Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ: "ΜΝΗΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ"

Mνήμη Πολίτικης Ρωμιοσύνης 

Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Ανταποκρινόμενος σε κάποιο ερώτημα περί του «τι εστί Πολίτικη Ρωμιοσύνη;», που του είχε τεθεί έπειτα από ένα Συνέδριο σχετικά με το «παρόν» και το «μέλλον» της Ομογένειας στην Κωνσταντινούπολη, ο φίλος Μιχαήλ Βασιλειάδης, εκδότης της ημερήσιας «Απογευματινής» (που σήμερα διάγει το 88ο έτος της ζωής της και συνεχίζει να είναι ο καθρέπτης της κοινωνικο-θρησκευτικής ζωής των Ρωμιών της Πόλης), απαντούσε ως εξής: Η Πολίτικη Ρωμιοσύνη είναι, «Για την Κυβέρνηση της Άγκυρας: ένας περιττός, ως μη ώφελε, πονοκέφαλος. Για το παρακράτος της Άγκυρας: κάρφος εν τω οφθαλμώ. Για την σημερινή Κυβέρνηση των Αθηνών: ένα πρόβλημα μονοδιάστατο, οικονομικό. Για το Κράτος των Αθηνών πριν ογδόντα χρόνια (μετά δηλ. την Μικρασιατική καταστροφή): χαμένη υπόθεση, που καλό είναι να την διατηρήσουμε ημιθανή για να μη πεθάνει στα δικά μας χέρια. Για τους οραματιστές και αγωνιστές, (κι ας χαρακτηρίζονται αυτοί αιθεροβάμονες και ρομαντικοί): Θερμοπύλες. Τόπος προσφοράς και μαρτυρίου». 

Βλέπετε, λοιπόν, αγαπητοί ακροατές, το τι είναι η «Πολίτικη Ρωμιοσύνη», εξαρτάται από την οπτική γωνία που την ατενίζει κανείς! Είναι περιττό, φυσικά, να τονισθεί πως η αποψινή ομιλία θα γίνει από τη σκοπιά κάποιου Πολίτη, ο οποίος ανήκει στην τελευταία αυτή κατηγορία. Σ΄εκείνη των «αιθεροβάμονων οραματιστών»! 

Βεβαίως, θα αποτελούσε πραγματικό άθλο το εγχείρημα να συνοψίσει κανείς μια ιστορία δύομισυ χιλιάδων ετών στα πλαίσια μιας εσπερίδας. Διότι, τι να πρωτοπεί κανείς μέσα σε 30-35 λεπτά περί των αιωνόβιων δεσμών του Ελληνισμού, αρχικά με την αποικία του Βύζα στα παράλια της Προποντίδας, στη συνέχεια δε με την ονομαστή Πόλη του Κωνσταντίνου; Τι να διηγηθεί για τον πολιτισμό που δημιούργησε και διατήρησε επί αιώνες ολόκληρους η Ρωμιοσύνη σ΄αυτόν τον μοναδικό σε ομορφιά χώρο; Τι να εκθέσει για τον, από γεωπολιτικής σκοπιάς, σπουδαίο αυτό τόπο, που βρίσκεται στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης, και όπου, κατά την έκφραση της Ελένης Αρβελέρ, το τρίπτυχο «χριστιανοσύνη, ρωμιοσύνη και ελληνοσύνη», ανέδειξαν την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τού ελληνισμού των μέσων χρόνων; 

Ως εκ τούτου, να μου επιτραπεί να περιγράψω μόνο, με μερικές αδρές πινελιές, την Ρωμιοσύνη της Πόλης, έτσι όπως ανθούσε αυτή κατά τα μέσα του δέκατου ένατου και το πρώτο τέταρτο του εικοστού αιώνος, και να αναφερθώ ακολούθως στη βαθμιαία συρρίκνωσή της και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα μέσα στην, τερατώδη αυτή, σε εύρος και πληθυσμό, μεγαλούπολη, που λέγεται Κωνσταντινούπολη για μας, και Ιστανμπούλ για άλλους. Μια αναδρομή λοιπόν στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνος, θα μας βοηθούσε να δούμε πώς η Πολίτικη ομογένεια, συσπειρωμένη γύρω από την Εκκλησία της, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έδινε μια μοναδική μαρτυρία και προσπαθούσε να διακονήσει το Γένος, υπό συνθήκες ήκιστα ευνοϊκές γι’ αυτήν. 

Δεν υπάρχει ανάγκη να τονισθεί ότι η ελληνική γλώσσα και η Ορθόδοξη πίστη ήταν τα δύο βασικά στοιχεία που διαφοροποιούσαν τον «ραγιά» Ρωμιό από τον «κυρίαρχο» αφέντη Τούρκο. Η Ορθοδοξία λειτουργούσε ως κάτι περισσότερο από ένα θρησκευτικό δόγμα. Η Εκκλησία ήταν το πνευματικό και πολιτιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκφραζόταν η εθνική καί πολιτική συνείδηση του Ρωμιού. Ένα πλαίσιο, που συναδέλφωνε τους ΄Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, διατηρώντας έτσι τη συνοχή και την ενότητα της υπόδουλης ρωμιοσύνης, και εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη συνέχεια του Γένους. Γι’ αυτό και οι «Κοινότητες» της Πόλης, (π.χ. του Σταυροδρομίου, των Ταταούλων, του Γαλατά, του Μακροχωρίου, των Ψωμαθειών, της Χαλκηδόνας, της Πριγκήπου, του Μεγάλου Ρεύματος και ούτω καθ’ εξής), υπήρχαν και δρούσαν πάντοτε σε συνάφεια προς την Εκκλησία, σε σχέση προς τον Ιερό Ναό, ο οποίος χαρακτηριζόταν ως Κοινοτικός Ναός, και όχι ως Ενοριακός. Ο κοινοτικός θεσμός ήταν «τρόπος κοινωνικής υπάρξεως» του Ρωμιού. 

Είναι αξιοπαρατήρητο ότι περί τα τέλη του 19ου αιώνος, το ελληνικό στοιχείο της Πόλης υπερέβαινε σε αριθμό τον πληθυσμό της Αθήνας και αποτελούσε περίπου το εν τέταρτον του συνολικού πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης, που σύμφωνα με μια επίσημη οθωμανική στατιστική του 1897, ανερχόταν σε ένα εκατομμύριο πενήντα δύο χιλιάδες ψυχές. Να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη, δίπλα στους Έλληνες, ζούσαν στην Πόλη και χιλιάδες Αρμένιοι, Εβραίοι, Λεβαντίνοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Γεωργιανοί, Κιρκάσιοι και άλλοι λαοί, σε βαθμό που η Πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να είναι κάθε άλλο παρά Τουρκική. Αλλά και στις αρχές του 20ου αιώνος, συγκεκριμένα δε το 1908, ο Νομός Κωνσταντινουπόλεως σύμφωνα με τους καταλόγους του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των ελληνικών Προξενικών Αρχών, αριθμούσε 364.459 έλληνες, από τους οποίους οι μισοί περίπου (175.000) κατοικούσαν στο περιώνυμο Πέρα, το γνωστό και ως Σταυροδρόμι. Ήταν δηλ. κατά 100 χιλιάδες περισσότεροι από τους σημερινούς κατοίκους της Πάτρας, του τρίτου παλυπληθέστερου Δήμου της Ελλάδας, που σύμφωνα με τον Καλλικράτη, αριθμεί 202.757 κατοίκους!!! 

Ήταν πολύ φυσικό βέβαια μια τέτοια πολυάριθμη και ανθούσα κοινωνία να αναπτύσσει και ανάλογη θρησκευτική, εκπαιδευτική και πολιτιστική δραστηριότητα. Το Φανάρι, όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ήταν ένας σπουδαιότατος συνοικισμός, ο οποίος συγκέντρωνε κατοικίες Πατριαρχών και Αρχιερέων, αρχοντικά παλαιών φαναριωτικών οικογενειών, την Λέσχη «Μνημοσύνη», το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο, την Μαράσλειο Αστική Σχολή, καί βέβαια την Μεγάλη του Γένους Σχολή, που, σημειωθήτω, είχε ιδρυθεί από τον Πατριάρχη Γεννάδιο τον Σχολάριο ως Πατριαρχική Ακαδημία το 1454 ήδη, δηλ. μόλις ένα χρόνο μετά την Άλωση! 

Αλλά και το κοσμοπολίτικο Πέρα, με το Ζάππειο Παρθεναγωγείο, το Ζωγράφειο Γυμνάσιο Αρρένων, το Κεντρικό Παρθεναγωγείο, με τον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο και τον Ελληνικό Σύλλογο Ερμής, σφράγισε την πνευματική και πολιτιστική ζωή του Ρωμιού της Πόλης. Αναφερόμενοι στα εκπαιδευτήρια της Πόλης δεν πρέπει να λησμονήσουμε και δύο άλλα επιφανή ιδρύματα της Ρωμιοσύνης, που βρίσκονταν στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων, τουτέστι την ξακουστή Θεολογική Σχολή, (για την οποία πολύς λόγος γίνεται επ΄ εσχάτων), και την Εμπορική Σχολή, στην οποία, οι εύπορες οικογένειες της ελεύθερης Ελλάδας έστελναν τα παιδιά τους προς καλλίτερη μόρφωση. Όπως τα έστελναν για τον ίδιο σκοπό και στη ιστορική Μεγάλη Σχολή και το «αριστοκρατικό» Ζάππειο. 

Από παλαιότερη επίσκεψη του π. Γ. Τσέτση στο Παγκύπριο

Στο σημείο αυτό θα ήταν καλό να προστεθούν και μερικά λόγια για τους ανωτέρω δύο συλλόγους, προκειμένου να έχετε μια ιδέα για τα πολυδιάστατα ενδιαφέροντα των ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, όπως και για το υψηλό πολιτισμικό και επιστημονικό τους επίπεδο. 

Ο Φιλολογικός Σύλλογος, που ιδρύθηκε το 1861 κατόπιν πρωτοβουλίας είκοσι περίπου Ρωμιών και με την οικονομική ενίσχυση του Χρηστάκη Ζωγράφου και διαφόρων άλλων μεγαλοαστών της Πόλης, στην πραγματικότητα ήταν μια Ακαδημία, η οποία ασχολούνταν με επιστημονικά θέματα ποικίλης μορφής. 

Κατά την άποψη πολλών ερευνητών, ο «Φιλολογικός Σύλλογος» υπήρξε ένας από τούς επιφανέστερους πολιτιστικούς φορείς όχι μόνο της Ελληνορθόδοξης Κοινότητος της Πόλης, αλλά και ολόκληρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτελούσε το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ πολλών λογίων Κωνσταντινουπολιτών, με στόχο την προώθηση της Παιδείας όχι μόνο μέσα στην Ρωμαίικη Κοινότητα, αλλά και μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων λαών του Οθωμανικού Κράτους. Οι επαφές του Συλλόγου εκτείνονταν σε ένα ευρύτατο φάσμα, το οποίο περιελάμβανε το Οικουμενικό Πατριαρχείο βέβαια, αλλά και την Υψηλή Πύλη, τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Αθηνών και πολλούς άλλους ακαδημαϊκούς θεσμούς της Δύσης, όπως λ.χ. η Αρχαιολογική Εταιρεία της Ρώμης, το Πανεπιστήμιο Χόπκινς της Βαλτιμόρης και η Ακαδημία Επιστημών του Μονάχου. Δεν δε είναι τυχαίο ότι ως μέλη του είχε μεν κάπου 300 Ρωμιούς διανοούμενους και ταγούς της Ομογένειας, αλλά δίπλα σ΄αυτούς είχε και περί τους 100 ξένους εταίρους (τούρκους και ευρωπαίους), μεταξύ των οποίων μπορούν να αναφερθούν ο Sait Πασάς, πρώην Βεζύρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο γνωστός Γάλλος λεξικογράφος Emile Littré, ο Άγγλος Πρωθυπουργός William Gladstone, ο αρχαιολόγος και ερευνητής της Τροίας Ερρίκος Schliemann, και ο διάσημος Ρώσσος Πρέσβυς στην Πόλη Ignatieff. 

Ο «Φιλολογικός Σύλλογος» εξέδιδε και ένα αξιολογότατο επιστημονικό περιοδικό. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς τίτλους μελετών, που είχαν δημοσιευθεί σ΄αυτό: α) «Συμπέρασμα της μελέτης των Ηθικών Νικομαχείων του Αριστοτέλους», (1885). β) «Μνημεία της Ελληνικής Αρχαιότητος ζώντα εν τῳ νυν Ελληνικώ Λαώ», (1891). (Στην ουσία πρόκειται για ένα λεξικό της ηπειρωτικής διαλέκτου). γ) «Περί της χειρουργικής θεραπείας των τραυμάτων της καρδίας» (1907). δ) «Περί Βολταίρου και ιδίως περί της φιλανθρωπίας αυτού» (1911). 

