Πατριαρχικό Συλλείτουργο για την ονομαστική εορτή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό Ίμβρου, συλλειτουργούντων των Πατριαρχών Ρουμανίας κ. Δανιήλ και Βουλγαρίας κ. Δανιήλ.
6/11/2026
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
Πρωτοπρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (θεολόγος, βαλκανιολόγος)
Εφημέριος Διάβας Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων
Η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, κατά την ημέρα αυτή άγει τα ονομαστήρια του. Είναι μία ευλογημένη στιγμή για σύμπασα τον ορθόδοξο κόσμο, καθότι ο πρώτος μεταξύ ίσων, βρίσκεται στο πηδάλιο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας τριάντα πέντε ολόκληρα έτη.
Βέβαια, ο δρόμος αυτός, αν και φαντάζει δρόμος δύναμης και εξουσίας, είναι βαθύτατα δρόμος διακονίας, λύπης και δοκιμασιών. Η ιστορία του Βυζαντίου διδάσκει πόσο δύσβατος είναι ο δρόμος του Οικουμενικού Πατριάρχη όλα τα χρόνια από τη στιγμή υπάρξεως του θεσμού. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από θεσμός. Είναι μαρτυρία και η μαρτυρία δεν συνάδει με εύκολες ημέρες και ρόδινες επιλογές. Ένα πρόσωπο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στέκεται στο Φανάρι, ενώ την ίδια στιγμή οι ποικιλόμορφοι εχθροί αναζητούν να μειώσουν τον ρόλο, την θέση και το κύρος του ιδίου, αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε διεξοδικά στο γεγονός ότι ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης είναι ένας ευφυής άνθρωπος, ο οποίος εργάζεται με τον ίδιο ζήλο για την αγάπη, την ειρήνη και την ενότητα. Όλα αυτά τα χρόνια της Πατριαρχικής του διακονίας έχουν σημειωθεί αναρίθμητες ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες προς κατευθύνσεις, οι οποίες σχετίζονται με την πνευματική, ιστορική, πολιτισμική και κοινωνική κληρονομιά του Φαναρίου. Και είναι, πράγματι, αξιοσημείωτο το άνοιγμα που επιτελείται όλα αυτά τα χρόνια της Πατριαρχίας του, αφού η Μητέρα Εκκλησία δεν εγκλωβίζεται σε έναν εξιδανικευμένο, ακόμη και ταριχευμένο ιστορικό ρόλο, που της προσέδωσε το εκκλησιαστικό δίκαιο, αλλά με δυναμικό τρόπο δραπετεύει από αγκυλώσεις ιστορικές και κοινωνικο-πολιτισμικές, διαμορφώνοντας το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Όλα αυτά βέβαια απαιτούν πίστη στην Εκκλησία του Χριστού και στον ιστορικό ρόλο που καλείται να διαδραματίσει στη σύγχρονη εποχή.
Ορισμένοι, εμπνεόμενοι από προσωπικές ιδεοληψίες και άκρατους ιδεολογισμούς, τους οποίους βαπτίζουν ορθόδοξο φρόνημα και πίστη, φέρονται εναντίον του προσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Κι αυτό, ίσως, συμβαίνει διότι δεν αντέχουν την δραπέτευση της εκκλησιαστικής πραγματικότητας από το βέβαιο και δεδομένο. Κάτι τέτοιο, όμως, ουσιαστικά απέχει από την συνάντηση, την συνδιαλλαγή και κατ’ επέκταση την συναντίληψη και συνδιαμόρφωση. Κυρίως δε, από την συνάντηση και συμπόρευση. Άλλοτε, του προσάπτουν βαρείς χαρακτηρισμούς και επιδεικνύουν αήθεις συμπεριφορές, οι οποίες απορρέουν από έναν άκαμπτο ηθικισμό και ευσεβισμό. Αδυνατώντας, μάλιστα, να κατανοήσουν τον ρόλο της σύνθεσης και της καινοτομίας των πραγμάτων, κατά το πατερικό πρότυπο, δείχνουν έμπρακτα την ασέβεια τους προς το πρόσωπό του. Κι όλα αυτά υποτίθεται από ορθόδοξους χριστιανούς, οι οποίοι προβάλλονται ως τιμητές των πάντων και μοναδικοί υπερασπιστές της Εκκλησίας, αγνοώντας την ίδια στιγμή πως δεν σώζουμε εμείς την Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία σώζει εμάς.
Είναι η εποχή μας αλλόκοτη, πολυσύνθετη, αλλοτριωμένη και χρειάζεται μία διακριτική ανάγνωση του καιρού στον οποίο ζούμε, αλλά και μία δυναμική ανάλυση των δομών του κόσμου και του υπαρξιακού προσανατολισμού του ανθρώπου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αντιλαμβανόμενος ορθά τις ύποπτες σιωπές των καιρών αλλά και τις εκκωφαντικές προκλήσεις των νέων αναδυόμενων τεχνολογικών και υπαρξιακών δεδομένων, χωρίς να εξορκίζει τα πράγματα, συνθέτει μέσα από την συνάντηση με τον άλλον, τον διαφορετικό, ο οποίος παραμένει και θα παραμένει πάντοτε αδελφός, ανεξάρτητα από τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, πνευματικές αξιώσεις και καταβολές του. Το παράδειγμα των Πατέρων της Εκκλησίας, το οποίο γνωρίζει και υιοθετεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης, έχει να προσδώσει πολλά στον διάλογο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο, τις χριστιανικές ομολογίες και τις θρησκείες της Οικουμένης. Εξάλλου, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, φυλάσσοντας θερμοπύλες από ορατούς και αοράτους εχθρούς που υποσκάπτουν τον ιστορικό του ρόλο και την σύγχρονη παρουσία του στην Οικουμένη, δεν οπισθοχωρεί από την αλήθεια των πραγμάτων.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, προικισμένη προσωπικότητα με ποικίλα χαρίσματα από τον Θεό, δίνει την μαρτυρία της πίστης και του ρόλου της Μητρός Εκκλησίας σε μία εποχή δύσκολων ανατροπών. Ο διορθόδοξος, διαχριστιανικός και διαθρησκειακός διάλογος δεν μπορεί να σβήσει τώρα που οι καιροί το απαιτούν. Το οικολογικό είναι βαθύτατα πνευματικό θέμα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί, όπως σημειώνει. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ένας διαρκής αγώνας, όπως πράττει ο ίδιος. Όλα τα παραπάνω με πίστη στο ορθόδοξο ήθος και στον σημαίνοντα ρόλο που μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ταυτόχρονα δε με ανάγνωση της εποχής μας, ώστε η Εκκλησία να μην αποκοπεί από την κοινωνία και τον κόσμο, αλλά καταφέρνοντας, παράλληλα, κάτι που δεν καθίσταται τραυματικό· να μην γίνει κόσμος. Ο Θεός να δίνει στον Οικουμενικό μας Πατριάρχη υγεία για να συνεχίσει το τεράστιο και αξιόλογο έργο του, ώστε να υμνείται το όνομα του άγιου Θεού στα πέρατα της Οικουμένης.
6/10/2026
Vespers in the Ecumenical Patriarch’s native village: Patriarchs of Romania and Bulgaria join in Prayer
The Patriarchs of Romania and Bulgaria participated on Wednesday evening in the Vespers service celebrated at the “Holy Great-Martyr and Trophy-Bearer George” Church in Agioi Theodoroi, the native village of Ecumenical Patriarch Bartholomew I.
In the presence of Patriarch Daniel of Romania and Patriarch Daniil of Bulgaria, litanies were offered during the service in Greek, Romanian, and Bulgarian. The two Primates travelled especially to the island of Imbros (Turkey) to join Ecumenical Patriarch Bartholomew, who will celebrate his name day on Thursday in his homeland.
Also attending the Vespers service were Metropolitan Emmanuel of Chalcedon, Metropolitan Kyrillos of Imbros and Tenedos, Metropolitan Philotheos of Thessaloniki, as well as other hierarchs and clergy of the Ecumenical Patriarchate.
Members of the delegation accompanying His Beatitude Patriarch Daniel to the anniversary events include Archimandrite Andrei Anghel, Patriarchal Vicar; Archdeacon Nicolae Iftimiu, Coordinating Patriarchal Counsellor and Director of the Basilica News Agency of the Romanian Patriarchate; and Fr Mihai Mușat, Patriarchal Secretary at the Sector for Inter-Church, Interreligious Relations and Relations with the Romanian Communities from Abroad.
His Beatitude Patriarch Daniil of Bulgaria is accompanied by Metropolitan Seraphim of Nevrokop.
Following the service, the Primates exchanged gifts, while the Ecumenical Patriarch and the Patriarch of Bulgaria delivered addresses.
Ecumenical Patriarch’s Welcome Address
“Your Beatitudes and dear Brother Patriarchs, You have left Your Thrones and Your many demanding primatial responsibilities and have come, for our sake, to a small but historic island, where our common Christian faith has deep roots,” said His Sanctity Bartholomew I.
“Its inhabitants, our countrymen and women, are simple, pious, and hospitable people. During the last decades of the twentieth century, they suffered greatly and dwindled in number. Yet they managed to preserve their faith and traditions, their manners and customs, and to prove themselves worthy of their blessed forebears.”
“Your presence here, Most Blessed Brothers, is a unique encouragement and grace for them and for our whole island, which will long remember that two venerable Orthodox Primates, alongside the Imbrian Patriarch Bartholomew, came, kept the feast, bestowed their benediction, and gave them courage, honour, hope, and optimism, strengthening their faith and uplifting their morale,” the Ecumenical Patriarch added.
