________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ / ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ / ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΝΑΟΣ / ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ / ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΝ. ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ / ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥ
________________________________________________________________________________________________________________________________________


9/06/2014

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΗΛΥΒΡΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΣΗΛΥΒΡΙΑΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ο νέος Μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος, πραγματοποίησε την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου εθιμοτυπική επίσκεψη στον Δήμαρχο Σηλυβρίας Özcan Işıklar, στην έδρα του. 
Ο Δήμαρχος υποδέχτηκε εγκάρδια τον Μητροπολίτη Σηλυβρίας Μάξιμο και συζήτησε μαζί του ιστορικά θέματα της περιοχής, καθώς ο Δήμαρχος είναι ιστοριοδίφης - συγγραφέας, απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Πόλης. 
Ο Δήμαρχος αποδέχτηκε την πρόταση του Μητροπολίτη για τέλεση Θείας Λειτουργίας ανήμερα της εορτής του Αγίου Νεκταρίου, την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014, εκεί στην πόλη της γενέτειράς του την Σηλυβρία. Άλλωστε το δημοφιλές απολυτίκιο του Αγίου Νεκταρίου αρχίζει με αναφορά στην γενέτειρά του: "Σηλυβρίας τον γόνον..."
Η Θεία Λειτουργία θα πραγματοποιηθεί προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Μαξίμου στην Κιστέρνα -Μουσείο, η οποία βρίσκεται κάτω από τα ερείπια του ιστορικού βυζαντινού Ναού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, γνωστού ως του Αλεξίου του Απόκαυκου.
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με ανταλλαγή δώρων μεταξύ Δημάρχου και Μητροπολίτου και συμφώνησαν πως η επόμενη συνάντηση θα είναι στη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου (9 Νοεμβρίου).
Είναι γνωστό πως το πατρικό σπίτι του Αγίου στη Σηλυβρία έχει κατεδαφιστεί πριν από μερικές δεκαετίες και παραμένει οικόπεδο, το οποίο ανήκει στον Δήμο. 
Τα τοπικά μέσα έδωσαν δημοσιότητα σ' αυτή την πρώτη επαφή του νέου Μητροπολίτου Σηλυβρίας με τον Δήμαρχο. 
Δείτε εδώ σχετικά. 
Silivri Belediye Başkanı Özcan Işıklar, Fener Patrikhanesi Silivri Metropoliti Maksimos Vgenopoulos ve beraberindekileri makamında ağırladı. 
Nezaket ziyareti kapsamındaki görüşmede Işıklar, ilçedeki çalışmalar ve tarihi yerler hakkında bilgiler verdi. Karşılıklı hediyelerin verilmesinin ardından toplu fotoğraf çekimiyle ziyaret son buldu.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΣΤΗ ΝΗΣΟ AHDAMAR

Το νησί Ahdamar όπου το προσκύνημα των Αρμενίων

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 
Ἀναχώρησις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος εἰς VAN
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἀνταποκρινόμενος εἰς ἀπευθυνθεῖσαν Αὐτῷ ἐπίσημον πρόσκλησιν τοῦ ἐν τῇ Πόλει Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Aram Ateşyan, Γεν. Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου τοῦ Ἀρμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀνεχώρησε τήν μεσημβρίαν τοῦ Σαββάτου, 6ης Σεπτεμβρίου, ἀεροπορικῶς εἰς Van Ἀνατολικῆς Τουρκίας ἵνα παραστῇ εἰς τάς λατρευτικάς καί λοιπάς ἐκδηλώσεις ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐν τῷ ἐπί τῆς νήσου Ahdamar ὁμωνύμῳ προσκυνήματι. Τόν Πατριάρχην συνοδεύουν ὁ Πανοσιολ. Διάκονος κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί ὁ Ἐντιμ. κ. Νικόλαος Σῶζος, Ὑπάλληλος τῶν Πατριαρχείων. 
Ὁ Παναγιώτατος θά ἐπιστρέψῃ εἰς τήν Πόλιν τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς, 7ης ἰδίου. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
-Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Σελευκείας κ. Ἐφραίμ, ἐκ τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας. 
- Τόν Πανοσιολ. Διάκονον κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέα τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ὑποβαλόντα σέβη καί ἐξαιτησάμενον τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ.
- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἀλέξιον Σαμαρτζῆν, ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θηβῶν καί Λεβαδείας, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν. 
- Τόν Ἐλλογ. κ. Λεωνίδαν Τζώνην, Οἰκονομολόγον, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Βασιλικῆς, ἐπί τῇ βαπτίσει τοῦ τέκνου αὐτῶν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ. 
Ο Παναγιώτατος υποδεχόμενος το τέκνο του Λεωνίδα και της Βασιλικής Τζώνη
- Τήν Ἐλλογ. κ. Οὐρανίαν Δημητριάδου, Καθηγήτριαν τῆς Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βελγίου κ. Ἀθηναγόρου, κατά τό ἐν τῇ Μοναστικῇ Κοινότητι Bose Ἰταλίας, συγκληθέν 22ον Διεθνές καί Διαχριστιανικόν Συνέδριον Ὀρθοδόξου Πνευματικότητος, ἀπό 3ης ἔως 6ης Σεπτεμβρίου.

"Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ" / Η Εισήγηση του Μητροπολίτου Βελγίου Αθηναγόρου στο Συνέδριο του Bose (5-9-2014)


LE PATRIARCHE ATHÉNAGORAS ET LE DIALOGUE DE L’AMOUR 
OU COMMENT UN GREC NÉ AUX TEMPS DE L’EMPIRE OTTOMAN DEVINT UN ARTISAN DE PAIX 
Métropolite Athénagoras de Belgique1 
C’est un grand honneur pour moi de pouvoir m’adresser à vous, aujourd’hui, au sujet d’une grande figure du 20e siècle en matière de rapprochement des Eglises chrétiennes, au sujet de ce grand leader spirituel qui m’a personnellement guidé et inspiré dans mon engagement œcuménique. Le regretté Patriarche Athénagoras est réellement devenu “un symbole et un héritage. Le symbole de la réconciliation chrétienne, le symbole des efforts réalisés de l’Unité des chrétiens à un seul troupeau sous un seul berger, le Christ. Le symbole du chemin vers la communion au même calice”. C’est avec ces paroles que l’actuel Patriarche Œcuménique Bartholomée me donna le nom du Patriarche Athénagoras lors de mon ordination diaconale, voici exactement 25 ans, comme un mandat à exécuter! Ses paroles de conclusions furent: “Voilà donc l’héritage du Patriarche Athénagoras et ta responsabilité comme porteur du même nom que lui”2
La raison pour laquelle le Patriarche Bartholomée me donna ce grand nom est double. Premièrement, il avait été personnellement témoin de notre rencontre avec le Patriarche Athénagoras, durant l’été 1969 à l’Ecole Théologique de Halki qui, à l’époque, fonctionnait encore. Il connaissait notre admiration pour le Patriarche Athénagoras et avait compris que cette rencontre nous avait profondement touchée. D’autre part, il vit en mon humble personne quelqu’un qui pourrait facilement faire le lien entre le christianisme oriental et le christianisme occidental et qui pourrait ainsi, par voie de conséquence, humblement donner suite à l’héritage du Patriarche Athénagoras. 
BYZANTIN D’EPIRE 
Mais retournons à la figure même du grand Patriarche Athénagoras et posons-nous la question comment un Byzantin, né dans un village de l’Epire, a-t-il pu devenir défendeur du dialogue œcuménique et du rapprochement des Eglises chrétiennes? Voilà ce que je vais essayer de rendre, étape par étape, à travers les diverses phases de sa vie, pour en arriver in fine à la levée des anathèmes réciproques. 
Le Patriarche Athénagoras naquit le 25 mars 1886 sous le nom d’Aristoklis Spyrou dans le village de Vassilikon, en Epire. L’Epire faisait à l’époque partie de ces Balkans où flottait une atmosphère de civilisation multiculturelle. Aux côtés d’un population grecque autochtone, vivait une minorité slave, un groupe d’Albanais, convertis à l’Islam, et un groupe de bergers valaques qui parcouraient les montagnes avoisinantes. Son père était médecin, le premier à jamais habiter le village. 
Athénagoras naquit aux temps de l’Empire Ottoman. Les Grecs de l’Empire Ottoman n’étaient pas des nationalistes, dans le sens que nous connaissons aujourd’hui. Ils étaient Byzantins: ils avaient hérité de Byzance l’esprit de l’œcuménicité grecque-orthodoxe, pour lequel ce qui importait était d’être ‘orthodoxe’ et de parler la langue grecque, même si ce n’était que comme seconde langue. 
Dans son village vivaient des chrétiens et des musulmans, dans un respect mutuel. Les enfants – chrétiens et musulmans – jouaient ensembles. Les amis musulmans étaient invités aux fêtes de baptême et les musulmans invitaient les Grecs pour la fête de la circoncision. Les musulmans participaient à la fête paroissiale de la Saint Georges.