Δυστυχώς, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, και με απόφαση του νεοσύστατου Τουρκικού Κράτους, έπαυσε η λειτουργία του σπουδαίου αυτού Σωματείου της Ομογένειας το 1922, η δε πλούσια βιβλιοθήκη του μεταφέρθηκε στην Άγκυρα και φυλάσσεται σήμερα στο αρχείο του Τουρκικού «Ιδρύματος Ιστορίας». 

Ο Σύλλογος Ερμής (1877-1922), είχε σαφώς πολιτικότερο χαρακτήρα. Είχε ιδρυθεί από τρεις αποφοίτους του Λυκείου του Πέρα, με σκοπό: α) να εκφράσει την δίψα των νέων για μάθηση, β) να υπενθυμίσει στους Κωνσταντινουπολίτες το χρέος για την πίστη στις πανανθρώπινες αξίες του πνεύματος της ελευθερίας και δικαιοσύνης, έτσι όπως τις είχε βιώσει ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, και γ) (το και κυριώτερο), να διατηρήσει σε εγρήγορση την συνείδηση των Ρωμιών όσον αφορά στις δυσχέρειες μέσα από τις οποίες ο αλύτρωτος ελληνισμός προσπαθούσε να στερεώσει την εθνική του ύπαρξη και αυτοτέλεια. 

Σχετικά με το τελευταίο αυτό σημείο, επιτρέψατέ μου να αναφερθώ δειγματοληπτικά σ’ αυτά που έλεγε ο Μυτιληναίος την καταγωγή Οδυσσέας Ιάλεμος, σ’ ένα άρθρο του που είχε δημοσιευθεί το 1880 στο ομώνυμο περιοδικό του Συλλόγου, και το οποίο αναφερόταν στη Μακεδονία και τη Θράκη. Δύο περιοχές που σήμερα βρίσκονται υψηλά στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Αφορμή για το άρθρο αυτό είχαν δώσει οι ενέργειες της Ρουμανίας, από το 1860 ήδη, να εκρουμανίσει την Μακεδονία, και ο χλιαρός τρόπος με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπιζε τότε το μεγάλο αυτό εθνικό θέμα. Ο Ιάλεμος αφού τόνιζε ότι το θέμα της Μακεδονίας ήταν καθαρά ελληνική υπόθεση, καλούσε τους απανταχού της γης έλληνες να αποδυθούν σ΄ένα κοινό αγώνα, πιστεύοντας πως μόνο με μια πανελλήνια κινητοποίηση μπορούσαν να διασωθούν οι ελληνικοί χώροι της καθ’ ημάς Ανατολής από ξένες επεμβάσεις. Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα βοηθούσαν τον ελληνισμό στη διεκδίκηση των νομίμων δικαιωμάτων του. 

Αυτά λοιπόν, αγαπητοί φίλοι και φίλες, λέγονταν και γράφονταν στην Κωνσταντινούπολη του 1880, και όχι στην Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1990, όταν, έπειτα από την κατάρρευση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού», τις κοσμογονκές πολιτικο-κοινωνικές ανακατατάξεις στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, και την συνακόλουθη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, πανικοβολημένοι ανακαλύψαμε ότι υπάρχει Μακεδονικό θέμα. Και ακόμη δεν ξεύρουμε από πού να βρούμε άκρη!! 

Για τον δυναμισμό και την πολυδιάστατη δραστηριότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων της Πόλης, μαρτυρούν οι πάμπολλες εφημερίδες και τα περιοδικά που εκδίδονταν την εποχή εκείνη, όπως λ.χ. «Ο Ταχυδρόμος», ο «Τηλέγραφος του Βοσπόρου», η «Ομόνοια», η «Πρόοδος», «Ο Νεολόγος», η «Αρμονία», «Η Φιλολογική Ηχώ», «Ο Φανός», «Η Ανατολή», «Ο Τύπος Κωνσταντινουπόλεως», οι γαλλόφωνες «Le Phare du Bosphore», και «L’Echo du Péra», και τα γυναικεία περιοδικά όπως «Η Εφημερίς των Κυριών», «Η Κυψέλη», η «Ευρυδίκη» και «Η Βοσπορίς». Περιοδικά τα οποία, μέσα σε μια ανδροκρατούμενη «ανατολίτικη» κοινωνία, συνηγορούσαν πρωτοποριακά υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης. Μαρτυρούν όμως για την γενικώτερη πνευματική κινητικότητα της Πόλης, και οι διάφορες «απογευματινές συναντήσεις» λογίων και διανοουμένων, και τα «φιλολογικά σαλόνια» καινοτόμων γυναικών, όπως εκείνο της Σοφίας Σπανούδη, με «μπροστάρισσα» την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, την πρώτη ίσως και καλλίτερη Ελληνίδα διηγηματογράφο της εποχής της. Σαλόνια, στα οποία «έδινε κι΄έπαιρνε», μεταξύ άλλων, η συζήτηση γύρο από το γλωσσικό θέμα. Το δίλημμα τότε στην Πόλη ήταν: «καθαρεύουσα ή δημοτική»;!! (Και να σκεφθεί κανείς ότι σήμερα υπάρχουν ακόμη στην Ελλάδα εφημερίδες που αναβοκατεβάζουν Τούρκο τον Πατριάρχη, αλλά και ουκ ολίγοι ανιστόρητοι Νεοέλληνες που ρωτούν αν αληθεύει ότι στους Ναούς της Πόλης, οι Θείες Λειτουργίες τελούνται στα Τουρκικά)! 

Μια τέτοια κοινωνική, πνευματική και πολιτιστική ακμή προϋπέθετε βέβαια και την ύπαρξη σχετικής οικονομικής υποδομής. Και ή υποδομή αυτή υπήρχε φυσικά στο εμπόριο και τη χρηματαγορά, όπου κυριαρχούσε το ελληνικό στοιχείο, από το οποίο προέρχονταν και οι μεγάλοι εθνικοί Ευεργέτες. Τα καλλιμάρμαρα σχολικά κτίρια της Πόλης, τα γνωστά ως Εθνικά Φιλανθρωπικά Καταστήματα Νοσοκομεία του Βαλουκλή, τα Ορφανοτροφεία, είναι δημιουργήματα των ευεργετών αυτών. Οι Ευάγγελος Ζάππας, Χρηστάκης Ζωγράφος, Ευστάθιος Ευγενίδης, Γεώργιος και Ελένη Ζαρίφη, Ανδρέας Συγγρός, Θεόδωρος Μαυρογορδάτος, Παύλος Στεφάνοβικ, Επαμεινώνδας Ρίζος, είναι οι επώνυμοι αυτοί Μεγάλοι Ευεργέτες, οι οποίοι μαζί με εκατοντάδες, αν μή χιλιάδες, άλλους ανώνυμους ευεργέτες και ευεργέτιδες, προίκιζαν τα θρησκευτικά, εκπαιδευτικά και κοινωφελή ιδρύματα της Πόλης με προσοδοφόρα ακίνητα, από τα έσοδα των οποίων συντηρούνται μέχρι σήμερα ακόμη Ναοί, Αγιάσματα, Σχολεία, Νοσοκομεία, όπως και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Ομογένειας. 

Όπως είναι γνωστό, το 1908 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επικρατεί το Κίνημα των Νεοτούρκων. Από τότε αρχίζει μια σοφά μελετημένη πολιτική γραμμή, που ως βασικό στόχο είχε τον συστηματικό και τελειωτικό ξεριζωμό των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων απ’ όλη την Οθωμανική επικράτεια. 

Γνωστά είναι τα αιματηρά γεγονότα του 1915 που κατέληξαν με τoν αποδεκατισμό των Αρμενίων, όπως είναι γνωστά και εκείνα τα οποία εξόντωσαν τον Ελληνισμό του Πόντου, αυτά που μας οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και στη συνέχεια στην Συνθήκη της Λωζάνης το 1923. Συνθήκη η οποία περιώρισε το ελληνικό/ρωμαίικο στοιχείο, το οποίο από αιώνων ζούσε σε προγονικές εστίες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, μόνο στην Κωνσταντινούπολη και σε δύο αιγαιοπελαγίτικα νησιά, την Ίμβρο και την Τένεδο, που βάσει της Συνθήκης αυτής είχαν αποσπασθεί από την Ελλάδα και προσαρτηθεί στην Τουρκία. 

Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Πόλη παύει να είναι η συνισταμένη του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης, και έτσι η Ρωμιοσύνη της Πόλης μπαίνει πλέον σε άλλα πλαίσια ζωής και δραστηριότητας. Από το 1923 και εξής, για τον ελληνισμό της Πόλης αρχίζει μια νέα περίοδος μετάπλασης του. Από τον ακμαίο περιούσιο λαό τού τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου, το Ρωμαίικο στοιχείο μεταβάλλεται σε «μειονοτικό λαό», έτσι όπως τον χαρακτήρισε η Συνθήκη της Λωζάνης. Και από 365.000 ψυχές, μειώνεται σε 130.000!! (Μπορεί να πει κανείς ανεπιφύλακτα ότι επρόκειτο για την πρώτη εθνοκάθαρση του 20ου αιώνα, που έγινε, μάλιστα, με Διεθνή Συνθήκη)! 

Η νέα αυτή πραγματικότητα είχε βέβαια αρνητικές επιπτώσεις σ’ όλες τις εκφράσεις της ζωής των Ρωμιών. Ταυτόχρονα όμως προκάλεσε και ερεθίσματα που έτειναν να αναπληρώσουν το έδαφος που είχε χαθεί.

Τοιουτοτρόπως, το Πατριαρχείο αφ΄ενός, δίνει, το 1923 ήδη, μια νέα ώθηση στις Διορθόδοξες και Διαχριστιανικές σχέσεις, διαδηλώνοντας τον Οικουμενικό του ρόλο και διάσταση, ενώ αφ' ετέρου, οι διανοούμενοι της Πόλης προσπαθούν να πληρώσουν το κενό που είχε δημιουργηθεί με την διακοπή της λειτουργίας του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου και του Συλλόγου Ερμής και την απαγόρευση κυκλοφορίας των εφημερίδων Ο Λόγος, Ο Νεολόγος και Κωνσταντινούπολις. Έτσι το 1925 εκδίδεται η «Απογευματινή», το 1926 κυκλοφορεί η «Ορθοδοξία» (το επίσημο μηνιαίο περιοδικό του Πατριαρχείου), αντικαθιστώντας την Εκκλησιαστική Αλήθεια, το 1930 εκδίδεται η Φιλολογική Πρωτοχρονιά, το 1943 η Εστία, το 1944 η Τέχνη, το 1945 «Ο Παιδικός Κόσμος», το 1954 Ο Πυρσός. Περιοδικά αξιόλογα στα οποία συνεργάσθηκαν οι καλλίτεροι εκπρόσωποι των πολίτικων γραμμάτων της εποχής αυτής. Η προσπάθεια αυτή ήταν μια απεγνωσμένη κίνηση διασώσεως εκείνου που μπορούσε να σωθεί. Έλαβε όμως την χαριστική βολή το 1955, όταν φούντωσε το Κυπριακό με τα επακόλουθά του, και άρχισε η ομαδική, ακούσια ή εκούσια, έξοδος των Ρωμιών της Πόλης.

Πόσοι είναι σήμερα αυτοί που συνεχίζουν να δίνουν το παρών της Πίστης και του Γένους μας γύρω από τον Πατριάρχη τους στην Πόλη, την κοιτίδα αυτή του Ελληνισμού και πνευματικό Κέντρο συνόλης της Ορθοδοξίας; Δύο, το πολύ τρεις χιλιάδες ψυχές. 