Renewal of Communion in Christ
Patriarch Daniil of Bulgaria recalled that it was in the same church in Agioi Theodoroi that the current Ecumenical Patriarch received the Holy Baptism, the monastic tonsure, and the monastic name of Bartholomew.
“Here, we believe, those virtues which continue to characterise Your Holiness to this day were first cultivated: simplicity, hospitality, sincere love for one’s neighbour, and profound fidelity to the Church’s age-old tradition. This is why you rightly stated in an interview: ‘I am Imvrian in both soul and body’ (June 27, 2011),” said His Beatitude Daniil.
“And indeed, this confession is not merely a recollection of your Imvrian origins, but an expression of a profound spiritual bond with the place, the people, and the tradition that shaped the first steps of your life.”
The Patriarch of Bulgaria expressed his heartfelt gratitude for the invitation to participate, together with the Patriarch of Romania, in the Ecumenical Patriarch’s name day celebrations.
“Our presence here is not merely an expression of respect for Your Holiness. Above all, it bears witness to the unity of Orthodoxy, the fraternal communion of the Holy Churches of God, and our common journey ‘in the bond of peace’ (Ephesians 4:3),” Patriarch Daniil of Bulgaria emphasised.
His Beatitude concluded his message with congratulations and brief prayers for Ecumenical Patriarch Bartholomew on this anniversary occasion.
At the end of the event, Metropolitan Kyrillos of Imbros and Tenedos, host of the celebrations, expressed his joy and gratitude for the presence of the three Patriarchs and noted that the day was a historic one for the Metropolis under his pastoral care.
Celebrations Continue
On Thursday, the Ecumenical Patriarch will celebrate his name day at the “Dormition of the Mother of God” Cathedral in Panagia (Gökçeada), the most important city on the island of Imbros.
At the Divine Liturgy celebrated on the feast of Holy Apostles Bartholomew and Barnabas, Ecumenical Patriarch Bartholomew, Patriarch Daniel of Romania, and Patriarch Daniil of Bulgaria will concelebrate.
This year’s celebrations are particularly significant as they mark the 35th anniversary of His Holiness Bartholomew I’s election as Ecumenical Patriarch of Constantinople, the centenary of the establishment of the Metropolis of Imbros and Tenedos, and one thousand years of Orthodox Christian witness on the island of Imbros.
This year also marks the 65th anniversary of His Holiness Bartholomew I’s ordination.
Photo credit: Archimandrite Andrei Anghel (featured image)
Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ (ΒΙΝΤΕΟ)
Απόψε, Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026, στον Ι. Ναό Αγίου Γεωργίου της Κοινότητας Αγίων Θεοδώρων στην Ίμβρου, τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός της μνήμης του Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, χοροστατούντος του εορτάζοντος τα ονομαστήρια του, Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Συγχοροστάτησαν οι Μακαριώτατοι Πατριάρχες Ρουμανίας κ. Δανιήλ και Βουλγαρίας κ. Δανιήλ.
Ο οικείος Ποιμενάρχης, Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος καλωσόρισε τους Προκαθημένους στην χαρά του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, επιδίδοντας δώρα στους υψηλούς προσκεκλημένους. Προσφώνησε ο Πατριάρχης Βουλγαρίας και αντιφώνησε συγκινημένος ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Παραθέτουμε το σχετικό βίντεο.
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ
Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης της Εκκλησίας της Ρουμανίας κ. Δανιήλ, έφτασε σήμερα Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2026, στη νήσο Ίμβρο για να συμμετάσχει στις λειτουργικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στην ονομαστική εορτή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και στην 35η επέτειο της εκλογής του ως Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Οι επετειακοί εορτασμοί λαμβάνουν χώρα στο χωριό καταγωγής του Οικουμενικού Πατριάρχη, στους Αγίους Θεοδώρους, και θα κορυφωθούν αύριο Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026, εορτή του Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, με το Πατριαρχικό Συλλείτουργο που θα τελεστεί στον Μητροπολιτικό Ναό στην Παναγία.
Στην Θεία Λειτουργία θα συλλειτουργήσουν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ και ο Πατριάρχης Βουλγαρίας Δανιήλ.
Φέτος συμπληρώνονται, επίσης, 65 χρόνια ιερωσύνης για τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ενώ η Μητρόπολη Ίμβρου και Τενέδου τιμά την 100ή επέτειο από την ίδρυσή της και τα χίλια χρόνια ορθόδοξης μαρτυρίας στο νησί της Ίμβρου.
5/05/2023
Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Η εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, από ρωσικής πλευράς, και με την ένοχη σιωπή των Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Η έντονη δραστηριότητα της Μόσχας καταγράφεται στο site του μορφώματος της, με τίτλο «Πατριαρχική Εξαρχία Αφρικής».
Εδώ εστιάζουμε σε μερικά πρόσφατα γεγονότα, ενδεικτικά της ρωσικής διείσδυσης στη Μαύρη Ήπειρο, με κάθε δυνατό τρόπο.
Στις 18 Μαρτίου 2023 ο ραδιοφωνικός σταθμός Sputnik έβγαλε στον αέρα μια εκπομπή για την λεγόμενη «Πατριαρχική Εξαρχία Αφρικής».
Στην εκπομπή συμμετείχαν ο καθηρημένος από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας «Πατριαρχικός Έξαρχος» της Αφρικής πρ. Μητροπολίτης Κλιν Λεωνίδας, ο πρωθιερέας Ανδρέας Νόβικοβ, ο αρχιερατικός επίτροπος των ενοριών της «Πατριαρχικής Εξαρχίας» στη Νιγηρία Αρχιμανδρίτης Νίφων (Ούλε), ο Πρόεδρος του Ιεραποστολικού Τμήματος της Εξαρχίας ιερέας Γεώργιος Μαξίμοβ, ο ιερέας Γεώργιος Τσαμπβέρα (Μαλάβι), η μοναχή Ματρόνα Τζεπτσιρτσίρ (Κένυα).
Οι συμμετέχοντες στην εκπομπή μίλησαν «για την ολέθρια κατάσταση των ορθόδοξων χριστιανών στην Αφρική» και για τις αλλαγές που έγιναν χάρη στην δημιουργία της Εξαρχίας, ανέφεραν γιατί την κεντρική οδό στην Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία ονόμασαν προς τιμή της Ρωσίας και πώς οι Αφρικανοί στηρίζουν τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Και μόνο από το τελευταίο φαίνεται πως η εισβολή στην Αφρική δεν είναι μόνο εκκλησιαστική, αλλά και πολιτική δια της Εκκλησίας. Το Πατριαρχείο Μόσχας δεν ευλογεί απλώς τη εισβολή στην Ουκρανία, αλλά προωθεί πάση τη κτίσει την ρωσική πουτινική πολιτική, με σκοπό τον εξαγιασμό της «Αγίας Ρωσίας».
Φυσικά, δεν λείπουν οι …παράλληλες ενέργειες.
Στις 27 Μαρτίου 2023, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην Πρετόρια, την πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής, μεταξύ του Γραμματέα Διαχριστιανικών Σχέσεων του DECR, Ιερομόναχου Stefan (Igumnov), του Αρχιερέα Daniel Lugovoi, Προϊσταμένου του Ναού του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ στο Γιοχάνεσμπουργκ, με την ηγεσία του Συμβουλίου Εκκλησιών της Νότιας Αφρικής: Επίσκοπος Malusi Mpumlwana, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου, Πάστορας Mzwandile Molose, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Συμβουλίου, Πάστορας Lungile Mpetsheni και Διευθυντής Προγράμματος του Συμβουλίου, Pulane Baloyi.
Από ρωσικής πλευράς, στη συνάντηση συμμετείχε και ο επικεφαλής του τμήματος εξωτερικών σχέσεων του «Κέντρου Διεθνούς Συνεργασίας του Υπουργείου Παιδείας της Ρωσίας» A. G. Averkova.
Τα μέρη συζήτησαν θέματα συνεργασίας μεταξύ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Συμβουλίου Εκκλησιών της Νότιας Αφρικής, έργα που αφορούν την ανάπτυξη ρωσικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων στη Νότια Αφρική και άλλα θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.
Αυτή η συνάντηση ήταν μέρος μιας κοινής επίσκεψης στη Νότια Αφρική από τον Ιερομόναχο Στέφαν (Igumonov), Γραμματέα Διαχριστιανικών Σχέσεων του DECR, και μια αντιπροσωπεία του ρωσικού Υπουργείου Παιδείας, των ρωσικών κολεγίων και των μέσων ενημέρωσης. Το ταξίδι είχε προγραμματιστεί να συμπέσει με μια συνεδρίαση της διακυβερνητικής επιτροπής Ρωσίας-Νοτίου Αφρικής που πραγματοποιήθηκε στην Πρετόρια.
Επομένως, Ρωσική Εκκλησία και Ρωσικό κράτος συμπορεύονται παντού, με κοινό σκοπό την εξάπλωση της «Αγίας Ρωσίας» σε όλη την οικουμένη.
Την ίδια στιγμή, στις 30 Μαρτίου 2023, πραγματοποιήθηκε στρογγυλή τράπεζα με θέμα: «Διεθνής Συνεργασία: Ρωσία – Αφρική» στο Κεντρικό Σπίτι των Δημοσιογράφων στη Μόσχα, με τη συμμετοχή εκπροσώπων της «Πατριαρχικής Εξαρχίας Αφρικής».
Ο κρατικός μηχανισμός της Ρωσίας είναι στη διάθεση της Ρωσικής Εκκλησίας και η όλη υπόσταση του Πατριαρχείου Μόσχας υφίσταται για να υπηρετεί την κρατική μηχανή.