HALKI 
La lecture de certains livres l’a aidé dans sa vie personnelle à rendre prioritaires l’harmonie, la tolérance et la cohabitation pacifique. Il était à cette époque étudiant au célèbre et réputé Institut de Théologie de Halki, près de Constantinople. La plupart de ces livres, il les avait lu en français car, à Konitsa (près de son village natal), il avait appris la langue de Voltaire. Il y lut entre autres: Les frères Karamazov de Dostoïevski; Les Misérables de Victor Hugo; Parsifal de Wagner; et le roman Les Deux Navires de la Comtesse de Briancourt. Chacun de ces livres l’aida à former sa pensée œcuménique, ils avaient éveillé quelque chose en lui; un quelque chose au sujet duquel ses professeurs à Halki ne parlaient jamais: les autres Eglises chrétiennes. Lorsque ce sujet était abordé, c’était toujours pour en souligner les différences, jamais pour en souligner les similitudes, ni les éléments positifs. Sans doute en raison d’un sentiment de crainte. Il est vrai que les Latins avaient souvent profité des faiblesses de l’Orthodoxie aux temps de l’occupation ottomane, plutôt que de lui venir en aide. Lorsqu’Athénagoras était étudiant à Constantinople, un prêtre catholique-romain détournait le regard quand il croisait un prêtre orthodoxe en rue. 
Malgré tout cela, Athénagoras comprit à Halki qu’un changement était en vue: une période de redécouverte réciproque allait faire suite à celle de l’indifférence et de l’ignorance! 
MONASTIRI (BITOLA) 
Après avoir terminé ses études à Halki, le diacre récemment ordonné Aristoklis déménagea à Monastiri (aujourd’hui Bitola, dans la FYROM). Lors de son ordination diaconale, il avait reçu le nom ‘Athénagoras’ et avait été appointé comme responsable des écoles grecques de l’évêché de Monastiri. Il fut rapidement promu archidiacre. Deux ans plus tard, lorsque décéda le Métropolite Stéphane de Pégagonie (Monastiri), auquel succéda Chrysostome Kavouridis, il fut nommé vicaire-général. Cette fonction lui permit de rencontrer quotidiennement des personnes et de leur venir en aide en se mettant à leur service. Cette ville et sa région étaient connues pour leur grande diversité de population. Grecs, Turcs, Bulgares, Serbes… Chrétiens, Musulmans et Juifs y cohabitaient. L’apprentissage de la cohabitation entre différents peuples et religions a profondément marqué le futur patriarche. La complexité de cette situation ne lui avait pas échappé pour autant. Entretemps, depuis 1912, une nouvelle guerre avait éclaté, avec des visées nationalistes qui avaient créé de la tension entre les communautés. Mais le jeune Athénagoras ne se laissait pas aller sur cette pente facile. Il continuait à rendre visite à chaque maison, soignait les malades et prononçait des paroles de consolation. La tempête du nationalisme qui balayait la région ne le touchait pas. Il avait conservé des liens avec les Slaves, les Allemands, les Autrichiens et les Français. A ses yeux, tous les peuples étaient bons. Chacun méritait le respect et l’admiration. Il pensait que tout le monde a besoin d’amour. Le mot ‘amour’ devint un mot-clé dans la vie d’Athénagoras. Il avait en vue un amour vrai, un amour qui fait resplendir la lumière et la vie. 
Des événements épouvantables frappèrent Monastiri au cours de cette guerre. Mais il préférait se remémorer les bons moments qu’il y avait vécus, ces moments où il avait appris à apprécier la valeur de l’amour pour le prochain. Un amour de la simplicité, un amour pour le dialogue et pour les premiers contacts avec des chrétiens d’occident. Afin de mieux apprendre à connaître les Catholiques-Romains, il rendait souvent visite à l’école des frères Maristes de Monastiri. La raison qu’il invoquait pour ce faire était qu’il voulait perfectionner sa connaissance du Français. 
LE MONT ATHOS 
Après le drame de 1918, le Métropolite Chrysostome dût quitter Monastiri et se retira au Mont Athos. Athénagoras le suivit et y demeura six mois. Six mois d’une vie spirituelle totale, entièrement concentré sur la prière et la purification. Une purification de la haine dans laquelle il avait dû vivre. Il aimait beaucoup le monachisme, mais il se sentait appelé à une forme de monachisme comme celui de Saint Cosme l’Etolien: un monachisme de l’amour actif, plutôt que de la ‘prière pure’, deux formes pourtant tellement liées entre elles.
ATHENES 
Plus tard, en 1919, il fut nommé secrétaire principal du Saint Synode de l’Eglise de Grèce, précisément à l’époque où le mouvement œcuménique prenait son envol, grâce au soutien du Patriarcat Œcuménique. La même année, une délégation de ‘Foi et Eglise’ se rendait à Athènes, avec la question posée à l’Eglise de Grèce quant à sa participation à ce projet. L’archevêque et quatre métropolites signèrent un accord en ce sens. Athénagoras ayant montré tant d’intérêt dans ce projet, il fut décidé de l’envoyer apprendre l’anglais. Ce fut à Athènes également que le futur Patriarche Athénagoras fit la rencontre de Saint Nectaire d’Egine, quelques jours avant le décès de ce dernier. Nectaire avait connu beaucoup d’adversité dans sa vie, et était devenu un grand saint, faiseur de miracles. Il est de notoriété publique que Saint Nectaire entretenait une correspondance fraternelle avec les Catholiques-Romains et les Anglicans et qu’il plaidait pour une réception des Vieux-Catholiques au sein de l’Orthodoxie. C’est de ce saint qu’Athénagoras reçut la bénédiction et, plus tard en 1961, ce sera le Patriarche Athénagoras lui-même qui le proclamera saint! 
METROPOLITE DE CORFOU 
En 1923, à l’âge de 37 ans, Athénagoras fut élu par le Saint Synode de l’Eglise de Grèce Métropolite de Corfou. Sa vocation œcuménique y trouva un nouveau terrain pour se développer. Sur cette île – occupée par les Vénitiens depuis des siècles – habitaient de nombreux Catholiques-Romains. Athénagoras se lia rapidement d’amitié avec leur évêque, Mgr Léonardo Printezi, et n’hésita pas à se promener en rue en sa compagnie. Lorsque des enfants venaient pour leur baiser la main, Athénagoras leur enjoignait de d’abord baiser celle de son collègue romain. Ce geste revêtait une grande signification dans le monde méditerranéen.
ARCHEVEQUE D’AMERIQUE 
En 1930, le Saint Synode du Patriarcat Œcuménique le nomma Archevêque d’Amérique du Nord et du Sud. Comme à Corfou, il laissera paraître ses qualités ‘d’homme d’Etat’ (en l’occurrence, de leader ecclésiastique) au service d’une vision. Travailleur infatigable, il s’entretenait volontiers avec ses collaborateurs, ses amis, ses hôtes. Il se laissait conseiller, mais dès que sa décision était prise, plus de place pour quel qu’argument que ce soit. Il veilla particulièrement à une inculturation en profondeur de l’Orthodoxie aux Amériques: il fonda un institut de théologie, permit la musique d’orgue durant les offices, obligea les prêtres à ne plus porter la soutane, veilla à susciter des vocations locales… 
SUCCESSEUR DE L’APOTRE ANDRE 
En date du 1er novembre 1948, Athénagoras se voit finalement élire Patriarche Œcuménique de Constantinople. En tant que Patriarche Œcuménique, il restera surtout connu pour sa rencontre historique avec le Pape Paul VI à Jérusalem en 1964. Pour la première fois depuis 1439, les primats des Eglises de Rome et de Constantinople se rencontraient. Ils se rencontrèrent une nouvelle fois à Constantinople en 1967 ainsi qu’à Rome cette même année. En 1965, les deux leaders religieux se mirent d’accord pour lever les excommunications réciproques du Pape Léon IX et du Patriarche Œcuménique Michaël I de 1054, excommunications qui avaient conduit au plus grand schisme de l’histoire. Son autre grand mérite fut celui du rapprochement des Eglises locales Orthodoxes et de la préparation d’un Grand et Saint Concile Panorthodoxe. 
Lors de son intronisation, le Patriarche Athénagoras avait dit que ‘sans un retour à la religion de l’amour et du pardon, la paix ne pourra pas régner’. Il en était intimement convaincu et en avait fait la règle d’or de son travail pastoral. 
Dès son arrivée au Phanar, il demanda à créer des contacts officiels avec les représentants du Vatican à Constantinople. Athénagoras s’était déjà intéressé à ce que Roncalli avait mis sur les rails dès avant la IIe guerre mondiale. En janvier 1952, fut publiée la troisième encyclique patriarcale sur le Mouvement Œcuménique (la première datait de 1902 et la deuxième de 1920). Ce fut l’occasion de renouer contact avec la chrétienté occidentale. Les contacts avec le Nonce Apostolique à Constantinople, Mgr Cassulo, furent intensifiés, mais furent de courte durée en raison du décès inopiné de ce dernier. Ce fut finalement l’élection du Cardinal Roncalli au poste de Pape de Rome sous le nom de Jean XXIII en 1958, qui offrit l’occasion de réaliser une percée. Roncalli avait été Nonce Apostolique pour la Turquie et la Grèce, avec siège à Constantinople. Ce fut à l’initiative d’Athénagoras et de Jean XXIII qu’un dialogue de paix, d’amour et de foi entre Rome et Constantinople pu voir le jour, afin que la volonté su Seigneur fut accomplie. Lorsque nous disons ‘Rome et Constantinople’, nous parlons du monde Catholique-Romain et du monde Orthodoxe dans leur ensemble. Rome et Constantinople représentent les deux premiers sièges historiques de la chrétienté dans son ensemble. C’est pourquoi le siège de Constantinople porte également le nom de ‘Nouvelle Rome’. A partir de là, les visites de délégations se succèdent les unes aux autres aux primats respectifs des Eglises de Rome et de Constantinople. Dans leurs encycliques, les deux primats insistent de plus en plus sur la nécessité d’un dialogue en vue d’un retour à l’unité des Eglises chrétiennes. Athénagoras déclara que “rien au monde ne justifie la séparation et l’isolement des Eglises chrétiennes”. Des Conciles seront convoqués: à Rome ce sera le IIe Concile du Vatican; à Rhodes ce seront des conférences panorthodoxes préparatoire à un Grand et Saint Concile Panorthodoxe. En 1963, le Cardinal Montini succéda à Jean XXIII, prenant le nom de Paul VI. Le Métropolite Athénagoras de Thyatire et de Grande-Bretagne, envoyé à Rome, s’adressa au nouveau Pape Paul VI en ces termes: “Votre Sainteté, conscient de la signification de ce moment historique, je me présente dépouillé. Après tant de siècles de silence, l’Occident Latin et l’Orient Grec désirent à nouveau se rencontrer dans un esprit d’amour et de respect réciproque, comme nous le demandent l’Evangile et le cœur de tous les chrétiens. Ils veulent que les idées changent. (…) Votre Sainteté gravit la montagne d’un côté et le Patriarche Œcuménique le fait de l’autre côté. Que celui qui mesure la signification de ce projet, prie afin que tous deux vous puissiez vous rencontrer au sommet de cette montagne, en Terre Sainte, à proximité du lieu de la Croix, près du Tombeau vide; et pour que vous puissiez continuer à avancer sur le chemin de la solidarité chrétienne”.