Πολλοί είναι βέβαια οι νοσταλγοί εποχών που έφυγαν εδώ και πολύ καιρό, και περισσότεροι ίσως οι προβλέποντες ένα σκοτεινό μέλλον τόσο για την Πολίτικη Ρωμιοσύνη, όσο και για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, φρονούντες ενδεχομένως πως ο Ελληνισμός της Πόλης έχει «ημερομηνία λήξεως». (Αναφέρω παρενθετικά ότι τούτο το «ημερομηνία λήξεως» βγήκε πριν μερικά χρόνια από το στόμα κάποιου ανώτατου διπλωματικού του Ελληνικού ΥΠΕΞ)!!! Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονείται ότι και μετά την Άλωση το 1453, λίγοι ήταν και εκείνοι που περιεστοίχιζαν τον Πατριάρχη Γεννάδιο. Κατά τι περισσότεροι από αυτούς που κυκλώνουν σήμερα τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Σύμφωνα με Οθωμανικές Βακουφικές πηγές που ανάγονται στο 1478, (δηλ. μόλις 25 χρόνια μετά την Άλωση), στην εντός των τειχών Κωνσταντινούπολη υπήρχαν 3151 εστίες Ρωμιών και 592 στο Γαλατά, στην αντιπέραν όχθη του Κερατείου Κόλπου. Εν τούτοις, κατά τους μετά την Άλωση χρόνους, τους λεγόμενους Κάτω Χρόνους, η Πρόνοια του Θεού έστειλε στην Βασιλεύουσα μυριάδες ομογενών και ομαίμων από την δυτική ενδοχώρα της, από την Πελοπόννησο, την Ήπειρο και την Μακεδονία, την Χίο και την Μυτιλήνη, την Κρήτη και την Θράκη, οι οποίοι δίπλα στους Πόντιους, τους Ίωνες και τους Καππαδόκες της ανατολικής της ενδοχώρας, ρωμιοποιήθηκαν μέσα στο χωνευτήρι της Πόλης και μεγαλούργησαν, στηρίζοντας την Εκκλησία τους και στηριζόμενοι απ’ αυτήν. Γι’ αυτό και οι λίγοι που έμειναν σήμερα στην Πόλη δεν αποθαρρύνονται από τις συγκυρίες και δεν ολιγοψυχούν. Αλλά μένοντες πιστοί στη μνήμη του παρελθόντος, δεν παύουν να αγωνίζονται και για το αύριο της Ρωμιοσύνης, γνωρίζοντες από μακραίωνη πείρα ότι είναι ανεξιχνίαστοι αι βουλαί του Θεού. 

Γιατί, ποιός μας λέγει πως δεν μπορεί να επαναληφθεί μια μέρα αυτό που συνέβη στους Κάτω Χρόνους, κυρίως δε στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν ο Σουλτάνος Αμπτούλ Μετζίτ με το Διάταγμα «Χάττι Σερίφ» το 1839, εγκαινίαζε τις, γνωστές ως Τανζιμάτ, Μεταρρυθμίσεις, που φιλελευθεροποιούσαν την οικονομία και έδιναν έτσι την δυνατότητα σε αλλοδαπούς να συμμετέχουν ενεργά στην οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί ότι σ’ένα προσεχές μέλλον δεν μπορούν να εγκατασταθούν στην Πόλη «έποικοι» από την Ελλάδα για επαγγελματικούς, επιστημονικούς, καλλιτεχνικούς ή άλλους λόγους; Τώρα μάλιστα που οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις φαίνεται να ομαλοποιούνται κάπως και τείνουν να πάρουν μιαν άλλη διάσταση, με τις «μεταρρυθμίσεις» που επιχειρεί ο Ταγίπ Ερντογάν, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής πολιτικής του; Παρενθετικά ας αναφερθεί ότι από τις Ελληνικές Προξενικές Αρχές στην Πόλη και από το Ελληνοτουρκικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, πληροφορούμαστε ότι εδώ και δύο χρόνια ήδη, ουκ ολίγοι έλληνες πολίτες, θύματα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αναζητούν και βρίσκουν εργασία στην Τουρκία. Και είναι ενδιαφέρον να προστεθεί ότι 19 πιλότοι της παλαιάς Ολυμπιακής σήμερα πετούν με τα χρώματα των Τουρκικών Αερογραμμών!! Οι μερικές, λοιπόν, εκατοντάδες Ελλαδικών επιχειρηματιών και βιοπαλαιστών που ήδη διαβιούν στην Πόλη εδώ και κάμποσο καιρό, δεν μπορεί να αποτελέσουν, μήπως, το «φύραμα» με το οποίο μπορεί να ζυμωθεί μια Πολίτικη Ρωμιοσύνη «εν ετέρα μορφή»; Γιατί όχι; 

Υπάρχουν όμως ουκ ολίγα καυτά ερωτήματα! Θα υπάρξει ώσμωση μεταξύ Ρωμιών και «Νεο-ρωμιών» (Διότι, κακά τα ψέμματα, όσο και αν ανήκουμε στο ίδιο Γένος και μιλούμε την αυτή γλώσσα και -θεωρητικά τουλάχιστον- ανήκουμε στην μία και αδιαίρετη Ορθόδοξη Εκκλησία, διακατεχόμαστε από διαφορετικές νοοτροπίες). Οι «Πολίτες» θα θελήσουν να αγκαλιάσουν τους «Ελλαδίτες»; Οι «Ελλαδίτες», -πολίτες πλέον της Ευρωπαϊκής Ένωσης-, θα στρέξουν να «ρωμιοποιηθούν», όπως συνέβη επιτυχώς στο παρελθόν, και να σμίξουν τα χνώτα τους με τα χνώτα εκείνων που εκφράζουν μιαν άλλη κουλτούρα, εκείνη της «καθ΄ημάς Ανατολής»; Τα Ομογενειακά Εκπαιδευτήρια θα έχουν την δυνατότητα να δέχονται τα παιδιά των εξ Ελλάδος «εποίκων», προκειμένου να επιβιώσουν, αλλά και να προστατευθούν από την εγκατάληψη και την ερήμωση; Για την σημερινή κατάσταση των Εκπαιδευτηρίων μας, μιλούν οι αδυσώπητοι αριθμοί. Αρχές της δεκαετίας του 1950 υπήρχαν στη Πόλη 55 σχολεία (Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια) και 6.495 μαθητές. Σήμερα, υπάρχουν 11 σχολεία και μόνο 223 μαθητές, η πλειοψηφία των οποίων, όμως, είναι Αραβόφωνα Αντιοχειανά Ορθόδοξα παιδιά, μέλη και αυτά του ποιμνίου του Πατριάρχη μας. 

Ιδού μερικά καίρια πολιτικά, αλλά και ποιμαντικά προβλήματα, με τα οποία, αργά ή γρήγορα, θα βρεθούν αντιμέτωποι τόσο το Ελληνικό Κράτος, όσο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Προβλήματα για τα οποία δέον να δοθούν ξεκάθαρες και βιώσιμες λύσεις. Αν, φυσικά, θέλουμε να έχουμε μια ζωντανή παρουσία στην αιώνια αυτή πρωτεύουσα του οικουμενικού Ελληνισμού, η οποία ονομάζεται Κωνσταντινούπολη. 

Βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε κατά την σύνταξη του παρόντος κειμένου. (Κατ΄ αλφαβητική σειρά): 

- Μερόπη Αναστασιάδου-Πωλ Ντυμόν , Οι Ρωμηοί της Πόλης-Τραύματα και Προσδοκίες, Αθήνα 2007 

- Ελένη Αρβελέρ-Γλύκατζη, Γιατί το Βυζάντιο, Αθήνα, 2009 

- Εμμανουήλ Βαρβούνης (επ.),  Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Οικονομία του Γένους, Αθήνα, 2007

- Etnik Kimlik ve Azınlıklar (Εθνικἠ Ταυτότητα και Μειονότητες), Περιοδικό Birikim-Özel sayı, 1995 (passim).
- Στέφανος Γερασίμου, Ελληνες της Κωνσταντινούπολης στα Μέσα του ιστ΄ Αιώνα, στο «Η καθ΄Ημάς Ανατολή» , τ. Β΄, Αθήνα, 1994, σελ., 117-138
- Joëlle Dalègre, Grecs et Turcs 1900-1925 d’après la prose Grecque, στο Semih Vaner, (éd,) Le Différent Gréco-Turc, Paris 1988
- Οδυσσεύς Ιάλεμος, Περί των εις Μακεδονίαν Επιδρομών, στο Ερμής Ε΄, ΙΔ΄-ΙΕ΄, Δεκέμβριος1879-Ιανουάριος 1880, σελ 441-452
- Παρασκευάς Κονόρτας, Οθωμανικές Θεωρήσεις για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, 17ος –αρχές 20ου Αιώνα, Αθήνα, 2008
- Κυριακή Μαμώνη, Ο Ελληνικός Σύλλογος «Ερμής» Κωνσταντινουπόλεως (1887-1922), στο «Η καθ΄Ημάς Ανατολή», τ. Α΄, Αθήνα, 1993, σελ. 71-89
- Γεώργιος Μεταλληνός, Η Συνέχεια του Γένους μετά την Άλωση, στο Ευαγγέλου Χρυσού (επ.), Η Άλωση της Πόλης, Αθήνα, 1994, σελ. 309-329
- Στήβεν Ράνσιμαν, Η Μεγάλη Εκκλησία εν Αιχμαλωσίᾳ, Αθήνα 1979
- Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Κωνσταντινούπολη 1856-1908, Η Ακμή του Ελληνισμού, Αθήνα, 1994
-Κορνηλία Τσεβίκ-Μπαϊβερτιάν, Το ζήτημα της Γλώσσας στην Κωνσταντινούπολη: Λόγος και αντίλογος στην Εφημερίδα «Ο Ταχυδρόμος». (1898-1908), Αθήνα 2012
- Kornilia Çevik Bayvertyan, Osmanlı’da Rum Kadın Dergileri, (Περιοδικά Ρωμιών Γυναικών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία), στο περιοδικό Faros, no 14, Kasım 2012, (σελ. 74-77)
- Γεώργιος Τσέτσης, «Φωνή εκ Φαναρίου το Τρίτον», Πρόλογος στο Ευαγγέλου Γαλάνη, Μητροπολίτου Πέργης, Εκ Φαναρίου... Γ΄, Αθήνα, 2007
- Τζων Φρίλι, Κωνσταντινούπολη-Από τον Χριστιανισμό στο Ισλάμ, Αθήνα, 2001
- Γκούναρ Χέρρινγκ, Οικουμενικό Πατριαρχείο και Ευρωπαϊκή Πολιτική, 1620-1638, Αθήνα, 1992

Η ομιλία του π. Γεωργίου Τσέτση εκφωνήθηκε στην Κύπρο την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου, στην Αίθουσα Τελετών του Παγκυπρίου Γυμνασίου, στο πλαίσιο εκδηλώσεως με το θέμα: "Το σεπτόν Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως και το Παγκύπριον Γυμνάσιον".

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΜΥΡΕΨΟ ΤΗΣ

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα 

Το ύστατο χαίρε στον Άρχοντα Μυρεψό της, μακαριστό Πρόδρομο Θανάσογλου, το πρόσωπο που σφράγισε με την παρουσία και τις γνώσεις του την προετοιμασία και τη διαδικασία της τελετής εψήσεως του Αγίου Μύρου τα τελευταία 50 χρόνια, απηύθυνε την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. 

Ο Μακαριστός Άρχων εκοιμήθη πλήρης ημερών στην Αθήνα και η σωρός του μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να αναπαυθεί στην ευλογημένη και μαρτυρική γη της Παναγίας. 

Της εξοδίου Ακολουθίας, που τελέστηκε στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, προέστη ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος.

Τον απουσιάζοντα στο εξωτερικό Οικουμενικό Πατριάρχη εκπροσώπησε ο Υπογραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου π. Ιωακείμ ενώ παρέστη ο Πατριαρχικός Επίτροπος Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Ιεράρχες του Θρόνου , Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Πρόεδροι Κοινοτήτων και Ιδρυμάτων της Ρωμηοσύνης της Πόλης και πλήθος Ομογενών αλλά και Κωνσταντινουπολιτών που διαβιούν στην Ελλάδα και άλλες χώρες. 

Τον επικήδειο εκφώνησε ο Τριτεύων των Πατριαρχικών διακόνων π. Θεόδωρος Μεϊμάρης, Δρ. Θεολογίας. 

Του μακαριστού Άρχοντος Μυρεψού της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Αιωνία η μνήμη! 

Λόγος ἐπικήδειος εἰς τόν ἀείμνηστον Ἄρχοντα Μυρεψόν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας Πρόδρομον Θανάσογλου ὑπό Πανοσιολ. Τριτεύοντος κ. Θεοδώρου (07/12/2012) ‘’Μακαρία ἡ ὁδός ᾗ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοι τόπος ἀναπαύσεως’’. 

