ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (28 Οκτωβρίου 2018)

φωτό: Yani Kayakoparan

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἁγίου Δημητρίου τῆς Κοινότητος Ξυλόπορτας, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς, 28ης λήγοντος μηνός Ὀκτωβρίου, καθ̉ ἥν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Βησσαρίων, Ἀρχειοφύλαξ τῶν Πατριαρχείων. 

Ἐκκλησιάσθησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὁ Ἐξοχ. κ. Andrii Sybiha, Πρέσβυς τῆς Οὐκρανίας ἐν Ἀγκύρᾳ, μετά τῶν Ἐντιμ. κ.κ. Oleksandr Gaman, Γεν. Προξένου τῆς Χώρας ἐν τῇ Πόλει, καί Maksym Vdovychenko, Προξένου, πιστοί ἐντεῦθεν καί ἐκ Θεσσαλονίκης, ὡς καί 40μελής ὅμιλος νέων ἐκ τοῦ Συλλόγου Ἰμβρίων Ἀθηνῶν. 

Ἐν τῷ τέλει τῆς Θείας Λειτουργίας ὡμίλησαν ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀδριανός, Ἐπόπτης τῆς Περιφερείας Φαναρίου - Κερατίου Κόλπου, καί ὁ Πατριάρχης, Ὅστις, ἀφοῦ ἐξῇρε τό ὑπό τοῦ Ἐπόπτου καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπιτελούμενον ἔργον, καλωσώρισεν ἰδιαιτέρως τά μέλη τῆς Ἰμβριακῆς νεολαίας, μνησθείς τῶν ἀνακαινιστικῶν, πολιτιστικῶν καί ἐκπαιδευτικῶν ἔργων ἐν τῇ γενετείρᾳ αὐτῶν κατά τά τελευταῖα ἔτη. 

Ἐπηκολούθησε δεξίωσις. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Περικλῆ Πασχαλίδην, Πρόεδρον τοῦ Μορφωτικοῦ Συνδέσμου Χάλκης, ἐξ Ἀθηνῶν. Τόν Ἐντιμ. κ. Πρόδρομον Πουσκιούλογλου, Ἐπιχειρηματίαν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Εἰρήνης, ἐκ Χαλκίδος. 

- Τήν Ἐλλογ. κ. Μαρίαν Παντελάρα, Καθηγήτριαν, μετά τοῦ ἀναδεκτοῦ αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Παναγιώτου Καπαρίζα, φοιτητοῦ, ἐντεῦθεν. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βελγίου κ. Ἀθηναγόρου, κατά τάς διοργανωθείσας ὑπό τοῦ Συνδέσμου Ἑλληνορθοδόξων Κοινοτήτων τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Θυατείρων καί Μ. Βρεταννίας ἐπετειακάς ἐκδηλώσεις πρός τιμήν τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου αὐτῆς κ. Γρηγορίου, ἐπί τῇ συμπληρώσει 30ετοῦς πρωθιεραρχικῆς διακονίας, ἐν τῷ ἐν Λονδίνῳ Ξενοδοχείῳ «Royal National», τήν Κυριακήν, 28ην Ὀκτωβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰωακείμ, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν τῷ ἐνταῦθα Γεν. Προξενείῳ τῆς Ἑλλάδος Θείαν Λειτουργίαν καί Δοξολογίαν ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου.

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΑΪΔΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Οι εκδηλώσεις για την τιμή των ηρώων του 1940 και των Μακεδονομάχων, αρχίζουν στην Αδελαϊδα της Αυστραλίας αρκετούς μήνες πριν, με πρωτοβουλία κυρίως της Παμμακεδονικής Ένωσης, και περιλαμβάνουν διάφορες εκδηλώσεις που κορυφώνονται τον Νοέμβριο με το από ετών καθιερωμένο διήμερο ελληνικό πανηγύρι. 

Σήμερα Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018, στον Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου λειτούργησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δορυλαίου κ. Νίκανδρος και μετά την Θ. Λειτουργία τελέστηκε η Δοξολογία επί τη εθνική επετείω. 

Παρέστησαν εκπρόσωποι της Κυβερνήσεως και πλήθος πιστών ομογενών. 

Ακολούθησε εόρτιο γεύμα, στον προαύλιο χώρο. 

Επίσκεψη Ρώσου Μητροπολίτη Ιλαρίωνα στην Αγία Έδρα - Άποψη και θέση

Ιωάννου Ορφανουδάκη (-Φόσκωλου) OFS • Καθολική Δογματική Θεολογία, CSF • Φοιτητή Ορθόδοξης Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, ΑΠΘ • Μέλος της Futurium δεξαμενής σκέψης (think tank) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Βρυξέλλες 

Βρυξέλλες 27 Οκτωβρίου 2018, Belgique 

Ο κατήγορος μιας Ουνίας που συντηρείται από το Πατριαρχείο Μόσχας δια του εκπροσώπου του προσπαθεί, αλλά μάταια, να βρει σύμμαχο στο πρόσωπο του Πάπα Φραγκίσκου και στην Καθολική Εκκλησία. 

Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά, η μετά από αίτημα του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα συνάντηση - κεκλεισμένων μάλιστα των θυρών - του επικεφαλής του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας με τον προκαθήμενο της Δυτικής (Καθολικής) Εκκλησίας στα πλαίσια της επίσκεψης του στην Αγία Έδρα την προηγούμενη εβδομάδα. 

Φαίνεται πλέον ότι κάθε θεωρητικοί σύμμαχοι εντός των κόλπων της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας με τον ένα ή τον άλλον τρόπο αδιαφορούν, κρατούν αποστάσεις, αντιδρούν ή καταδικάζουν τις κινήσεις της Εκκλησίας της Ρωσίας, άλλοι δια της στάσης τους και άλλοι δια των λόγων τους ακόμα και αν έχουμε - όπως η Ρωσία επικαλείται συνεχώς - μια φαινομενική στήριξη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (προς αυτήν) που όμως τις κινήσεις και τον λόγο του, πριν εκφράσουμε μια απόλυτη άποψη, θα πρέπει να την μελετήσουμε, όχι ως δέσμη αποφάσεων αλλά ως δέσμη προβληματισμών που δεν αντιβαίνει επί της ουσίας στις αποφάσεις και τις θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Στην συνάντηση αυτή - και δεν νομίζω να διαψευστώ - γνωρίζοντας καλύτερα την Αγία Έδρα δεν θα πρέπει να αναμένεται τίποτα το ενδιαφέρον. Η Θέση της Αγίας Έδρας, αν και δεν είναι αντικείμενο της δογματικής ή εκκλησιολογίας, ως επίσημο ή ανεπίσημο συνομιλητή της στα θέματα Ανατολικής (Ορθόδοξης) - Δυτικής (καθολικής) Εκκλησίας έβλεπε ανέκαθεν το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Επίσημο "πρώτο" της Ανατολικής Εκκλησίας έβλεπε και βλέπει τον Θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Είναι αστείο οπότε να μιλάμε για μια αλλαγή ή προσπάθεια αλλαγής, κάτι που προσπαθεί η Ρωσία χάριν αυτού που ονομάζει πληθυσμιακή υπεροχή. 

Η Αλήθεια είναι πως - και εδώ βρίσκεται το ειρωνικό στοιχείο γιατί εν προκειμένω βοηθάει, και καλώς, το Οικουμενικό Πατριαρχείο - πως για τους καθολικούς η ύπαρξη "πρώτου" ως ορατής επί γης Κεφαλής είναι δεδομένη. Αυτό ισχύει τόσο για τους πιστούς όσο και για την Αγία Έδρα, που μετά του Πάπα αποτελεί την Κεφαλή της "ορατής (εν τω κόσμω) Εκκλησίας. Έχοντας αυτή την ιδιοσυγκρασία είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι μπορεί η Αγία Έδρα έστω να κατανοήσει την απείθεια και τις κινήσεις της Εκκλησίας της Μόσχας απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφού για αυτήν η Κωνσταντινούπολη είναι η κεφαλή της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας. 

Σε κάθε γωνιά του πλανήτη οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών εκφράζονται από εκπροσώπους της Αγίας Έδρας και του Οικουμενικό Πατριαρχείου ασχέτως αν υπάρχουν εκπρόσωποι και άλλων ορθοδόξων (συμβατικά) Εκκλησιών που συμμετέχουν στην διαμόρφωση των σχέσεων αυτών. Ακόμα η αναγνώριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του προσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχη που διαπερνά τις βαθμίδες του πληρώματος της Δυτικής (καθολικής) Εκκλησίας είναι τέτοια που και από μόνη της αποτελεί απόδειξη στην παγίωση της μνήμης κάθε πιστού σε Ιταλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Αργεντινή, Φιλιππίνες κτλ (τυχαία αναφορά) του ποιος είναι ο "πρώτος" στην “Ανατολή”. 

Όποιες άλλες συναντήσεις, διάλογοι θα λέγαμε ότι οφείλουν σαφώς να πραγματοποιούνται, πλην όμως έχοντας σαφώς οριοθετημένη την οποία δυναμική και περιεχόμενο. 

Αν θέλαμε ενδεχομένως μάλιστα να είμαστε αυστηροί ιστορικά αλλά και "κανονικά", εξαιρουμένου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, για ιστορικούς και εκκλησιολογικούς λόγους θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως δικαίωμα σε ένα διάλογο προκαθήμενων Ανατολής και Δύσης έχουν επίσης μόνον η Εκκλησία της Κύπρου, το Πατριαρχείο Αντιοχείας, το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Και ως αποτέλεσμα αυτής της θέσης κάθε συνάντηση άλλων προκαθημένων ή προέδρων άλλων ανατολικών (ορθοδόξων) συμβατικά Εκκλησιών μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα μιας ανοχής, που όμως αν δημιουργεί προβλήματα θα πρέπει ίσως να διακριθεί και η δυναμική αυτών να αποσαφηνιστεί στα πλαίσια της μιας Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας έχουσα μια φωνή και κοινό βηματισμό. 

Πηγαίνοντας την σκέψη μου λίγο παρακάτω θα πω και τούτο. Ακόμα και αν πιστεύει κανείς πως η παρουσία του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα στην Ρώμη μπορούσε (μπορεί) να αποφέρει καρπούς άρα την στήριξη της Ρώμης στην Μόσχα αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτον θα εκθέσει την Εκκλησία της Ρωσίας, η οποία ενώ τρέφει και τρέφεται από την ουνία στις χώρες δορυφόρους της, η ίδια επισήμως την καταδικάζει ως αγκάθι στον διάλογο και ενδεχομένως τα ανταλλάγματα που θα της ζητηθούν να είναι τέτοια που αν τα δεχτεί η φαινομενική "ορθοδοξία" της πάει περίπατο. 