RENCONTRE HISTORIQUE A JERUSALEM 
Moins d’un mois plus tard, cette rencontre historique entre Paul VI et le Patriarche Œcuménique Athénagoras eut enfin lieu, le 5 janvier 1964, à Jérusalem. La dernière rencontre entre un pape et un patriarche œcuménique datait de 1439, à Florence, à l’occasion du concile du même nom. A la suite de cet événement, le Patriarche prononça ces paroles: “Nous nous sommes embrassés une première fois, puis une deuxième fois, puis à nouveau et à nouveau. Tels deux frères qui se sont retrouvés après une longue séparation”. Ils parlèrent et prièrent ensemble. Bien plus longtemps que prévu! Une déclaration commune, une véritable action de grâce, fut portée à la connaissance du monde: “Les deux pèlerins, les yeux tournés vers le Christ – qui, ensemble avec le Père, est l’exemple et l’auteur de l’unité et de la paix – prient Dieu pour que cette rencontre devienne un signe et une première étape pour ce qui doit encore venir pour la Gloire de Dieu et pour l’illumination des fidèles …”. 
Athénagoras, avant d’entreprendre son voyage en Terre Sainte, avait consulté toutes les Eglises locales Orthodoxes. A l’exception de l’Eglise de Grèce, toutes encouragèrent l’initiative. Le pape et le patriarche et toutes les personnes qui étaient présentes lors de cette rencontre, ont tous témoigné de la force de ce signe. Ils ont senti que le Christ lui-même était à l’œuvre et que les personnes étaient portées. La première accolade en fut une dans l’esprit de la Pentecôte. Le baiser de paix symbolisait une communio qui cherchait d’abord à se restaurer dans l’amour. “Donc, lorsque vous apportez votre offrande à l’autel et que vous vous souvenez que votre frère a quelque chose contre vous, laissez là votre offrande, allez vous réconcilier avec votre frère et revenez ensuite apporter votre offrande ” (Matt. 5, 23-24). Le pape et le patriarche se sont souvent remémorés ces paroles! Les images de la rencontre entre Athénagoras et Paul VI firent le tour du monde: à la télévision, dans tous les journaux et les prestigieux magazines, ce qui contribua beaucoup à faire comprendre aux Catholiques-Romains d’Occident que l’Eglise Latine n’était pas la seule. Ils connaissaient bien l’existence des protestants, mais étaient restés totalement indifférents aux orthodoxes. 
A la suite de cette rencontre, de nombreuses reliques des apôtres furent restituées à l’Eglise Orthodoxe: les crânes de l’Apôtre André et de saint Tite, les reliques de Saint Sabbas. 
LEVEE DES ANATHEMES 
L’événement historique consécutif à cette rencontre à Jérusalem, fut la levée des anathèmes réciproques. Cette levée des excommunications eut lieu le 7 décembre 1965, simultanément à Rome et au Fanar. L’émissaire du Patriarcat Œcuménique au Vatican en avait été feu le Métropolite Méliton d’Héliopolis et Théra (plus tard Métropolite de Chalcédoine), également président de la IIIe Conférence Panorthodoxe de Rhodes en 1964. Il n’avait pas été évident d’amener les autres Eglises locales Orthodoxes à franchir ce pas. Mais Méliton était finalement parvenu à accomplir sa mission, ce qui lui avait permis de déposer une copie des conclusions de Rhodes. C’est ainsi que fut mis un terme à dix siècles de séparation et de pénible mésentente entre chrétiens. Ceci ne signifie toutefois pas que depuis cette date, l’unité de l’Eglise a été réalisée! Les primats des deux Eglises déclarèrent, entre autres choses, dans leur déclaration commune qu’ils regrettaient les paroles prononcées au moment du schisme, qu’ils regrettaient les excommunications qui en furent la conséquence et aussi qu’ils regrettaient la séparation effective de la communio ecclésiale. Ils prononcèrent des paroles de pardon réciproque et d’espoir qu’avec l’aide du Saint Esprit le fossé entre les Eglises Catholique-Romaine et Orthodoxe puisse être comblé. Ils espéraient surtout que leurs actes puissent être acceptés par l’ensemble du monde chrétien et puissent servir d’amorce à un mouvement de rapprochement en vue du grand idéal de l’unité visible des Eglises chrétiennes. 
L’ANCIENNE ET LA NOUVELLE ROME 
De nouvelles rencontres entre Paul VI et Athénagoras eurent encore lieu à Constantinople et à Rome en 1967. Ces rencontres furent – tout comme celle de Jérusalem – chargées d’une signification symbolique et d’un dynamisme pour le sacré dépassant l’horizon humain. A Constantinople, le pape était parfaitement conscient que c’était dans cette région du monde que les bases de la foi chrétienne avaient été fixées: Nicée, Constantinople, Ephèse, Chalcédoine… A Constantinople, le pape visita Sainte Sophie, la Sainte et Grande Eglise du Christ, où il s’agenouilla devant le lieu où l’autel aurait dû se trouver. Cet acte de la part du pape souleva de vives protestations en Turquie, car dans cet état laïc il n’est pas permis de manifester des signes religieux dans un bâtiment public (Sainte Sophie est depuis 1935 un musée). Paul n’avait eu qu’une seule intention : prier pour le pardon sur le lieu même où les légats du pape avaient déposé la bulle d’excommunication en 1054! Le jour suivant, en l’église patriarcale de Saint Georges, il fut prié pour: “Sa Sainteté le Pape Paul de Rome et notre Archevêque Athénagoras, afin que leurs pas demeurent toujours dans la direction du bien”. 
DIALOGUE D’AMOUR DANS LA VERITE 
Petit à petit grandit l’idée de la nécessité d’un dialogue théologique. Paul VI l’exprima par ces belles paroles: “ Nous sommes arrivés à une si belle et si riche communio… qui nous unit dans le mystère de l’Eglise”, mais “elle demeure encore incomplète et il est nécessaire que le Saint Esprit nous guide tous ensembles à la plénitude de cette communio”. A quoi répondit Athénagoras: “Nous nous préparons de tout notre cœur sur le chemin de la communio eucharistique, à l’instar du Seigneur qui lava les pieds des Apôtres…” (…) “Nous devons à présent œuvrer à retrouver la situation du premier millénaire, où différences et diversités coexistaient dans l’unité du même calice”. C’est vers ce calice eucharistique commun que Paul VI et Athénagoras tendaient de toutes forces. C’est vers ce calice eucharistique commun que nous aussi, continuateurs de cet idéal œcuménique, tendons. Mais la route est encore longue et l’aide de Dieu sera nécessaire pour son accomplissement. 
Dans la biographie du Pape Paul VI brille un acte prophétique accompli le 14 décembre 1975, lorsqu’il s’agenouilla devant l’émissaire du Patriarche Athénagoras, le Métropolite Méliton de Chalcédoine, et lui baisa les pieds. Il fit cela au nom de l’Eglise Catholique-Romaine toute entière afin de demander à nouveau pardon à l’Orthodoxie pour tout ce qui s’était passé lors du Grand Schisme de 1054. Aujourd’hui, un tel acte semble difficile à imiter. Il y a encore et toujours urgence à demander au Seigneur le don de l’unité des chrétiens. 
Pour l’accomplissement de l’unité visible des chrétiens, c’est à tout le ‘peuple de Dieu’ de prendre conscience de l’immense espoir qu’offre la perspective de ce chemin. Tout doit être mis en œuvre afin de le réaliser définitivement dans les faits, avec volonté et conviction. A nous de pénétrer ensemble dans la troisième période de l’Eglise: celle de l’amour et de la réconciliation; celle de l’unité entre égaux. Cette troisième période de l’Eglise nous conduira finalement à la pleine réalisation du désir d’unité et de paix, ces valeurs nichées au plus profond de notre être, et dont le regretté Patriarche Athénagoras avait fait le fil rouge de son existence. 
Athénagoras s’est endormi dans le Seigneur dans la nuit du 6 au 7 juillet 1972. Son œuvre a été dignement poursuivie par ses successeurs, les Patriarches Œcuméniques Dimitrios et Bartholomée.