Ο Πούτιν είχε εκδηλώσει για πρώτη φορά τις φιλοδοξίες του για την Αφρική τον Οκτώβριο του 2019, όταν φιλοξένησε τους 43 ηγέτες αφρικανικών κρατών στην πρώτη σύνοδο κορυφής Ρωσίας – Αφρικής στο Σότσι. Εκτοτε, μια σειρά από χώρες, από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία έως το Μάλι και από την Μπουρκίνα Φάσο έως το Σουδάν, πλησιάζουν τη «σφαίρα επιρροής» της Μόσχας. Τώρα, με όχημα την Ρωσική Εκκλησία, η ρωσική διείσδυση έχει και «έρεισμα».
Αυτόν τον καιρό αρκετοί Ορθόδοξοι – κληρικοί και λαϊκοί – ολοφύρονται και κόπτονται για την αποπομπή των ρωσόφιλων μοναχών (του Μητροπολίτη Ονούφριου) από την Λαύρα του Κιέβου, μετά από σχετική απόφαση της Κυβέρνησης της Ουκρανίας, λόγω ακριβώς της απαράδεκτης ρωσικής εισβολής.
Ξεχνούν, άραγε, όλοι αυτοί ότι όλα τα έχει κάνει πρώτη η Εκκλησία της Ρωσίας.
Αυτή δεν διέκοψε την λειτουργία του Μετοχίου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Μόσχα και εξεδίωξε τον Μητροπολίτη Κυρήνης, ο οποίος διακονούσε εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια;
Εξάλλου στην Αφρική, σύμφωνα με δήλωση ντόπιου ιερέα «πολλοί εφημέριοι πήγαν με την Εξαρχία των Ρώσων αλλιώς θα έκλειναν τους ναούς». Που σημαίνει ότι οι Ρώσοι με τον δικό τους τρόπο εκεί καταλαμβάνουν ναούς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Είναι τραγικό – το λιγότερο – οι ρωσόφιλοι κληρικοί της Ουκρανίας να μιλούν για «διωγμό», για «καταπάτηση θρησκευτικών ελευθεριών» και να ταυτίζουν τα «πάθη» τους με τον Χριστό, όταν η αγαπημένη τους «Αγία Ρωσία» καταστρέφει την Ουκρανία και εισβάλλει ως κατακτητής στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ "ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ"
Ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος σε μια παραληρηματική ανακοίνωσή του, καλεί τις Ορθόδοξες Εκκλησίες και τις θρησκευτικές κοινότητες να καταδικάσουν την απόφαση της Κυβέρνησης της Ουκρανίας που θέτει εκτός της Λαύρας του Κιέβου την εν Ουκρανία ρωσική εκκλησιαστική παρουσία.
Μαζί με τον Πατριάρχη Πορφύριο έχουν προβεί σε ανάλογες …οργίλες δηλώσεις και άλλοι Σέρβοι ιεράρχες.
Το ότι ο Πατριάρχης των Σέρβων ταυτίζει την Ορθοδοξία μόνο με τον Μητροπολίτη Ονούφριο, είναι τουλάχιστον θλιβερό.
Επειδή λέει και ξαναλέει με έμφαση ότι "όλος ο χριστιανικός κόσμος γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, είναι η μόνη κανονική Εκκλησία», καλό θα ήταν να αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι πλέον υπάρχει Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας και το ποτάμι δε γυρίζει πίσω.
Το τραγικό εδώ είναι ότι τον Σερβίας Πορφύριο δεν τον ενοχλεί η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν βλέπει την καταστροφή της χώρας ούτε τους χιλιάδες νεκρούς, αλλά ...ξεσπαθώνει μήπως οι ..φίλοι του φιλορώσοι χάσουν την Λαύρα του Κιέβου, κάτι που είναι άξιον και δίκαιον υπό τις παρούσες συνθήκες και θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού.
Διαρρηγνύει τα ιμάτια του ο Σερβίας Πορφύριος επειδή η Λαύρα του Κιέβου «αλλάζει χέρια», αλλά δεν λέει λέξη για την βάναυση εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Καμία τοποθέτηση υπέρ του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου της Ορθοδοξίας. Αλλά βέβαια, εκεί δεν υπάρχει θέμα γιατί ό,τι κάνουν οι φίλοι του οι Ρώσοι είναι καλώς καμωμένο! Ό,τι κάνουν αυτοί είναι «κανονικό», ενώ όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την «Αγία Ρωσία» του Σερβίας Πορφυρίου είναι «αντικανονικός» (sic).
Ο Σερβίας Πορφύριος δεν ενοχλείται από την «θεολογία του πολέμου», που διατυπώνει έργοις και λόγοις ο Μόσχας Κύριλλος. Αντιθέτως την επικροτεί. Μας λέει ότι «οι πόλεμοι, δίκαιοι και άδικοι, γίνονται από κράτη και όχι από εκκλησίες». Δεν ακούει τον Μόσχας Κύριλλο όταν προτρέπει …πατρικά και …ισλαμικά; «Πηγαίνετε γενναία να εκπληρώσετε το στρατιωτικό σας καθήκον. Και να θυμάστε ότι αν δώσεις τη ζωή σου για την πατρίδα σου, θα είσαι με τον Θεό στο βασίλειό του, τη δόξα και την αιώνια ζωή του».
Όταν ο Ουκρανικός λαός αντιστέκεται στον ρώσο ειβολέα, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος, ο Σερβίας Πορφύριος γράφει: «Η συμπεριφορά της ουκρανικής κρατικής ηγεσίας μαρτυρεί ότι ο πραγματικός -μάλλον απώτερος- στόχος της είναι να σβήσει την ιστορική μνήμη και όλα τα ίχνη της αρχικής Ορθοδοξίας στην Ουκρανία».
Όταν η σημερινή Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας ήταν 30 χρόνια στο περιθώριο και σε κατάσταση διωγμού και σχίσματος κυρίως και κατ’ εξοχήν από την Ρωσική Εκκλησία, τότε δεν υπήρχε «παραβίαση των θρησκευτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στην Ουκρανία»;
«Υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στη φοβερή αδικία», κραυγάζει ο Σερβίας Πορφύριος, ενώ ταυτόχρονα προσεύχεται «θερμά στον Κύριο για το τέλος του αδελφοκτόνου πολέμου στην Ουκρανία και για την εγκαθίδρυση ευλογημένης ειρήνης σε αυτόν όσο το δυνατόν συντομότερα».
Για τον Σερβίας Πορφύριο δεν υπάρχει εισβολή, δεν υπάρχει επιτιθέμενος, αλλά γενικώς και αορίστως «αδελφοκτόνος πόλεμος».
Το αίμα των αθώων, των αμάχων, των στρατιωτών, κι από τις δύο πλευρές, δεν τον συγκινεί. Καμία αναφορά σε αυτούς.
Κρίμα για τον Σερβίας Πορφύριο… Όταν του είχα πάρει συνέντευξη το 2000 – ήταν τότε Επίσκοπος Έγρας -για τον Τηλεοπτικό Σταθμό της Μητροπόλεως Πατρών ΛΥΧΝΟΣ, στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλων Κόβιλιε, όπου ήταν Ηγούμενος, άλλα νόμιζα.
Αλλά αρχή άνδρα δείκνυσι… Τώρα αποκαλύπτεται σε ολόκληρο το ρωσικό του μεγαλείο: εραστής της «Αγίας Ρωσίας», όχι της Ορθοδοξίας.
Απάντηση στον «εκκλησιολόγο» Διονύσιο Σλιόνοφ / Answer to the “ecclesiologist” Dionysios Slionov
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Ο κληρικός της Εκκλησίας της Ρωσίας Διονύσιος Σλιόνοφ, καθηγούμενος της ιεράς μονής Αγίου Ανδρέου του Στρατηλάτη, καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας και διευθυντής του Τμήματος Μεταπτυχιακών Σπουδών της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας, δημοσίευσε πρόσφατα ένα κείμενο με τίτλο: «Κριτική της θεωρίας περί πρωτείου τιμής και εξουσίας εξ απόψεως της ορθοδόξου Eκκλησιολογίας».
Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα οποιοδήποτε κείμενο. Είναι ένα κείμενο προγραμματικών αρχών της Ρωσικής Εκκλησίας για το ζήτημα του «πρωτείου τιμής» του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Γι’ αυτό και δημοσιεύεται στο επίσημο site του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.
Επειδή ο συντάκτης του με θεωρεί «οπαδό» του «πρωτείου» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναγκάζομαι να απαντήσω – ενδεκτικώς – στην επιχειρηματολογία του, κυρίως όσον αφορά το Φως Φαναρίου, το οποίο διαχειρίζομαι και στο οποίο παραπέμπει δαψιλώς ο ρώσος κληρικός.
Γράφει ο εν λόγω: «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και οι οπαδοί του καθ’ όλη τη διάρκεια της συζητήσεως που διεξάγεται, δεν προέβησαν σε καμία πραγματική κίνηση, δήλωση ή υποχώρηση και δεν εξεδήλωσαν καμία έμπρακτη μετάνοια με σκοπό την εξομάλυνση της καταστάσεως. Τούτο αποδεικνύεται όχι μόνον από τα επιστημονικά και ψευδοεπιστημονικά δημοσιεύματα, τα οποία διακινούνται από την πλευρά τους, αλλά και από μια τεράστια γκάμα δημοσιογραφικών τοποθετήσεων, που εκφράζονται σε όλα τα επίπεδα τόσο από ηγετικά πρόσωπα, όσο και από τους δημοσιογράφους, ιδεολόγους της θεωρίας του πρωτείου τιμής και εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου και του διευθυντή της ιστοσελίδας «Φως Φαναρίου» Π.Α. Ανδριοπούλου, ο οποίος άκρως επιθετικά προωθεί τις α΄ ή β΄ σκέψεις⁴¹».