Δεύτερον, αν και η Δυτική (Καθολική) Εκκλησία είναι ένα από τα τέσσερα χριστιανικά δόγματα στην επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας τα δικαιώματα και η ελευθερία στην έκφραση της πίστης του ενός εκατομμυρίου περίπου καθολικών Ρώσων σε πληθυσμό πιστών είναι περιορισμένα στην πράξη αφού ακόμα και οι Ιεράρχες της στην ρωσική επικράτεια είναι εγκλωβισμένοι σε μια ιδιότυπη ανεξιθρησκεία που αν και συνταγματικά κατοχυρωμένη δεν εκφράζεται πρακτικά παρά το γεγονός ότι η παρουσία της καθολικής εκκλησίας διαπερνά την ιστορία της Ρωσίας από την Μεγάλη Αικατερίνη, τους πολέμους και την ανεξαρτησία ή αυτονομία περιοχών της Μεγάλης Ρωσίας όπως της Πολωνίας και της Λιθουανίας, τον πόλεμο της Κριμαίας, την κομμουνιστική περίοδο και μέχρι πρόσφατα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτησία των Βαλτικών Χωρών. 

Τρίτο ζήτημα είναι ότι η Ρωσία δεν αποτελεί έναν φερέγγυο συνομιλητή και αυτό προβάλει ως το κυριότερο επιχείρημα αφού από αιώνες άλλα διατείνεται και άλλα πράττει. Στο πεδίο των διορθοδόξων σχέσεων δεν θα αναφερθώ (πάλι) αφού αυτά έχουν ήδη πολλάκις εκφραστεί από πολλούς και ειδικούς τόσο θεολόγους, ακαδημαϊκούς και Ιεράρχες. Θα σταθώ στις σχέσεις Ρώμης και Μόσχας που εν προκειμένω μας ενδιαφέρει αφού "η αλεπού πήγε στο παζάρι". 

Σε αυτό το πλαίσιο όμως θα παραθέσω τρία τέτοια γεγονότα τα οποία κάνουν την Μόσχα να φαίνεται στα μάτια όλων υμών και ημών μια Εκκλησία της οποίας η ηγεσία όχι μόνο στερείται συνειδητότητας αλλά με δεδομένο τον "θεολογικό αναλφαβητισμό" που διέπει το πλήρωμα της εύκολα το παρασύρει σε καταστάσεις αμφιβόλου δογματικής καθαρότητας. 

Πρώτο γεγονός η Συνάντηση Κορυφής της Αβάνα στις 12 Φεβρουαρίου 2016 μεταξύ του Πατριάρχη Κύριλλου και του Πάπα Φραγκίσκου. Η συνάντηση αυτή την οποία η ηγεσία (και μόνον) του Πατριαρχείου Μόσχας ήθελε διακαώς να πραγματοποιηθεί στην Μόσχα τελικά με πρόσχημα την Ουνία (και πάλι) πραγματοποιήθηκε εκτός ρωσικού εδάφους, στην Αβάνα. Στην συνάντηση αυτή την οποία εκμεταλλεύτηκε στο ακέραιο ο μητροπολίτης Ιλαρίων του οποίου και έμπνευση ήταν, δεν διατυπώθηκε τίποτα το οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είχε και δεν έχει συμπεριλάβει στις συναντήσεις του με τον Πάπα εκφράζοντας το σύνολο της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας. Έπρεπε όμως να πραγματοποιηθεί επιτακτικά με σκοπό την έξοδο της Ρωσικής Εκκλησίας από την διεθνή (εκκλησιαστική) αφάνεια και να δείξει αυτή κάθε αυτή η συνάντηση πως η Ρωσική Εκκλησία ως μια "εκκλησιαστική υπερδύναμη" έχει λόγο και κύρος. Η πραγματικότητα όμως είναι πως ακριβώς επειδή η συνάντηση στην Αβάνα δεν έδωσε και δεν μπορούσε να δώσει κάτι καινούργιο γρήγορα πέρασε στην αφάνεια και δεν μνημονεύεται στους διαλόγους των δύο Εκκλησιών παρά μόνο από την Εκκλησία της Ρωσίας. Ο Πατριάρχης Κύριλλος φαίνεται να επέλεξε μεν να συναντηθεί με τον Άγιο Πατέρα πλην όμως σε ουδέτερο έδαφος, για να μην σκανδαλίσει το (α)πιστό πλήρωμα της Εκκλησίας του, αν και ο ίδιος επιθυμούσε σφόδρα να τον υποδεχτεί στην Μόσχα. 

Παράδοξο όμως – αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί - εν τέλει για το πώς αντιλαμβάνεται τόσο το Δόγμα όσο και τους Ιερούς Κανόνες ο Πατριάρχης Κύριλλος αφού όπως αποδεικνύεται από συνέντευξη του στα ιταλικά και αγγλικά συμφωνεί πως τα “Δόγματα” που ενδεχομένως εισήγαγε η Δυτική (Καθολική) Εκκλησία δεν μπορούν να χαρακτηριστούν παρεκκλίνουσας ή αιρετικές θέσεις και αντιλήψεις. Μάλιστα αισθάνεται γοητευμένος πολύ συγκεκριμένα από το δόγμα της "άσπιλου σύλληψης της Θεοτόκου". Στην ίδια συνέντευξη προσθέτει πως δεν είναι καταδικαστέα η συμπροσευχή με ετερόδοξους (καθολικούς) αφού καμιά Οικουμενική Σύνοδο ως μόνη αρμόδια δεν καταδίκασε ποτέ τις θέσεις και τα δόγματα της (πράγμα το οποίο προσωπικά συμφωνώ) αφού μετά το σχίσμα του 1054 δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μια νέα. Σημαντικό επίσης να αναφέρω εδώ την δήλωση του Μακαριστού Πατριάρχη Μόσχας Αλεξίου τον Μάρτιο του 1992 σε επίσημη δημόσια τοποθέτηση του πως η Εκκλησία της Ρωσίας αναγνωρίζει την Καθολική Εκκλησία ως Αδερφή Εκκλησία καθώς και τις Εκκλησίες του Ανατολικού Τυπικού που υπάγονται στην δικαιοδοσία της Αγίας Έδρας. 

Δεύτερο γεγονός. Η Εκκλησία της Ρωσίας προβάλλοντας βασιλικότερη του βασιλέως δέχεται στις τάξεις των ιερέων της ιερείς της καθολικής Εκκλησίας χωρίς άλλη διατύπωση ή εκκλησιαστική πράξη αναγνωρίζοντας κατά τα φεγγάρια της το ιερατικό σχήμα. 

Τρίτο και τραγικότερο γεγονός με πολλές παραμέτρους που πηγάζουν από την νεότερη εκκλησιαστική ιστορία της Ρωσίας και έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στην μνήμη μου η εικόνα -Video- του Πατριάρχη Κύριλλου σε συνάντηση του με τον Επίτιμο Πάπα Βενέδικτο στις 07 Δεκεμβρίου 2007 του οποίου ο πρώτος ασπάζεται το χέρι και το πόδι. 

Πριν κλείσω και επειδή αναφέρθηκα στις παραμέτρους της νεότερης εκκλησιαστικής Ιστορίας της Ρωσίας ας μην λησμονούμε τον ρόλο της ROCOR . Αυτή ήταν, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε μη κανονική σχέση με την εκκλησία της Ρωσίας, που εισήγαγε στην Ρωσία και στους πιστούς της ρωσικής διασποράς, πρώτη το intercomunion αφού συντηρούσε και συντηρεί σε Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ και πλέον μετά την ένωση της με το Πατριαρχείο της Μόσχας και στην ρωσική επικράτεια δια-ομολογιακούς Ιερούς Ναούς. 

Πηγές – Αναφορές: 

- Alexander Soldatov, Institute of Philosophy of the National Academy of Sciences of Ukraine, Religious studies 

- Μακαριστού Πατριάρχη Αλεξίου, Δηλώσεις στις ΗΠΑ, Μάρτιος 1992 

- 07 Δεκεμβρίου 2007, κανάλι 1 (ρωσική τηλεόραση) 

- “Pastor Word”, Τηλεοπτικό πρόγραμμα χριστιανικής δημοσιογραφίας 

- Andrea Gagliarducci, Δημοσιογράφος ειδικευμένος στην Εκκλησιαστική δημοσιογραφία 

- Ιστορία των σχέσεων Καθολικής και Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκδόσεις Sputnik 

- Vladimir Moss, Συνοπτική Ιστορία των σχέσεων Καθολικής Εκκλησίας και Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας, 19 Ιανουαρίου 2016 

- Dennis J. Dunn Pre-World War II Relations Between Stalin and the Catholic Church, 1973 τεύχος 15 

- 05 Ιανουαρίου 2018, Philippa Hitchen , Επίσημος Διαδικτυακούς τόπος της Καθολικής Εκκλησίας, Vatican News 

- 06 Φεβρουαρίου , Claire Giangravè, Ιστότοπος Crux 

-  Αρχεία Πατριαρχείου Μόσχας – Ιστότοπος Πατριαρχείου Μόσχας

Οικουμενικός Πατριάρχης: Η αγαπητική μέριμνα της Εκκλησίας μοναδικό κίνητρο και κριτήριο για το Αυτοκέφαλο στην Ουκρανία (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

Από το Γραφείο Τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου 

Στην θυσιαστική αποστολή της Εκκλησίας ως διακονία αγάπης και φιλανθρωπίας προς κάθε πάσχοντα και εμπερίστατο άνθρωπο, αναφέρθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στην ομιλία του, μετά την Θεία Λειτουργία, κατά την οποία χοροστάτησε, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας. Όπως επεσήμανε, αυτή η αγαπητική μέριμνα της Εκκλησίας ήταν το αποκλειστικό κίνητρο και το αμετακίνητο κριτήριο και για την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει το Αυτοκέφαλο στον πιστό λαό της Ουκρανίας. «Όσα λέγονται και γράφονται, ανερυθριάστως, περί άλλων κινήτρων εις την σχετικήν απόφασιν του Οικουμενικού Θρόνου, είναι μυθεύματα», τόνισε ο Παναγιώτατος. 