Σεβασμιώτατε Πατριαρχικέ Ἐπίτροπε, 

Σεβασμιώτατε Δέσποτα, 

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν ὁμήγυρις, 

πενθηφόρε τοῦ Κυρίου λαέ,

Εἰς τόν ἀπόηχον τῶν κατά τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν τελεσθέντων καί ἐφέτος, χάριτι Θεοῦ, ἐπισήμων ἑορτασμῶν τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, τοῦ καί Ἱδρυτοῦ Αὐτῆς, ἄγγελμα θλιβερόν ἐκ τοῦ κλεινοῦ ἄστεως τῶν Ἀθηνῶν, ἀναγγέλλον τήν πρός Κύριον ἐκδημίαν τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας Προδρόμου Θανάσογλου, συνεκίνησε τάς καρδίας τῶν τε ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Αὐλῇ τοῦ Φαναρίου διακονούντων ἀπό διαφόρους θέσεις, κληρικῶν τε καί λαϊκῶν, καί τῶν συγκροτούντων τό μικρόν, ἀλλ’ ἐν ταυτῷ μέγα, λεῖμμα τῆς περί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον διαβιούσης φιλογενοῦς Ὁμογενείας τῆς Θεοφρουρήτου καί Θεοτοκοσκεπάστου Βασιλίδος τῶν Πόλεων. 

Καί ἤδη σήμερον ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἐν ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ, καί δή ἐκ τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, προπέμπει ἕν ἐκ τῶν ἐπιφανεστέρων τέκνων τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας πρός ὑπάντησιν τοῦ δι’ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντος ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, «τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν»,[1] Οὗ τήν κατά σάρκα γέννησιν καλούμεθα καί πάλιν νά ἑορτάσωμεν χριστιανοπρεπῶς καί οὐχί κοσμικῶς.

Ὁ προκείμενος νεκρός, γόνος εὐσεβῶν γονέων, τοῦ Ἰωάννου καί τῆς Ἀναστασίας, ἐγεννήθη ἐν ἔτει 1914 εἰς τό Οὐλού-Ἀγάτς τῆς Περιφερείας Νίγδης τῆς ἁγιοτόκου Καππαδοκίας. Τά πρῶτα γράμματα διήκουσεν εἰς τήν Ἀστικήν Σχολήν Γαλατᾶ τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως. Ἐν συνεχείᾳ, ἐφοίτησεν εἰς τό ἐνταῦθα Ἑλληνογαλλικόν Λύκειον, περατώσας τάς ἐγκυκλίους σπουδάς αὐτοῦ τό 1933, ἀριστεύσας. Ἀκολούθως, ἐπεδόθη εἰς τήν συστηματικήν παρακολούθησιν καί τήν εἰς βάθος ἐκμάθησιν τῆς ἠγαπημένης του ἐπιστήμης, τό πρῶτον, μέν, εἰσαχθείς εἰς τό Τμῆμα Χημείας τοῦ Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως, εἴτα δέ μετεγγραφείς εἰς τήν Σχολήν Χημείας τοῦ ἐν Ἀθήναις Πανεπιστημίου, ἐξ οὗ ἀπεφοίτησεν τό 1939. 

Mετά τήν ἐκπλήρωσιν τῶν στρατιωτικῶν ὑποχρεώσεών του, ὁ Πρόδρομος Θανάσογλου ἐξειδικεύθη εἰς τόν κλάδον τῆς Βιοχημείας ἐν τῷ Ἰνστιτούτῳ Βιοχημείας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Πόλεως. Ἐνδεικτική τῶν ἐρευνητικῶν του ἐνασχολήσεων καί τῶν συγγραφικῶν του ἐνδιαφερόντων τυγχάνει ἡ κατά τήν αὐτήν περίοδον δημοσίευσις, ὁμοῦ μετά τοῦ Καθηγητοῦ αὐτοῦ FelixHaurovitz, ἀγγλιστί, τῆς ἐργασίας «Περί Ἀντισωμάτων καί Πρωτεϊνῶν». 

Διά μίαν πεντηκονταετίαν, καί δή ἀπό τοῦ ἔτους 1945 ἕως καί τό 1995, προσέφερε τάς χρησίμους ἐπιστημονικάς του ὑπηρεσίας εἰς τό ἰδικόν του ἐν Σολακζαδέ τοῦ Πέραν Χημικόν καί Βιοχημικόν Ἐργαστήριον, ἔνθα καί ἐθεράπευσε κατ’ ἐπανάληψιν, καί πολλάκις ἀμισθί, τάς ἰατρικάς ἀνάγκας πλειάδος Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, διδασκάλων, καθηγητῶν, ὅλως ἰδιαιτέρως δέ τῶν ἐμπεριστάτων, κατά τούς δυσχειμέρους ἐκείνους καιρούς, Ἰμβρίων καί Τενεδίων, διατελέσας, μεταξύ ἄλλων, βιοχημικός καί αἱματολόγος τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Ἀθηναγόρου καί Δημητρίου. Ἡ ἐπιστημονική του κατάρτισις καί ἀξιωσύνη, πέραν τῶν ὅσων ἤδη ἐλέχθησαν, πιστοποιεῖται καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὑπηρέτησε, παραλλήλως, καί εἰς τό Βιοχημικόν καί Μικροβιολογικόν Ἐργαστήριον τοῦ Ἰταλικοῦ Νοσοκομείου τῆς Πόλεως, διατελέσας, μάλιστα, διευθυντής αὐτοῦ. 

Ὁ ἀείμνηστος Πρόδρομος Θανάσογλου ὑπῆρξεν ἀγαθός πατήρ καί σύζυγος, δημιουγήσας μετά τῆς ἐκλεκτῆς συζύγου του χριστιανικήν οἰκογένειαν, ἐπιστηρίξας αὐτήν κατά τρόπον ὑποδειγματικόν καί θεάρεστον καί ἀναθρέψας τήν φιλτάτην θυγατέρα αὐτοῦ «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου».[2] 

Ἡ πρός τήν Μεγάλην Ἐκκλησίαν καί τό φιλόχριστον ποίμνιον αὐτῆς θυσιαστική ἀγάπη καί ὁλοτελής ἀφοσίωσις τοῦ ἐκλιπόντος τυγχάνει ἀξία ἰδιατέρου λόγου καί ὑπομνήσεως, δεδομένου ὅτι δέν ἀποτελοῦσε διά τόν προσφιλῆ νεκρόν θεωρητικήν τινα τοποθέτησιν, ἀλλά μιάν καθημερινῶς βιουμένην στάσιν ζωῆς, ἐνυλουμένην εἰς ἔργα προσφορᾶς καί παροχῆς χρησίμων ὑπηρεσιῶν, μέ ἀπώτερον στόχον τήν προαγωγήν τῆς καλῶς νοουμένης ὠφελείας διά τό κοινωνικόν σύνολον, καί δή διά τούς πλέον ἀναξιοπαθεῖς ἐκ τῶν ὁμογενῶν τῆς Βασιλευούσης. 

Ἀπόδειξις πρώτη περί τούτου ἀποτελεῖ ἡ διά μίαν τεσσαρακονταετίαν (1950-1990) φιλάνθρωπος προσφορά του, ἀπό τῶν θέσεων τοῦ Ἐφόρου τῶν Ἐθνικῶν Φιλανθρωπικῶν Καταστημάτων τῶν Νοσοκομείων Βαλουκλῆ καί τοῦ μέλους τῆς τε ἱατρικῆς ἐπιτροπῆς αὐτῶν καί τοῦ Συνδέσμου Βοηθείας ἀπόρων ἀσθενῶν καί γηροκομουμένων, ἀλλά καί ἡ ἐν γένει εὐεργετική, κατά τρόπον πολυποίκιλον, συνεισφορά του εἰς τήν πρόοδον καί εὐημερίαν τῆς Ὁμογενείας. Ἡ πραγματικότης αὕτη, τήν ὁποίαν ὡς βίωμα καί τρόπον ζωῆς ἠκολούθησε πιστῶς καί ἀπαρεγκλίτως εἰς τήν ἑκατονταετῆ, παρά δύο ἔτη, ἐπί γῆς ζωήν του ὁ ἀείμνηστος Ἄρχων Μυρεψός, καταλείπει, ἐν εἴδει παρακαταθήκης καί μάλιστα κατά τρόπον ἐναργῆ καί παραδειγματικόν, τύπον καί ὑπογραμμόν δι’ ἡμᾶς τούς περιλειπομένους καί τούς ἐπιγενομένους, τούς ἐνασχολουμένους μέ τά κοινά τῆς Ρωμηοσύνης: ἡ ἐπιστημονική κατάρτισις καί ἡ ἐπαγγελματική ἐνασχόλησις δέον ὅπως τίθενται, εἰ δυνατόν κατά τρόπον ἀνιδιοτελῆ, φιλάνθρωπον καί πέραν πάσης ὑλικῆς ἤ λοιπῆς σκοπιμότητος, εἰς τήν διακονίαν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καί πάντοτε πέριξ τοῦ σεπτοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρου. Μόνον διά τού τρόπου τούτου, διά νά θυμηθῶμεν τήν διαχρονικήν ρῆσιν τοῦ Πλάτωνος πρός Μενέξενον: ‘’Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, οὐ σοφία, φαίνεται’’,[3] δύναται εἷς ἕκαστος ἐξ ἡμῶν νά ὑπηρετήσῃ οὐσιαστικῶς καί ἀνυποκρίτως τά ὅσια καί τά ἱερά τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους ἡμῶν.

Ἀπόδειξις δευτέρα περί τῶν ἀνωτέρω συνιστᾷ ἡ ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν ὑποδειγματική διακονία τοῦ ἀποιχομένου εἰς τήν τελετήν παρασκευῆς καί ἑψήσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου, πρό ἀλλά καί μετά τήν χειροθεσίαν του ἐν ἔτει 1968 ὑπό τοῦ ἀοιδίμου μεγάλου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου εἰς τό ὄντως ἐπίζηλον, ἀλλά καί ὅλως τιμητικόν καί εὐθυνοφόρον, ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, εἰς διαδοχήν τοῦ ἀειμνήστου προκατόχου του Βασιλείου Αἰμιλιάδου: τό 1951 καί τό 1960, ἐπί Πατριαρχίας τοῦ προμνημονευθέντος Πατριάρχου, ἐκλήθη ὑπό τῆς ἁρμοδίας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς νά συμμετάσχῃ ὡς Κοσμήτωρ εἰς τήν σχετικήν διαδικασίαν παρασκευῆς Ἁγίου Μύρου, δι’ οὗ χρίονται οἱ νεοφώτιστοι κατά τήν τέλεσιν τοῦ Μυστηρίου τοῦ Χρίσματος καί τοιουτρόπως «συντελεῖται ὄχι μονάχα θεραπεία, δηλαδή ἱκάνωσις καί ἐμπλουτισμός τῆς (ἀνθρωπίνης) φύσεως, ἀλλά καί ἐπανόρθωσις τῆς βουλήσεως» τῶν εἰς Χριστόν βαπτιζομένων[4]· ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ προέστη τοῦ κατά καιρούς πρός τοῦτο συσταθέντος Σώματος τῶν Μυρεψῶν, τά μέν ἔτη 1973 καί 1983 ἐπί Πατριαρχίας τοῦ σεμνοῦ, ταπεινοῦ καί κεκοσμημένου διά τοῦ χαρίσματος τῆς διδακτικῆς σιωπῆς ἀοιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου, τά δέ ἔτη 1992 καί 2002 ἐπί τῆς δυναμικῆς καί πρωτοπόρου εἰς πλείστους ὅσους ἐκκλησιαστικούς (διορθοδόξους, διαχριστιανικούς, διαθρησκειακούς καί περιβαλλοντολογικούς δηλονότι) τομεῖς Πατριαρχίας τοῦ νῦν εὐκλεῶς Πατριαρχοῦντος Παναγιωτάτου, Πατρός καί Πατριάρχου ἡμῶν κ.κ. Βαρθολομαίου, Ὅστις ἤδη ἠξιώθη παρά τοῦ δωρεοδότου Θεοῦ νά καθηγιάσῃ διά τρίτην φοράν, κατά τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα τοῦ λήγοντος ἔτους 2012, νέαν ποσότητα Ἁγίου Μύρου, ὅπερ εἰς τήν μετά τήν ἅλωσιν τῆς Πόλεως (1453) ἐκκλησιαστικήν ἱστορίαν μαρτυρεῖται μόνον μίαν φοράν ἐπί τῶν δύο Πατριαρχιῶν τοῦ πρό μιᾶς ἀκριβῶς ἑκατονταετηρίδος ἐκδημήσαντος ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἰωακείμ Γ’ τοῦ Μεγαλοπρεποῦς.