_____________________________________
1.Son Eminence le Métropolite Athénagoras (Peckstadt) est depuis le mois de novembre 2013 le Métropolite de Belgique et Exarque des Pays-Bas et de Luxembourg (Patriarcat Oecuménique) et président de la Conférence Episcopale Orthodoxe du Bénélux. 
2. Tiré de l’allocution du Métropolite Bartholomée de Philadelphia (aujourd’hui Patriarche Œcuménique) à mon ordination diaconale, lors de laquelle il me donna le nom ‘Athénagoras’ (Bruxelles, 12 novembre 1989). Voir Apostel Andreas, N°12, 1989, Gand (Belgique), pp. 12-15.

BIBLIOGRAPHIE: 
- Aristide Panotis, Les Pacificateurs (Jean XXIII, Athénagoras, Paul VI, Dimitrios), Athènes, 1974. 
- Castanos de Medicis, Athénagoras Ier - l’apport de l’Orthodoxie à l’Oecuménisme, Lausanne, 1968.
-Olivier Clément, Dialogues avec le Patriarche Athénagoras, Paris, 1976. 
- ΤΟΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ, Vatican – Phanar (1958-1970), Rome Istanbul, 1971. 
- Virgil Gheorghiu, La vie du Patriarche Athénagoras, Paris, 1969.

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΞΙΚΟΥ ΣΤΗ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ


Ι. Μητρόπολις Μεξικού

O Σεβ. Μητροπολίτης Μεξικού Αθηναγόρας, ευλόγησε την τοποθέτηση του λίθου για την ανέγερση της πρώτης κλινικής της Αγίας Ορθόδοξης Ιεράς Μητροπόλεως Μεξικού, στην περιοχή Αγουακάτε στην Γουατεμάλα με την ευχή και ελπίδα πως αυτός ο χώρος θα παρέχει περίθαλψη σε πενήντα χωριά που βρίσκονται στην γύρω περιοχή. 
Πρόκειται για ένα θεάρεστο έργο, αν αναλογιστεί κανείς πως όλοι οι λαοί της περιοχής αυτής στη Γουατεμάλα δεν τύχαιναν οποιασδήποτε μορφής ιατρική περίθαλψη ή υπηρεσία, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να ταξιδεύουν χιλιόμετρα μακριά, απαγορευτικό πολλές φορές ακόμα και λόγω κόστους. 
"Ως εκ τούτου είναι τιμή για την Αρχιεπισκοπή μας αλλά και για μένα να ιδρύεται η πρώτη κλινική της περιοχής κάτω από την Ορθόδοξη σκέπη", δηλώνει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας. "Εκτιμώ την υποστήριξη όλων των δωρητών του συγκεκριμένου έργου. Ευχαριστώ όλη την ομάδα που έχει εργαστεί σκληρά για την ανάπτυξη των σημαντικών έργων που έχουμε πραγματοποιήσει στην Ιερά Μητρόπολη μας. Καλώ όλους εκείνους που επιθυμούν να δουν αυτό το ιεραποστολικό έργο μας να μεγαλώνει, να προσθέσουν έστω και έναν κόκκο άμμου τόσο στην κλινική όσο και στα υπόλοιπα έργα μας". 
Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας ευχαρίστησε τους ιερείς που ακούραστα προσφέρουν έργο για την παρουσία της Εκκλησίας στη Γουατεμάλα, "αποτελούν - είπε – παραδείγματα αγάπης και ακούραστης εργασίας για τον Θεό και την Εκκλησία Του."
"Είθε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός και η Παναγία να συνεχίσουν να ευλογούν το έργο αυτό, να προσφέρει σε αφθονία αυτούς που με αγάπη και πίστη βοηθούν στην ανάπτυξη της τόσο σημαντικής αποστολής". 


9/05/2014

ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ Ο ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Επίτιμος Διδάκτωρ της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης θα αναγορευθεί σε ειδική τελετή μέσα στον Σεπτέμβριο ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός. 
Η απόφαση ελήφθη στις 27 Μαϊου 2014, κατά την συνεδρίαση της Κοσμητείας της Σχολής, στο Ρέθυμνο της Κρήτης και αμέσως εστάλη σχετικό γράμμα στον Αρχιεπίσκοπο, στο οποίο σημειώνεται και το σκεπτικό της απόφασης.
Ο Αυστραλίας Στυλιανός, που γεννήθηκε στο Ρέθυμνο, θα τιμηθεί για το εξαίρετο πνευματικό και ακαδημαϊκό του έργο, την συμβολή του στην βελτίωση της αλληλοκατανόησης των εκκλησιών, στο διάλογο μεταξύ Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην συμφιλίωση και στην ειρηνική συμβίωση των λαών της Ευρώπης και διεθνώς.
Στην απαντητική επιστολή του προς τον Κοσμήτορα Αντώνη Χουρδάκη, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας ευχαριστεί θερμά για την τιμή, η οποία τον συγκίνησε βαθιά γιατί προέρχεται από την γενέτειρά του, αλλά δηλώνει πως λόγοι υγείας δεν του επιτρέπουν να παραστεί αυτοπροσώπως. Προτείνει, όμως, να πραγματοποιήσει ομιλία – ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις – διαδικτυακώς, με θέμα: «Ποίηση και Προσευχή», που είναι, όπως ο ίδιος σημειώνει χαρακτηριστικά, «το δίπολον τούτο εις το οποίον περιεστράφη παιδιόθεν η όλη ζωή μου».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός το 2015 θα συμπληρώσει 40 χρόνια Αρχιερατείας στην Αυστραλία. Σαράντα χρόνια αγώνων για την Εκκλησία, για την Ομογένεια, για την Μητέρα Ελλάδα. 
Ο Αυστραλίας Στυλιανός είναι το συναμφότερον: Μαχητής και ποιητής. Θεολόγος και διοικητής. Οραματιστής και πραγματιστής. Με το τεράστιο έργο του γράφει λαμπρή ιστορία στην Αυστραλία, αφού χάρη στις πρωτοβουλίες του και τις άοκνες προσπάθειές του, η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός ανθίζουν στην μακρινή αυτή Ήπειρο.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα επίσημα γράμματα που αφορούν στη νέα τιμητική διάκριση προς το πρόσωπό του, αυτή της αναγόρευσης σε Επίτιμο Διδάκτορα της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης.