Συγκεκριμένα, o Οικουμενικός Πατριάρχης, στην ομιλία του, σημείωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Πιστή εις τον Κύριόν της, η Εκκλησία, είναι αδύνατον να παραμένη αδιάφορος και αδρανής, όταν ακούη την κραυγήν αγωνίας των πασχόντων, των εμπεσόντων εις τους ληστάς, των κοπιώντων και πεφορτισμένων, των περιφρονημένων και αδικημένων, των μη εχόντων που την κεφαλήν κλίναι, των προσφύγων, των εξουθενωμένων και πεινασμένων παιδιών, των αθώων θυμάτων της πολεμικής βίας, των διώξεων και των διακρίσεων. Όλη η ιστορική πορεία της Εκκλησίας είναι χείμαρρος φιλανθρωπίας, μικροδιακονίας και μακροδιακονίας ιστορία αγώνων διά την προστασίαν της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου, διακονία και συμπαράστασις, αλληλεγγύη και θυσιαστική αγάπη. Υπάρχει παντού αξιοθαύμαστος δυναμισμός, πνεύμα προσφοράς και βοηθείας, στάσεις, αι οποίαι προκαλούν θαυμασμόν ακόμη και εις τους πολεμίους της Εκκλησίας. Σκοπός της ζωής του χριστιανού ήταν και παραμένει, όπως έλεγε ο μέγας «προφήτης της φιλανθρωπίας» και προκάτοχος μας εις τον αποστολικόν Θρόνον της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «τους πλησίον διά πάντων ωφελείν» 

  

«Το επαναλαμβάνομεν και το τονίζομεν πάλιν και πολλάκις: Η Εκκλησία του Χριστού είναι θυσιαστική και διακονική, όλη η ζωή της είναι μέριμνα και αγών διά τον άνθρωπον, διά την ένθεον διακονίαν του επιγείου και του ουρανίου προορισμού του. Εις την συναφείαν αύτην επιθυμούμεν να καταστήσωμεν εις πάντας σαφές, ότι η αγαπητική μέριμνα διά τον λαόν του Θεού εις την Ουκρανίαν, ο οποίος λαός υπέφερε, λόγω των διασπάσεων και των ποικιλομόρφων αναστατώσεων, και επιθύμησε διακαώς την εν Χριστώ κοινωνίαν και ενότητα, ήτο το κίνητρον και το αμετακίνητον κριτήριον διά την απόφασιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήση το Αυτοκέφαλον εις αυτόν. Διά την Εκκλησίαν του Χριστού ισχύει, διηνεκώς και αμετακινήτως: «Ουδέν όσον άνθρωπος ιερόν, ω και φύσεως εκοινώνησεν ο Θεός» (Νικόλαος Καβάσιλας, ο. π., στ’, 14). Όσα λέγονται και γράφονται, ανερυθριάστως, περί άλλων κινήτρων εις την σχετικήν απόφασιν του Οικουμενικού Θρόνου, είναι μυθεύματα».

Κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία εκκλησιάστηκαν ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Αθηναγόρας, Άρχοντες οφφικιάλιοι, ο Πρέσβης της Ουκρανίας στην Άγκυρα κ.Andrii Sybiha, συνοδευόμενος από τον Γενικό Πρόξενο στην Πόλη κ.Oleksandr Gaman και τον Πρόξενο κ.Maksym Vdovychenko, και πιστοί από την Πόλη και από την Ελλάδα. Ανάμεσά τους και ομάδα Ιμβρίων νέων, από τον Σύλλογο Ιμβρίων Αθηνών, που αυτές τις ημέρες επισκέπτονται την Πόλη, ύστερα από πρόσκληση του Παναγιωτάτου. 

«Ο Ίμβριος Πατριάρχης, όταν έχη απέναντί του 40 νέους της ιδιαιτέρας πατρίδος του, γεμάτους ζωήν και αισιοδοξίαν, είναι βέβαιος ότι η Ίμβρος έχει παρόν και μέλλον. Πιστεύει ακραδάντως ότι η καρδιά κάθε Ιμβρίου νέου κτυπά διά το ερατεινο νησί μας, ότι εις τας Αθήνας και όπου γης, εις τα σχέδια και τα όνειρα της Ιμβριακής νεολαίας διά το μέλλον, υπάρχει πάντοτε ένα κομμάτι «Ίμβρος». Αναμένομεν πολλά από εσάς, αγαπητοί νέοι και νέες της Ίμβρου. Όπως αναφέραμε και κατά την πρόσφατον επίσκεψίν μας εις την Θεσσαλονίκην, όσα εβίωσεν ο λαός της Ίμβρου κατά τας τελευταίας δυσκόλους δεκαετίας, δεν τον επτόησαν, δεν αλλοίωσαν την ψυχήν του και το ήθος του. Απ’ εναντίας, αι δoκιμασίαι έγιναν γυμνασία, πηγή υπομονής, δράσεως και ελπίδος. Και αι ελπίδες τώρα δικαιώνονται. Τα σχολεία μας λειτουργούν και πάλι, και μάλιστα, διά πρώτην φοράν εις την ιστορίαν της η Ίμβρος διαθέτει και Λύκειον! Οι ναοί μας έχουν τας πύλας των ανοικτάς, πολλά εξωκκλήσια ανακαινίζονται και, πλέον, δυνάμεθα να λειτουργηθούμε και εις τα δύο Αγιορειτικά μετόχια, των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και των Ταξιαρχών. Κυκλοφορούν δε και σπουδαίας εκδόσεις διά την Ίμβρον. Δοξάζομεν τον Θεόν πάντων ένεκεν και εμπιστευόμεθα εις την πρόνοιάν Του». 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνεχάρη τον Επίσκοπο Αλικαρνασσού Αδριανό, Αρχιερατικό Προϊστάμενο της Περιφερείας Φαναρίου-Κερατίου Κόλπου, καθώς και τον Πρόεδρο της Εκκλησιαστικής Επιτροπής της Κοινότητας του Αγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας, κ.Νικόλαο Καλαμάρη, για την προσφορά και το επιτελούμενο έργο τους. Ακολούθως, παρέθεσε γεύμα στο Πατριαρχείο, στους 40 νέους και νέες από τον Σύλλογο Ιμβρίων Αθηνών, στους οποίους είχε την ευκαιρία να μιλήσει για την ιστορία και της ομορφιές του κοινού τόπου καταγωγής τους. Για τις πρωτοβουλίες, τις δράσεις και την πολυδιάστατη διακονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου τους μίλησε ο Ίμβριος Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής, Διευθυντής του Α’ Πατριαρχικού Γραφείου.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΤΑΧΥΟΣ ΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΝΑΟΣ 

Ἀνακοινοῦται ὅτι, ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Στάχυος, πρώτου Ἐπισκόπου Βυζαντίου, τελεσθήσονται ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, τήν μέν παραμονήν, Τρίτην, 30ήν Ὀκτωβρίου, καί ὥραν 4:30 μ.μ., πανηγυρικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, τήν δέ ἑπομένην, Τετάρτην, 31ην ἰδίου, ἡ Θεία Λειτουργία ἱερουργοῦντος τοῦ αὐτοῦ Ἀρχιερέως. 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (27 Οκτωβρίου 2018)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῷ ἀκούσματι τοῦ ἐπισυμβάντος σεισμοῦ, ἐξ’ οὗ ἐπλήγη ἡ Ζάκυνθος, ἀπέστειλε θερμόν Πατριαρχικόν Γράμμα συμπαθείας πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ζακύνθου κ. Διονύσιον, ἐκφράσας τάς εὐχάς Αὐτοῦ διά την ταχεῖαν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν, τάς ὁποίας ὑπέστη καί τό ἐν Στροφάδαις Καστρομονάστηρον τοῦ Ἁγίου Διoνυσίου, καί τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν τοῦ πληγέντος εὐσεβοῦς Ζακυνθινοῦ λαοῦ. 

* * * 

Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 27ης Ὀκτωβρίου, ὁ Παναγιώτατος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Μ. Πρωτοσυγκέλλου κ. Ἀνδρέου, ἐπεσκέφθη κατ᾿οἶκον τόν ἑορτάσαντα τά ὀνομαστήριά του Σεβ. Μητροπολίτην Γέροντα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριον καί ηὐχήθη ἀδελφικῶς αὐτῷ τά εἰκότα. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, κατά τήν τελετήν βραβεύσεως, ὑπό τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Τάγματος τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Ἅγιος Ἀνδρέας», τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Ἀλεξάνδρου Καρλούτσου καί τῆς πρεσβυτέρας αὐτοῦ Εὐλαβ. κ. Ξανθίππης, διά τῆς ἀπονομῆς αὐτοῖς τῆς διεθνοῦς τιμητικῆς διακρίσεως «Ἀθηναγόρειον Βραβεῖον Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων 2018», ἐν τῷ ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ Ξενοδοχείῳ «Hilton», τό Σάββατον, 27ην Ὀκτωβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Ἀμορίου κ. Νικηφόρου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Βλατάδων, κατά τάς ὑπό τοῦ Δήμου Ἀμπελοκήπων - Μενεμένης διοργανωθείσας ἐκδηλώσεις τῶν ἀποκαλυπτηρίων τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ἐν τῇ Πλατείᾳ Δημοκρατίας τοῦ εἰρημένου Δήμου, αὐθημερόν. 

- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰωακείμ, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τάς διοργανωθείσας ἐν τῇ Ἀστικῇ Σχολῇ Γαλατᾶ διαλέξεις, ἐπί τοῦ θέματος «Yetimhaneden Öğrenmek», αὐθημερόν.

Επιστολή συμπαράστασης του Οικουμενικού Πατριάρχου προς τον Μητροπολίτη και τον λαό της σεισμόπληκτης Ζακύνθου

Την συμπαράσταση και την συμπάθεια της Μητρός Εκκλησίας προς τον λαό της Ζακύνθου, ο οποίος δοκιμάζεται από τις συνέπειες του ισχυρού σεισμού που έπληξε τη νήσο, εκφράζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με επιστολή του προς τον επιχώριο Μητροπολίτη Διονύσιο. 

Ο Πατριάρχης εύχεται «όπως ο Κύριος των δυνάμεων και των οικτιρμών ιάσηται τας δημιουργηθείσας πληγάς, προστατεύη δε και τηρή υπό την κραταιάν σκέπην Αυτού την τε υμετέραν προσφιλή Ιερότητα και την Ιεράν Μητρόπολιν αυτής, ίνα δοξάζητε διά της ενθέου βιοτής και των αγαθών έργων υμών επί μήκιστον το πανάγιον όνομα Αυτού».

