έργου από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Οι στίχοι και το εν γένει κείμενο του Καζαντζάκη διατηρήθηκαν αυτούσιοι ­ εκτός από κάποιες μικρές παρεμβολές ­ ενώ για λόγους «μουσικής οικονομίας», όπως ο ίδιος ο Καλομοίρης δήλωνε, η δραματική πλοκή τροποποιήθηκε ελαφρώς με τη συντόμευση ορισμένων σκηνών, χωρίς ωστόσο να αλλοιωθούν «ο χαρακτήρας και το χρώμα του έργου του μεγάλου συγγραφέως». Δημοτικό τραγούδι, βυζαντινό μέλος και θρύλοι απεδείκνυαν για μία ακόμη φορά την έντονη έλξη που ασκούσαν στον συνθέτη.
Η όπερα έχει διάρκεια 2 ώρες και 15 λεπτά. 

Στιγμιότυπο από την παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών 2001

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ 4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ "ΚΑΙΡΟΣ" (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο "Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ - Για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης", διοργάνωσε την 4η Συνάντηση Θεολόγων το διήμερο 14 και 15 Μαΐου 2021, με θέμα: «Οι άλλες γλώσσες του Θεού. Ο διάλογος της θεολογίας με την τέχνη». 

Στην διαδικτυακή Συνάντηση απέστειλε βιντεοσκοπημένο Μήνυμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το οποίο παραθέτουμε στη συνέχεια. 

 

Η Ψηλάφηση του Θωμά και η βασίλισσα των Ιωαννίνων στη μεταβυζαντινή μνημειακή τέχνη

Η Ψηλάφηση του Θωμά, μετά το 1382. 
Μετέωρα, σκευοφυλάκιο Μονής Μεταμορφώσεως

Η ερευνητική εργασία της Ελένης Ευαγγέλου με θέμα: «Γυναίκες και εικόνες - Η περίπτωση της Μαρίας Αγγελίνας Δούκαινας Παλαιολογίνας, βασίλισσας των Ιωαννίνων (περ. 1349/50-1394)», αποτελεί μια ξεχωριστή συμβολή στο κεφάλαιο της γυναίκας στην Παλαιολόγεια περίοδο και την μεταβυζαντινή τέχνη. 

Το Γ’ Κεφάλαιο της εργασίας επιγράφεται: «Η Μαρία μετά τη Μαρία: η Ψηλάφηση του Θωμά και η βασίλισσα των Ιωαννίνων στη μεταβυζαντινή μνημειακή τέχνη». 

Σε αυτό το κεφάλαιο εξετάζονται ορισμένες μεταβυζαντινές παραστάσεις με θέμα την Ψηλάφηση του Θωμά στις οποίες εντάσσεται η μορφή της Μαρίας Παλαιολογίνας. Πρόκειται για τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα και κοσμούν ναούς των Ιωαννίνων, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. 

Παραθέτουμε στη συνέχεια κάποια παραδείγματα. 

Γράφει η Ελένη Ευαγγέλου: 

«Το παλαιότερο παράδειγμα προέρχεται από το ναό του Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών στο νησί των Ιωαννίνων (1542). Ο Χριστός τοποθετείται μπροστά στην κλειστή θύρα θολοσκεπούς κτιρίου, ανάμεσα σε δυο ομάδες μαθητών, πατώντας πάνω στην ανώτατη βαθμίδα που οδηγεί σε αυτό. Με το αριστερό χέρι τραβά το χιτώνα αποκαλύπτοντας την πληγή και τεντώνει προς τα επάνω το ελαφρά λυγισμένο δεξί χέρι. Στον αριστερό όμιλο των αποστόλων, πίσω ακριβώς από τον Θωμά, εικονίζεται η βασίλισσα Μαρία ενδεδυμένη με λευκά και πολυποίκιλτα βασιλικά ενδύματα. Η νεαρή γυναίκα εντάσσεται στη σύνθεση ως απλός παρατηρητής: ο Χριστός δεν την ευλογεί με το άγγιγμά του ούτε στρέφει το βλέμμα του προς το μέρος της.  

Η Ψηλάφηση του Θωμά, Μονή Αγίου Νικολάου Φιλανθρωπηνών Ιωαννίνων (1542), 

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΒΑΪΟΦΟΡΟΥ

Μονή Παντάνασσας, Μυστράς (1428)

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

"Γεμάτες ἀπό ὄρθρους καί δειλινά, βουτηγμένα στόν ἦχο μιᾶς καμπάνας, πού τήν κρούει ἡ Πόλη, πού τήν ἐναρμονίζει ἡ Ρωμηοσύνη μαζί μέ τά παιδιά της, πού ντυμένα ἀγγελικά μᾶς τραγουδοῦν, «ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν». 