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ


Του Αρχιμανδρίτου Γεράσιμου Φραγκουλάκη 
Αννόβερο Γερμανίας 
Έσπευσαν άκριτα αρκετά ιστολόγια να αναδημοσιεύσουν την είδηση ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμφώνησε να γυρισθεί ταινία για τον βίο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στην οποία μιλά για "μακεδονικό έθνος". 
Τα όσα εμετικά και απαράδεκτα σχόλια αναρτήθηκαν δείχνουν αφενός μεν την ποιότητα εκείνων που τα κάνουν αλλά και αφετέρου την ικανοποίηση εκείνων που τα αναρτούν, που επιτέλους έπιασαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη ολισθαίνοντα. Στο χορό αυτό συμμετείχαν και "μεγάλες" εκκλησιαστικές ιστοσελίδες. Κάποιες εξ’ αυτών είναι φιλοπατριαρχικές, με την έννοια βέβαια ότι υποστηρίζουν Πατριαρχεία και Πατριάρχες εξαιρουμένου όμως του Οικουμενικού! 
Μετά την διάψευση από πλευράς Οικουμενικού Πατριαρχείου αρκέστηκαν κάποιοι να αναρτήσουν την ανακοίνωση άνευ σχολίων. Μάλλον θα στεναχωρήθηκαν που δεν εξελίχθηκαν τα πράγματα όπως ήθελαν με ένα αρκετά "πιασάρικο" θέμα. Ξεχνούν βεβαίως ότι πρόκειται για τον Πατριάρχη του Γένους. Έναν από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός που νοιάζεται και αγωνιά για το πολύπαθο αυτό Γένος. 
Αντί άλλου σχολίου παραθέτουμε μια ιστορία που λέγεται για τον Μέγα Ναπολέοντα. 
Κάποτε κάποιος ζήτησε να τον δει οπωσδήποτε γιατί είχε κάποιο σημαντικό έγγραφο να του δώσει. Ο Ναπολέων τον δέχτηκε και όταν συναντήθηκαν εκείνος του έδωσε ένα χαρτί λέγοντάς του ότι είναι κατάσταση με τα ονόματα όλων εκείνων που τον εχθρεύονται (τον Ναπολέοντα). Ο Ναπολέων πήρε την κατάσταση και την έσκισε. Ο κομιστής της ξαφνιασμένος τότε του λέει: "Μεγαλειώτατε τι κάνατε και δεν έχω αντίγραφο". "Μη νοιάζεσαι, του λέει ο Ναπολέων, θυμάμαι πολύ καλά ποιους ευεργέτησα". 
Το ίδιο ισχύει δυστυχώς, και για τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Αυτοί που θα 'πρεπε να τον ευγνωμονούν τον εχθρεύονται και τον πολεμούν!

9/04/2014

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ BOSE


Στο μοναστήρι του Bose στη Βόρειο Ιταλία, άρχισε χθες, 3 Σεπτεμβρίου 2014, τις εργασίες του το 22ο Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας, με τη συμμετοχή εκπροσώπων πολλών Ορθοδόξων Εκκλησιών και σημαντικών ακαδημαϊκών θεολόγων.  
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσωπεί ο Σεβ. Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας, ο οποίος κατά την έναρξη του Συνεδρίου ανέγνωσε το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, το οποίο παραθέτουμε στη συνέχεια: 


ΦΑΝΑΡΙ: "... ὁ Πατριάρχης εἶναι τελείως ἀμέτοχος εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς ταινίας ταύτης..."


Ἀνακοινωθέν (4/9/2014) 
Ἐξ ἀφορμῆς δημοσιευμάτων εἰς Μέσα Γενικῆς Ἐνημερώσεως ἐν Ἑλλάδι, FYROM, Βουλγαρίᾳ καί ἀλλαχοῦ περί παραγωγῆς ταινίας ἐν Τσεχίᾳ διά τόν βίον τῶν Ἁγίων Θεσσαλονικέων Ἰσαποστόλων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, εἰς τά ὁποῖα γίνεται ἀναφορά καί εἰς δῆθεν τοποθετήσεις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, δηλοῦται διά τοῦ παρόντος ὅτι ὁ Πατριάρχης εἶναι τελείως ἀμέτοχος εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς ταινίας ταύτης καί τά συναφῆ δημοσιεύματα, διό καί διαψεύδονται ταῦτα κατηγορηματικῶς. 
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 4ῃ Σεπτεμβρίου 2014 
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 
-Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμον, συνοδευόμενον ὑπό τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Εἰρηναίου Λαφτσῆ, Πρωτοσυγκέλλου αὐτοῦ, καί Ἱερολ. Ἀρχιδιακόνου κ. Χριστοδούλου Καραθανάση. 
- Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἀπολλωνιάδος κ. Σεραφείμ, Πρωτοσυγκελλεύοντα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας, ἐκ Σύδνεϋ. 
- Τόν Αἰδεσιμολ. κ. James Buxton, Ἀγγλικανόν ἱερέα, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου φοιτητῶν τοῦ Κολλεγίου Corpus Christi, ἐκ Μεγάλης Βρεταννίας. 
- Τήν Εὐλαβ. πρεσβυτέραν κ. Δέσποιναν Κρητικοπούλου, ἐκ Θεσσαλονίκης, μετ̉ οἰκογενῶν καί τοῦ θυγατρίου αὐτῆς, βαπτισθησομένου ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ. 
- Τόν Ἐλλογ. κ. Νικόλαον Μαγκλαβέραν, Καθηγητήν ἐν τῷ Ἀριστοτελείῳ Πανεπιστημίῳ Θεσσαλονίκης, καί τήν Εὐγεν. κ. Λυδίαν Μαυροβίτη, Ἐκπαιδευτικόν. 
-Τόν Ἐλλογ. κ. Regis Beuscart, Καθηγητήν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Marie-Catherine, ἐκ Lille Γαλλίας. 
-Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀργύριον Ἀγγέλου, ἐπί κεφαλῆς ὁμάδος προσκυνητῶν ἐξ Ὁλλανδίας. 
- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Χριστοφόρον, νέον Καθηγούμενον τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Γρηγορίου, ὑποβαλόντα σέβη καί λαβόντα τήν Πατριαρχικήν εὐλογίαν ἐπί τῇ ἀναλήψει τῆς Ἡγουμενίας. 
- Τόν Θεοφιλ. ΡΚαθολικόν Ἐπίσκοπον Treviso Ἰταλίας κ. Gianfranco Agostino Gardin, μεθ̉ ὁμάδος ἱερέων τῆς ἐπαρχίας αὐτοῦ. 
- Τόν Ἐντιμολ. κ. Κωνσταντῖνον Σιμόπουλον, Ἄρχοντα Ἀκτουάριον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, Ἀναπληρωτήν Πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Διοικήσεως τοῦ Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θρᾴκης, καί τούς Ἐλλογ. κ. κ. Ἀθανάσιον Καραμπίνην, νέον Πρύτανιν αὐτοῦ, καί Πασχάλην Βαλσαμίδην, Ἐπίκουρον Καθηγητήν. 
- Τόν Ἐντιμολ. κ. Γεώργιον Λαιμόπουλον, Ἄρχοντα M. Ἱερομνήμονα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, Ἀναπληρωτήν Γεν. Γραμματέα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ἐκ Γενεύης.
-Τήν Εὐγεν. κ. Παρασκευήν Χαριτίδου, νέαν Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἀδριανουπόλει, ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων αὐτῆς. 
- Ὅμιλον Ἑλλήνων καί Ἀργεντινῶν προσκυνητῶν ἐκ Μπουένος Ἄϊρες, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Νικολάου Κωστακοπούλου. 
- Τήν Εὐγεν. κ. Χριστίναν Λαζαρίδου, ἐντεῦθεν. 
- Τόν Ἐντιμ. κ. Στυλιανόν Τ. Τενεδιόν, ἐξ Ἀμερικῆς. 
* * * 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Παϊσίου, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τά ἐγκαίνια τῆς ὑπό τοῦ Δήμου Σισλί διοργανωθείσης ἐκθέσεως μέ θέμα «İsmet İnönü. Ἀπό τήν Λωζάννην εἰς τήν Δημοκρατίαν», ἐν τῇ ἐν Teşvikiye αἰθούσῃ FMV, τήν Δευτέραν, 1ην Σεπτεμβρίου.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ BOSE (3-6/9/2014)