Aπό το Γραφείο Τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΙΜΒΡΙΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΘΟ ΣΤΟ ΜΕΓΑ ΡΕΥΜΑ

Σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου της 26ης Οκτωβρίου 2018: 

"Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, μετέβη εἰς τήν Κοινοτικήν Αἰθουσαν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τῆς Κοινότητος Μ. Ρεύματος καί συνανεστράφη μετά τῶν νέων τοῦ ἐν Ἀθήναις Συλλόγου Ἰμβρίων, πραγματοποιούντων προσκυνηματικήν ἱεραποδημίαν εἰς τήν Πόλιν, εὐλογήσας καί τό παρατεθέν ὑπό τῆς Κοινότητος δεῖπνον."

Στην βραδιά παρέστησαν και μέλη του ΕΡΘΟ, του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου της Κοινότητος Φερίκιοϊ. 

π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΑΥΓΗΣ: Κωνσταντινούπολη, Μόσχα και το Ουκρανικό

Του π. Ιωάννη Χρυσαυγή 
Αρχιδιακόνου του Οικουμενικού Θρόνου
Η Καθημερινή

Ποιος ακριβώς απειλεί την ενότητα; Είναι δελεαστικό, αν μη αφελές, να ερμηνεύουμε τη ρήξη μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Μόσχας –αυτή τη φορά γύρω από το αυτοκέφαλο στην Ουκρανία– από τη σκοπιά ενός εσωτερικού ανταγωνισμού για εξουσία και δικαιοδοσία. Η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη από μια ενδο-ορθόδοξη διαμάχη. Υπάρχουν γεωπολιτικές προεκτάσεις πέρα από τις θρησκευτικές ίντριγκες, ενώ το θέμα υπερβαίνει οποιαδήποτε άσκηση δικαιώματος ή εκδήλωση κυριαρχίας. 

Το ζήτημα της αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, μαζί με ερωτήματα γύρω από την εγκυρότητα ιεροσύνης και μυστηρίων, είναι ζωτικής σημασίας για την ορθόδοξη ενότητα, αλλά αυτά που μαστίζουν την Ορθοδοξία τους τελευταίους αιώνες είναι ο απομονωτισμός και ο εθνικισμός. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να εξεταστεί η κατάσταση στην Ουκρανία. 

Και αυτή είναι η προοπτική στην οποία πρέπει να εκτιμηθεί η απόφαση του Πατριαρχείου Μόσχας να διακόψει κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η διαβρωτική επίδραση της απόφασης αυτής στο ευρύτερο σώμα της Εκκλησίας –που αναγκάζει επισκόπους και συνόδους να επιλέξουν πλευρά– υπογραμμίζει πως μια χούφτα από ορθόδοξους ιεράρχες λαμβάνει αποφάσεις, αδιαφορώντας τόσο για τους πιστούς όσο και για την ευρύτερη κοινωνία. Μια τέτοια ενέργεια θα έχει ασφαλώς σοβαρότερες επιπτώσεις στη «διασπορά», όπου οι διάφορες ορθόδοξες δικαιοδοσίες συνεργάζονται σε ιεραποστολικό και ανθρωπιστικό επίπεδο. 

Ασφαλώς η Ορθόδοξη Εκκλησία δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί δημοκρατική (με την πολιτική ή κοινωνική έννοια), ακόμα και στην πιο συνοδική της έκφραση. Μοιάζει μάλλον με αμοιβαία αλληλεξάρτηση μεταξύ κλήρου και λαού. Η αρχαία Εκκλησία θεωρούσε ότι «ο λόγος της αλήθειας» δεν αποτελεί προνόμιο ενός επισκόπου ή μιας συνόδου, αλλά ανήκει σε ολόκληρη την Εκκλησία. Ετσι, όταν η Μόσχα απειλεί την Κωνσταντινούπολη με αφορμή την ευτυχή και ευσπλαχνική αποκατάσταση εκατομμυρίων Ουκρανών στην κανονικότητα, αναρωτιόμαστε πώς ήταν καταρχήν δυνατό να στιγματίζονται ως σχισματικοί μια ολόκληρη γενιά πιστών! 

Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να ανταποκριθεί στο αίτημα για αυτοκεφαλία στην Ουκρανία, που προ πολλού βρισκόταν αποξενωμένη από τη Μόσχα, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης από την πλευρά του κανονικού δικαίου και να υποστηριχθεί από ιστορικά προηγούμενα. Ωστόσο η κλιμάκωση απειλών και σαρωτικών αντιποίνων από τη Μόσχα υποδηλώνει ένα βαθύτερο σκεπτικό, που ξεπερνάει την απλή εδαφική διαμάχη. Μπορεί η Ρωσία να χάσει κάποια «περιουσία», αλλά η Κωνσταντινούπολη σίγουρα δεν κερδίζει «εξουσία». Απλά, καλώς ή κακώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία μακροπρόθεσμα θα αποκτήσει ένα νέο μέλος – μάλιστα με παρόμοια διαδικασία όπως στην περίπτωση άλλων Εκκλησιών, όπως της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Τσεχίας. Πώς μπορεί μια εθνική Εκκλησία, που μόλις πρόσφατα αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη, να διαμαρτύρεται ότι η αναγνώριση ανεξάρτητων Εκκλησιών σε νέες χώρες «θέτει σε κίνδυνο την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας»; 

Είναι άραγε η ενότητα μια ψευδαίσθηση; Οι ορθόδοξοι επιχαίρουν για την ενότητα στο δόγμα και στα μυστήρια. Η ενότητα αυτή ήταν πάντα ελκυστική για τους απέξω, ενώ συνιστούσε μάλλον μια ρομαντική αίσθηση από μέσα. Αν η ενότητα και η κανονικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια νομικιστική ή ευσεβιστική πραγματικότητα, τότε οι ορθόδοξοι θα πρέπει να παραδεχτούμε αποτυχία και υποκρισία. Είναι αδιανόητο να κραδαίνουμε την ενότητα σαν λάβαρο αντίστασης ή όπλο επιθετικό, μονάχα όταν προκύπτουν εσωτερικά προβλήματα. Κι είναι σίγουρα ανόητο να συσχετίζουμε την ενότητα με εδαφικές διεκδικήσεις, όπως όταν η Μόσχα κατηγόρησε την Κωνσταντινούπολη πως «καταπατά τις κόκκινες γραμμές και καταστρέφει την ενότητα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας». Εύλογα αναρωτιόμαστε για ποια άραγε ενότητα μιλάμε; 

Ενώ αναμενόταν με μεγάλη ελπίδα, όταν συγκλήθηκε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Κρήτη έπειτα από αιώνες, η ενότητα αποδείχθηκε τελικά μια ψευδαίσθηση. Τότε έγινε σαφές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία θα αρνιόταν πεισματικά να εισέλθει στον 21ο αιώνα χωρίς αντίσταση, ή ακόμη και δυσαρέσκεια. 

Αυτό εκφράστηκε χαρακτηριστικά κατά την προετοιμασία των συνοδικών κειμένων, όταν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε πως οι συνοδικοί επίσκοποι μπορούσαν να αξιοποιήσουν περίτεχνες διατυπώσεις προκειμένου να περιγράψουν τις άλλες χριστιανικές κοινωνίες, αλλά έπρεπε σε κάθε περίπτωση να αποφύγουν να τους χαρακτηρίσουν αιρετικούς. Ακολούθησε μια απίστευτη διαδικασία, με απήχηση μέχρι σήμερα σε συντηρητικούς κύκλους. Το τελικό ψήφισμα –τροποποιημένο αρχικά για να κατευνάσει τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και τη Γεωργία, που απείχαν τελικά από τη Σύνοδο– ήταν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει «την ιστορική ονομασία» των άλλων κοινοτήτων που ισχυρίζονται ότι είναι Εκκλησίες. 

Η πεποίθηση του Οικουμενικού Πατριάρχη –ότι οι ουσιαστικά διαιρεμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες πρέπει να συνεργάζονται προκειμένου να διακηρύττουν ένα πειστικότερο μήνυμα στον κόσμο– αντιμετώπισε την ίδια αντιπολίτευση (και δυσφήμηση) που τώρα αντιμετωπίζει για την Ουκρανία. Η Μεγάλη Σύνοδος προσέφερε την καταλληλότερη ευκαιρία προκειμένου να εξετασθούν οι οποιεσδήποτε θρησκευτικές ανησυχίες ή εδαφικές διεκδικήσεις. Απέχοντας, η Ρωσία έχασε μια μοναδική στιγμή να επιδείξει αυθεντική αλληλεγγύη και ηγετικότητα. Σήμερα επιμένει για πανορθόδοξη συναίνεση. Τότε, όπως και τώρα, η στρατηγική ήταν παρόμοια: απειλή σχίσματος και διακοπή κοινωνίας. 

Σίγουρα οι σύνοδοι ρυθμίζουν τον τρόπο λειτουργίας της Εκκλησίας. Ωστόσο, η Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης αφορούσε λιγότερο αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν ή κείμενα που έπρεπε να εγκριθούν και περισσότερο την προθυμία ή την ετοιμότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών να εγκαινιάσουν μια ειλικρινέστερη συζήτηση με τη σύγχρονη κοινωνία αντί να παραμείνουν κλεισμένες στο καβούκι του μεσαιωνικού παρελθόντος. 

Μια διαίρεση Ανατολής - Δύσης; Οταν η σκανδαλοθηρία και η παράνοια –τότε στην Κρήτη και τώρα στην Ουκρανία– υπαινίσσονται ότι η Κωνσταντινούπολη εξαναγκάζεται ή ελέγχεται από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, εκείνο που βγαίνει στην επιφάνεια είναι μια λανθάνουσα εχθρότητα απέναντι στη Δύση, αιχμή του δόρατος της οποίας υπήρξε αναμφίβολα το Πατριαρχείο της Μόσχας. Η όποια ιδεολογική ρητορική ενισχύει την έντονη διάκριση ανάμεσα στην αποκλειστικότητα της Εκκλησίας και την αμαρτωλότητα της Δύσης. Ετσι, Σέρβος επίσκοπος επιμένει ότι «η Δύση προσπαθεί να διασπάσει την Ορθοδοξία, που αποτελεί τον τελευταίο μηχανισμό ενότητας των λαών της πρώην ΕΣΣΔ και της πρώην Γιουγκοσλαβίας». 