Ἄνοιξη, φίλησε μας μέ τή δύναμη τῆς φρεσκάδας, σου. Κύριε, «ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν Σοι φαγεῖν τό Πάσχα»;" (Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος). 

Η Βαϊοφόρος, η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, είναι αυτή ακριβώς η ιαχή του υμνωδού: «ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν»!

Ας δούμε συνοπτικά την εικόνα της Βαϊοφόρου, μέσα από την παράδοση της Ορθόδοξης εικονογραφίας. 

Στη σκηνή της Βαϊοφόρου ο Χριστός εικονίζεται "καθήμενος επί πώλου όνου" κατά τον συνήθη, στην Ανατολή, γυναικείο τρόπο. Στο αριστερό του χέρι κρατεί ειλητάριο, ενώ με το δεξιό ευλογεί. Η διάταξη της εικόνας έχει συνήθως τον Κύριο πάνω στο πουλάρι, στο μέσον, περίπου, της όλης σύνθεσης. 

Πίσω του (αριστερά ως προς τον θεατή) εικονίζονται οι μαθητές να ακολουθούν τον διδάσκαλό τους με σπουδή. Η κεφαλή του Χριστού -πλαισιωμένη πάντοτε από φωτοστέφανο- είναι συνήθως στραμμένη προς τους Ιουδαίους (σε κάποιες παραστάσεις ο Χριστός έχει στραμμένη την κεφαλή του προς τους αποστόλους) ενώ η έκφραση του προσώπου Του είναι πραεία και θλιμμένη, "προδηλούσα το πάθος".

Στο βάθος της εικόνας το κάστρο της Ιερουσαλήμ με ανοιχτές καστρόπορτες και πλήθος Εβραίων, ανδρών, γυναικών και παιδιών, που σπεύδουν να προϋπαντήσουν τον Χριστό. Το πλήθος σπρώχνεται να βγει από την πύλη, γέροντες και νέοι που κρατούν βαΐα, και γυναίκες που σηκώνουν νήπια στην αγκαλιά τους ή βρέφη τους ώμους τους. Άλλοι φαίνονται να ξεπροβάλλουν από τα τείχη ή τα παράθυρα για να δουν τον Χριστό. 

Πάνω από τη συνοδεία υψώνεται δένδρο στο οποίο ανεβαίνουν παιδιά που κόβουν με τσεκούρια κλαδιά και τα ρίχνουν στη γη, ενώ άλλα στρώνουν τα ρούχα τους για να πατήσει πάνω το θεοφόρο ονάριο. Η επιγραφή της εικόνας είναι: Η ΒΑΪΟΦΟΡΟΣ. Η παράσταση βαίνει από τα δεξιά προς τα αριστερά, σε αντίθεση π.χ. με το ψηφιδωτό της Εκκλησίας του Monreale της Σικελίας (ιβ΄ αι.), αν και αυτό ακολούθησε βυζαντινό πρότυπο (βλ. το ψηφιδωτό στη Μονή Δαφνίου). 

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε' ΚΑΙ Ο ΣΕΪΧΟΥΛΙΣΛΑΜΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΙΔΗ

Δημοσιεύουμε ένα πρωτότυπο έργο με ισχυρό συμβολισμό.

Ο δημιουργός του, Νίκος Κοσμίδης μας εξηγεί: 

Ένας Χριστιανός και ένας Μουσουλμάνος κληρικός. Ο πρώτος, Οικουμενικός Πατριάρχης των Ρωμιών. Ο δεύτερος, Σεϊχουλισλάμης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Όταν ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση, ο Σουλτάνος διατάζει τον Χατζή Χαλίλ Εφέντη να εκδώσει φετφά με το οποίο θα επιτρέπονταν η σφαγή των Ρωμιών της Πόλης ως αντίποινα. Ο Σεϊχουλισλάμης ζήτησε άδεια να μελετήσει το αίτημα. Κατέφυγε στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, ο οποίος τον διαβεβαίωσε πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο δε συμμετέχει στην Επανάσταση και ικέτευσε τον Χατζή Χαλίλ να προστατέψει τους αμάχους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Ο Χατζή Χαλίλ επέστρεψε στον Σουλτάνο και επικαλούμενος μια περικοπή του Κορανίου, είπε πως δεν μπορεί να εκδώσει φετφά κατά των αμάχων. Τότε, ο Σουλτάνος τον καθαίρεσε και διέταξε να εξοριστεί στη Λήμνο. Πριν την εξορία του, όμως, βασανίστηκε και εκτελέστηκε. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος, όπως και άλλοι Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου μαρτύρησαν επίσης. 

Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Αθανασίου: CARMINA HOMINIBUS

ὑπό Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

«Ἡ τύφλα στά μάτια εἶναι σπάνιο, στήν τέχνη σύνηθες» 

A. Schmidt 

Ὡς γνωστόν εἰς τήν οὕτω καλουμένην "κορωνίδα" τῆς Δημιουργίας, τό μυστηριῶδες ἐτοῦτο κατασκεύασμα, ἀποδίδονται οἱ τίτλοι: Sapiens, Faber, Ludens, Erectus, Empathicus, Oeconomicus, Technologicus, Deus, ἀλλά καί Pecus (ὡς ἀπεκάλει ὁ διαπρεπής φιλόλογος καί ποιητής Δ. Παπακωνσταντίνου "ἐνίους" εἰς τήν Μ. Γ. Σχολήν χαριεντιζόμενος). 

Συγχρόνως ὅμως καί ἕτεροι κολακευτικοί ἤ κνήθοντες τήν ἀκοήν χαρακτηρισμοί, ὡς λεβεντάνθρωποι, ὀμορφάνθρωποι, "φορηταί βιβλιοθῆκαι", ὡς ὁ Ἡλιουπόλεως Γεννάδιος, ὑπεράνθρωποι, ἀλλά καί ἀπάνθρωποι, μισητικοί (Μπακιρτζῆς) δοξομανεῖς, "τελεβίζια-μανεῖς", γλαυκόμορφοι κ.ἄ. 

Ἐδῶ θά ἀσχοληθῶμεν μόνον μέ τούς ὑπερανθρώπους, τουτέστιν τούς καλλιτέχνας, τούς "ἀνωνύμους τούτους (πολλάκις) ἐκτελεστάς τοῦ γενικῶς ἰσχύοντος" (Hauser). Διότι οὗτοι, καίτοι οὐχί σπανίως sui generis, τυγχάνουν ἀνώτεροι τῶν ἄλλων, ἀνήκοντες εἰς μίαν διαφορετικήν σφαῖραν τῆς Δημιουργίας, τῆς φαντασίας καί βιωτῆς. Ἀπευθύνονται εἰς τά ὄμματα, τά ὦτα καί λοιπά ὄργανα τοῦ ἀνθρώπου, καί δή οὐχί μόνον εἰς τόν νοῦν ἀλλά καί εἰς τήν καρδίαν, ὁδηγοῦντες τούς ἀνθρώπους πλησιέστερον ἀλλήλων, τούς χαροποιοῦν, ἐμβάλλουν εἰς στοχασμούς, προβληματίζουν, χρησιμοποιοῦντες ποικίλας ἐκφραστικάς γλώσσας εἰς τά κοσμικά καί τά θρησκευτικά των ἔργα μέ διαφορετικούς ρυθμολογικούς χαρακτῆρας, ὅπως εἰς τόν εὐρωπαϊκόν χῶρον κατά τήν ἀρχαιότητα, τόν μεσαίωνα καί τούς νεωτέρους χρόνους. Παραδείγματα συνιστοῦν ἡ κλασσική τεχνοτροπία, ἡ βυζαντινή, ἡ ρωμανική, ἡ γοτθική, τῆς ἀναγεννήσεως, τοῦ Barock, καί τῶν νεωτάτων χρόνων, μέχρι τῆς μοντέρνας καί μεταμοντέρνας ἐποχῆς, ὡς τοῦ ρεαλισμοῦ, τοῦ ἰμπρεσιονισμοῦ, τοῦ ἐξπρεσιονισμοῦ, τοῦ συμβολισμοῦ, τῆς κηλιδογραφίας (taschismus), τοῦ ναϊβισμοῦ, τοῦ κονστρουκτιβισμοῦ, τῆς art nouveau, τῆς ἀφαιρέσεως, τοῦ σουρεαλισμοῦ, τοῦ ψυχεδελισμοῦ, τοῦ hyperviedism κ.ἄ. 