Ὅλως χαρακτηριστικός τῆς ἐμφύτου εὐγενείας, τῶν ἀριστοκρατικῶν τρόπων συμπεριφορᾶς, τῆς ἀνεπιτηδεύτου κοινωνικότητος, τοῦ μειλιχίου καί εὐπροσηγόρου χαρακτῆρος, τῶν χαμηλῶν τόνων καί τῆς ὁλοτελοῦς ἀφοσιώσεως εἰς τό ἐκκλησιαστικόν καθῆκον, ἅτινα ὅλως ἰδιαιτέρως διέκριναν τόν Πρόδρομον Θανάσογλου, τυγχάνει ὁ τρόπος, δι’οὗ οὗτος ὑπεδέχθη τήν διά τοῦ τότε Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Γαβριήλ, τοῦ μετέπειτα Μητροπολίτου Κολωνείας, διαβιβασθεῖσαν αὐτῷ συνοδικήν ἀπόφασιν τοῦ 1968 περί τῆς χειροθετήσεώς του εἰς τό ὀφφίκιον, ὅ κατεῖχε μέχρι τῆς τελευτῆς αὐτοῦ: «οὔτε κατά διάνοιαν εἶχα ὑπ’ ὄψιν μου τοιαύτην ἐκλογήν, καθότι τό ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ ἐθεωρεῖτο ἀποκλειστικότης τοῦ κλάδου τῶν φαρμακοποιῶν. Ἔτσι, γεμάτος ἔκπληξιν καί συγκίνησιν, συνάμα, ἀναρωτήθηκα ἄν θά ἔπρεπε νά ἀποδεχθῶ αὐτήν τήν μεγάλην τιμήν. Καί τότε ὁ Ἀρχιγραμματεύς μοῦ ἀπήντησε φιλικά, ἀλλά καί ἀποστομωτικά: ‘’Ἐφ’ ὅσον ἀπεφάσισεν ὁ Παναγιώτατος καί ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ὀφείλεις νά δεχθῇς’’. Ἔτσι καί ἔγινε».[5] 

Τό δέ σχετικόν Πατριαρχικόν Πιττάκιον τῆς 28ης Μαΐου 1968 πιστοποιεῖ κατά τόν πλέον εὔγλωττον καί εὐσύνοπτον τρόπον τά ἀνωτέρω ὅλως ἐνδεικτικῶς ἐκτεθέντα καί μηδόλως δυνάμενα νά ψηλαφήσουν ἅπαντα τά στοιχεῖα περί τῆς προσωπικότητος καί τῆς ἐν γένει προσφορᾶς τοῦ ἀειμνήστου Ἄρχοντος Μυρεψοῦ, ὅν μόνον ἐκ διηγήσεων τῶν παλαιοτέρων ἐγνώρισαν τά νεώτερα μέλη τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς: «Τούς εὐσεβείᾳ καί ἀρετῇ κεκοσμημένους καί πολυειδῶς καί πολυτρόπως χρησίμους καί εὐεργετικούς ἑαυτούς τῇ Ἐκκλησίᾳ καταδεικνύντας, ζήλῳ τε ἐνθέῳ περί τά κοινά ἀμφιπονουμένους, τιμᾷν οἶδε, χαίρουσα, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία...Ἐπειδή τοίνυν τοιούτοις ἀγαστοῖς εὐσεβείας καί ἀρετῆς, ζηλωτής τε φιλοτιμίας καί πρός τήν Ἐκκλησίαν ἀφοσιώσεως προτερήμασι κεκοσμημένος ἀποδέδεικται καί ὁ ἀγαπητός ἡμῖν κατά πνεῦμα υἱός Ἐντιμότατος κ. Πρόδρομος Θανάσογλου, Χημικός, ἐκ τῶν ἐνταῦθα ἐπιλέκτων τέκνων τῆς Ὁμογενείας, φιλευσεβῶς καί φιλογενῶς πολυτίμους προσφέρων τῷ καθ’ ἡμᾶς Οἰκουμενικῷ Θρόνῳ καί τῇ Ὁμογενείᾳ ὑπηρεσίας, ἡ Μετριότης ἡμῶν ἐπιβραβεῦσαι βουλομένη τήν τοιαύτην ἀφοσίωσιν καί προσήλωσιν, κατ’ ἰδίαν Αὐτῆς Πατριαρχικήν φιλοτιμίαν καί προαίρεσιν, ἔγνω ἀπονεῖμαι αὐτῷ τό ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς εἰς τό ὀφφίκιον τοῦτο προχειρίσεως αὐτοῦ γενομένης, ἰδίαις Πατριαρχικαῖς ἡμῶν χερσίν, τῇ Κυριακῇ τῶν Βαΐων ις’ Ἀπριλίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ ἑξηκοστοῦ ὀγδόου ἔτους, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου».[6]

Ἡ ἀνεκτίμητος προσφορά τοῦ τεθνεῶτος εἰς τά τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἀπόρροια τῶν λιπαρῶν γνώσεων καί τῆς ἀρτίας περί τήν Χημείαν ἐπιστημονικῆς του καταρτίσεως, συνίσταται εἰς τάς ἐπιβεβλημένας καί στοχευμένας παρεμβάσεις,[7] τάς ὁποίας ἐπέφερεν ὁ Πρόδρομος Θανάσογλου, τροποποιήσας καταλλήλως τήν ἀπό τῶν ἡμερῶν αὐτοῦ καί ἄχρι σήμερον ἀνελλιπῶς ἐφαρμοζομένην μεθολοδογίαν παρασκευῆς τούτου, ἐν σχέσει πάντοτε πρός τόν κατάλογον τῶν χρησιμοποιουμένων συστατικῶν καί τόν τρόπον ἑψήσεως τούτων, ὅπερ ἀπετέλεσεν ἐπιστημονικήν καί τεχνολογικήν καινοτομίαν πρός θεραπείαν τῆς πρό αὐτοῦ ἐφαρμοσθείσης ἐλλιποῦς μεθόδου. Ἡ δέ συσσωρευμένη ἐμπειρία του περί τό Ἅγιον Μύρον δέν ἐκρατήθη ὑπό τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ ὡς ἑπτασφράγιστον μυστικόν, ἀλλά μετεδόθη εἰς τούς μεταγενεστέρους, καθώς αὕτη ἀπετυπώθη λεπτομερῶς, ἐν εἴδει ὁδηγοῦ πρός ‘’ναυτιλομένους’’, εἰς τό πόνημά του: ‘’Ἐγχειρίδιον Προπαρασκευῆς καί ἑψήσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου’’ ὑπό «γνώστου τῶν πραγμάτων, τῆς ἱστορίας καί τῆς μυρεψικῆς τέχνης πιστοῦ τέκνου τῆς Ἐκκλησίας».[8] 

Καί ἰδού σήμερον, ἐκ τοῦ ἰδίου Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ἔνθα ὁ προκείμενος νεκρός ἔλαβε τό ὀφφίκιον καί συμμετέσχεν ὑπό τάς ἰδιότητας τοῦ τε Κοσμήτορος καί τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ εἰς τά τῆς τελετῆς τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία μετά τῆς περί Αὐτήν Ὁμογενείας προσεύχεται ἐκτενῶς καί ἐν βαθείᾳ συγκινήσει ὅπως ζωῆς ὁ Κυριεύων καί τοῦ θανάτου τοῦτο μέν χαρίσῃται τῷ ἐπί τεσσαράκοντα καί πέντε περίπου ἔτη διατελέσαντι Ἄρχοντι Μυρεψῷ Αὐτῆς αἰωνίαν τήν ἀνάπαυσιν ἐν χώρᾳ ζώντων καί μετά τῶν δικαίων καί τῶν Ἁγίων, τοῦτο δέ παράσχῃ τῇ ἀγαπητῇ συζύγῳ αὐτοῦ Στυλιανῇ καί τῇ προσφιλῇ θυγατρί αὐτῶν Αἴγλῃ τήν ἐξ ὕψους παρηγορίαν. 

Εἴη ἡ μνήμη τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ Προδρόμου Θανάσογλου αἰωνία καί ἄληστος! 

[1]‘’Εὐχή τῆς Ἀναφορᾶς’’, Ἡ Θεία Λειτουργία Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, Ἅγιον Ὄρος 2004, σ. 114. 

[2] ‘’Πρός Ἐφεσίους Ἐπιστολή Ἀποστόλου Παύλου’’, 6:4. 

[3] Πλάτωνος, Μενέξενος, 247. 

[4]Ν. Ματσούκα, Δογματική καί Συμβολική Θεολογία Β’, ἔκθεσις τῆς ὀρθόδοξης πίστης σέ ἀντιπαράθεση μέ τήν δυτική χριστιανοσύνη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 483. 

[5] Πρ. Θανάσογλου, Ἐγχειρίδιον προπαρασκευῆς καί ἑψήσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἐκδ. Ἀκρίτα, Ἀθήνα 2002, σ. 22-23. 

[6]Πατριαρχικόν Πιττάκιον, ἀριθμ. Πρωτ. 299 καί ἀπό 28ης Μαΐου 1968. 

[7]Πρβλ. Π. Μενεβίσογλου (Μητροπολίτου Σουηδίας), Τό Ἅγιον Μύρον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἀνατολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐκδ. Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1972, σ. 40. 

[8] Πατριαρχικόν Γράμμα, ἀπό 4ης Ἀπριλίου 2002.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΑ ΜΥΡΑ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ

Τελέστηκε και φέτος στα Μύρα της Λυκίας, στον τόπο που έζησε και εποίμανε o Άγιος Νικόλαος, η Θεία Λειτουργία ανήμερα της εορτής του. 

Ο οικείος Μητροπολίτης Μύρων Χρυσόστομος προεξήρχε της Θ. Λειτουργίας, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Προικοννήσου Ιωσήφ και o Πισιδίας Σωτηρίου, λειτούργησαν, ιερέων από την Πόλη, το Άγιο Όρος, την Ελλάδα, την Ρωσία. Πλήθος κόσμου, από την Πόλη, την Ρόδο, την Αθήνα και άλλες περιοχές εκκλησιάστηκαν στις 6 Δεκεμβρίου στα Μύρα. Επίσης, Ορθόδοξοι από την Ρωσία, την Ουκρανία και την Γεωργία που ζουν μόνιμα στην περιοχή της ευρύτερης Αττάλειας έσπευσαν στον τόπο του Αγίου. 

Η Θεία Λειτουργία την ημέρα της μνήμης του Αγίου Νικολάου στα Μύρα, καθιερώθηκε το 1983, επί του μακαριστού Μητροπολίτου Μύρων (μετέπειτα Γέροντος Εφέσου) Χρυσοστόμου. Στην εορτή του Αγίου Νικολάου, το 1992, της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και συμμετείχαν ιεράρχες του Πατριαρχείου. Το 2003, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου εορτάστηκαν τα είκοσι χρόνια από την πανηγυρική Λειτουργία που άρχισε να τελείται κάθε χρόνο ανήμερα της εορτής του Αγίου προστάτου των Ναυτικών στην ιστορική Βασιλική όπου, μέχρι τον 11ο αιώνα, ήταν ενταφιασμένο το σκήνωμα του. Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε στο Μπάρι της Ιταλίας το 1087 μ.Χ. όπου μέχρι σήμερα φυλάσσεται. 

φωτογραφίες: Αντ-έχουμε

Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Την Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου, πανηγύρισε ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου της Κοινότητος Νεοχωρίου στο Βόσπορο, επί τη μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου, Επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού. 

Τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετ΄ αρτοκλασίας, και πραγματοποιήθηκε η Λιτάνευσις της ιεράς εικόνος του Αγίου πέριξ του Ναού, ιερουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίου, Αρχιερατικώς Προϊσταμένου της περιφερείας Βοσπόρου. 

Κατά την Θεία Λειτουργία, Σεπτή Πατριαρχική κελεύσει, τελέστηκε και η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Ιερολ. Διακόνου Αγαθαγγέλου Σίσκου, Θεολόγου, από την Καστοριά, ο οποίος θα αναλάβει την κάλυψη των πνευματικών και λειτουργικών αναγκών των ενοριτών, των Ιερών Ναών Αγίου Νικολάου και Παναγίας Κουμαριωτίσσης της κοινότητος Νεοχωρίου. 

Στην Θ. Λειτουργία παρέστησαν: ο Άρχων Χαρτοφύλαξ της Μ.τ.Χ.Ε. Παντελεήμων Βίγκας, ο οποίος είναι και Πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής του Ι. Ναού της Παναγίας στο Νιχώρι, πιστοί από την Πόλη και την Ελλάδα. 