Και ο κληρικός Διονύσιος Σλιόνοφ σημειώνει στην σχετική παραπομπή του: «Πρβλ. ένα εκ των τελευταίων δημοσιευμάτων του Π. Ανδριοπούλου, όπου εμφανίζει την ευκταία περί του Οικουμενικού Πατριάρχη ως κεφαλή της Εκκλησίας διδασκαλία ως πραγματική (Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Οικουμενικός Πατριάρχης η κεφαλή των Ορθοδόξων (26 Ιανουαρίου 2023)».
Ο ρώσος κληρικός θεωρεί πως «άκρως επιθετικά» προωθώ τις περί «πρωτείου» θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όμως, το κείμενό μου, στο οποίο παραπέμπει, αναφέρεται σε πολύ συγκεκριμένες τοποθετήσεις περί του θέματος και όχι σε προσωπικές εκτιμήσεις. Ιδού τι έγραφα:
«Σε πρόσφατη συνέντευξή του, στη μεγάλη ομογενειακή εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» της Αμερικής, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β’ απάντησε στην ερώτηση του Θ. Καλμούκου αν είναι «δόκιμος ο χρόνος να καλέσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης μία Σύναξη των Προκαθημένων», ως εξής:
«Είναι προσωπική απόφαση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου ως η κεφαλή των Ορθοδόξων όποτε το κρίνει θα το κάνει γιατί ο Θεός του έχει δώσει σοφία».
Φυσικά η Κεφαλή, Δομήτωρ της Εκκλησίας είναι θεολογικώς ο Χριστός, αλλά η κεφαλή της υπ’ ουρανόν Ορθοδοξίας –ως πρωτεύθυνος– είναι, ιεροκανονικώς, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κι αυτό δεν μειώνει κανένα.
Το έχει πει ξεκάθαρα και ο Σεβ. Μητροπολίτης Σπάρτης κ. Ευστάθιος: «Η Κεφαλή της Εκκλησίας μας γενικώς αναγνωρίζουμε ότι είναι ο Χριστός μας. Αλλά επί της Γης είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης».
Αίφνης θυμήθηκα πρόσφατη αναφορά της Αρχιγραμματείας της Εκκλησίας της Αλβανίας σε κείμενο του Αρχιγραμματέως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Γρηγορίου Φραγκάκη.
Εκεί, εν κατακλείδι, σημειώνεται:
«Τέλος, στον Τόμο της Ουκρανίας αναγράφονται τα εξής:
‘Προσεπιδηλούμεν τοις ανωτέρω ότι η εν Ουκρανία Αυτοκέφαλος Εκκλησία γινώσκει ως κεφαλήν τον Αγιώτατον Αποστολικόν Πατριαρχικόν Θρόνον, ως και οι λοιποί Πατριάρχαι και Προκαθήμενοι’. Παρόμοια αναφορά δεν υπάρχει στον Τόμο του Αυτοκεφάλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας.
Δε νομίζω ότι διαφεύγει της προσοχής του Μακ. Αλβανίας κ. Αναστασίου ότι στο Συνοδικό Χρυσόβουλλο ή Τόμο, για την Πατριαρχική αξία της Εκκλησίας της Ρωσίας, ο οποίος φέρει τις υπογραφές του Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου, Αντιοχείας Ιωακείμ, Ιεροσολύμων Σωφρονίου και ογδόντα ενός Μητροπολιτών, Αρχιεπισκόπων και Επισκόπων (Μάιος 1590, Καλ. Δελ. Τόμος ΙΙΙ, σελ. 25), αναγράφεται επί λέξει: ‘και ίνα κεφαλήν και αρχήν έχη αυτός τον Αποστολικόν Θρόνον της του Κωνσταντίνου πόλεως ως και οι άλλοι Πατριάρχαι’».
Επομένως, όχι ο τόμος της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας, αλλά της ίδιας της Ρωσίας, ήδη από το 1590, αναγνωρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως «κεφαλήν» και «αρχήν».
Ο Πατριάρχης του Δευτερόθρονου, πρεσβυγενούς Πατριαρχείου της Ανατολής, Αλεξανδρείας Θεόδωρος, δεν δυσκολεύεται να παραδεχτεί αυτή την αλήθεια των αιώνων, όπως, δυστυχώς, ο Αλβανίας Αναστάσιος.
Στη σημερινή, Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2023, συνεδρίαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως αναφέρεται στο σχετικό ανακοινωθέν «το Ιερόν Σώμα επληροφορήθη εν συνοχή καρδίας και θλίψει τας διά των Γραμμάτων του Μακ. Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεοδώρου ανακοινωθείσας ιεροκανονικάς αποφάσεις της κατ’ Αυτόν Εκκλησίας ως προς την εισπήδησιν της Εκκλησίας Ρωσσίας εις την δικαιοδοσίαν αυτής, ας αποδεχομένη, στηρίζει κατά πάντα το Παλαίφατον τούτο Πατριαρχείον εις τον δίκαιον αγώνα του υπέρ της κανονικής τάξεως».
Η κεφαλή, ο Αποστολικός και Πατριαρχικός Οικουμενικός Θρόνος, τάσσεται απερίφραστα υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, που πλήττεται από την αντικανονική εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην δικαιοδοσία του.
Η κεφαλή, ως έχουσα το πρωτεύθυνον, παίρνει θέση, σαφή και ξεκάθαρη. Όχι αοριστολογίες, όχι ευχολόγια, όχι ανέξοδες ρητορείες περί ενότητος, αλλά θέση υπέρ του αδικουμένου έναντι του αδίστακτου εισβολέως.
Είθε και οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες να αναλάβουν «πανοπλίαν του φωτός», ήτοι την ευθύνη τους και να συμπορευθούν με την πρωτεύθυνη κεφαλή».
Φυσικά ο κληρικός της Εκκλησίας της Ρωσίας Διονύσιος Σλιόνοφ, θέλει να επιχειρηματολογήσει εναντίον του «πρωτείου τιμής» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά στην πραγματικότητα ξιφουλκεί υπέρ του «πρωτείου» του Μόσχας.
Αναφέρει, μάλιστα, τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεο ως πηγή, γράφοντας επί λέξει: «Ας στραφούμε στην «Ἱστορία περὶ τῶν ἐν Ἰεροσολύμοις Πατριαρχευσάντων» του Δοσιθέου Νοταρά. Οφείλουμε να πούμε ότι αυτός ο ιεράρχης του τέλους του 17ου – αρχών του 18ου αι., ο οποίος ευρισκόταν στις καταβολές της Σλαβοελληνολατινικής Ακαδημίας, φιλικότατος έναντι της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι εκείνος ο θεολόγος, ο οποίος ανάμεσα σε όλους τους άλλους πατέρες, τόσο τους αρχαιότερους, όσο και τους πιο σύγχρονους, δίδασκε και υποστήριζε το συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας. Σε κανένα άλλο συγγραφέα δεν ευρίσκουμε τόσα επιχειρήματα υπέρ της συνοδικότητας όσα στον Πατριάρχη Δοσίθεο. Ειδικά ο Δοσίθεος πολέμησε όχι μόνο το πρωτείο της Ρώμης, αλλά και την απολυταρχική εξουσία της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία υπήρχε σε ανεπίτρεπτο κάπως βαθμό και εκείνη την εποχή, γι’ αυτό και ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήριζε τους οπαδούς τέτοιου είδους απολυταρχικής εξουσίας «νέους αιρετικούς».
Θυμίζουμε, λοιπόν, στον ρώσο κληρικό ένα γράμμα το οποίο συντάχθηκε πριν από 300 και πλέον χρόνια από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεο προς τον τότε Πατριάρχη Μόσχας Ιωακείμ, ο οποίος έπεισε τον νεοεκλεγέντα τότε Κιέβου Γεδεών να δεχθεί να χειροτονηθεί από εκείνον στην Μόσχα και όχι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη όπως γινόταν πάντα.
Η πράξη αυτή του Ιωακείμ της Μόσχας είχε προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις στο Κίεβο και παρά τις πιέσεις η χειροτονία δεν έγινε δεκτή. Τότε ενεργοποιήθηκε ένας μηχανισμός πίεσης προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄ προκειμένου να αλλάξει γνώμη, κάτι που έγινε τελικά.
Γράφει ο Ιεροσολύμων στον Μόσχας:
«Ίσως επιθυμείτε, ίνα και την Ιερουσαλήμ καταστήσωμεν υμετέραν επισκοπήν και νίπτωμεν τους πόδας υμών… Μήπως είναι μικρόν το ότι η Μητρόπολις Μόσχας προεβιβάσθη εις Πατριαρχείον και εκλέγεσθε υπό Συνόδου και θεωρείσθε υφ’ όλων Πατριάρχης; …Αλλ’ επεθυμήσατε και ξένην επαρχίαν! Θα ήτο ικανόν να μείνητε επίτροπος του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως εν σχέσει πρός τον Μητροπολίτην Κιέβου. Λέγετε δε ότι ήτο ανάγκη και εχειροτονήσατε τον Μητροπολίτην Κιέβου, ημείς όμως νομίζομεν ότι δεν υπήρχεν ανάγκη, αλλά φιλοκτημοσύνη. Άνευ δε ανάγκης διατί να μεταίρωνται τα όρια των πατέρων; Τίς δύναται τούτο να συγχωρήση; Πράξαντες τούτο, άνευ ουδεμίας ανάγκης, αλλά προς ικανοποίησιν μόνον της υμετέρας φιλοδοξίας αντί αγαθού προξενείτε κακόν και εαυτοίς και τη Εκκλησία».