Είναι βολικότερο να αμφισβητούνται εδαφικά όρια παρά να συζητούνται θέματα δικαιοσύνης. Η αυταρέσκεια για τη λειτουργική και πνευματική μας παράδοση εμπνέει μεγαλύτερη ασφάλεια από ό,τι η αντιμετώπιση του τοπικισμού και της προκατάληψης. Ετσι λοιπόν διεκδικούν μερικοί ορθόδοξοι συγγένεια με συντηρητικούς Αμερικανούς, όπως ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς και ο ευαγγελικός ηγέτης Φράνκλιν Γκράχαμ. 

Ομως, ένας πολιτισμός ανοικτών οριζόντων απαιτεί τολμηρότητα. Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης επιβεβαιώνει την ανάγκη για διάλογο σε όλα τα επίπεδα – αντιμετωπίζοντας μάλιστα πρωτοφανή κριτική, ακόμη και στην Ελλάδα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια, που διακονεί ο Βαρθολομαίος, εκπληρώντας το ιστορικό του προνόμιο ως ο ηγέτης της ανά την οικουμένη Ορθοδοξίας και διατηρώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε σε επαφή με τον κόσμο του 21ου αιώνα. 

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν πολλά να μάθουν για την ανοχή και ανοικτότητα – απέναντι σε άλλες θρησκείες και κοινωνίες. Ο Βαρθολομαίος όμως έχει από καιρό αφομοιώσει αυτή την κοσμοθεωρία ως απόρροια της μοναδικής κληρονομιάς του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό που του εξασφαλίζει την ευθύνη για την ενότητα είναι, κατά παράδοξο τρόπο, η μαρτυρική ταπείνωση της Μητρός Εκκλησίας –ακριβώς δηλαδή αυτό που του καταλογίζουν οι ανταγωνιστές του σαν αδυναμία– και όχι κάποιο βυζαντινό είδωλο ή μελλοντικό ιδεώδες. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πάντοτε θα εκδηλώνουν εδαφικές διεκδικήσεις. Ωστόσο οι ιεράρχες θα πρέπει να επιδεικνύουν σύνεση και μετριοπάθεια. Είναι απαράδεκτο να προκαλούν μια γενικευμένη δυσπιστία, μιλώντας για «εχθρούς» της Ρωσίας. Και είναι εμπρηστικό να απειλούν για βίαιη επανάσταση, κατ’ αναλογία με τη ναζιστική Γερμανία. 

Η ειρήνη και η νηνεμία απορρέουν από τη βεβαιότητα πως η θεία χάρη ποτέ δεν εγκαταλείπει την Εκκλησία. Εκατομμύρια πιστών εύχονται ότι οι εκκλησιαστικοί και πολιτικοί ηγέτες στη Ρωσία και στην Ουκρανία θα μπορέσουν να αδράξουν την παρούσα κρίση ως ευκαιρία ωρίμανσης μιας περιοχής που έχει περισσότερο να κερδίσει από τη συνδιαλλαγή παρά από τον διχασμό. 

Οικουμενικός Πατριάρχης: Η δύναμις της Μεγάλης Εκκλησίας δεν είναι κοσμική

Ενημερωτικό Δελτίο Από το Γραφείο Τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου 

Στην ιδιαίτερη τιμή που αποδίδει ο πιστός λαός στους Αγίους Μεγαλομάρτυρες στρατιωτικούς Αγίους, για την ανυποχώρητη στάση τους, «προ των κινδύνων, προ του ψεύδους της ειδωλολατρείας και ειδωλομανίας», αναφέρθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος χοροστάτησε κατά τη θεία λειτουργία που τελέστηκε σήμερα, Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρούτσεσμε), όπου βρίσκεται και το θαυματουργικόν αγίασμα. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον εορταζόμενο, σήμερα, Άγιο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο και στον σεβασμό με τον οποίο τον περιβάλλουν οι πιστοί στην Πόλη, την Θεσσαλονίκη αλλά και σε όλο τον κόσμο. 

«Τιμάται πάρα πολύ όχι μόνον εις την άλλοτε συμβασιλεύουσαν και σήμερον συμπρωτεύουσαν Θεσσαλονίκην, αλλά και εις όλον τον Ορθόδοξον κόσμον.Και εδώ, εις την βασιλεύουσαν Πόλιν, από της ιδρύσεώς της σχεδόν, ετιμάτο ιδιαιτέρως ο Μεγαλομάρτυς Άγιος», είπε και υπενθύμισε ότι, «και σήμερον, παρ᾿ όλας του Γένους τας περιπετείας και τας πικράς δοκιμασίας, τέσσαρες Ναοί επ᾿ ονόματι του Αγίου Δημητρίου στολίζουν την χριστιανικήν μας Κωνσταντινούπολιν». 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη διακονία και τη μέγιστη ευθύνη της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως: 

Είμεθα ολίγοι αλλά αμέρτητοι. Η δύναμις εξ άλλου της Μεγάλης Εκκλησίας δεν είναι κοσμική, ούτε αποδεικνύεται διά των αριθμών. Το Οικουμενικόν μας Πατριαρχείον είναι δυνατό διότι διαθέτει θυσιαστικήν αγάπην, και πολιτεύεται διά της ταπεινώσεως και του Σταυρού. Η ιστορία του είναι γεμάτη από μαρτύριον και θυσίας υπέρ του κόσμου, υπέρ όλων των λαών και «εις πάντα τα έθνη». Εις τα σωματεία και τους κοσμικούς οργανισμούς, ασφαλώς, λαμβάνεται υπ᾽ όψιν μόνον η δύναμις των αριθμών, των χρημάτων, της κοσμικής και πολιτικής εξουσίας, αλλ᾽ εις την Εκκλησίαν κυριαρχούν οι πνευματικοί νόμοι, οι Ιεροί Κανόνες, η ευσεβής του Γένους μας παράδοσις, τα ιερά και τα όσια των προγόνων μας, ο καταγεγραμμένος λόγος του Χριστού εν τω Ιερώ Ευαγγελίω. Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, της οποίας πιστά τέκνα τυγχάνετε εσείς όλοι οι ευλαβείς προσκυνηταί, αποτελεί την ενσάρκωσιν της ελευθέρας αγάπης του Χριστού, η οποία δεν σταυρώνει, αλλά σταυρώνεται, θυσιάζουσα την ψυχήν της χάριν των φίλων αυτής, που είναι όλοι οι άνθρωποι. Θυσιάζει όμως και την ψυχήν αυτής χάριν των εχθρών της και όλων αυτών οι οποίοι δεν δύνανται να ανεχθούν αυτήν την μεγάλην πραγματικότητα: ότι δηλαδή το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι η πρώτη Εκκλησία και η αρχή όλων των νεοπαγών κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και αυτό διότι θυσιαστικώς ίδρυσε και ανεγνώρισεν όλας τας ανά τον κόσμον σήμερον Ορθοδόξους Αυτοκεφάλους Εκκλησίας. 

Η μεγίστη αύτη ευθύνη της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας δεν ήτο ασφαλώς με ημερομηνίαν λήξεως. Δι᾽ αυτό, όπως εδώσαμεν αυτοκεφαλίαν εις όλας τας τοπικάς Εκκλησίας, κατά τον ίδιον τρόπον η περί ημάς Αγία και Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να εκχωρήση το Αυτοκέφαλον και εις την πολλαπλώς βασανισμένην Ουκρανίαν, διά να πορευθή και αυτή εντός του συστήματος των Ορθοδόξων εν ενότητι και εσωτερική ειρήνη. Αυτήν την υψίστην ευθύνην την έχει εκ των Θείων και Ιερών Κανόνων μόνον η πρωτόθρονος Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, αφού αυτής ο Προκαθήμενος είναι ο Πρώτος εις τους Ορθοδόξους. Οσάκις επιχειρείται να διαστραφή αυτή η βασική εκκλησιολογική αρχή, πράττεται το βαρύτατον παράπτωμα της αντιποιήσεως αρχής, δηλαδή ωρισμένοι προσποιούνται τον Πρώτον δίχως να είναι, και λαμβάνουν πρωτοβουλίας δίχως να έχουν τοιούτον δικαίωμα, λησμονούντες ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ασκεί το χρέος του διά της αγάπης, η οποία είναι θυσιαστική και ανιδιοτελής. 

Το όντως καινόν αυτής της μοναδικής αγάπης, το οποίον αντιτίθεται εις κάθε ηθικισμόν και εις κάθε νεολογισμόν, ο οποίος επιχειρεί να εισαγάγη νέας ιδέας και φιλοσοφίας εις το σώμα της Εκκλησίας, είναι το ότι δεν διαχωρίζει τον Άγιον Θεόν από τον αμαρτωλόν άνθρωπον, αλλά επιχειρεί να διδάξη και να πείση διά του κηρύγματός της ότι ο Θεός είναι «ο φίλος των αμαρτωλών» (Λουκ. Ζ´, 34). Και η Εκκλησία μας είναι η Εκκλησία των αμαρτανόντων και των μετανοούντων και η της σωτηρίας των αναξίων και πενήτων. 

Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις Εκείνον, τότε έχομεν τα πάντα. Ο Θεός είχε πάντοτε την αγκαλιά του ανοικτήν εις εκείνον ο οποίος εισήρχετο πονεμένος και απογοητευμένος εις τον ταπεινόν τούτον ναόν του Αγίου Δημητρίου, και εις όλους όσοι ελάμβαναν την χάριν του αγιάσματός του. Αλλά, ακόμη και σήμερον, συνεχίζεται η αγιαστική και θαυματουργική του δύναμις. Δεν φοβούμεθα, λοιπόν, τας παροδικάς θυέλλας οι ορθόδοξοι Ρωμιοί, τας οποίας μετατρέπει εις γαλήνην ο περιπατών επί των υδάτων Κύριος, ενισχύων ημάς, όπως κάποτε τον λιποψυχήσαντα Απόστολον Πέτρον. 

Προηγουμένως, τον Παναγιώτατο προσφώνησαν ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Επόπτης της Περιφερείας Βοσπόρου, και εκπρόσωπος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής της Κοινότητας του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου. 

Εκκλησιάστηκαν Άρχοντες οφφικιάλιοι και πλήθος πιστών από την Πόλη αλλά και την Ελλάδα και άλλες χώρες του εξωτερικού.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (26 Οκτωβρίου 2018)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱ. μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, ἐχοροστάτησε: 

α) ἐν τῷ πανηγυρίσαντι φερωνύμῳ Ἱ. Ναῷ τῆς Κοινότητος Ταταούλων κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς, τήν Πέμπτην, 25ην Ὀκτωβρίου, καθ᾿ ὅν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Διάκονος κ. Γρηγόριος, Ὑπογραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου. 