Να σημειώσουμε ότι η εις διάκονον χειροτονία του νέου εφημερίου του Νεοχωρίου, έγινε από τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο την ημέρα της εορτής των Εισοδείων της Θεοτόκου, κατά την καθιερωμένη Πατριαρχική και Συνοδική Λειτουργία στον ομώνυμο Ναό της Παναγίας στο Πέραν. 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΙΕΡΕΑ 

Ο ιερέας Αγαθάγγελος (κατά κόσμον Ζήσης) Σίσκος του Γρηγορίου και της Σοφίας (οι γονείς του γουνοποιοί το επάγγελμα) γεννήθηκε το 1985 στην Καστοριά. Μετά την ολοκλήρωση της εγκύκλιας παιδείας του στην Καστοριά, συνέχισε τις λυκειακές του σπουδές στο Ενιαίο Εκκλησιαστικό Λύκειο Φλώρινας. Πραγματοποίησε τις θεολογικές του σπουδές με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.) στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2004 λαμβάνοντας το Πτυχίο της Θεολογίας το 2008 με βαθμό “Άριστα” (9,15/100). 

Ακολούθως, παρακολούθησε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., λαμβάνοντας το 2011 Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στον Κλάδο της Συστηματικής Θεολογίας με ειδίκευση την Δογματική, με βαθμό “Άριστα” (10,00/100). Παράλληλα εκπλήρωσε την στρατιωτική του θητεία στην Πολεμική Αεροπορία. Κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών υπήρξε υπότροφος του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης, εκπονώντας την μεταπτυχιακή του διατριβή με θέμα: ‘’Ερωτικότητα, κινητικότητα και κοινωνικότητα του Θεού, κατά τον Άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο’’. Είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. “Απόστολος Ιάσων ο Θεσσαλονικεύς”. Τυγχάνει μέλος του Συνδέσμου Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση από το 2011. Από τον Οκτώβριο του 2011 τυγχάνει Υποψήφιος Διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., εκπονεί την διδακτορική του διατριβή με θέμα “Η θέση του Ιερού Αυγουστίνου στη θεολογία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά”, υπό την επίβλεψη του Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. κ. Γεωργίου Μαρτζέλου.

Έχει διακριθεί διεθνώς μεταξύ πέντε νικητών, μετά από την συμμετοχή του στον διαγωνισμό γραπτού δοκιμίου με θέμα “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη” (Glory to God and Peace on Earth) της Επιτροπής Νέων Echos στην Οικουμενική Κίνηση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (W.C.C.), συμμετέχοντας στις εργασίες της Διεθνούς Οικουμενικής Διασκέψεως της Ειρήνης του Π.Σ.Ε. που πραγματοποιήθηκαν στο Κίνγκστον της Τζαμάικα από 17ης έως 25ης Μαΐου 2011, μετά της αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε πλειάδα συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συγγράψει και δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα θεολογικού και οικουμενικού προβληματισμού στα ελληνικά και αγγλικά. Τελευταία δημοσιεύθηκε το δοκίμιο για το οποίο διακρίθηκε στον ανωτέρω διαγωνισμό με τίτλο “Η Σάρκωση του Λόγου του Θεού ως Πρόκληση και Πρόσκληση για μια Δίκαια Ειρήνη στη Γη” στον συλλογικό τόμο με τίτλο “Echos of Peace: Young christian voices from around the world” του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.).

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΗΡΥΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ὁ Πατριάρχης εἰς Γαλλίαν 

Τήν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς, 7ης Δεκεμβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἀνεχώρησε διά πτήσεως τῶν Τουρκικῶν Ἀερογραμμῶν εἰς Νίκαιαν Γαλλίας, ἐκεῖθεν δέ θά μεταβῇ εἰς Κάννας ἵνα ὁμιλήσῃ κατά τό ὑπό τοῦ Γαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Διεθνῶν Σχέσεων (IFRI) συγκληθησόμενον 5ον συνέδριον «5th WORLD POLICY CONFERENCE». 

Τό Σάββατον, 8ην ἰδίου, θά ἐπισκεφθῇ τήν ἑλληνικήν παροικίαν Κυανῆς Ἀκτῆς-Μονακό. Εἰς τό Πριγκηπᾶτον θά παραλάβῃ παρά τοῦ ΡΚαθολικοῦ Ἀρχιεπισκόπου ναόν τιθέμενον εἰς τήν διάθεσιν τῶν Ὀρθοδόξων τῆς περιοχῆς διά τάς λειτουργικάς ἀνάγκας αὐτῶν. 

Τήν Κυριακήν, 9ην τ.μ., θά μεταβῇ εἰς Βηρυτόν, ἔνθα θά προστῇ τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἀντιοχείας κυροῦ Ἰγνατίου, ἐκεῖθεν δέ θά μεταβῇ εἰς Παρισίους, ὅπου, κατά τήν τριήμερον παραμονήν Αὐτοῦ, θά συναντηθῇ μετά τῶν Ἐξοχ. κ. κ. François Hollande, Προέδρου τῆς Γαλλίας, Jean-Marc Ayrault, Πρωθυπουργοῦ αὐτῆς, Ὑπουργῶν καί ἄλλων ἐπισήμων. 

Τόν Παναγιώτατον συνοδεύουν οἱ Πανοσιολ. Δευτερεύων κ. Ἀνδρέας καί Μ. Ἱεροκῆρυξ κ. Βησσαρίων καί ὁ Ἐντιμ. κ. Συμεών Φραντζελᾶς, Ἀρχικλητήρ Αὐτοῦ. Εἰς τήν Πατριαρχικήν συνοδείαν θά προστεθῇ ἐν Γαλλίᾳ πλήν τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ἐμμανουήλ καί ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Σινώπης κ. Ἀθηναγόρας. 

Τόν Πατριάρχην προέπεμψεν ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ τῆς Πόλεως ὁ Σεβ. Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Πρωτοσυγκελλεύων.

ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ Ο ΑΚΑΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΓΓΙΝΑΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Φωτογραφίες του Απόστολου Ντόβα 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, χοροστάτησε την 5η Δεκεμβρίου το απόγευμα κατά την ακολουθία του Εσπερινού στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό της Κοινότητος του Αγίου Νικολάου Υψωμαθείων. 

Στο τέλος της ακολουθίας η Εκκλησιαστική Επιτροπή τίμησε τον γνωστό δημοσιογράφο και φωτογράφο Νικόλαο Μαγγίνα, και ο πρόεδρος της Επιτροπής καθηγητής και Άρχων του Θρόνου Αντώνιος Παριζιάνος προσέφερε αναμνηστική πλακέτα με την εικόνα του Αγίου Νικολάου στον άνθρωπο ο οποίος με τον φωτογραφικό φακό του καλύπτει νυχθημερόν - χρόνια τώρα - το έργο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τόσο στην έδρα του, στην Κωνσταντινούπολη, όσο και στο εξωτερικό. Στην προσλαλιά του ο Αντώνιος Παριζιάνος σκιαγράφησε τον τιμώμενο ως ένα πρόσωπο της Ρωμιοσύνης της Πόλης, το οποίο από μαθητής ακόμα στο Ζωγράφειο ασχολήθηκε με την τέχνη της φωτογραφίας και σήμερα διαθέτει ένα πολύτιμο αρχείο για τη ζωή και τη δράση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ομογένειας. Επίσης, η Επιτροπή του Αγίου Νικολάου παρέδωσε στον Νίκο Μαγγίνα και ένα αντίγραφο του Απολυτηρίου του από το Δημοτικό της Αγίας Τριάδας στο οποίο φοίτησε, ένα έγγραφο ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας.

Τον εορτάζοντα, μάλιστα, και τα ονομαστήριά του Νικόλαο Μαγγίνα τίμησε και το Ζωγράφειο Λύκειο, του οποίου υπήρξε απόφοιτος. Ο διευθυντής του Ζωγραφείου Γιάννης Δεμιρτζόγλου έδωσε στον ομογάλακτο Νικόλαο Μαγγίνα ειδική τιμητική πλακέτα. 

Ως επισφράγισμα των ανωτέρω ήλθε ο έπαινος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος απένειμε στον Νικόλαο Μαγγίνα – προς έκπληξίν του - τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, με συνοδευτικό πιττάκιο. Ο Πατριάρχης εξήρε την εργατικότητα και την αφοσίωση του Ν. Μαγγίνα στον Οικουμενικό Θρόνο. Τον χαρακτήρισε "ταπεινό και άκακο", υπογραμμίζοντας ότι τα στοιχεία αυτά του χαρακτήρα του τα χάνει όταν αντιλαμβάνεται ότι κάποιος επιβουλεύεται τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στον Εσπερινό παρέστησαν: Κληρικοί της Πατριαρχικής Αυλής, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη Νικόλαος Ματθιουδάκης, Άρχοντες του Θρόνου, ο Εκπρόσωπος των Μειονοτήτων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων Παντελεήμων Βίγκας, Άρχων Χαρτοφύλαξ της Μ.τ.Χ.Ε. και πολλοί προσκυνητές από την Πόλη και το εξωτερικό. 

Το Φως Φαναρίου, το οποίο οφείλει τα μέγιστα στον Νικόλαο Μαγγίνα, εύχεται από καρδιάς το Εις έτη πολλά, εν υγιεία αδιαπτώτω και κραταιά δυνάμει.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ 

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρείαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς τακτικάς αὐτῆς συνεδρίας ἀπό τοῦ Σαββάτου, 1ης, μέχρι καί τῆς Δευτέρας, 3ης τ. μ. Δεκεμβρίου 2012. 

Κατ᾿ αὐτάς ἐθεώρησεν ἅπαντα τά ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένα θέματα, ἐφ᾿ ὧν καί ἔλαβε τάς προσηκούσας ἀποφάσεις, εἰσηγήσει δέ τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς κατέταξεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίαν τόν μοναχόν Νικηφόρον Τζανακάκην, τόν Λεπρόν, ἐκ τοῦ χωρίου Σηρικαρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κισάμου καί Σελίνου, τῆς μνήμης αὐτοῦ ἀγομένης τῇ 4ῃ Ἰανουαρίου. 

Ἐν τέλει τῶν συνεδριῶν τούτων, ἀντηλλάγησαν μεταξύ τῆς Α. Θ. Παναγιότητος καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου, ἐκ μέρους τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἑόρτιοι προσφωνήσεις καί ἀντιφωνήσεις ἐπί ταῖς ἐπερχομέναις Ἑορταῖς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

Σήμερα το απόγευμα στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Πόλη, πραγματοποιήθηκε η ομιλία του Δρ/ος Γεωργίου Μάμαλου, με θέμα: 

«Ο τολμήσας: μια ιστορική- διπλωματική προσέγγιση στο οικουμενικό όραμα του πατριάρχη Αθηναγόρα, 40 χρόνια από την κοίμηση του (1972-2012)». 

Την ομιλία τίμησε με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. 

Ο Γεώργιος – Σπυρίδων Π. Μάμαλος είναι διδάκτωρ νομικής και ο πονήσας την μελέτη «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατά την περίοδο 1918-1972. Διεθνής πολιτική και Οικουμενικός προσανατολισμός», έργο το οποίο αποτελεί και την διδακτορική του διατριβή. Η διατριβή αυτή εκδόθηκε το 2011 από τις νομικού περιεχομένου εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, στη σειρά Μελέτες της Βιβλιοθήκης Εκκλησιαστικού Δικαίου, της οποίας υπεύθυνος είναι ο καθηγητής Ιωάννης Κονιδάρης. 

Η σημερινή ομιλία στο Σισμανόγλειο Μέγαρο τελεί υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος και του Γενικού Προξένου πρέσβη Νικόλαου Ματθιουδάκη. 

Δείτε στο Φως Φαναρίου παλαιότερο ρεπορτάζ του Ν. Μαγγίνα για την παράδοση της διατριβής του Γ. Μάμαλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ NEW YORK TIMES ΓΙΑ ΤΟΝ "ΠΡΑΣΙΝΟ" ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προβάλλεται από την μεγάλης κυκλοφορίας αμερικανική εφημερίδα New York Τimes, σε χθεσινό αφιέρωμά της, ως ο "πράσινος" πατριάρχης.  

Το σχετικό δημοσίευμα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο ορθόδοξος πατριάρχης είναι ένας ακτιβιστής, ο οποίος μάχεται υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, υποστηρίζοντας πως είναι μία θρησκευτική επιτακτική ανάγκη. Ο ίδιος μάλιστα επί μία δεκαετία προσπαθεί να φέρει κοντά θεολόγους και επιστήμονες για μία σειρά συζητήσεων. 