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΑΘΑΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΑΜΦΙΩΝ (ΜΕΡΟΣ Β') - ΒΙΝΤΕΟ

Η 15η διαδικτυακή διάλεξη του "Lectures Αληθώς", έκφρασης του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου "Αληθώς" εν τω καιρώ της πανδημίας, αποτελεί το β' μέρος της παρουσίασης του θέματος: "ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΑΜΦΙΑ. Η εξέλιξη των Ιερατικών Αμφίων. Θεολογικές και πρακτικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις".

Ο Αρχιμανδρίτης Μιχαήλ Σταθάκης, Αρχαιολόγος και προϊστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Νέου Ψυχικού παρουσίασε σε δύο μέρη το ενδιαφέρον αυτό θέμα, διανθισμένο με πλούσιο εποπτικό υλικό.

Δείτε εδώ το α΄ μέρος.   

Το πρόγραμμα "Lectures Αληθώς" είναι μία πρωτοβουλία του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου "Αληθώς", με έδρα το Μπανάτο της Ζακύνθου, και εμπνευστή τον Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια, δόκιμο ποιητή και Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Μητροπόλεως Ζακύνθου.

Γέροντος πρ. Χαλκηδόνος Αθανασίου: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΥΠΟΥ "SCORTO" ΤΟΥ M. TRIEGEL

ὑπό Γέροντος πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Ἕν ἀνδρογύναιον, τελείως γυμνόν, ἐξηπλωμένον εἰς τήν χειρουργικήν τράπεζαν, τό ὁποῖον δέν παρουσιάζει καμμίαν ἀντίστασιν. Κεῖται ἀταράχως. Θέμα μακάβριον. 

Ἡ παράστασις αὕτη εὑρίσκεται προσφυῶς ἐντός ἀρκοσολίου ἐκ κεραμικῶν πλίνθων. Ἡ τράπεζα εἰς ὁριζοντίαν θέσιν στηρίζεται ἐπί τριῶν καστανῶν ἐκ ξύλου ὑποποδίων, ἕκαστον τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται ἐκ τεσσάρων πασάλων. Αὕτη καλύπτεται ὑπό δύο σινδώνων, μεγάλου καί μικροῦ, μετά ἰχνῶν διπλώματος χρώματος ἀνοικτοπρασίνου καί ἀχνῶν μοτίβων, συνιστώντων τόν διάκοσμόν των. 

Τό ἔδαφος ἀποτελεῖται ἐκ γεωμετρικῶν πλακιδίων ἤ πιθανῶς ξυλίνων τετραγώνων καστανῶν μετά συνδεουσῶν ταινιῶν μικρῶν καί πρασίνων ἤ κρέμ μεγαλυτέρων. 

Ὄπισθεν τοῦ ἐξηπλωμένου κρέμεται ὕφασμα δίκην σαβάνου πρασίνου, σύμβολον τῆς ἐλπίδος, ἡ ὁποία τονίζεται δι' ἀνθέων, ἐξερχομένων ἐκ καρδιῶν καί κυανῶν σταυρῶν, ὑπαινισσομένων τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως. 

Τό ἐπί τῆς τραπέζης ὅμως σῶμα εἶναι λεπτόν ροδοκρέμ μέ ἀνοικτούς τούς ὀφθαλμούς, κείμενον  ἀνάσκελον, μετά μακρᾶς καστανῆς κώμης. Τά δάκτυλά του, μή κρεμαμένης τῆς χειρός, χωρίζονται ἀνά δύο, ἐνῶ τά πέλματα ἀκουμβοῦν ἐπί τοῦ τοίχου τοῦ ἀρκοσολίου. 

Ἀπό τήν ἄνω ἀριστεράν γωνίαν σεβίζει μικρός ἄγγελος. Φορᾶ λαδί μανδύαν καί κυανοῦν ἐπίβλημα ὄπισθεν. Ἐνθυμίζει δέ μορφολογικῶς ἐντόνως τόν "Εὐαγγελισμόν" τοῦ Fra Angelico καί Fra Filippo Lippi, ὅπου ἡ Θεοτόκος κλείνει τό γόνυ δεχομένη τό ρῆμα Θεοῦ. Τό δέ σῶμα τοῦ εἰκονιζομένου, "τό νεκρόν σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν τάφον," ἔργον περίφημον τοῦ H. Holbein, καί εἰς ἀντίστροφον κατεύθυνσιν, μετά λεντίου, καί πως "τήν ἀνατομίαν τοῦ Dr. Tulp" τοῦ Rembrandt, καί τόν "Χριστόν Scorto" τοῦ ἐξαίρετου Montegna.