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Μύρων κ. Χρυσόστομος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ἡ Εὐγεν. κ. Δανάη Βασιλάκη - Κωστίδου, Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, πολυάριθμοι Ταταυλιανοί ἐξ Ἀθηνῶν, ἀπόφοιτοι τῆς Ἀστικῆς Σχολῆς Ταταούλων, ὅμιλοι προσκυνητῶν ἐκ Βεροίας, Καβάλας, Θεσσαλονίκης καί ἐξ Ἀθηνῶν καί πιστοί ἐντεῦθεν. 

Εἰς τό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος, Ἐπόπτης τῆς Περιφερείας Ταταούλων, ἀναφερθείς εἰς τήν ὀφειλετικήν ἐκ μέρους τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διευθέτησιν τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος, καί ὁ Πατριάρχης, Ὅστις ἐπεκεντρώθη εἰς τήν σημασίαν τοῦ μαρτυρίου εἰς τήν σύγχρονον ἐποχήν ὡς συνεχοῦς αὐθυπερβάσεως, αὐτοπροσφορᾶς καί διακονίας καί ὡς καθημερινῆς θυσίας, καλωσορίσας ἰδιαιτέρως τούς ἐξ Ἀθηνῶν ἐλθόντας εἰς τά ἴδια Ταταυλιανούς καί ἐπιδαψιλεύσας πρός ἅπαντας τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν Αὐτοῦ εὐχήν καί εὐλογίαν.

Ἀκολούθως, κατά τήν δοθεῖσαν δεξίωσιν εἰς τούς χώρους τῆς Ἀστικῆς Σχολῆς προσεφώνησαν τόν Πατριάρχην ὁ Ἐλλογ. κ. Δημήτριος Ζῶτος, Λυκειάρχης, Πρόεδρος τῆς Ἐφοροεπιτροπῆς τῆς Κοινότητος, ἐκθέσας τά πεπραγμένα αὐτῆς, ὁ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννης Τριανταφυλλίδης, ἐκ μέρους τῶν ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς, ἐπισκεπτομένων προσκυνηματικῶς, διά τετάρτην φοράν κατά τά τελευταῖα ἔτη, τήν γενέτειράν των, καί ὁ Ἐντιμ. κ. Θεόδωρος Ἀσπασίδης, πρῴην Νομάρχης Θεσσαλονίκης, τοῦ Παναγιωτάτου ἀντιφωνήσαντος καταλλήλως καί ἐκφράσαντος τήν εὐαρέσκειαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας διά τό ὑπό τοῦ Σεβ. Ἐπόπτου καί τῆς Ἐφοροπιτροπῆς ἐπιτελούμενον ἐν τῇ Κοινότητι ἔργον.

β) ἐν τῷ πανηγυρίσαντι ὁμωνύμῳ Ἱ. Ναῷ τῆς Κοινότητος Ξηροκρήνης, κατά τήν τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν, τήν Παρασκευήν, 26ην ἰδίου, καθ̉ ἥν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Διάκονος κ. Παΐσιος, Διευθυντής τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου. 

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι πιστοί ἐντεῦθεν καί προσκυνηταί ἐκ Λήμνου, Γενεύης, Κοζάνης, Γιαννιτσῶν καί Θεσσαλονίκης, ὡς καί ὅμιλος ἐκ τῆς νεολαίας τοῦ ἐν Ἀθήναις Συλλόγου Ἰμβρίων. 

Ἐν τῷ τέλει τῆς Θείας Λειτουργίας ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖος, Ἐπόπτης τῆς Περιφερείας Βοσπόρου, ὁ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννης Φενερλῆς, Ταμίας τῆς Ἐκκλη-σιαστικῆς Ἐπιτροπῆς, καί ὁ Πατριάρχης, Ὅστις ἐτόνισεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία καί ἡ ἀρχή ὅλων τῶν νεοπαγῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἅστινας θυσιαστικῶς ἵδρυσε καί ἀνεγνώρισε διά τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἐκδόσεως τοῦ νενομισμένου Τόμου Αὐτοκεφαλίας. 

Ἐπηκολούθησε δεξίωσις. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱ. μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, μετέβη εἰς τήν Ἱ. Μονήν Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ καί ἐτέλεσε Τρισάγιον πρό τοῦ τάφου τοῦ ἀμέσου προκατόχου Αὐτοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, μετέβη εἰς τήν Κοινοτικήν Αἰθουσαν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τῆς Κοινότητος Μ. Ρεύματος καί συνανεστράφη μετά τῶν νέων τοῦ ἐν Ἀθήναις Συλλόγου Ἰμβρίων, πραγματοποιούντων προσκυνηματικήν ἱεραποδημίαν εἰς τήν Πόλιν, εὐλογήσας καί τό παρατεθέν ὑπό τῆς Κοινότητος δεῖπνον. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

- Τόν Ἱερολ. Διάκονον Δρα Στέφανον Toma, ἐκ Ρουμανίας, μετεκπαιδευόμενον ἐν Γερμανίᾳ. 

- Τόν Ἐξοχ. κ. Bülent Akarcalı, πρῴην Ὑπουργόν, μετά τοῦ Ἐντιμ. κ. Hayati Küçük, Προέδρου τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ «Kafkas Vakfı» - Συμβούλου τῆς Προεδρείας τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας.

- Tόν Ἐξοχ. Πρέσβυν κ. Christian Berger, ἐπί κεφαλῆς τῆς Ἀντιπροσωπείας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἐν Ἀγκύρᾳ. 

- Τόν Ἐντιμολ. κ. Δημήτριον Ἀθανάσωφ, Ἄρχοντα Πρωτέκδικον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ὑποβαλόντα τά ἑαυτοῦ σέβη ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις του, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Δωροθέας, ἐντεῦθεν. 

- Ἐπί τῷ αὐτῷ σκοπῷ, τούς Ἐντιμ. κ.κ. Δημήτριον Χαριατίδην καί Δημήτριον Παναγιώτου, Νεωκόρον τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ. 

- Tόν Ἐντιμ. κ. Ahmet Misbah Demircan, Δήμαρχον Πέραν. 

- Τήν Εὐγεν. κ. Εἰρήνην Καβτζῆ, ἐντεῦθεν. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, κατά τήν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν τοῦ ΙΑ’ Διεθνοῦς Συνεδρίου ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «World Policy Conference», ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως τοῦ Μαρόκο Μωχάμετ VI, ἐν Ραμπάτ, τήν Παρασκευήν, 26ην Ὀκτωβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου, κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν τῷ Ἱ. Καθεδρικῷ Ναῷ Ἁγίου Δημητρίου Πριγκήπου Θείαν Λειτουργίαν, προεξάρχοντος τοῦ ἀγαγόντος τά ὀνομαστήρια αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου, αὐθημερόν. 

- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βησσαρίωνος, Ἀρχειοφύλακος τῶν Πατριαρχείων, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου συναυλίαν τοῦ Ὁμίλου «Νέστου Χρυσούπολης» ὑπέρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας, ἐν τῇ Αἰθούσῃ Τελετῶν «Δημήτριος Φραγκόπουλος», αὐθημερόν τό ἑσπέρας. 

- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰακώβου Ἀθανασίου, Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, κατά τόν τελεσθέντα ἐν τῷ Πνευματικῷ Κέντρῳ τῆς Ἰμβριακῆς Ἑνώσεως Μακεδονίας - Θρᾴκης ἁγιασμόν, ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς χειμερινῆς περιόδου 2018 – 2019, τό Σάββατον, 20ήν ἰδίου.

Η ΠΡΩΤΗ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΛΒΕΤΙΑΣ (ΦΩΤΟ)

Στα πλαίσια της ποιμαντορικής του ευθύνης και φροντίδος όπως στελεχώσει την λαχούσαν αυτώ Επαρχίαν με νέα και δυναμικά πρόσωπα, ο προσφάτως εκλεγείς Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Μάξιμος χειροτόνησε εις Διάκονον τον Θεολόγον κ. Στέφανον Αθανασίου, ετών 37. 

Ο νεοχειροτονηθείς είναι, μεταξύ άλλων, Διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, διδάσκει δε Ορθόδοξο Δογματική στην Παλαιοκαθολική Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βέρνης. 

Η χειροτονία ετελέσθη σήμερα, Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018, στον εορτάζοντα Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου Ζυρίχης, παρουσία της Πρέσβεως της Ελλάδος κυρίας Χαράς Σκολαρίκου, του Επιτίμου Γεν. Προξένου κ. Δημητρίου Παπαδοπούλου, Οφφικιαλίων του Οικουμενικού Θρόνου, των γονέων, συγγενών και φίλων του και πλήθους κόσμου. 

Η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του π. Στεφάνου θα τελεσθεί στον ίδιο Ι. Ναό την προσεχή Κυριακή, 28 Οκτωβρίου.

Χριστουπόλεως Μακάριος: Μια συμβολή στην Ορθόδοξη Ρωσσική Εγκυκλοπαιδεία

Του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Χριστουπόλεως κ. Μακαρίου

Η «Ρωσσική Ορθόδοξη Εγκυκλοπαιδεία» (ΡΟΕ) σχολιάζει συνέντευξή μου στην έγκριτη δημοσιογράφο κ. Yaroslava Mishchenko, η οποία είναι senior political observer στο Ουκρανικό Πρακτορείο Ειδήσεων Ukrinform, σχετικά με το θέμα του δικαιώματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου να αποδέχεται έκκλητες προσφυγές κληρικών όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Αφού ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά για την τιμή του σχολιασμού της ΡΟΕ, καταθέτω τις παρακάτω διευκρινηστικές σκέψεις, με την πεποίθηση ότι τόσο αυτές, όσο και το κείμενο της συνεντεύξεως θα συμπεριληφθούν πλήρως (και όχι αποσπασματικώς) στις σελίδες της, με σκοπό την αντικειμενική κρίση των καλής θελήσεως αναγνωστών. 

1. Οι δύο αναφορές της ΡΟΕ στα κείμενα του Τόμου: α. «ει δε συναινέσειεν και οι λοιποί Πατριάρχαι, ουδεμιάς έτι προφάσεως λείπεται χώρα, περί ων εγκαλείται (κεφ. ζ΄), β. «ει δε συναινούσι και οι λοιποί Πατριάρχαι, ει τυχόν είη μείζων υπόθεσις, αμετάβλητος έσται η εξενεχθείσα απόφασις» (κεφ. η΄) δεν μιλούν για υποχρεωτική παρουσία των άλλων Πατριαρχών στη διαδικασία της εκκλήτου. Πολύ καθαρά το κείμενο σημειώνει «ει δε» που σημαίνει «εάν». Αυτό το «ει δε», για όσους δεν γνωρίζουν ελληνικά, είναι δυνητικό και όχι υποχρεωτικό. Eκφράζει επιθυμία και όχι εντολή. 