Οι φετινές δημοσιεύσεις  για το λιώσιμο των πάγων ανάγκασαν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αναφέρεται στο δημοσίευμα,  να κάνει λόγο για υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος για χάρη ενός καταναλωτικού και υλιστικού κόσμου. 

Μεταξύ άλλων, την 1η Σεπτεμβρίου, ημερομηνία που σηματοδοτεί την έναρξη του εκκλησιαστικού νέου έτους, ο Πατριάρχης στο καθιερωμένο μήνυμά του για το περιβάλλον,  αναφέρει ότι η φύση είναι μία θεία δημιουργία και ο άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να να την καταστρέφει. 

Παραθέτουμε στη συνέχεια ολόκληρο το αγγλικό κείμενο του δημοσιεύματος των New York Times. 

By MARLISE SIMONS 

Published: December 3, 2012 

At a conference near Istanbul last June, the chimpanzee expert Jane Goodall spoke about the endangered habitat of what she called “our closest relatives.” Underlining the evolutionary link, she described her encounter with a senior male ape who had a “beautiful white beard.” 

With a smile, she turned to the 72-year-old man in the front row and added, “Very much like yours.” 

The man with the long white beard was Ecumenical Patriarch Bartholomew I of Constantinople, the spiritual leader of the world’s Orthodox Christians. Fortunately, he is known for his easy, affable manner, and he joined the laughter that followed. 

But his commitment to environmental activism is deeply serious, earning him the nickname the Green Patriarch. He has preached that caring for the environment is a religious imperative, and for more than a decade, he has made a point of bringing together theologians and scientists like Dr. Goodall for debates and briefings. 

This year’s reports of record melting of the earth’s ice sheets and extreme droughts have given a new urgency to Bartholomew’s messages about the degrading natural world. While economists and politicians prescribe more growth and consumption to overcome economic crises, the patriarch insists that the real crisis is cultural and spiritual, and can be overcome only by moving away from rampant materialism. 

All human beings, he has said, should draw a distinction “between what we want and what we need.” 

In September, he published a strongly worded encyclical calling on all Orthodox Christians to repent “for our sinfulness” in not doing enough to protect the planet. Biodiversity, “the work of divine wisdom,” was not granted to humanity to abuse it, he wrote; human dominion over the earth does not mean the right to greedily acquire and destroy its resources. He singled out “the powerful of this world,” saying they need a new mind-set to stop destroying the planet for profit or short-term interest. 

Other religious leaders, including Pope Benedict XVI, the Dalai Lama and the archbishop of Canterbury, have also called for responsible stewardship of the environment. But Bartholomew has gone further than most; some theologians call his stance revolutionary. 

“Traditionally in Christianity, sin was what you did to other humans,” said Kallistos Ware, a prominent Orthodox theologian based in Britain, “but Bartholomew insisted that what you do to the animals, the air, the water, the land can be sinful, not just folly, and that was quite a change.” 

Aides say that Bartholomew’s embrace of environmental issues is part of his agenda to modernize a deeply conservative church that can seem distant and insular, with its focus on long Byzantine rituals and mysticism. Speaking in defense of nature as a creation of God fits church teachings, and perhaps just as crucial, his aides say, it can also transcend the rivalries and nationalist rifts of the Eastern Orthodox Church. As a federation of 15 independent national churches, it lacks the central authority of, say, the Vatican. 

Still, Bartholomew’s seat, established 1,700 years ago, holds primacy among the world’s 300 million Orthodox Christians. As “first among equals” in the church, he acts as convener and can set the agenda for discussion. 

Not all church prelates are inspired by his efforts to enlighten the faithful on the environment. “The patriarch is going against the current in much of Orthodoxy,” said the Rev. John Chryssavgis, an archdeacon of the church and adviser on environmental issues. “He has to preach and promote this constantly.” 

Aboard a ferry steaming toward Istanbul, Father Chryssavgis pointed out a sprawling church-owned building perched atop of the island of Buyukada. A former orphanage, it was seized by the Turkish government but returned to the church recently. Now empty and in disrepair, it will become an interfaith study center for the environment if Bartholomew has his way. 

“He wants a permanent institution,” Father Chryssavgis said. “When he passes on, there may not be the same concern for the environment.” 

The impact of the patriarch’s many sermons and conferences is difficult to gauge. There has been wide interest in a new book, “Greening the Orthodox Parish,” said Frederick Krueger, its American editor. Subtitled “A Handbook for Christian Ecological Practice” and with a preface by Bartholomew, it covers theology, special liturgies and prayers as well as science papers and practical advice. 

Numerous Orthodox monasteries and churches in Eastern Europe and the United States have switched to solar energy in recent years. 

Among them is the Chrysopegi monastery on the Greek island of Crete, where the nuns use the environmental texts of the patriarch and other theologians in their teachings. 

“More and more young people are coming to our courses,” Mother Theocheni, the abbess of the monastery, said at the conference at Halki, near Istanbul. “They come to find meaning. Many seem to find inspiration in ecology. It’s been growing fast for the last 10 years.”

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Εκκλησιαστικαί Εἰδήσεις

Ο ΝΕΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (CEC) ΕΙΣ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Δευτέραν, 3ην Δεκεμβρίου, ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης ἐδέξατο εἰς κατ’ ἰδίαν ἀκρόασιν τόν Αἰδεσιμολ. Δρα κ. Guy Liagre, νέον Γενικόν Γραμματέα τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν (CEC), παρουσίᾳ τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, Προέδρου τοῦ Συμβουλίου, καί Σασίμων κ. Γενναδίου, ὡς καί τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου. 

Ὁ Αἰδεσιμολ. κ. Guy Liagre ἐξελέγη εἰς τήν Γεν. Γραμματείαν τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν τόν Ἰανουάριον τοῦ λήγοντος ἔτους 2012, ἐπισκέπτεται δέ τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον ἐν τοῖς πλαισίοις τῶν ἐπαφῶν αὐτοῦ μετά τῶν Ἐκκλησιῶν-μελῶν τοῦ ὡς ἄνω Συμβουλίου ἐν ὄψει τῆς κατά μῆνα Ἰούλιον 2013 συγκληθησομένης ἐν Βουδαπέστῃ ΙΔ’ Γεν. Συνελεύσεως αὐτοῦ. 

* * * 

Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης ἐξεπροσωπήθη καταλλήλως κατά τήν ἐν τῷ Σισμανογλείῳ Μεγάρῳ πραγματοποιηθεῖσαν ἔναρξιν τῆς φιλοτελικῆς ἐκθέσεως «Ἀπό τήν Ὀλυμπία στούς Ὀλυμπιακούς», τήν Δευτέραν, 3ην ἰδίου.

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΚΑΤΕΤΑΞΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΤΟΝ ΛΕΠΡΟ

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατέταξε μεταξύ των Αγίων τον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό (εκοιμήθη το 1964).

Διαβάστε συνοπτικά τον βίο του Αγίου στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, απ' όπου καταγόταν ο νεοφανής Άγιος.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ 

Ήχος α΄

Νικηφόρου Οσίου, του λεπρού τα παλαίσματα, και την εν ασκήσει ανδρείαν, κατεπλάγησαν Άγγελοι ως άλλος γαρ Ιώβ τα αλγεινά, υπέμεινε δαξάζων τον Θεόν, νυν δε δόξη εστεφάνωται παρ΄ Αυτού, θαυμάτων διακρίσεσιν. Χαίροις των Μοναστών χειραγωγέ, χαίροις φωτός ο μέτοχος∙ χαίροις ο ευωδίας χαρμονήν, προχέων εκ λειψάνων σου.

Η ΘΡΟΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

 Η ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησία μετά πολλῆς λαμπρότητος καί ἱεροπρεπείας ἐτίμησεν ἅπαξ ἔτι τήν ἱεράν μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ καί προστάτου αὐτῆς Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ἑορτάσασα τήν Θρονικήν αὐτῆς ἑορτήν. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς Ἑορτῆς, τήν Πέμπτην, 29ην Νοεμβρίου, καθ’ὅν παρίσταντο συμπροσευχόμενοι Ἀρχιερεῖς ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡς καί ὅμιλοι προσκυνητῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, πρός οὕς ὁ Πατριάρχης ὡμίλησεν. 

Ἐν τῷ τέλει τοῦ Ἐσπερινοῦ, ὁ Πατριάρχης ἐχειροθέτησε τόν Ἐλλογ. κ. Βασίλειον Ἀπ. Δήμου, Σύμβουλον Ἐκπαιδεύσεως Θεολόγων, ἐξ Ἄρτης, εἰς τό ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Προστάτου τῶν Γραμμάτων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ἀπήντησεν εἰς τήν προσφώνησιν τοῦ Πατριάρχου, ὑποβαλών τάς υἱϊκάς αὐτοῦ εὐχαριστίας διά τήν ἀποδοθεῖσαν αὐτῷ τιμήν καί μνησθείς ἡμερῶν ἀρχαίων εἰς τήν Χαλκίτιδα Ἱεράν Θεολογικήν Σχολήν. 

Τήν ἐπαύριον, Παρασκευήν, 30ήν ἰδίου, ὁ Πατριάρχης προέστη τῆς Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου, Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου, Σύμης κ. Χρυσοστόμου, Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, Πιττσβούργου κ. Σάββα, Κισάμου καί Σελίνου κ. Ἀμφιλοχίου, Πολυανῆς καί Κιλκισίου κ. Ἐμμανουήλ καί Ζακύνθου κ. Διονυσίου, ἐπί παρουσίᾳ τῆς ἐπισήμου Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης. 

Τόν Θεῖον Λόγον ἐκήρυξεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ κ. Νεκτάριος. 

Ἐκκλησιάσθησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Πέργης κ. Εὐάγγελος, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, Τρανουπόλεως κ. Γερμανός, Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κύριλλος, Περγάμου κ. Ἰωάννης, Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Δημήτριος, Πισιδίας κ. Σωτήριος, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, Σασίμων κ. Γεννάδιος, Ἰκονίου κ. Θεόληπτος, Ἐλευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος, Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος, Ρεθύμνου καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγένιος, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Συνάδων κ. Διονύσιος, ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Νεκτάριος Σελαλματζίδης, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐνταῦθα, Κληρικοί ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ Ἐντιμολ. κ. κ. Θεόδωρος Ἀγγελόπουλος, Ἄρχων Μ. Λογοθέτης τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας καί Γεώργιος Καλαντζῆς, Ἄρχων Ρεφερενδάριος, Βουλευτής τοῦ Κόμματος «Νέα Δημοκρατία», ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ὁ Ἐξοχ. κ. Κωνσταντῖνος Τσιάρας, Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος, ἐκπροσωπῶν τήν Ἔντιμον Κυβέρνησιν αὐτῆς, μετά τῆς συνοδείας αὐτοῦ, οἱ Ἐξοχ. κ. κ. Πρέσβυς Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Αἰκατερίνης Βαρβαρήγου, Προξένου αὐτῆς ἐν Ἀδριανουπόλει, Ivo Armenko, Πρέσβυς τοῦ Μαυροβουνίου ἐν Ἀθήναις, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Dragan, καί Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Πρέσβυς, οἱ Ἐντιμ. κ.κ. Θεόδωρος Τσακίρης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν Σμύρνῃ, Βίκτωρ Μαλιγκούδης καί Ἀθανάσιος Ἀστρακᾶς, Πρόξενοι ἐνταῦθα, ἄλλοι ἐπίσημοι, μαθηταί ἐκ τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου καί τοῦ Ζαππείου, μετά Καθηγητῶν αὐτῶν, καί πλῆθος πιστῶν ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. 

Παρέστησαν ὡσαύτως ὁ Σεβ. ΡΚαθολικός Ἀρχιεπίσκοπος Lecce κ. Ἀμβρόσιος, μετά τῶν συνοδῶν αὐτοῦ, ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος τῶν ἐνταῦθα ΡΚαθολικῶν κ. Louis Pelâtre καί οἱ Αἰδεσιμ. Πρεσβύτεροι κ. Melke Akyüz καί κ. Fetros Gülçe, ἐκ μέρους τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου τῶν ἐνταῦθα Συροϊακωβιτῶν κ. Yusuf Çetin. 

Μετά τήν ἀπόλυσιν, ὁ Πατριάρχης προσεφώνησε τήν ἐκ τοῦ Βατικανοῦ Ἀντιπροσωπείαν καί ἀπήντησεν ὁ Σεβ. Καρδινάλιος κ. Kurt Koch, ὅστις ἀνέγνωσεν ἑόρτιον συγχαρητήριον Μήνυμα τῆς Α. Ἁγιότητος, τοῦ Πάπα. 