Και σημειώνει με έμφαση, αλλά και προφητικά ο Ιεροσολύμων Δοσίθεος προς τον Μόσχας: «Κατά τους ορισμούς των πατέρων αι επαρχίαι δέον να μένωσιν απρόσβλητοι εν τοις εαυτών ορίοις, δια τούτο ουδείς επίσκοπος δικαιούται να ζητή εξουσίαν εν ξένη επαρχία, αλλ’ υμείς ζητείτε να καταλάβητε ξένην επαρχίαν. Ουδαμώς δύνασθε να δικαιολογήσητε την πράξιν ταύτην, αλλά μόνον όνειδος παρά των ανθρώπων και αμαρτία παρά του Θεού θα πέση επί του υμετέρου ονόματος».
Σήμερα η Μόσχα επιχειρεί να καταλάβει ολόκληρη την δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας! Και, φυσικά, δεν εννοεί ότι μπορεί να χάσει την εκκλησιαστική κυριαρχία της στην Ουκρανία, παρά την βάναυση ρωσική εισβολή.
Για ποιο «πρωτείο» του Οικουμενικού Πατριαρχείου τολμά και μιλάει σήμερα η Μόσχα όταν:
Δεν προσήλθε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας το 2016, μόνο και μόνο επειδή προήδρευε, κατά την τάξιν, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και βέβαια προσπάθησε με κάθε τρόπο να την τορπιλίσει.
Έχει διακόψει από το 2018 την μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Έχει εξαπολύσει ανελέητη επίθεση εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αμφισβητώντας όσο μπορεί τα κανονικά του προνόμια, και βάλλοντας κατά του προσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, προσπαθώντας να τον μειώσει στα μάτια των Ορθοδόξων και όχι μόνο.
Το Πατριαρχείο Μόσχας αναπτύσσοντας μια ρητορική εναντίον του «πρωτείου τιμής» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προσπαθεί να εδραιώσει την δική του θέση στην Ορθοδοξία, που όσο να ‘ναι κλονίζεται με την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Δεν είναι, όμως, τυχαίο ότι το κείμενο του κληρικού της Εκκλησίας της Ρωσίας Διονυσίου Σλιόνοφ, δημοσιεύεται παράλληλα με αντίστοιχο κείμενο του κληρικού της Εκκλησίας της Ελλάδος Αρχιμ. Αθανασίου, προηγουμένου του Μ. Μετεώρου, με τίτλο: Τα «πρεσβεία τιμής» και η έκπτωσή τους σε «πρωτείο εξουσίας».
Οι εν Ελλάδι ρωσόφιλοι και αντιπατριαρχικοί γίνονται ευχαρίστως όργανα της «Αγίας Ρωσίας», στηρίζοντας αναφανδόν το «πρωτείο» της Μόσχας έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Για τον Διονύσιο Σλιόνοφ δεν υπάρχει ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν υπάρχει εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, δεν υπάρχει πόλεμος, δεν υπάρχουν νεκροί, δεν υπάρχει καταστροφή, παρά μόνο το «πρωτείο»!
Αλλά πώς να μην έχει αυτή την λογική ο ρώσος Διονύσιος Σλιόνοφ, όταν γράφει ότι «η λεγόμενη αίρεση του εθνοφυλετισμού, καταδικάσθηκε από την τρίτη συνεδρία της Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως στις 16 Σεπτεμβρίου 1872 σχεδόν με μονομερή πράξη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως».
Εδώ είναι το κλειδί της ερμηνείας της στάσης της Ρωσικής Εκκλησίας. Δεν καταδικάζει τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση, επομένως όλα επιτρέπονται! Και οι εισβολές και οι εισπηδήσεις και οι κάθε λογής αυθαιρεσίες αφού, σύμφωνα με τον Διονύσιο Σλιόνοφ «η πολεμική της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά της θεωρίας του πρωτείου τιμής και εξουσίας και η μη αποδοχή αυτής της θεωρίας είναι δικαιολογημένες πλήρως και επιδιώκουν ανώτατους και ευγενείς σκοπούς: το αγαθό της ενότητας της οικουμενικής Ορθοδοξίας».
Για τη «θεωρία του πολέμου» δεν έχει να μας πει κάτι ο κληρικός Διονύσιος Σλιόνοφ. Σωστά! Αφού ο πρόεδρος Πούτιν συγχαίρει την ημέρα του Πάσχα την Ρωσική Εκκλησία που τον στηρίζει στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία!
Η Μόσχα έχει καταπατήσει κάθε έννοια θεολογίας και εκκλησιολογίας και «ελέγχει» εκκλησιολογικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο (sic)!
Την ίδια στιγμή που ελέγχει – βλέπε χειραγωγεί – τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, ώστε να είναι προσδεδεμένες στο άρμα της.
Τρανό παράδειγμα η ΜΗ τοποθέτηση των 10 Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στην κατάσταση που διαμορφώνει η Μόσχα εισβάλλοντας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Ενημερώθηκαν επισήμως με Γράμμα του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β’ και διαβάσαμε ότι στις κατά τόπους Συνόδους «ανεγνώσθη» η συγκεκριμένη επιστολή. Καμία αντίδραση! Και μετά τολμά να μιλάει η Μόσχα για «πρωτείο εξουσίας» του Οικουμενικού Πατριαρχείου και για «εκκλησιολογία». Αυτή η εξουσιομανής και εισβολέας πάση τη κτίσει.
Το «πρωτείο» του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι το πρόσχημα, είναι η πρόφαση, είναι το προκάλυμμα για τον αιμοσταγή Μόσχας Κύριλλο.
Πλησιάζει, όμως, ο καιρός που θα δικαστεί για τα εγκλήματα του, φανερά και αφανή, και τότε καμιά «θεωρία» εναντίον του Οικουμενικού Θρόνου δεν θα μπορεί να τον σώσει…
By Panagiotis Ant. Andriopoulos
The clergyman of the Church of Russia Dionysios Slionov, professor of the holy monastery of St. Andrew the Soldier, professor of the Moscow Theological Academy and director of the Department of Postgraduate Studies of the Moscow Theological Academy, recently published a text entitled: “Criticism of the theory of primacy of honor and authority from the point of view of Orthodox Ecclesiology”.
This text is not just any text. It is a text of programmatic principles of the Russian Church on the question of the “primary honor” of the Ecumenical Patriarchate. That is why it is published on the official website of the Department of External Church Relations of the Moscow Patriarchate.
Since its editor considers me a “follower” of the “prototype” of the Ecumenical Patriarchate, I am forced to respond – aptly – to his argumentation, mainly regarding the Lantern Light, which I manage and to which the Russian clergyman refers eloquently.
The person in question writes: “The Patriarchate of Constantinople and its followers throughout the discussion that is being held, did not make any real move, statement or retreat and did not show any practical repentance with the aim of normalizing the situation. This is proven not only by the scientific and pseudo-scientific publications, which are circulated on their side, but also by a huge range of journalistic positions, expressed at all levels by both leading figures and journalists, ideologues of the primacy theory honor and authority, including the director of the website “Fos Fanariou” P.A. Andriopoulou, who very aggressively promotes the first or second thoughts”.
And the cleric Dionysios Slionov notes in his relevant reference: “Cf. one of the last publications of P. Andriopoulos, where he shows the euktaia about the Ecumenical Patriarch as the head of the Church as a real teaching (Panagioti Ant. Andriopoulos Ecumenical Patriarch the head of the Orthodox // https://fosfanariou.gr/index.php/ 2023/01/26/fos-fanariou-ston-ethniko-kirika-amerikis/ (26 January 2023)’.
The Russian cleric considers that I “extremely aggressively” promote the “primary” positions of the Ecumenical Patriarchate. But my text, to which he refers, refers to very specific positions on the subject and not to personal assessments. Here’s what I wrote:
“In his recent interview, in the great expatriate newspaper “National Herald” of America, the Patriarch of Alexandria and All Africa Theodore II answered the question of Th. Kalmoukos if “the time is ripe for the Ecumenical Patriarch to call a Synod of Primates”, as follows:
“It is a personal decision of the Ecumenical Patriarch, as the head of the Orthodox, whenever he decides, he will do so because God has given him wisdom.”
Of course the Head, Domitor of the Church is theologically Christ, but the head of Orthodoxy under heaven – as the head – is, canonically, the Ecumenical Patriarch, and this does not diminish anyone.
Reverend has also said it clearly. Metropolitan of Sparta, Mr. Efstathios: “We generally recognize the Head of our Church to be our Christ. But on Earth he is the Ecumenical Patriarch.”
I suddenly remembered a recent report of the Archsecretariat of the Church of Albania in a text by the Archsecretary of the Holy and Holy Synod of the Ecumenical Patriarchate Grigori Fragakis.
There, in conclusion, it is noted:
“Finally, the Volume of Ukraine states the following:
“We declare to the above that the Autocephalous Church in Ukraine has as its head the Holy Apostolic Patriarchal Throne, as well as the other Patriarchs and Primates”. A similar reference does not exist in the Volume of the Autocephalus of the Orthodox Church of Albania.
I don’t think it escapes Mack’s attention. of Albania Mr. Anastasiou that in the Synodical Chrysovoullos or Volume, on the Patriarchal value of the Church of Russia, which bears the signatures of Jeremiah of Constantinople, Joachim of Antioch, Sophronius of Jerusalem and eighty-one Metropolitans, Archbishops and Bishops (May 1590, Cal. Del. Volume III, p. 25), it is written verbatim: ‘and as head and principle he has the Apostolic Throne of the city of Constantine like the other Patriarchs’”.