2. Οποιοδήποτε αίτημα εκκλήτου προσφυγής δεν απευθύνεται ποτέ προς όλους τους Πατριάρχες. Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και στα αρχεία του Πατριαρχείου κάποια εξαίρεση που να αποδεικνύει ότι κατατέθηκε κάποτε αίτημα σε άλλο Προκαθήμενο πέραν του Κωνσταντινουπόλεως. Αν στα ρωσσικά αρχεία υπάρχουν έκκλητες προσφυγές που απευθύνονται σε αυτούς για να αποφασίσει ο Κωνσταντινουπόλεως, ας τις παρουσιάσουν, για να τις δούμε κι εμείς και όλος ο Ορθόδοξος κόσμος. Αυτό, επομένως, που σημειώνεται στη ΡΟΕ: «άρα πριν αναθεωρηθεί η υπόθεση, πρέπει αυτός που δεν συμφωνεί με το δικαστήριο της Τοπικής Συνόδου να απευθυνθεί σε όλους τους Πατριάρχες και όχι μόνο στον Κωνσταντινουπόλεως», είναι αβάσιμο ιστορικώς, αντιεκκλησιαστικό και αντικανονικό. Εννοείται δε ότι, αν υπάρξει τέτοιο αίτημα, οι λοιποί Πατριάρχες θα το παραπέμψουν στον Κωνσταντινουπόλεως, ως μη δυνάμενοι ιεροκανονικώς να επιληφθούν. 

3. Η συναίνεση των Πατριαρχών, που είναι επιθυμητή αλλά όχι υποχρεωτική, δεν σχετίζεται με το κύρος της αποφάσεως του Κωνσταντινουπόλεως αλλά με ένα μεταγενέστερο στάδιο, δηλαδή με αυτό της υιοθεσίας της αποφάσεώς του. Γι’ αυτό δεν υπάρχει περίπτωση ή, αν υπάρχουν κάποιες, θα είναι μετρημένες στα δάκτυλα της μιάς χειρός, που να μην έγινε αποδεκτή από τους Πατριάρχες της Ανατολής η οποιαδήποτε απόφαση εξετάσεως εκκλήτου από τον Κωνσταντινουπόλεως. 

4. Στη συνέντευξη η οποία σχολιάζεται από τον ανώνυμο σχολιαστή της ΡΟΕ γίνεται αναφορά στην επερώτηση του Τόμου του 1663, την οποία, ωστόσο, αναφέρω ως επικουρικό επιχείρημα των Ιερών Κανόνων 9ου και 17ου της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί του εκκλήτου. Αλλά, κατά τη συνήθη τακτική, χρησιμοποιείται επιλεκτικά μόνο ό,τι επιδέχεται διαστροφή. Γιατί δεν γίνεται καμμία αναφορά στους 9ο και 17ο Ιερούς Κανόνες; Μήπως άραγε και αυτοί μιλούν για συναίνεση Πατριαρχών; 

5. Τονίζεται στη ΡΟΕ και η από το κβ΄ κεφ. φράση του Τόμου: «Η παρά του Οικουμενικού θρόνου, και των μετ’ εκείνον Πατριαρχών ψήφος επενεχθείσα κατ’ αυτού εγγράφως...», προφανώς για να τονιστεί και να υποστηριχτεί, για μία ακόμη φορά, ότι απαιτείται η συναίνεση των άλλων Πατριαρχών για την εξέταση οποιασδήποτε εκκλήτου προσφυγής που απευθύνεται προς τον Κωνσταντινουπόλεως. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Η παρουσία των Πατριαρχών της Ανατολής στην Κωνσταντινούπολη ήταν σύνηθες φαινόμενο κατά την περίοδο της συγγραφής του Τόμου, λόγω των ιστορικών συνθηκών. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι Πατριάρχες φιλοξενούνταν στην Βασιλεύουσα και μετείχαν στην Ενδημούσα Σύνοδο του Κωνσταντινουπόλεως, όχι ως μέλη με υπερεξουσία αλλά έχοντες μία ψήφο και μία φωνή, ως και οι λοιποί ενδημούντες Μητροπολίτες. Γι’ αυτό το κείμενο προηγουμένως σημειώνει ότι «Η παρά του Οικουμενικού θρόνου, και των μετ’ εκείνον Πατριαρχών». 

6. Θα βοηθούσε πάρα πολύ, αν ανέτρεχαν στο τέλος του Τόμου όλοι όσοι παραπέμπουν αποσπασματικά και δίχως εκκλησιολογικό ήθος και σκέψη σε αυτόν. Ο τρόπος που υπογράφουν οι Πατριάρχες δηλώνει ακριβώς για τι είδους Σύνοδο μιλάμε, και για ποια μορφή συναίνεσης. Ο Κωνσταντινουπόλεως υπογράφει «επικυρώ και επιβεβαιώ ταύτα πάντα ως κανονικά», ενώ οι λοιποί τρεις «ως τοις εκκλησιαστικοίς κανόσι συνάδοντα επιβεβαιώ ταύτα». Δηλαδή, αφού η υπογραφή του Κωνσταντινουπόλεως τα επεκύρωσε και τα επιβεβαίωσε ως κανονικά, έλαβαν τα κείμενα, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Τόμος, την αξία Ιερών Κανόνων. Οι υπόλοιποι Πατριάρχες τα επιβεβαιώνουν με την υπογραφή τους. Αν και αυτό δεν σας λέει κάτι....τότε «εις μάτην κεκοπίακα δια της πενιχράς γραφίδος μου». 

7. Σχετικά με το Βουλγαρικό σχίσμα και τις τιμωρίες που αναφέρει ο σχολιαστής της ΡΟΕ από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1872, να διευκρινίσω ότι αυτές επεβλήθησαν, διότι κληρικοί Βούλγαροι ήλθαν στην αυλή του Κωνσταντινουπόλεως, και μάλιστα με ρωσσική χρηματοδότηση, να ιδρύσουν Εκκλησία. Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός σε αυτό. Μόνο να υπενθυμίσω ότι το Βουλγαρικό σχίσμα θεραπεύθηκε το 1945 με την παρέμβαση της Μητρός Εκκλησίας. 

8. Τέλος, ο Επίσκοπος Μακάριος, φίλτατε σχολιαστά της ΡΟΕ, δεν ξέχασε να αναφέρει ότι «το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έπεσε στην Ουνία κατά τον 15ο αιώνα», διότι τούτο στερείται παντελώς αληθείας, αφού τα τυχόν σφάλματα ενός Προκαθημένου δεν βαρύνουν όλο το σώμα της Εκκλησίας, ούτε τα σφάλματα ενός Μητροπολίτου αναιρούν την ύπαρξη της Μητροπόλεως. Αλοίμονο αν από τις δικές μας πράξεις «μολυνόταν» - «βλαπτόταν» η Εκκλησία. Εάν πραγματικά ήταν έτσι, τότε θα δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι οι ευλαβείς Ρώσσοι, οι «αμύντορες της πίστεως και θεματοφύλακες των πατρώων δογμάτων, οι γνήσιοι Ορθόδοξοι» παρακάλεσαν, εκβίασαν, έκαναν τα πάντα (θεμιτά και αθέμιτα) και τελικά δέχθηκαν την Πατριαρχική αξία από μια Εκκλησία, η οποία «είχε πέσει στην Ουνία». Στώμεν καλώς, αδελφοί, στώμεν μετά φόβου.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟ BERRI ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Δορυλαίου κ. Νίκανδρος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Ἀρχιμ. π. Σιλουανού Φωτεινέα, μετέβη εἰς τήν κωμόπολιν Berri, τρεῖς ὥρες ἔξωθεν τῆς Ἀδελαΐδος, διά νά συνεορτάσει τήν πανήγυριν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί νά συνευχηθεῑ στόν ἐπί πολλά ἔτη ἐφημερεύοντα π. Δημήτριον Μωραΐτην. 

Εἰς τήν πανήγυριν συμμετείχαν καί ἀρκετοί χριστιανοί ἐκδραμόντες ἐξ Ἀδελαΐδος. 

Στο πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ἐπηκολούθησεν, ὡς συνήθως, τό ἑόρτιο γεῦμα, τό ὁποῖο παρέθεσε ἡ ἑορτάζουσα Ἐνορία-Κοινότητα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Κοινότητας Ταταούλων

Με θερμούς λόγους τον υποδέχθηκε ο Μητροπολίτης Σασίμων, Επόπτης της Περιφερείας Ταταούλων, ο οποίος επεσήμανε ότι η απόφαση να δοθεί Αυτοκέφαλο στην Ουκρανία αποτελεί τη μόνη εκκλησιαστική διέξοδο για την επίλυση πολλών προβλημάτων και την κατάπαυση των σχισμάτων Στη σημασία της τιμής που αποδίδει η Εκκλησία στους αγίους και τους μάρτυρές της πίστεως αναφέρθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στην ομιλία του, το απόγευμα της Πέμπτης, 25ης Οκτωβρίου, μετά τον εσπερινό, κατά τον οποίο χοροστάτησε, στον πανηγυρίζονται Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Κοινότητος Ταταούλων. 