«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ» 
Άρχισε χθες 3 Σεπτεμβρίου στο φημισμένο μοναστήρι του Bose στη Βόρειο Ιταλία, το ΧΧΙΙ Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας, σε συνεργασία με όλες τις αυτοκέφαλες και αυτόνομες Ορθόδοξες Εκκλησίες, και με μηνύματα των περισσότερων προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, μεταξύ των οποίων του Οικουμενικού Πατριάρχου, των λοιπών πρεσβυγενών πατριαρχείων, και των Αρχιεπισκόπων Κύπρου και Ελλάδος. 
Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου προς το συνέδριο ανέγνωσε ο εκπρόσωπός του Σεβ. Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας. 
Την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου ο Μητροπολίτης Βελγίου θα πραγματοποιήσει εισήγηση με θέμα: 
«Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας και ο διάλογος της αγάπης». 
Το συνέδριο θα ολοκληρώσει τις εργασίες του το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα εκείνη υπάρχουν, σύμφωνα με το πρόγραμμα, δύο πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις από κληρικούς του Οικουμενικού Θρόνου: 
- «Υπέρ ειρήνης σύμπαντος κόσμου: ειρηνοποιοί και μέριμνα για την Πλάση», από τον Αρχιδιάκονο του Οικουμενικού Θρόνου π. Ιωάννη Χρυσαυγή. 
- «Ειρηνοποιών μακαριότης» από τον Σεβ. Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστο Γουέαρ
Το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου δείτε εδώ.


9/03/2014

ΠΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ)


Πολυήμερη προσκυνηματική εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη διοργάνωσε το ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, με τη συμμετοχή πολλών πιστών, υπό την ηγεσία του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Παναγιώτου. 
Οι εκδρομείς είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν και το Πατριαρχείο και τον Ναό του Αγίου Γεωργίου το Σάββατο 16 Αυγούστου το απόγευμα, όπου στον εσπερινό χοροστάτησε ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. 
Μετά το πέρας του Εσπερινού ο κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από την Παναγία Σουμελά του Πόντου, μίλησε στους εκδρομείς υποδεχόμενος αυτούς θερμά στην Πόλη της Θεομήτορος καθώς, όπως είπε, η Πόλη είναι αφιερωμένη στην Παναγία μητέρα του Θεού. Ο Πατριάρχης προέτρεψε τους πιστούς να επικαλούνται την Χάρη της Παναγίας όχι μόνο στις δύσκολες στιγμές τους, αλλά σε όλη τη ζωή τους καθημερινά. Στη συνέχεια της ομιλίας του τόνισε ότι η παρουσία τους εκεί αποτελεί για τον ίδιο αλλά και όσους υπηρετούν στο Πατριαρχείο πηγή δύναμης. 
Επίσης, αναφέρθηκε στα δεινά της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, στην επιστροφή στη γη της Μικρασίας με τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσει τα τελευταία χρόνια το Πατριαρχείο, αλλά και στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που θα πραγματοποιηθεί στον περιώνυμο Ι. Ναό της Αγίας Ειρήνης στην Πόλη το 2016.

Η ΝΕΑ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ


Για το εξάμηνο 01-09-2014 έως 28-02-2015 η σύνθεσις της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την Προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, έχει ως εξής: 
- Σικάγου κ. Ιάκωβος (25.12.1969)
- Ελβετίας κ. Ιερεμίας (31.01.1971)
- Τορόντο κ. Σωτήριος (27.01.1974)
- Κρήτης κ. Ειρηναίος (23.02.1975)
- Σύμης κ. Χρυσόστομος (08.11.1980)
- Βοστώνης κ. Μεθόδιος (18.07.1982)
- Μεξικού κ. Αθηναγόρας (22.08.1982)
- Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Μακάριος (08.10.2000)
- Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέας (03.11.2001)
- Βελγίου κ. Αθηναγόρας (22.06.2003)
- Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παϊσιος (21.05.2005)
- Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας (18.11.2012)

9/02/2014

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ - ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ


Sacred Greek Orthodox Sites of Istanbul 
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα 
Ιεροί Ελληνορθόδοξοι τόποι της Κωνσταντινούπολης 
Του Αρχιδιακόνου του Οικουμενικού Θρόνου Δρ. Ιωάννου Χρυσαυγή
Εκδότης: London Εκδόσεις Τουρκία (LET) 
Ένα σημαντικό βιβλίο-οδηγός για τα πλήθη των επισκεπτών της Κωνσταντινούπολης και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
Το πλούσια εικονογραφημένο αυτό έργο αφηγείται την ιστορία του κορυφαίου θεσμού της Πρωτόθρονης Εκκλησίας των Ορθοδόξων στην έδρα του για πάνω από δεκαεπτά αιώνες. 
Το βιβλίο περιγράφει τον Πατριαρχικό Οίκο και τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, καθώς και πολλές άλλες υπέροχες εκκλησίες και μοναστήρια μέσα και γύρω από την Πόλη. Το βιβλίο διερευνά επίσης τη θεολογία και τη λατρεία, την εικονογραφία και την πνευματικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 
Οι περιοχές που καλύπτονται σε αυτό το μοναδικό οδηγό είναι, μεταξύ άλλων: 
- Η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι 
- Η Πατριαρχική Μονή Βαλουκλή, με το αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής
- Ο Ναός της Παναγίας των Βλαχερνών 
- Ο Ναός της Αγίας Τριάδος της Κοινότητος Σταυροδρομίου, που δεσπόζει στην πλατεία Ταξίμ 
- Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος και η Θεολογική Σχολή της Χάλκης
- Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά και το Ορφανοτροφείο Πριγκήπου κ.α. 
Ο ιερολογιώτατος Δρ Ιωάννης Χρυσαυγής έχει τιμηθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο με το οφφίκιο του Αρχιδιακόνου του Οικουμενικού Θρόνου και υπηρετεί στην Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Τα τελευταία χρόνια ο π. Ιωάννης έχει δημοσιεύσει μια σειρά από βιβλία και άρθρα σχετικά με τα θέματα της θρησκείας και της οικολογίας και είναι σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριάρχη για τα περιβαλλοντικά ζητήματα.