Therefore, not the volume of the Autocephaly of Ukraine, but of Russia itself, as early as 1590, recognizes the Ecumenical Patriarchate as “head” and “principle”.
The Patriarch of the Second Throne, ambassador of the Patriarchate of the East, Theodore of Alexandria, has no difficulty in admitting this age-old truth, as, unfortunately, Anastasios of Albania.
In today’s, Tuesday, January 10, 2023, meeting of the Holy and Sacred Synod of the Ecumenical Patriarchate, as stated in the relevant communiqué, “the Holy Body was informed with unity of heart and sorrow through the Letters of Mak. Patriarch of Alexandria and all Africa, Mr. Theodore, announced canonical decisions of his Church regarding the entry of the Church of Russia into its jurisdiction, let it be accepted, supports this Palaifate Patriarchate in its just struggle in favor of the normal order”.
The head, the Apostolic and Patriarchal Ecumenical Throne, stands unequivocally in favor of the Patriarchate of Alexandria, which is affected by the irregular invasion of the Moscow Patriarchate into its jurisdiction.
The head, as having the primary, takes a position, clear and unequivocal. No aristologies, no wishful thinking, no cheap speeches about unity, but a position in favor of the wronged against the ruthless invader.
May the rest of the Orthodox Churches also take on “armor of light”, i.e. their responsibility and accompany the leading head”.
Of course the clergyman of the Church of Russia Dionysios Slionov wants to argue against the “primary honor” of the Ecumenical Patriarchate, but in reality he is lashing out in favor of the “primary” of Moscow.
In fact, he cites the Patriarch of Jerusalem Dositheos as a source, writing verbatim: “Let us turn to the “History of the Patriarchs in Jerusalem” by Dositheos Notaras. We must say that this hierarch of the end of the 17th – beginning of the 18th century, who was at the origins of the Slavo-Greno-Latin Academy, very friendly towards the Russian Orthodox Church, is that theologian, who among all the other fathers, both ancient, as well as the most modern, he taught and supported the synodical polity of the Church. In no other author do we find so many arguments in favor of synodality as in the Patriarch Dositheos. Dositheus in particular fought not only the primacy of Rome, but also the absolutist power of Constantinople, which existed to an impermissible degree even at that time, which is why he neither more nor less characterized the followers of this kind of absolutist power as “new heretics” .
So, we remind the Russian clergy of a letter written more than 300 years ago by the Patriarch of Jerusalem Dositheos to the then Patriarch of Moscow Joachim, who convinced the then newly elected Kievan Gideon to accept being ordained by him in Moscow and not by the Ecumenical Patriarch as always.
This act of Joachim of Moscow had caused huge reactions in Kiev and despite the pressures the ordination was not accepted. Then a pressure mechanism was activated on the Ecumenical Patriarch Dionysios IV in order to change his mind, which was finally done.
“Perhaps you wish that we also make Jerusalem a bishopric and worship at your feet… Is it a small thing that the Metropolis of Moscow was promoted to a Patriarchate and you were elected by a Synod and considered Patriarch by all? …But you also wished for a foreign province! You would be able to remain a commissioner of the Patriarch of Constantinople in relation to the Metropolitan of Kiev. You say that it was a necessity and you praised the Metropolitan of Kiev, but we think that there was no necessity, but hospitality. Without need, why divide the boundaries of the fathers? Can this be forgiven? By doing this, without any need, but only to satisfy your excessive ambition, instead of good, you bring harm to yourselves and to the Church”.
And he notes emphatically, but also prophetically, Dositheos of Jerusalem to Moscow: “According to the definitions of the fathers, the provinces must remain inviolable within their own borders, for this reason no bishop has the right to ask for authority in a foreign province, but you ask to understand foreign province. You may be able to justify this act, but only a disgrace to men and a sin to God will fall upon the following name”.
Today Moscow is attempting to seize the entire jurisdiction of the Patriarchate of Alexandria! And, of course, she does not mean that she can lose her ecclesiastical rule in Ukraine, despite the brutal Russian invasion.
What “priority” of the Ecumenical Patriarchate is Moscow daring to talk about today when:
He did not attend the Holy and Great Synod of Orthodoxy in 2016, only because the Ecumenical Patriarch was presiding, according to the class, and of course he tried in every way to torpedo it.
It has stopped commemorating the Ecumenical Patriarch since 2018.
He has launched a merciless attack against the Ecumenical Patriarchate, questioning as much as he can its canonical prerogatives, and attacking the face of Ecumenical Patriarch Bartholomew, trying to diminish him in the eyes of the Orthodox and beyond.
The Moscow Patriarchate, by developing a rhetoric against the “first honor” of the Ecumenical Patriarchate, is trying to consolidate its own position in Orthodoxy, which is being shaken by the Russian invasion of Ukraine.
However, it is no coincidence that the text of the cleric of the Church of Russia Dionysios Slionov is published alongside a corresponding text of the cleric of the Church of Greece Archim. Athanasios, predecessor of M. Meteoros, with the title: The “embassies of honor” and their reduction to a “principle of power”.
The Russophiles and anti-patriarchs in Greece happily become instruments of “Holy Russia”, openly supporting the “primacy” of Moscow over the Ecumenical Patriarchate.
For Dionysius Slionov there is no Russian invasion of Ukraine, no invasion of the Moscow Patriarchate into the canonical jurisdiction of the Patriarchate of Alexandria, no war, no dead, no destruction, only the “prime”!
But how could the Russian Dionysios Slionov not have this logic, when he writes that “the so-called heresy of ethno-tribalism was condemned by the third session of the Synod of Constantinople on September 16, 1872 almost by a unilateral act of the Patriarchate of Constantinople”.
Here is the key to the interpretation of the attitude of the Russian Church. It does not condemn ethno-tribalism as a heresy, so everything is allowed! And the invasions and incursions and all kinds of arbitrariness since, according to Dionysios Slionov “the polemic of the Russian Orthodox Church against the theory of the primacy of honor and power and the non-acceptance of this theory are fully justified and pursue high and noble purposes: the good of the unity of ecumenical Orthodoxy”.
The cleric Dionysios Slionov has nothing to say about the “theory of war”. Correctly! After President Putin congratulates the Russian Church on Easter Day for supporting him in the Russian invasion of Ukraine!
Moscow has trampled over every concept of theology and ecclesiology and ecclesiologically “controls” the Ecumenical Patriarchate (sic)!
At the same time that it controls – see it manipulates – the Orthodox Churches, so that they are tied to its chariot.
A great example is the NOT placing the 9 Autocephalous Churches in the situation that Moscow is creating by invading the normal jurisdiction of the Patriarchate of Alexandria and all Africa. They were officially informed by a Letter from the Pope and Patriarch of Alexandria Theodore II and we read that the specific letter was “read” at the local Synods. No reaction! And then Moscow dares to talk about the “prime authority” of the Ecumenical Patriarchate and about “ecclesiology”. This domineering and invading woman will do everything she can.
The “principle” of the Ecumenical Patriarchate is the pretense, it is the pretext, it is the cover for the Moscow bloodthirsty Cyril.
However, the time is approaching when he will be tried for his crimes, overt and unseen, and then no “theory” against the Universal Throne will be able to save him…
3/29/2023
ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Είναι γνωστό πως στην Λιθουανία υπάρχει από παλιά αντιρωσικό μένος, όπως και σε άλλα κράτη (π.χ. Πολωνία), το οποίο έχει ενταθεί μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Η πρόσφατη πρωτοβουλία της Κυβέρνησης της Λιθουανίας να προσκαλέσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να επισκεφθεί τη χώρα, κινείται, προφανώς, στην γραμμή της πλήρους ανεξαρτητοποίησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Λιθουανίας από το Πατριαρχείο Μόσχας.
Θυμίζουμε εδώ, ότι από τον Ιούλιο του 2022 η Λιθουανία απαγόρευσε στον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο την είσοδο στη χώρα, λόγω της υποστήριξής του στη Ρωσία για την συνεχιζόμενη εισβολή της στην Ουκρανία.
Ο Πατριάρχης Κύριλλος, σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Λιθουανίας, αρνείται εσκεμμένα την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Ουκρανίας και συστηματικά δικαιολογεί και υποστηρίζει τις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας, οι οποίες παραβιάζουν κατάφωρα τους κανόνες και τις αρχές του διεθνούς δικαίου.
«Ο Πατριάρχης Κύριλλος, στενός συνεργάτης του Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ένας από τους πιο ενεργούς υποστηρικτές του πολέμου κατά της Ουκρανίας, καθώς έχει επανειλημμένα μιλήσει δημοσίως θετικά για τη συνεχιζόμενη ρωσική επιθετικότητα», ανέφερε τότε σε ανακοίνωσή του το Υπουργείο, όπου υπογραμμιζόταν, επίσης, ότι ο Πατριάρχης Κύριλλος στα ρωσικά προπαγανδιστικά μέσα υιοθετεί τη ρητορική της Μόσχας περί «κάθαρσης από ναζιστές» στην Ουκρανία.
Έτσι, με τα μέχρι τώρα ισχύοντα, ο Πατριάρχης Μόσχας δεν θα μπορεί να επισκεφθεί τη Λιθουανία μέχρι τις 23 Ιουνίου 2027.
Κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν θέσει ζήτημα να επιβληθούν κυρώσεις και να κηρυχθεί ο Μόσχας Κύριλλος ανεπιθύμητο πρόσωπο για όλη την Ευρώπη. Λόγω αντίδρασης της Ουγγαρίας, κυρίως, αυτό δεν κατέστη δυνατό, αλλά μονομερώς αρκετές χώρες έκλεισαν την πόρτα στον προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ρωσίας.