«Η Αγία Εκκλησία μας τελούσε εξ αρχής, κατά την ημέραν μνήμης των μαρτύρων, και εν συνεχεία, όλων των αγίων, με λαμπρότητα την Θείαν Λειτουργίαν, γεγονός το οποίον καταδεικνύει ότι το μαρτύριον εθεωρείτο αποκάλυψις της θείας δόξης, προοπτική, προσδοκία και πρόγευσις της «κοινής αναστάσεως». Ο πιστός πορεύεται προς το μαρτύριον, με τα όμματα της ψυχής εστραμμένα προς το αναστάντα Κύριον. Αναφέρεται με θαυμασμόν, οτι τα πρόσωπα των Χριστιανών, καθ᾿ οδόν προς τον επικείμενον μαρτυρικόν θάνατον, ήσαν πλήρη φωτός, πλήρη «θάρσους και χαράς και χάριτος». Δεν είναι τυχαίον το γεγονός, ότι πολλοί εκκλησιαστικοί ύμνοι προς τους μάρτυρας αρχίζουν με το «Χαίροις ...», δηλαδή Χαίρε. Όντως, οι μάρτυρες, αλλά και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας, εικονίζουν την Βασιλείαν του Θεού και αποτελούν τον πολυτίμητον «κόσμον», το κόσμημα, της Εκκλησίας», είπε ο Παναγιώτατος και σε άλλο σημείο της ομιλίας του, σημείωσε: 

«Ο αληθής χριστιανός δεν ανήκει εις τον εαυτόν του, αλλά εις τον Θεόν και εις τον αδελφόν. Δεν πρόκειται εδώ περί άπαξ γενομένης υψίστης θυσίας της ζωής διά τον Χριστόν, ως εις την περίπτωσιν του μαρτυρίου του αίματος, αλλά περί συνεχούς αυθυπερβάσεως, αυτοπροσφοράς και διακονίας, περί καθημερινής θυσίας, η οποία απαιτεί αγώνα, καρτερίαν και προσευχήν. Βεβαίως, και εις τους μάρτυρας του αίματος, το μαρτύριον δεν είναι στιγμιαία έξαρσις, αλλά αποκορύφωμα και επιστέγασμα μιάς μακράς πορείας εν Χριστώ, κενώσεως του εγώ, και σταυρικής μαρτυρίας εν τω κόσμω, ψυχή τε και σώματι απροϋποθέτου αφιερώσεως και αφοσιώσεως εις τον Σωτήρα Κύριον, η οποία επισφραγίζεται διά της θυσίας της ζωής των. 

Τοιαύτη υπήρξε και η πορεία του τιμωμένου σήμερον Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ο οποίος υπήρξεν ομολογητής και μάρτυς Χριστού με την χριστοτερπή ζωήν του, πριν καταστή ολόφωτος μαρτυρία της δυνάμεως της πίστεως εις Χριστόν διά του μαρτυρικού θανάτου του. Ισχύουν διά τον Μυροβλύτην τα δοξαστικά λόγια του Χρυσορρήμονος Πατριάρχου: «Τα των αγίων σώματα και πηγάς και ρίζας και μύρα καλώ πνευματικά», και «Όσα ουκ ισχύει πλούτος και χρυσίον, τοσαύτα ισχύει μαρτύρων λείψανα». 

Εις μίαν εποχήν, κατά την οποίαν ο άνθρωπος φαίνεται ότι ταυτίζει ευρέως την ύπαρξίν του με την βιολογικήν αυτού υπόστασιν, και την ελευθερίαν με την ικανοποίησιν των διαρκώς διογκουμένων αναγκών, ο κληθείς εις την αγιότητα πιστός, ως μέλος του Σώματος του Χριστού, υπερβαίνει, με την θείαν αρωγήν, την «ανάγκην» και βιώνει το «μέγα θαύμα» της αληθούς ελευθερίας, της χριστοποιήσεως, ως κεχαριτωμένης κοινωνίας με τον Ζώντα Χριστόν».

Προηγουμένως τον Οικουμενικό Πατριάρχη υπεδέχθη με θερμούς λόγους ο Μητροπολίτης Σασίμων Γεννάδιος, Επόπτης της Περιφερείας Ταταούλων. 

«Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον», επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Σασίμων, «ως ο φύλαξ των ιερών και των οσίων παραδόσεων της Ορθοδοξίας, αλλά και των δογμάτων, των τε Αγίων Επτά Οικουμενικών Συνόδων και των τοπικών τοιούτων, ως και της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων, υπάρχει ως «το μικρόν ποίμνιον» το οποίον, μη επιδιώκον ουδέν το κοσμικόν και εξουσιαστικόν, καθίσταται εραστής «του λόγου του Θεού και της μαρτυρίας Ιησού Χριστού», ως έχον δε την κανονικήν δικαιοδοσίαν και άπαντα τα αποστολικά προνόμια, είναι υπεύθυνον διά την διασφάλισιν της ενότητος και της κοινωνίας των τοπικών Εκκλησιών και διά την καθ᾽ όλου πορείαν της Ορθοδοξίας εις τον σύγχρονον κόσμον και την ιστορίαν. Είναι το συντονιστικόν κέντρον της Ορθοδοξίας». 

Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Γεννάδιος τόνισε: 

«Υπ᾽ αυτό το πνεύμα, η Υμετέρα Θειοτάτη Παναγιότης, ως Πρόεδρος του σώματος των Ορθοδόξων, συνεκάλεσε την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον κατά τον μήνα Ιούνιον του 2016, εις Κρήτην, ήτις αποτελεί το μείζον εκκλησιαστικόν γεγονός των τελευταίων τούτων χρόνων. Εξ ετέρου, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ως έχον την υψίστην ευθύνην της Προεδρίας της Ορθοδοξίας και της διασφαλίσεως της ενότητος αυτής, προέβη προ ετών εις έκκλησιν προς το Πατριαρχείον Μόσχας, όπως από κοινού μετ᾽ αυτού επιληφθώσι, διά των ενδεδειγμένων κανονικών ενεργειών, της θεραπείας της εν Ουκρανία δημιουργηθείσης ανωμάλου εκκλησιαστικής καταστάσεως. Επί τούτοις είχε συσταθεί κοινή ad hoc επιτροπή, από των εργασιών της οποίας, όμως, συντόμως και αδικαιολογήτως η Μόσχα απεσύρθη, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθούν, υπαιτιότητι αυτής, περαιτέρω προσπάθειαι προς επίλυσιν του σοβαρού εκκλησιαστικού τούτου προβλήματος. Αι επανειλημμέναι εκκλήσεις της Υμετέρας Σεπτής Κορυφής προς τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Μόσχας, όπως γένηται εκ νέου έναρξις διαλόγου και διαπραγματεύσεων προς αποκατάστασιν της εν Ουκρανία εκκλησιαστικής ανωμαλίας, έπεσαν εις το κενόν, διότι ουδεμία εκ μέρους αυτού υπήρξεν ανταπόκρισις. 

Κατά συνέπειαν, είναι ηλίου φαεινότερον ότι παράφωνοι ισχυρισμοί περί του ότι η Κωνσταντινούπολις έθεσε, δήθεν, αίφνης και αναρμοδίως επί τάπητος το Ουκρανικόν πρόβλημα, διά να εκδικηθή πιθανώς την Ρωσσίαν διά την μη μετοχήν αυτής εις την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον, είναι μυθώδεις, ψευδείς και στερούνται οιασδήτινος σχέσεως προς την πραγματικότητα. Η ανησυχία, η αγωνία και η μέριμνα του Οικουμενικού Πατριαρχείου διά την επίλυσιν του Ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος, το οποίον, σημειωτέον, διχάζει ένα ολόκληρον λαόν 45.000.000 πιστών, υπάρχει προ πολλού. 

Σημειωτέον, επίσης, ότι ήδη από των αρχών του 14ου αιώνος, ότε μετεφέρθη, άνευ κανονικής αδείας της Μητρός Εκκλησίας, η έδρα της Μητροπόλεως Κιέβου εις την Μόσχαν, καταβάλλονται άοκνοι προσπάθειαι από της πλευράς των Κιεβινών αδελφών διά την ανεξαρτησίαν αυτών από της εκκλησιαστικής χειραγωγήσεως του Μοσχοβιτικού κέντρου. Ο Τόμος, πάλι, ανακηρύξεως της Μόσχας εις Πατριαρχείον δεν συμπεριλαμβάνει τα εδάφη της σημερινής Μητροπόλεως Κιέβου εις την δικαιοδοσίαν αυτής, μετά δε την, κατά τον γνωστόν τρόπον, ανακήρυξιν του Ρωσσικού Πατριαρχείου υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου Β´ του Τρανού, η κανονική εξάρτησις του Κιέβου από της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως υπήρξε συνεχής και αδιάλειπτος. Τέλος, κατά το έτος 1686 ο μακαριστός Πατριάρχης Διονύσιος Δ´ ηναγκάσθη δι᾽ επιστολής του, κατόπιν πολλών πολιτικών πιέσεων, να χορηγήση εις τον Μόσχας την άδειαν της χειροτονίας του Κιέβου, υπό τον απαράβατον, όμως, όρον ότι ο εκάστοτε Κιέβου θα μνημονεύη του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου, ως έχων την εκκλησιαστικήν αυτού αναφοράν και αρχήν εις αυτόν και εις ένδειξιν της κανονικής δικαιοδοσίας της Κωνσταντινουπόλεως επί της ειρημένης ταύτης Μητροπόλεως. Αισθανόμεθα, Παναγιώτατε, περισσότερον από ποτέ άλλοτε συσπειρωμένοι γύρω από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον, κατά την δοθείσαν αυτώ υπό των Ιερών Κανόνων εξουσίαν, και έχον υπό το δικαιοδοσιακόν αυτού καθεστώς την επαρχίαν του Κιέβου, ανέλαβε την πρωτοβουλίαν επιλύσεως του ζητήματος, δεχόμενον προς τούτο αίτημα της εντίμου Ουκρανικής Κυβερνήσεως. Επικροτούμεν και επαυξάνομεν την ήδη ληφθείσαν απόφασιν της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, όπως το Αυτοκέφαλον εν Ουκρανία δοθή, πρωτοβουλία του Οικουμενικού Θρόνου, διότι αποτελεί την μόνην εκκλησιαστικήν διέξοδον διά την επίλυσιν των πολλών εκείσε προβλημάτων και την κατάπαυσιν των σχισμάτων και των μερισμών».

Στο εσπερινό παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Μύρων Χρυσόστομος και Κυδωνιών Αθηναγόρας, η Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Δανάη Βασιλάκη, κληρικοί, Άρχοντες οφφικιάλιοι και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων πολλοί απόδημοι Ταταυλιανοί που αυτές τις ημέρες πραγματοποιούν το καθιερωμένο προσκύνημα τους στη γενέτειρά τους. Αμέσως μετά, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην παρακείμενη Αίθουσα Τελετών του παλαιού ρωμαίηκου σχολείου Ταταούλων, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Δημήτριος Ζώτος, Διευθυντής της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής, προσφώνησε τον Παναγιώτατο, τους Ιεράρχες, την Πρόξενο της Ελλάδος και τους προσκυνητές ενώ τιμήθηκε με αναμνηστικό δίσκο ο Οικονόμος Ιάκωβος Χαβιαρόπουλος, εφημέριος του Ιερού Ναού, με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών διακονίας του.

Από το Γραφείο Τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Φωτογραφίες: Οικουμενικό Πατριαρχείο