Τήν μεσημβρίαν παρετέθη ἐπίσημον γεῦμα ἐν τῷ Ξενοδοχείῳ Kalyon. 

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, ἐδόθη ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου τῶν Πατριαρχείων ἡ καθιερωμένη δεξίωσις ἐπί τῇ Θρονικῇ Ἑορτῇ τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, εἰς ἥν παρέστησαν πλεῖστοι προσκεκλημένοι τῆς Α. Θ. Παναγιότητος καί τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἐκ τοῦ θρησκευτικοῦ, διπλωματικοῦ, δημοσιογραφικοῦ, καλλιτεχνικοῦ καί ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου τῆς πόλεως ἡμῶν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καί καθ᾿ ἥν ὡμίλησεν ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, ἑλληνιστί, τουρκιστί καί ἀγγλιστί, εὐχαριστήσας τούς παρόντας διά τήν προσέλευσιν αὐτῶν. Εἰς τήν δεξίωσιν ταύτην προσῆλθον ἐπίσης ὁ Ἐξοχ. κ. Petro Poroshenko, Ὑπουργός Οἰκονομικῆς Ἀναπτύξεως καί Ἐμπορίου τῆς Οὐκρανίας, καί ὁ Ἐντιμ. κ. Mustafa Demir, Δήμαρχος Fatih. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπεσκέψατο τόν ἐν τῷ ἐν Taksim Γερμανικῷ Νοσοκομείῳ νοσηλευθέντα, ἕνεκα ἐλαφρᾶς ἀσθενείας, Σεβ. Μητροπολίτην Δωδώνης κ. Χρυσόστομον καί ηὐχήθη αὐτῷ ἀδελφικῶς τά εἰκότα. 

* * * 

Τό ἑσπέρας τῆς Πέμπτης, 29ης Νοεμβρίου, ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, παρεκάθησεν εἰς δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τοῦ Ἐντιμολ. κ. Δημητρίου Ἀθανάσωφ, Ἄρχοντος Μ. Πρωτεκδίκου, ἐν τῷ ξενοδοχείῳ Swissôtel. 

Τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 1ης Δεκεμβρίου, ὁ Παναγιώτατος, συνοδευόμενος ὑπό Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου, μετέβη εἰς τήν Κοινοτικήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Σταυροδρομίου καί παρεκάθησεν εἰς παρατεθέν ὑπό τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Συνδέσμου Ὑποστηρίξεως Ρωμαίϊκων Κοινοτικῶν Ἱδρυμάτων (Rumvader) δεῖπνον, καθ’ὅ ὡμίλησαν, μεταξύ ἄλλων, ὁ Ἐντιμολ. κ. Παντελεήμων Βίγκας, Ἄρχων Μ. Χαρτοφύλαξ, Πρόεδρος τοῦ Συνδέσμου, οἱ Ἐλλογ. κ. κ. Ἰωάννης Δεμιρτζόγλου, Λυκειάρχης τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου, καί Δημήτριος Ζῶτος, Καθηγητής, Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Ταταούλων, οἱ Ἐντιμ. κ. κ. Κωνσταντῖνος Σανταλτζίδης, Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Φερίκιοϊ, καί Μηνᾶς Τσιτσάκος, Ἀντιπρόεδρος τῆς Οἰκουμενικῆς Ὁμοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτῶν (ΟΙΟΜΚΩ), καί ὁ Πατριάρχης, εὐλογήσας τό ἔργον τοῦ Συνδέσμου καί ἐκφράσας τήν εὐαρέσκειαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. 

* * * 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ Ἱ. Βήματος τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς, 2ας Δεκεμβρίου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κισάμου καί Σελίνου κ. Ἀμφιλοχίου. 

* * * 

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, ὁ Πατριάρχης ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς Αὐτοῦ παρουσίας τήν ἐν τῇ Κοινοτικῇ Αἰθούσῃ Ἁγίου Γεωργίου Μακροχωρίου δοθεῖσαν διάλεξιν τοῦ Ἐλλογ. Καθηγητοῦ κ. Ἄρη Τσοκώνα, μέ θέμα: «Αἱ Κοινότητες τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δέρκων κατά τόν εἰκοστόν αἰῶνα», ἐν συνεχείᾳ δέ παρεκάθησεν εἰς δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου πρός τιμήν Αὐτοῦ καί τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας. 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιον. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Δωδώνης κ. Χρυσόστομον. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μιλήτου κ. Ἀπόστολον, Ἡγούμενον τῆς ἐν Χαλκιδικῇ Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Περγάμου κ. Ἰωάννην, Ἀκαδημαϊκόν, ἐξ Ἀθηνῶν. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, ἐξ Ἀθηνῶν. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πισιδίας κ. Σωτήριον. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννου Γεωργοπούλου, Ψυχολόγου, ἐξ Ἀμερικῆς. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πιττσβούργου κ. Σάββαν. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἐλευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομον. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμον. 

Τούς Σεβ. Μητροπολίτας Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγένιον καί Κισάμου καί Σελίνου κ. Ἀμφιλόχιον, συνοδευομένους ὑπό τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτῶν κ. Κυρίλλου Διαμαντάκη, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, καί κ. Μεθοδίου Βερνιδάκη, Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης, καί ὁμίλου Κληρικῶν ἐκ τῆς Μεγαλονήσου. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πολυανῆς καί Κιλκισίου κ. Ἐμμανουήλ. 

Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ζακύνθου κ. Διονύσιον. 

Τόν Πανοσιολ. Δευτερεύοντα τῶν Πατριαρχικῶν Διακόνων κ. Ἀνδρέαν, πρός ὑποβολήν σεβῶν καί ἐκζήτησιν τῆς ἁγίας Πατριαρχικῆς εὐχῆς καί εὐλογίας, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. ΄ 

Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Γρηγόριον Παπαθωμᾶν, Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. 

Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Δημήτριον Ἀργυρόν, Πρόεδρον τῆς Διοικούσης Ἐπιτροπῆς τῆς Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Βελλᾶς. 

Τόν Ἐντιμολ. κ. Βαρθολομαῖον Κωνσταντῖνον Savoiu, Ἄρχοντα Δεπουτᾶτον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, μετά τοῦ Ἐντιμ. κ. Anatoli Koman, ἐκ Μολδαβίας, καί ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ διαφόρων Ὀρθοδόξων χωρῶν. 

Τόν Μουσικολ. κ. Στυλιανόν Φλοῖκον, Ἄρχοντα Β´ Δομέστικον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, καί τούς Ἐντιμ. κ. κ. Στυλιανόν Μπερμπέρην, Παραδομέστικον τοῦ Π. Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, Στυλιανόν Μουχλίδην, Γραμματέα τῶν Πατριαρχείων, Ἀνδρέαν Ρομπόπουλον, Ἐκδότην-Διευθυντήν τῆς ἐνταῦθα ἐφημερίδος «Ἠχώ», Στυλιανόν Ζοβέν, Κλητῆρα τῶν Πατριαρχείων, καί Στυλιανόν Γκιουλγκιούν, τήν Εὐγεν. κ. Στυλιανήν Δεβετζίογλου, Ὑπαλλήλους αὐτῶν, ὑποβαλόντας σέβη καί ἐκζητήσαντας τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτῶν. Τάς Ἐλλογιμ. κυρίας Gülay Barbarosoğlu, Πρύτανιν τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βοσπόρου, καί Dilek Çalgan, Γεν. Γραμματέα αὐτοῦ. Τούς Ἐντιμ. κ. κ. Μιχαήλ Θεοδωράκην, Ταξίαρχον τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀλέξανδρον Μαρῖνον, Σμήναρχον, Γεώργιον Γκιώνην, Ἀντισμήναρχον, καί Σαράντον Φλέσαν, Ἐπισμηναγόν, πραγματοποιοῦντας ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς Τουρκίαν. 

Τόν Ἐντιμ. κ. Νικόλαον Τζωΐτην, Ὑποδιευθυντήν τοῦ ἐν Ρώμῃ Προξενείου τῆς Ἑλλάδος. 

Τόν Ἐντιμ. κ. Μενέλαον Σουλτάνην, Ἱερορράπτην, ἐκ Θεσσαλονίκης. 

* * * 

Ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Νικηφόρου Ψυχλούδη, Ἡγουμένου τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἱερᾶς Μονῆς Βλατάδων, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης παρουσίασιν τοῦ βιβλίου, μέ τίτλον: «Ἰωακείμ Γ’ὁ Μεγαλοπρεπής. Ὁ ἀπό Θεσσαλονίκης Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί ἡ ἐποχή Του», ἐν τῇ αἰθούσῃ ἐκδηλώσεων τῆς ὡς ἄνω Ἀδελφότητος, τήν Κυριακήν, 25ην Νοεμβρίου. 

* * * 

Ἐξεπροσωπήθη ὡσαύτως κατά: 

Τήν ὑπό τοῦ ἐνταῦθα Ἱδρύματος Marmara Grubu διοργανωθεῖσαν ὁμιλίαν τοῦ Ἐξοχ. κ. Egemen Bağış, Ὑπουργοῦ Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἐπί τῆς Εὐρωπαϊκῆς πορείας τῆς Τουρκίας, ἐν τῷ ἐν Yeşilköy ξενοδοχείῳ WOW, τήν Πέμπτην, 29ην Νοεμβρίου. 

Τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ ἐν τῇ Πόλει Ἱδρύματος Πολιτισμοῦ καί Τεχνῶν (İKSV) συναυλίαν καί τό ἐν συνεχείᾳ συμπόσιον, πρός τιμήν τοῦ συνθέτου Itrî, ἐν τῷ ἐν Beyazıt Πανεπιστημίῳ τῆς Πόλεως, τήν Κυριακήν, 2αν Δεκεμβρίου, παρουσίᾳ τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἐξοχ. κ. Recep Tayyip Εrdoğan.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ 4Ε ΟΙ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

Παραπέμπουμε στις τηλεοπτικές μεταδόσεις του Εκκλησιαστικού Τηλεοπτικού Σταθμού 4Ε, που αφορούν στις περιοδείες του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην Ελλάδα, το δεύτερο εξάμηνο του 2012. 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ (25-27 Οκτωβρίου 2012) 

Πανηγυρική Πατριαρχική Θεία Λειτουργία – Ι. Ναός Αγ. Δημητρίου Σιάτιστας (26 Οκτωβρίου 2012) 

Α’ ΜΕΡΟΣ - Υποδοχή στην Σιάτιστα

Β’ ΜΕΡΟΣ - Υποδοχή στην Εράτυρα

Γ’ ΜΕΡΟΣ - Εκδήλωση Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχου 

Δ’ ΜΕΡΟΣ - Ι. Μονή Αγίου Αθανασίου Εράτυρας – Ι. Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ (1-4 Σεπτεμβρίου 2012) 

ΥΠΟΔΟΧΗ 

Α΄ μέρος (Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Χρυσοπηγής) 

Εγκαίνια – Πατριαρχική Θεία Λειτουργία – Ι. Μονή Χρυσοπηγής – Χανιά Κρήτης 

Β΄ μέρος (Ι. Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου) 

Γ΄ μέρος 

Δ΄ μέρος 

Ε’ μέρος 

ΣΤ’ μέρος 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ (30/6-2/7- 2012)

Επίσημη Υποδοχή στην Καστοριά - Επίσκεψη στην Ι. Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας. 

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία - Ακολουθία Αγιοκατατάξεως της Οσίας Σοφίας της εκ Πόντου - Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καστοριάς 

Α΄ μέρος 

Β΄ μέρος 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ (27/6-30/6-2012)

Μέρος 1: Επίσημη Υποδοχή στην Κοζάνη - Δοξολογία 

Μέρος 2: Εγκαίνια Μητροπολιτικού Οίκου – Ιερατική Σύναξη 

Μέρος 3: Βελβενδός 

Μέρος 4: Υποδοχή στα Σέρβια Κοζάνης - Επίσκεψη στην βυζαντινή Καστροπολιτεία Σερβίων και στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης 

Μέρος 5: Υποδοχή στην Αιανή Κοζάνης - Εκδήλωση Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη 

Μέρος 6: Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό της ΔΕΗ Αγ. Δημητρίου και στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. 

Πατριαρχικός Εσπερινός – Ι. Ν. Αγίας Κυριακής Σερβίων ( 28-6-12) 

Ι. Μονή Μπαλουκλή – Κωνσταντινούπολη: Πατριαρχικός Εσπερινός επί τη ευκαιρία των Ονομαστηρίων του Οικουμενικού Πατριάρχου