Όμως, έχουμε πλέον εξελίξεις που συμπαρασύρουν στην απομόνωση τον Πατριάρχη Μόσχας.
Το γεγονός ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) εξέδωσε ένταλμα σύλληψης κατά του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, κατηγορώντας τον ότι είναι υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπραχθεί στην Ουκρανία, αγγίζει αναπόφευκτα τον Κύριλλο.
Εφόσον τα 123 κράτη μέλη που συμμετέχουν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχουν τυπικά την υποχρέωση να συλλάβουν τον Πούτιν αν εκείνος βρεθεί στην επικράτεια τους, πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει με άνεση ο Μόσχας Κύριλλος σε κάποια από αυτά τα 123 κράτη; Τυπικά ίσως δεν έχει κώλυμα, αλλά πρακτικά είναι μάλλον αδύνατον.
Ο Δρ Paul L. Gavrilyuk, πρόεδρος και ιδρυτής της ΜΚΟ Rebuild Ukraine (Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας) και της Διεθνούς Ορθόδοξης Θεολογικής Ένωσης (IOTA), έγραψε απερίφραστα:
«Αν ο Πούτιν ζήσει αρκετά για να κληθεί στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης, θα πρέπει να τον ακολουθήσει στη δίκη και ο «υπουργός προπαγάνδας» του, ο Γκουντιάεβ. Η ηθική, πολιτική, οικονομική και πνευματική ήττα της Ρωσίας σε αυτόν τον πόλεμο θα ολοκληρωθεί μόνο όταν και τα δύο κεφάλια του ρωσικού δικέφαλου αετού κλειστούν στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής τους».
Η μακρά διάρκεια του πολέμου επιβαρύνει σίγουρα την θέση του Μόσχας Κυρίλλου, για τον οποίο η απόλυτη στήριξη στον Πούτιν είναι μονόδρομος ή καλύτερα όρος επιβίωσης στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Όμως, η βάναυση εισβολή της Ρωσικής Εκκλησίας στην δικαιοδοσία του παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής (ως αντίποινα για την αναγνώριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας), είναι κάτι που επηρεάζει ήδη αναπόφευκτα τις διορθόδοξες σχέσεις, κι ας μην έχουν τοποθετηθεί ξεκάθαρα όλες οι Εκκλησίες. Ποια Εκκλησία θα υποδεχθεί τον Μόσχας Κύριλλο χωρίς …δεύτερες σκέψεις, όταν έχει συσχηματισθεί με το φονικό καθεστώς του Πούτιν και έχει καταπατήσει κάθε έννοια κανονικότητας, εκκλησιολογίας και φιλαδελφίας σε σχέση με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας;
Και μη ξεχνάμε την συνεχιζόμενη διακοπή κοινωνίας με τέσσερις Εκκλησίες (Οικουμενικό Πατριαρχείο, Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, Εκκλησία της Κύπρου και Εκκλησία της Ελλάδος).
Ο Μόσχας Κύριλλος είναι υπόδικος πλέον για πολλά. Δεν είμαστε μακριά από το να εκδοθεί διεθνές ένταλμα σύλληψης και γι’ αυτόν. Είναι θέμα απλής κατανόησης της πραγματικότητας.
3/25/2023
Λιουντμίλα Φιλιππόβιτς: Φανάρι, Αυτοκέφαλη Εκκλησία ή “βαλίτσα, σταθμό, Ρωσία”
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Τα συμπεράσματα της διυπηρεσιακής επιτροπής, της Κυβέρνησης της Ουκρανίας, η οποία ήλεγξε τους όρους συμμόρφωσης με τη συμφωνία μεταξύ του Εθνικού μουσείου «Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου» και της UOC (Ρωσοκίνητης Εκκλησία Ουκρανίας), δεν υπόκεινται σε δημοσίευση, αναφέρει το ВВС επικαλούμενο το υπουργείο Πολιτισμού.
Τα συμπεράσματα της εξέτασης, σύμφωνα με στελέχη του Υπουργείου Πολιτισμού, προορίζονται αποκλειστικά για επίσημη χρήση.
Και τι μας λέει η ρωσοκίνητη εκκλησιαστική παρουσία στην Ουκρανία;
«Προφανώς, μια τέτοια συνωμοσία ενεργειών από εκπροσώπους ενός κρατικού φορέα δεν μπορεί παρά να μαρτυρήσει τον κατασταλτικό στόχο της ιστορίας με τη μονομερή καταγγελία αυτής της συμφωνίας, η οποία δεν έχει στόχο να φροντίσει τη διατήρηση των ιστορικών μνημείων, αλλά να κάνει ανοιχτές διακρίσεις κατά των πολιτών της Ουκρανίας για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις».
Και ο αιμοσταγής Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, ο οποίος ευλογεί την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την γενοκτονία του Ουκρανικού λαού, καλεί την διεθνή κοινότητα «να υψώσει τη φωνή της για την υπεράσπιση της UOC λόγω της εντατικοποίησης των διώξεων των πιστών» (sic).
Μιλάει για «δίωξη πιστών» αυτός που όχι απλώς ευλογεί, αλλά δικαιολογεί το αιματοκύλισμα ενός ολόκληρου λαού και την καταστροφή μιας χώρας. Παρεμβαίνει, δηλαδή, υπέρ των ρωσόφιλων πιστών του, γιατί μόνο αυτούς θεωρεί «πιστούς».
Ακόμα και μητροπολίτης Παύλος, Ηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, δήλωσε ότι η UOC δεν συμφωνεί με τη θέση στον πόλεμο, την οποία πήρε ο προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας. «Αν είναι Πατριάρχης για όλους, τότε έπρεπε να βρει άλλα λόγια, λόγια υποστήριξης για τους Ουκρανούς στρατιώτες, για τον ουκρανικό λαό», είπε ο μητροπολίτης Παύλος.
Όμως, το θέμα αυτή τη στιγμή είναι η Λαύρα του Κιέβου.
«Έρχονται κάποιοι εκπρόσωποι των αρχών σε μένα και μου λένε: "Ενωθείτε με τον Επιφάνιο". Τι να πω; Με ποιον θα ενωθούμε; Ας λάβει πρώτα ο Ντουμένκο νόμιμη χειροτονία», είπε ο μητροπολίτης Παύλος.
Άρα, η πιο «επίσημη» δικαιολογία των ρωσοκίνητων Ουκρανών είναι ότι ο Κιέβου Επιφάνιος δεν έχει «κανονική» χειροτονία. Ένα θέμα που έχει λυθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και που είναι αστείο πια να το επικαλούνται όταν ο πόλεμος μαίνεται.
Τη λύση – και μάλιστα τριπλή! - τη δίνει Λιουντμίλα Φιλιππόβιτς, μέλος της Επιτροπής της Κρατικής Εθνικής Πολιτικής για την ΟΕΟ, η οποία δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι «η αδελφότητα της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου μπορεί να παραμείνει στο μοναστήρι, αν ενταχθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ή αν ζητήσει σταυροπήγιο από το Φανάρι. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να ακολουθήσουν το σύνθημα “βαλίτσα, σταθμό, Ρωσία”».
«Οι προτάσεις έχουν ήδη γίνει. Υπάρχει και η επιλογή να εκλέξουν τον καθηγούμενό τους και να ζητήσουν σταυροπήγιο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αν τόσο πολύ δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Και σε όσους δεν αρέσει ούτε η μια επιλογή ούτε η άλλη, έχουμε ωραίο σύνθημα: "βαλίτσα, σταθμό, Ρωσία"», τόνισε η θρησκειολόγος.
Απευθυνόμενη, μάλιστα, σε όσους έμειναν πιστοί στην ρωσοκίνητη Ουκρανική Εκκλησία ξεκαθάρισε: «Δε σας κρατάει κανείς στην Ουκρανία».
Ας θυμηθούν οι φιλορώσοι κληρικοί και λαϊκοί της Ουκρανίας ότι το 2019 ψήφισαν Ζελένσκι, προκειμένου να τιμωρήσουν τον Ποροσένκο επειδή πέτυχε την Αυτοκεφαλία.
"Μπορείτε να υπολογίζετε στην άνευ όρων υποστήριξη της Εκκλησίας μας", ανέφερε σε συγχαρητήριο μήνυμά του ο ρωσόφιλος μητροπολίτης Ονούφριος προς τον νεοεκλεγέντα, τότε, Πρόεδρο της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Τώρα ο Ονούφριος κατηγορεί τον Ζελένσκι ότι τον διώκει. Μα αυτός που ευθύνεται για την κατάστασή του είναι ο Πούτιν και ο Μόσχας Κύριλλος, όχι ο Ζελένσκι.
Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον καλούσε στην Ενωτική Σύνοδο του Δεκεμβρίου του 2018, ο Ονούφριος επέλεξε τη Μόσχα και όχι την Ουκρανία.
Τώρα, η Ουκρανία τον στέλνει στην Μόσχα που τόσο υποστήριξε, αλλά δεν μπορεί πια να τον σώσει.
Ο Ονούφριος, όπως και η ρωσοκίνητη Εκκλησία του, έχουν πλέον ημερομηνία λήξης στην Ουκρανία.