9/01/2014

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΙΣ 
Μεθ̉ ἱεροπρεπείας καί τῆς εἰθισμένης ἐκκλησιαστικῆς τάξεως ἑωρτάσθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἡ ἑορτή τῆς νέας Ἰνδικτιῶνος καί ἡ Σύναξις πρός τιμήν καί μνήμην τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου, ἧς ἡ ἱερά εἰκών τεθησαύρισται ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ὡς καί ἡ ἡμέρα προσευχῶν ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ Περιβάλλοντος. 
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησε κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ Θείαν Λειτουργίαν τῆς Δευτέρας, 1ης ἀρξαμένου μηνός Σεπτεμβρίου, ἐν συγχοροστασίᾳ μετά τῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου, Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου, Σικάγου κ. Ἰακώβου, Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου, Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίου, Γερμανίας κ. Αὐγουστίνου, Τρανουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Τορόντο κ. Σωτηρίου, Κρήτης κ. Εἰρηναίου, Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου, Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Περγάμου κ. Ἰωάννου, Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου, Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναίου, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, Σασίμων κ. Γενναδίου, Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, Βελγίου κ. Ἀθηναγόρου, Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγενίου, Νέας Ζηλανδίας κ. Ἀμφιλοχίου, Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ, Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου, Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης κ. Ἰωάννου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου, Σηλυβρίας κ. Μαξίμου καί τοῦ Πανιερ. Ἡλιουπόλεως κ. Θεοδώρου. 
Μετά τό Ἱ. Εὐαγγέλιον ἀνεγνώσθη, ἀπό τοῦ Ἱεροῦ Ἄμβωνος, Μήνυμα τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἐπί τῇ ἡμέρᾳ προσευχῶν ὑπέρ τοῦ Περιβάλλοντος, ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βαρθολομαίου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου. 
Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Συνάδων κ. Διονύσιος, πλεῖστοι Κληρικοί ἐκ διαφόρων Ἱερῶν Μητροπόλεων ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἐλλάδος ἐνταῦθα, ὁ Ἐντιμ. κ. Angel Angelov, Γεν. Πρόξενος τῆς Βουλγαρίας, ὁ Ἐντιμολ. κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωνσταντῆς, Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους, Γεν. Γραμματεύς τῆς ἐν Ἀθήναις Ἀδελφότητος Ὀφφικιάλων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», ἐκπροσωπών αὐτήν, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλοι, ὁ Ἐντιμ. κ. Δημήτριος Φραντζῆς ἐκ μέρους τῆς ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ., Ὁμογενειακοί παράγοντες καί πλῆθος πιστῶν ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡς καί ὅμιλος κληρικῶν καί λαϊκῶν προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Σεβ. Ποιμενάρχου αὐτῶν. 
Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ἐτελέσθη ἡ καθιερωμένη τελετή τῆς Ἰνδίκτου, ἀνεγνώσθη ὑπό τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Πατριάρχου, ἡ νενομισμένη εὐχή καί Πρᾶξις τῆς νέας Η´ Ἰνδικτιῶνος, ὑπογραφεῖσα ἀκολούθως ὑπ᾿ Αὐτοῦ τε καί ὑπό τῶν συγχοροστατησάντων ἁγίων Ἀρχιερέων, ὡς καί τῶν συμπροσευχηθέντων Σεβ. Μητροπολιτῶν Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανοῦ καί Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνου, οἵτινες πάντες ἀντήλλαξαν μετ᾿ Αὐτοῦ τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμόν, ἐπί τῷ νέῳ ἐκκλησιαστικῷ ἔτει. 
Ἀκολούθως, ὁ Πατριάρχης ἡγίασε τό ἐκκλησίασμα διά τοῦ Ἁγιασμοῦ τῆς 1ης τοῦ μηνός καί ηὐχήθη εἰς πάντας αἴσιον καί εὐλογημένον ἀπό Θεοῦ καί τῆς Παμμακαρίστου Θεοτόκου τόν ἀρξάμενον νέον ἐκκλησιαστικόν ἐνιαυτόν.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ


Σεπτόν Πατριαρχικόν Μήνυμα ἐπί τῇ ἡμέρᾳ 
προσευχῆς ὑπέρ τῆς Προστασίας τοῦ Φυσικοῦ 
Περιβάλλοντος (01/09/2014) 
Ἀριθμ. Πρωτ. 907 
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ 
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, 
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ 
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΣΥΝΤΗΡΗΤΟΥ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ 
ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ 
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα, 
Ἡ κοινή Μήτηρ πάντων τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό Σῶμα τοῦ αἰωνίου Κυρίου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἱερουργεῖ φιλοστόργως διά πασῶν τῶν ἐνεργειῶν αὐτῆς, μάλιστα δέ διά τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί τῆς προσφορᾶς τῶν δώρων Αὐτοῦ πρός τόν Δημιουργόν αὐτῶν, τό μυστήριον τῆς σωτηρίας τῶν τέκνων αὐτῆς. Καί πράττει τοῦτο, ἔχουσα καί ἀποδεικνύουσα τήν ἀπέραντον καί ἀδιάκριτον ἀγάπην πρός πᾶν μέλος αὐτῆς, εἰς τόν βαθμόν κατά τόν ὁποῖον τήν ἐπιδεικνύει καί ὁ ἐπουράνιος Πατήρ ἡμῶν. 
Τήν παρουσίαν πάντων τῶν τέκνων της ἔχουσα πάντοτε ἐν τῇ προσευχητικῇ μνήμῃ αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία, διατηρεῖ ζωηρόν ἐνδιαφέρον καί μέριμναν διά πᾶν ὅ,τι ἔχει σχέσιν καί ἐπηρεάζει τήν ζωήν αὐτῶν. Διό καί δέν μένει ἀσυγκίνητος καί ἀδιάφορος ἐκ τῆς συνεχιζομένης καταστροφῆς τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, ἡ ὁποία καθ᾿ ἡμέραν συντελουμένη, ἕνεκα τῆς ἀπληστίας τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς ματαίας φιλαργύρου σπουδῆς καί κερδοφορίας, συνιστᾷ ἐν τῇ οὐσίᾳ ἀποστροφήν τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου καί ὡς ἐκ ταύτης ταραχήν τῆς κτίσεως καί διάσπασιν τῆς κορωνίδος τῆς δημιουργίας, τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως καί ἀπειλήν αὐτῆς ταύτης τῆς συνεχίσεως τῆς ζωῆς. 
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡ ἡμετέρα Μετριότης ἤδη ἀπό πολλῶν ἐτῶν ἀξιολογοῦντες τά σημεῖα τῶν καιρῶν, ἀλλά καί ἐν πιστότητι εἰς τό εὐχαριστιακόν χρέος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀνεκηρύξαμεν καί ἀφιερώσαμεν τήν 1ην Σεπτεμβρίου ἑκάστου ἔτους, ἀρχήν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, εἰς ἱκετηρίους καί ἱλαστηρίους δεήσεις ὑπέρ τῆς διαφυλάξεως τῆς κληροδοτηθείσης ἡμῖν δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, τοῦ περιβάλλοντος. Κατά τήν ἡμέραν ταύτην, κλίνομεν γόνυ ψυχῆς καί καρδίας καί ἐξαιτούμεθα παρά τοῦ Θεοῦ Λόγου νά ἐπιβλέψῃ φιλανθρώπως ἐπί τήν δημιουργίαν Αὐτοῦ καί, παραβλέπων τάς ἁμαρτίας καί τήν ἀπληστίαν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, νά «ἀνοίξῃ τήν χεῖρα Αὐτοῦ καί νά πληρώσῃ χρηστότητος τά σύμπαντα» καί νά ἀνασχέσῃ τήν καταστροφικήν πορείαν τοῦ κόσμου. 
Εἶναι βεβαίως ἀληθές, ὅτι κατά τάς τελευταίας δεκαετίας ἐπετεύχθη σημαντική πρόοδος, οὐχί βεβαίως ἐπαρκής, εἰς τόν τομέα τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος, μέ τήν διαρκῆ εὐαισθητοποίησιν τῆς κοινῆς γνώμης, τήν λῆψιν προληπτικῶν καί ἀνασταλτικῶν μέτρων, τήν λειτουργίαν προγραμμάτων ἀειφορίας, τήν στροφήν πρός ἠπίας μορφῆς πηγάς ἐνεργείας καί πολλά εἰσέτι καρποφόρα καί ἀξιόλογα μέτρα καί δράσεις, εἰς ἅς συνέβαλον καί αἱ προσπάθειαι καί ἡ μέριμνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐν συνεργασίᾳ καί μετά διεθνῶν οἰκολογικῶν ἱδρυμάτων καί ὀργανισμῶν. 
Ἑορτάζοντες καί ἐφέτος τήν ἑορτήν τῆς Βυζαντινῆς Ἰνδικτιῶνος καί εἰσερχόμενοι εἰς ἕνα νέον ἐνιαυτόν τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου, ἀπευθυνόμεθα πρός τό εὐλογημένον Ὀρθόδοξον πλήρωμα καί πρός τόν κόσμον ὅλον καί καλοῦμεν πάντας εἰς συνεχῆ ἐπαγρύπνησιν, εὐαισθητοποίησιν καί συστράτευσιν τῶν δυνάμεων πρός ἐπιστροφήν εἰς μίαν κατάστασιν, ἄν ὄχι εἰς τήν πρωτόπλαστον ἀπολύτως εὐχαριστιακήν καί δοξολογικήν, ἀλλά τοὐλάχιστον εἰς ἀποπνέουσαν τήν χάριν καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου. 
Ἡ ἄνευ φραγμῶν ληστρική ἐκμετάλλευσις τῶν φυσικῶν πόρων τῆς δημιουργίας, ἀποτελοῦσα τήν κυρίαν αἰτίαν καταστροφῆς τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, εἶναι κατά τήν μαρτυρίαν τῆς θεολογίας, τῆς τέχνης καί τῆς λογοτεχνίας ἀποτέλεσμα πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου, παρακοῆς πρός τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου καί μή συμμορφώσεως πρός τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ. 
Ἡ Ἐκκλησία παρέχει τό ἀντίδοτον διά τήν θεραπείαν τῶν οἰκολογικῶν προβλημάτων, καλοῦσα τούς πάντας εἰς ἀποκατάστασιν τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ εἰς τό ἀρχαῖον, τό πρωτότυπον κάλλος. Ἡ ἀνόρθωσις τῆς πεπτωκυΐας φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, τῇ ἐπιπνοίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῇ μετοχῇ εἰς τάς δωρεάς αὐτοῦ, ἀποκαθιστᾷ καί τήν ἁρμονικήν σχέσιν τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίσιν καί τήν δημιουργίαν, τήν ὁποίαν ἐποίησεν ὁ Θεός πρός χαράν, τέρψιν καί ἀπόλαυσιν αὐτοῦ, ἀλλά καί ἀναγωγήν αὐτοῦ εἰς τόν Ἴδιον, τόν Πλάστην. 
Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καλεῖ ἡμᾶς «ἐπεξεργάσασθαι ἐν Λόγῳ Θεοῦ καί Πνεύματι ζωοποιῷ τόν ξύμπαντα κόσμον», ὡς ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ἅγιος Συμεών ἐν τῷ στύλῳ, καί ἀπό τῶν αἰσθητῶν καί φυσικῶν νά ἀναβαίνωμεν εἰς τά «μετά τά φυσικά» καί νά κύπτωμεν εἰς «τά τῆς θεολογίας ἁπλᾶ καί ἀπόλυτα μυστικά θεάματα», ὥστε ἀπό τῆς κτίσεως νά ἀναγώμεθα εἰς τόν Κτίστην. 
Ἡ ἐνοικοῦσα ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι αὐτή ἡ ὁποία θεοῖ τόν μέτοχον αὐτῆς καί ἑνοποιεῖ συγχρόνως τόν ἄνθρωπον μέ τό περιβάλλον αὐτοῦ, ὥστε νά αἰσθάνεται αὐτό ὡς μέρος τοῦ ἑαυτοῦ του καί νά σέβεται αὐτό ὡς κάτι τό ἱερόν, χωρίς νά παρασύρεται εἰς καταχρήσεις καί ὑπερβολάς. 
Ὁ σεβασμός καί ἡ τροφή τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ φυσικοῦ κόσμου ἀσφαλῶς καί δέν ἐπιτυγχάνεται διά τῆς ἀπλήστου χρήσεως αὐτοῦ, ἀλλά διά τοῦ σεβασμοῦ αὐτοῦ, δηλαδή τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν συνάνθρωπον, τοῦ ἀνθρώπου πρός τά ἔμβια ὄντα, ἀλλά καί τά ἔχοντα ἰκμάδα καί προσφοράν ζωῆς «καλά λίαν» καί ἐν σοφίᾳ καί ἁρμονίᾳ πλασθέντα μόνῳ τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου ὁρατά τε καί ἀόρατα στοιχεῖα τῆς φύσεως. Τοιουτοτρόπως θά δυνηθῶμεν νά πίωμεν ὕδωρ ἐκ τῆς ζωοποιοῦ πέτρας, νά βλέπωμεν τόν αἰσθητόν ἥλιον καί ἀναγώμεθα εἰς τόν νοητόν ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, νά ἀτενίζωμεν τόν ὑλικόν στῦλον τοῦ Ὁσίου Συμεών καί νά βλέπωμεν τόν ἀληθινόν στῦλον τοῦ φωτός, νά βλέπωμεν τάς νεφέλας τῶν ὑδάτων μέ στόχον νά εἰσέλθωμεν εἰς τήν νεφέλην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἰς τήν κατάπαυσιν, ὅπου πρόδρομος ὑπέρ ἡμῶν εἰσῆλθε Χριστός, νά σπουδάσωμεν ἀπογραφῆναι μετά τῶν πρωτοτόκων εἰς τήν ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίαν. Μόνον ὑπό τοιοῦτον φρόνημα κινούμενοι, ἐν σεβασμῷ τῆς προσφορᾶς ἑκάστου ἐμβίου ὄντος καί φυτοῦ εἰς τήν παγκόσμιον λειτουργίαν τῆς ζωῆς, θά ἐπιλύσωμεν αὐτομάτως διά τῆς Θείας Χάριτος καί ὄχι διά τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυνάμου βίας πάντα τά περιβαλλοντικά μας προβλήματα. Τό μήνυμα τοῦτο ζωῆς, εἶναι μήνυμα ὑποχρεώσεως νά συνεχίσωμεν τόν πνευματικόν ἀγῶνα καί τήν προσπάθειαν, προσευχόμενοι, προτρεπόμενοι, παρακαλοῦντες, ἱκετεύοντες, ἐφιστῶντες τήν προσοχήν πάντων εἰς τήν ἀναγκαιότητα προστασίας ἡμῶν αὐτῶν ἀπό τῆς ἐπερχομένης ὀργῆς ἐπί τήν κτίσιν λόγῳ τῆς ἀλλοιώσεως αὐτῆς. 
Ἡ συνεχής προσήλωσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τά γήϊνα καί φθαρτά εἶναι ἡ προκαλοῦσα καί τά προβλήματα εἰς τήν δημιουργίαν, καθότι, ὅσον περισσότερον στρεφόμεθα εἰς τήν γῆν, τόσον περισσότερον ἀπομακρυνόμεθα τοῦ οὐρανοῦ καί τοῦ Θεοῦ. 
Τήν ὀφειλετικήν καί σωτηριώδη δέσμευσιν αὐτῆς ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος καί τῆς συνεχίσεως ἐν πνευματικῇ καί ὑλικῇ ἀκμῇ τῆς ἐπί τοῦ πλανήτου ἡμῶν ζωῆς, τοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ, ἀναλαβοῦσα ἐν φόβῳ Θεοῦ ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία καί καλλιεργοῦσα ἀδιαλείπτως, μελετᾷ τήν πραγματοποίησιν Οἰκολογικοῦ Συνεδρίου κατά τόν προσεχῆ Ἰούνιον ἐν τῇ ἕδρᾳ αὐτῆς ἐπί τοῦ θέματος «Θεολογία, Οἰκολογία καί Λόγος: διάλογος διά τό περιβάλλον, τήν λογοτεχνίαν καί τάς τέχνας». Στόχος αὐτοῦ ἡ ἀφύπνησις τῆς παγκοσμίου συνειδήσεως ἐπί τῆς εἰδικῆς καί ἰδιαιτέρας σημασίας πτυχῆς τῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς διαστάσεως τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως καί τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ περιβάλλοντος εἰς τό «ἀρχαῖον κάλλος», τό φυσικόν, τό ἱερόν, τό ἅγιον, τό τέλειον, ὡς ἐξῆλθεν ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ τεχνουργήσαντος αὐτό Θεοῦ Λόγου, εἰς ἀπόλαυσιν καί τροφήν ἡμετέραν, μετά ἰδιαιτέρων ἀναφορῶν εἰς τήν σχέσιν αὐτοῦ πρός τήν τέχνην καί τήν λογοτεχνίαν. 
Ἔχοντες «ἐν ἑαυτοῖς ἀπαράθραυστον τήν μνήμην τῶν κριμάτων» τοῦ Κυρίου, μαρτυροῦμεν ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῶν πανορθοδόξων τοῦ λόγου τό ἀληθές καί ἐφιστῶμεν τήν προσοχήν πάντων ἐπί τῶν ἐπαπειλουμένων δεινῶν, τά ὁποῖα ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἐκ φιλανθρώπου προνοίας ἀσφαλῶς δέν θά ἐπιτρέψῃ, καλοῦντες τούς πάντας εἰς ἐπιστράτευσιν πρός καί διά τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος ἡμᾶς κόσμου ἐπιστροφήν εἰς τήν Πηγήν τῆς Ζωῆς, ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου τῆς Παμμακαρίστου, τοῦ Ὁσίου Συμεών τοῦ Στυλίτου καί πάντων τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.
͵βιδ΄ Σεπτεμβρίου α΄
Related Posts with Thumbnails