Αν θέλουν να παραμείνουν θα πρέπει να ενταχθούν άνευ όρων στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας υπό τον Κιέβου Επιφάνιο. Η «πεφωτισμένη δεσποτεία» τους τελείωσε.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Από την Αρχιγραμματεία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αλβανίας εκδόθηκε ανακοίνωση (11 Μαρτίου 2023), στην οποία, μεταξύ άλλων σημειώνεται:
«Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα στο διαδίκτυο, η Εκκλησία της Αλβανίας διευκρινίζει ότι δεν πρόκειται να παρασυρθεί στη μέθοδο των αντεγκλήσεων, αναιρέσεων, προσβολών, ανακριβειών και μομφών, όπως επιχειρείται από αναρμοδίους λαϊκούς σε διαδικτυακούς τόπους. Η κατ’ Αλβανίαν Ορθόδοξος Εκκλησία, λοιπόν, δηλώνει προς πάσαν κατεύθυνσιν ότι δεν είναι διατεθειμένη να διαλαλεί στο διαδίκτυο και γενικά στα μέσα μαζικής ενημερώσεως τις απόψεις και τις κρίσεις της, σχετικά με τη στάση και τη συμπεριφορά άλλων τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών και των Προκαθημένων τους».
Τολμώ να πω ότι η ανακοίνωση της Εκκλησίας της Αλβανίας «φωτογραφίζει» την ελαχιστότητά μου, καθώς εκδόθηκε μετά το πρόσφατο κείμενό μου «Η Εκκλησία της Αλβανίας αποδέχεται τις αποφάσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας;» και δεν έχω δει άλλο κείμενο από «αναρμόδιο λαϊκό» για το θέμα.
Εν πρώτοις θέλω να ξεκαθαρίσω ότι το κείμενό μου ούτε προσβάλλει ούτε περιέχει ανακρίβειες και μομφές. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, άλλωστε, αφού το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου μου αναπαράγει πιστά τις θέσεις της Εκκλησίας της Αλβανίας και του προκαθημένου της. Τα συμπεράσματα εξάγονται αβίαστα, δεν είναι αυθαίρετα.
Λυπούμαι διότι η Εκκλησία της Αλβανίας καταφεύγει για μια ακόμη φορά στην αοριστία και την γενικολογία και αποφεύγει να πει τα πράγματα με το όνομα τους.
Αναφέρεται στο ανακοινωθέν: «Τα επώδυνα εκκλησιαστικά προβλήματα που έχουν ανακύψει τα τελευταία χρόνια και προσφάτως στην Αφρική, με συνέπεια τις σαφείς ρωγμές στις σχέσεις των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών και τη διάχυτη ανησυχία των 0ρθοδόξων πιστών, δεν λύνονται με τη μέθοδο των αλυσιδωτών αντιποίνων από συγκεκριμένες Εκκλησίες και με τη συλλογή συναινέσεων από τις υπόλοιπες δια των μέσων μαζικής ενημερώσεως».
Η παραπάνω παράγραφος είναι ο ορισμός της ασάφειας! Το μόνο σαφές είναι οι «σαφείς ρωγμές στις σχέσεις των Εκκλησιών».
Καμία καταδίκη της θλιβερής στάσης του Πατριαρχείου Μόσχας απέναντι στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Καμία καταδίκη του ρωσικού μορφώματος «Πατριαρχική Εξαρχία Αφρικής». Καμία αποδοχή των αποφάσεων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σε σχέση με τον καθηρημένο πρ. Κλιν Λεωνίδα.
Αντ’ αυτών η απόφανση ότι τα προβλήματα «δεν λύνονται με τη μέθοδο των αλυσιδωτών αντιποίνων από συγκεκριμένες Εκκλησίες».
Είναι θλιβερό να μιλάει τώρα η Εκκλησία της Αλβανίας για «αντίποινα», δηλ. μετά τις κανονικές αποφάσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, και όχι όταν η Μόσχα πρώτη εκείνη ξεκίνησε τον χορό των αντιποίνων. Δεν ακούσαμε μία λέξη από την Εκκλησία της Αλβανίας όχι μόνο για την διακοπή μνημόνευσης Προκαθημένων από την Ρωσική Εκκλησία, αλλά και για την λίστα της ντροπής που κατήρτισε το Πατριαρχείο Μόσχας και περιλαμβάνει ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος τους οποίους έθεσε σε ακοινωνησία επειδή συλλειτούργησαν με ιεράρχες της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Ένας «αναρμόδιος λαϊκός», όπως είναι η ελαχιστότης μου, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να «παρασύρει» την Εκκλησία της Αλβανίας σε «οδούς σκολιάς». Μπορεί, όμως, να καταγράψει με σαφήνεια την δική της …ασαφή διαδρομή στο ουκρανικό ζήτημα.
Διαβάζουμε στο πρόσφατο ανακοινωθέν: «Καθώς εντείνεται η πρωτοφανής συμφορά της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία και η ανείπωτη οδύνη των Ορθοδόξων πιστών κορυφώνεται, επιβάλλεται το ταχύτερον δυνατόν πανορθοδόξος αντιμετώπισις».
Το ερώτημα τίθεται αυτόματα: Ποια είναι «η πρωτοφανής συμφορά της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία»;
Για μένα, τον «αναρμόδιο λαϊκό», η πρωτοφανής συμφορά είναι η ρωσική εισβολή και η απόλυτη στήριξη της από την Εκκλησία της Ρωσίας, η οποία διατυπώνει μια «θεολογία του πολέμου».
Αυτή η συμφορά, σωστά ισχυρίζεται η Εκκλησία της Αλβανίας, θέλει «πανορθόδοξη αντιμετώπιση», δηλαδή ρητή και κατηγορηματική καταδίκη της θεωρίας του «ρωσικού κόσμου» και της «θεολογίας του πολέμου». Κι ακόμα απόλυτη καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
Κατά την Ειρηνική Επίσκεψη του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεοδώρου Β’ στην Εκκλησία της Αλβανίας (31 Οκτωβρίου – 5 Νοεμβρίου 2009), ακούσαμε τον Προκαθήμενο του Δευτερόθρονου Πρεσβυγενούς Πατριαρχείου να λέει προς τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο:
«Δεσμοί ἰδιαίτεροι καί ἄρρηκτοι, ὅλως ἐκκλησιαστικοί στά ὅρια τῆς κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καί ἀλληλεγγύης, συνδέουν πάντοτε τήν Πρεσβυγενή Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας, τό Δευτεροθρόνο Πατριαρχεῖο μέ τήν Ἁγιωτάτη Ἀδελφή Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας. Δεσμοί ἰδιαίτεροι ἀφοῦ Σεῖς, διακονήσατε ἐπί πολλά χρόνια τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας. Ζήσατε στήν μακρινή Κένυα μέσα στίς ἱεραποστολές τῆς ἐξωτικῆς αὐτῆς χώρας ἀλλά καί σέ ἄλλες δύσβατες καί πολύ δύσκολες περιοχές.
Ὅμως, ἀπό τήν θέση αὐτή, ἐπιθυμοῦμε νά σᾶς εὐχαριστήσουμε δεόντως καί ἐγκαρδίως γιά τήν ἀμέριστη καί συνεχιζόμενη στήριξη καί πολύπλευρη συμπαράστασή σας πρός τό ἔργο τῆς Ἱεραποστολῆς. Ναί Μακαριώτατε, βοηθᾶτε καί ἐνισχύετε τήν Ἱεραποστολή μέ κάθε τρόπο, μέ τήν προσωπικότητά σας, μέ τήν προσευχή σας, μέ τήν πλούσια συγγραφή σας, μέ κάθε τρόπο, τό γνωρίζουμε πολύ καλά αὐτό καί εἶναι ἡ ὥρα τῆς εὐχαριστίας καί τῆς εὐγνωμοσύνης τῆς Ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας».
Και τώρα τι, Μακαριώτατε άγιε Αλβανίας;
Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω την απόλυτη στάση, που αποτελεί πλέον και παρακαταθήκη, του μακαριστού Πισιδίας Σωτηρίου:
«Μετά και από αυτό το μέγα ατόπημα του Πατριαρχείου Μόσχας κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αλλά και μετά από τα όσα έκνομα και αντικανονικά έπραξε και πράττει στην Μητέρα και Τροφό του, δηλαδή προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, και μάλιστα μέσα στην από αιώνων Έδρα Του στην Κωνσταντινούπολη, το πραξικόπημα κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν, για την λογική των Μοσχοβιτών απλά η «φυσική» συνέχεια των δρομολογουμένων από πολύ καιρό πριν παράνομων ενεργειών τους. Και τώρα να περιμένουμε να δούμε να συμβεί το ίδιο και στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες Κύπρου και Ελλάδος και όχι μόνον!
Ας ξυπνήσουν, λοιπόν, όσοι εκουσίως ή ακουσίως, υποστηρίζουν τις αντικανονικές πράξεις του Πατριαρχείου Μόσχας και ας καταλάβουν τι κακό θα βρει την Ορθόδοξη Εκκλησία με την προτεσταντικής νοοτροπίας τακτική, να ιδρύουν όπου θέλουν ρωσικές σέκτες. Ας σκεφθούν όλοι οι υπεύθυνοι αυτής της τραγικής συμφοράς το μεγάλο κακό που θα γίνει στην ιερή υπόθεση του ευαγγελισμού των Αφρικανών Αδελφών μας και πόσο θα χαίρεται ο διάβολος. Μήπως ήρθε η ώρα να αποφανθεί συνοδικώς η Ορθόδοξη Εκκλησία επί του θέματος, όπως το έπραξε το 1872 καταδικάζοντας τον επάρατο εθνοφυλετισμό;»
Λυπούμαι να πω – τελικά – ότι η Εκκλησία της Αλβανίας προσδέθηκε στο άρμα της Ρωσικής Εκκλησίας κι αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή.
Κάθε άλλη απόπειρα προσέγγισης της στάσης της, είναι απλώς «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
